Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

ΑΠΩΘΗΣΗ(ΞΕΧΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ...)


Με την απώθηση συρρικνώνεται η επιθυμία και η αγάπη γίνεται σκηνή θεατρικής αναπαράστασης στην κρεβατοκάμαρα. Η απώθηση παράγει τερατώδη πράγματα ως επιθυμητά. Σε ωθούν να την βρίσκεις με τιμωρίες, ενοχές, φόβο για τη ζωή, να μαζεύεσαι κι άλλο, και να πεθαίνεις λίγο λίγο. Όταν ξεχνάς την επιθυμία γίνεται επιθυμητή η καταστολή. Διψάς για «ευχαριστώ», απορροφάς υπεραξία και ζητάς συνεχώς αναγνώριση μήπως και εκεί καθρεφτιστούν οι θυσίες σου.
«Μπράβο, θυσιάστηκες, ακρωτηριάστηκες!»
Ό,τι έχει κίνηση ακινητοποιείται και γίνεται αντικείμενο-στόχος. Η λιβιδινική ενέργεια λιμνάζει και ο έρωτας εξορίζεται εκτός σώματος, σε εξω-σωματικές συνουσίες. Κάπως έτσι οι καθρέφτες γίνονται όλο και πιο παραμορφωτικοί και οι άνθρωποι όλο και πιο μόνοι ζητούν να αγκιστρωθούν κάπου. Να  φάνε κάποιον για να μην φάνε τα ίδια τους τα σωθικά, τις σάρκες τους.
Με τα παιδιά είναι αλλιώς. Τα παιδάκια θέλουν να είναι ελεύθερα, να μοιράζονται το παιχνίδι τους, να βγαίνουν έξω και να εξερευνούν αυτό που βγαίνει από μέσα προς τα έξω, προς την περιφέρεια. Αυτό είναι ψυχανάλυση και φαίνεται τελείως τρελό στα μάτια των γονιών. Το να μην ξέρεις τι ακριβώς θέλεις και να μην εστιάζεις μέχρι να αλληθωρίσεις πάνω σε ένα μορφοποιημένο αντικείμενο είναι το μόνο που βγάζει νόημα. Η διαστροφική απόλαυση αγκιστρώνεται στο «που» πηγαίνεις και «τι» κέρδος περιμένεις να σου αποφέρει αυτό που κάνεις. Συχνά οι έφηβοι μου λένε: «δεν ξέρω, να πάω με αυτόν ή με αυτή; Είμαι 50-50». Αν το ποσοστό είναι 70 τοις εκατό παίζεις με καλύτερες πιθανότητες γιατί μπορεί να αυξηθεί κι άλλο. Άλλοι τολμούν να κάνουν ένα άλμα από το 50 στο 100 τοις εκατό και άλλοι φοβούνται την χυλόπιτα «δεν μπορούμε να κυνηγάμε την ίδια γκόμενα για να κάνουμε το 50, 70 ή 80 τοις εκατό γιατί μεσολαβεί χυλόπιτα και ξενερώνουμε». Βλέπετε όμως μέσα από όλα αυτά τα εκφερόμενα ότι προκύπτει μια στατιστική αξιολόγησης στον πυρήνα του σαδομαζοχιστικού παιχνιδιού.
-Πιθανότητες;
photo gian pal(333)

Σώτη: Ναι, γιατί αν δω τι θα μου κάτσει είναι σαν να τζογάρω. Επενδύω εκεί και περιμένω να δω τι θα κερδίσω. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι την ώρα του παιχνιδιού έχουν εξαφανιστεί σαν υποκείμενα και βρίσκονται σαν αντικείμενα απέναντί τους. Αν παίζεις εσύ με εσένα σαν αντικείμενο τότε αναισθητοποιείσαι και ως προς τι θα πάθεις. Δεν πονάς. Ή αν πονάς, σαν αντικείμενο-παιχνίδι, δεν πονάς τόσο πολύ. Δεν νιώθεις. Σιγά σιγά αναισθητοποιείσαι στον πόνο. Συμπεριλαμβάνεσαι στην παραπάνω ποσόστοση των εφήβων. Αντιδράς σαν ένα νούμερο…
Δεν σε αναλαμβάνεις. Δεν έχεις καμία ευθύνη για το φονικό. Απλώς ξαπλώνεις σε ύπτια θέση και προσποιείσαι τον νεκρό ενώ όλα κινούνται ξέφρενα γύρω σου. Ακόμη και αν η θέση σου είναι μια θέση στην ποσόστοση, ένα τάδε ποσοστό επιτυχίας, τι μπορείς να κάνεις με αυτό; Μπορείς μόνο να μετακινείσαι σαν περιφερόμενο ζόμπι στις κλίμακες αξιολόγησης χωρίς λόγια και χωρίς ψυχή.
-Αυτή η στατιστική έχει να κάνει και με μια βεβαιότητα;
Σώτη: Ναι. Περιμένουν εκ των προτέρων μια εγγύηση από εκεί. Ένα εγγυημένο αποτέλεσμα.
-Πάντως η στατιστική σαν μέθοδος παράγει γενίκευση, δηλαδή όντως βεβαιότητα γιατί μιλάει για τον γενικό πληθυσμό. Ωστόσο ο στόχος είναι η διαχείριση του αποτελέσματος…
Σώτη: Ναι. Αυτό λοιπόν που προκύπτει μέσα από αυτά που είπατε είναι μηχανισμοί αναπαραγωγής του ίδιου πάντα μοντέλου που δίνει μια ψευδοαίσθηση ασφάλειας. Είτε με την εγγύηση, είτε με την διαχείριση. Αυτοί οι μηχανισμοί εγκαθίστανται και αναπαράγονται σχεδόν αντανακλαστικά συνθλίβοντας την επιθυμία ενώ δεν ξενίζουν καθόλου.  Ο μηχανισμός μοιάζει με καλούπι, με ρούχο που φοράει τον άνθρωπο αντί ο άνθρωπος να φοράει το ρούχο. Ακόμη και αν είναι ένα άκαμπτο και στενό ρούχο νιώθει «ασφάλεια» καθώς τον σφίγγει σαν βόας κροταλίας. Άλλωστε και όλοι οι άλλοι εκεί θα πάνε να καλουπωθούν, σου λένε. Έτσι βολεύονται σε μια ασφάλεια του τρόμου.
-Η ψυχανάλυση απειλείται από την στατιστική; Πως την εντάσσει μέσα της;
Σώτη: Δεν την εντάσσει καθόλου. Για μένα δεν εντάσσεται η στατιστική στην ψυχανάλυση.
-Γενικώς, πως γίνεται;
Σώτη: Πως συμβαίνει γενικώς με ρωτάτε; Είναι απλό. Με το να είμαστε ακόλουθοι κύριων σημαινόντων, να δημιουργούμε ένα συνεκτικό ιστό και να έχουμε πάρε-δώσε με ανταλλαγές, υπεραξίες και οφέλη. Με αυτό τον τρόπο.
-Και στο επίπεδο της πρακτικής μιας ψυχαναλυτικής σχολής;
Σώτη: Όσοι έχετε περάσει από ψυχαναλυτικούς κύκλους το έχετε δει. Πρέπει να μιλήσουμε για το προκαθορισμένο θέμα, να μην παρεκκλίνουμε από την κομματική γραμμή που κατεβάζουν οι βαρόνοι της σχολής και να προσκυνούμε τα σημαίνοντα της κάθε σχολής και του κάθε σχολάρχη σαν να έχουμε μπροστά μας ένα ιερό βιβλικό κείμενο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Αν περάσει η γραμμή που λέγεται «απόλαυση» τότε όλοι θα μιλάμε για απόλαυση…
-Ένα θέσφατο ουσιαστικά…
Σώτη: Ναι, και από την στιγμή που μπαίνουν αυτά τα θέσφατα δεν υπάρχει ψυχανάλυση για μένα. Γιατί η ψυχανάλυση αναλύει. Τι να αναλύσεις; Τον προκαθορισμό; Αν έχουμε ένα προκαθορισμό τότε βρισκόμαστε σε ένα προτεσταντικό δόγμα θρησκευτικού τύπου. Δεν θα μπορούμε να σκεφτούμε έξω από τον προκαθορισμό. Θα αναλωθούμε εντός του μέσα σε ένα σφιχτό σετ αξιωμάτων με συγκεκριμένες συντεταγμένες. Για την αγάπη δεν μιλάμε…Δεν είναι στα sos όπως η απόλαυση.

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

ΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ

Γιατί αρρωσταίνουν όλοι μετά τις γιορτές με υψηλό πυρετό; Το κεφάλι πονάει και τα μάτια τσούζουν από μια μυστηριώδη ίωση των ματιών, όπως λένε οι διαγνώσεις των γιατρών. Τους καθησυχάζει να ξέρουν ότι όλοι αρρωσταίνουν αυτή την εποχή.

Ας πάμε λίγο πιο πριν…

Από τον Νοέμβρη αρχίζουν οι προετοιμασίες για να φανούν τα οιδιπόδεια συμπτώματα:« τι θα κάνεις τις γιορτές;». Θα πρέπει να ρωτάς κάθε μέρα μέχρι τότε, μην τυχόν και μείνεις ξέμπαρκος. Ναοί με πίστες απασχολούν την σκέψη κάθε μέρα αλλά κανείς δεν παίρνει για να «κλείσει» κάτι. Οι απαρχές των σπασμένων νεύρων ήδη δονούνται σαν χορδές.
«Στην αλλαγή του χρόνου τι θα κάνουμε;»
photo gian pal(333)

 Άγχος!

 «Θα παίξουμε χαρτιά, επιτραπέζια, θα…»

Ό,τι και να ειπωθεί μένει μετέωρο σαν concept σε αναμονή. Οι όψεις των προσώπων έχουν πέσει μέσα στο γιορτινό τους μακιγιάζ. Στο τέλος θα φταίει κάποιος από την παρέα που εξαιτίας του δεν πέρασαν καλά όπως όφειλαν! Μπορεί να μην ήθελε να παίξει επιτραπέζιο ή να μην πήρε για να κλείσει κάπου και όλα πήγαν στράφι. Έτσι ακόμα και η δήθεν ίωση γίνεται μηχανισμός αναπαραγωγής του ίδιου πάντα μοντέλου που δίνει μια ψευδοαίσθηση ασφάλειας μέσω της φράσης «γιορτές είναι, θα αρρωστήσω». Είτε με την διαφυγή, είτε με την απόσυρση, βυθίζονται για λίγο οι άνθρωποι κάτω από το πάπλωμα και το χρησιμοποιούν και για καμουφλάζ. Αυτοί οι μηχανισμοί ιώσεων εγκαθίστανται και αναπαράγονται σχεδόν αντανακλαστικά συνθλίβοντας την επιθυμία ενώ δεν ξενίζουν καθόλου.

«Που να τρέχεις τώρα; Αφού είσαι άρρωστος!»

 Μόνο που η ίωση θα σε συνοδεύει όλο τον χρόνο σαν ακόλουθος. Ο μηχανισμός μοιάζει με καλούπι, με ρούχο που φοράει τον άνθρωπο αντί ο άνθρωπος να φοράει το ρούχο. Ακόμη και αν είναι ένα άκαμπτο και στενό ρούχο νιώθει «ασφάλεια» καθώς τον σφίγγει σαν βόας κροταλίας. Γλιτώνει για λίγο από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της δουλειάς, των σχολείων, των οικογενειακών πολυκατοικιών και «ξεκουράζεται» στο προαύλιο των στρατοπέδων. Άλλωστε και όλοι οι άλλοι εκεί θα πάνε να καπνίσουν, να πάρουν μια ανάσα, έστω και μέσω ίωσης, για να ξαναμπούν στα κελιά με σκυφτό το κεφάλι.
 Εν τω μεταξύ ο καθένας έχει καταπιεί ένα καθρέφτη
 ή τον έχει κολλήσει στην παλάμη του σαν οθόνη και 
βλέπεται μέσα από αυτόν ως «χάλια!» Τότε αρχίζει αυτή η αίσθηση του μουδιάσματος στα μέλη. Το ξορκίζεις πάση θυσία και κρατάς το σώμα σου σαν προβολή του εαυτού σου. Πασχίζεις να το φτιάξεις, να το διορθώσεις, να το στρέψεις σε ένα ιδεώδες αντικείμενο αλλά δεν προλαβαίνεις. Ο πυρετός έχει ανέβει και τα μάτια δακρύζουν χωρίς λόγο…

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ «ΓΕΡΑΝΟΎ!»


Θα μας πεις ένα παράδειγμα;
-Ναι, θυμάμαι ένα τρίχρονο αγοράκι σε μια καφετέρια να ζητάει ένα αυτοκινητάκι που είδε σε ένα ράφι. Του το δίνουνε, παίζει ένα τρίλεπτο με αυτό, το πετάει και θέλει να βγει έξω. Οι γονείς σαστίζουν.
«Μα πώς; Κοίτα τι ωραίο που είναι το παιχνίδι που σου κατεβάσαμε από το ράφι…»
Ο μικρός χτυπάει τα πόδια του στο πάτωμα, μουτρώνει, σφίγγει τις γροθιές του και πάει προς την πόρτα φωνάζοντας «γερανού, γερανού!». Η μαμά του υπέθεσε ότι ψάχνει ένα γερανό αντί για  αυτοκινητάκι και πήγε να ξαναψάξει στο ράφι για να δει αν υπάρχει γερανός.
«Δεν υπάρχει κανένας γερανός στο ράφι» του λέει «μήπως λες αυτό εδώ το φορτηγάκι γερανό;»
Του δίνει το φορτηγάκι και ο μικρός το πετάει κάτω.
«Γερανού!!!» φωνάζει.
Η μαμά θυμωμένη ανοίγει την πόρτα για να τον βγάλει έξω γιατί την έκανε ρεζίλι στην καφετέρια. Όλοι είχαν στραφεί και τους κοίταζαν. Τότε ο μικρός της δείχνει τον ουρανό φωνάζοντας με χαρά «γερανού!». Έξω, στου ουρανού τα μέρη, στον αέρα, στην βροχή, στις οσμές του πάρκου, εκεί ήταν το «γερανού»! Δεν θα ικανοποιηθεί το αγοράκι, ούτε κανένα άλλο ενήλικο παιδάκι αν του δώσουμε να παίξει με ένα φορτηγάκι, μετά με ένα γερανό, δηλαδή με μια σειρά σημαινόντων, με Αγιο-βασιλιάτικα παιχνιδάκια, με κάλαντα, ξορκίζοντας τον κακό χρόνο και περιμένοντας την καλή χρονιά, όλα δηλαδή τα τελετουργικά διαφημιστικού τύπου όπως είναι αραδιασμένα στα ράφια του μαγαζιού.
Θέλει να βγει από τα κλειστά κυκλώματα, όπου ανακυκλώνονται ράφια με αντικείμενα, σε ένα ανοιχτό χώρο όπου η επιθυμία ρέει σαν νεράκι ακόμα και αν δεν ξέρουμε ακριβώς που μας πάει. Το παιδάκι απορρίπτει το παιχνίδι που του δίνουν για να βγει έξω χωρίς να ξέρει ακριβώς που θέλει να πάει και χωρίς να πηγαίνει σε κάποια δραστηριότητα που θα έφερνε ένα χαμόγελο ανακούφισης στους γονείς. Γιατί πλέον άμα βγεις έξω πρέπει να ξέρεις που θέλεις να πας και τι ακριβώς θα καταναλώσεις!
Άμα δεν ξέρεις που θέλεις να πας, αυτό σου λένε, πως δεν βγάζει κανένα νόημα. «Πολύ περίεργο…» θα έλεγε το τρίχρονο αγοράκι «είναι το μόνο που βγάζει νόημα…».
Καλή χρονιά!
photo gian pal(333)

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

ΓΙΟΡΤΙΝΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ


Όταν «κάνω σαν» να γιορτάζω αναδιπλασιάζω τον πόνο μου. Όταν κάνω όπως κάνουν όλοι μπλοκάρω την επιθυμία μου. Η αναπαράσταση μπλοκάρει την επιθυμητική ροή. Είναι σαν να είσαι αιχμάλωτος στην καλύβα της γριάς μάγισσας, στη χώρα των ξωτικών, των κουραμπιέδων και της σοκολάτας. Η όψη των αιχμαλώτων είναι μελαγχολική όσο και να θέλουν να δείχνουν ότι απολαμβάνουν την γιορτινή ατμόσφαιρα. Η διαστροφή της επιθυμίας είναι να φτιάξεις μια ολόιδια καλύβα που απέξω θα δείχνει αρχοντικό και μέσα θα είναι η ακριβής αναπαράσταση της αιχμαλωσίας σου. Να μαραζώνεις μέσα της με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά και να περιμένεις εκείνον ή εκείνη που θα έρθει για να σε σώσει. Ακόμα κι αν «σωθείς» δεν θα είσαι εσύ εκείνος που «σώθηκε» όταν απουσιάζεις από τις πράξεις σου μια που κάτι μέσα σου σου λέει ότι οι πράξεις σου σε πηγαίνουν προς θάνατο. Σαν να τις αφήνεις να πετύχουν ή να αποτύχουν από μόνες τους ενώ εσύ τις κοιτάς από ψηλά… από ένα σύννεφο das ding (του φροϋδικού Πράγματος). Από ψηλά όμως κοιτούν και οι νεκροί.
«μας βλέπουν από ψηλά…» λένε.
Όταν με βαριά καρδιά βάζεις τα καλά σου για τις γιορτές ή βάζεις το κεφάλι κάτω τις καθημερινές απλά εκτελείς εντολές. Μέσα στον λήθαργο ενός απόκοσμου ύπνου με βαρύ κεφάλι από τα ψώνια, τα χρέη, τους πιστωτές και τους οφειλέτες εξυπηρετείς τον λόγο ενός Άλλου. Με μια μόνιμη υπνηλία σαν μαστούρα υπακούς και εκτελείς εντολές. Έτσι είσαι συνεχώς «εκτός εαυτού». Ακόμα και όταν είσαι σε κλίμα εορταστικό, πενθείς.
Γαντζώνεσαι από όπου μπορείς γιατί νιώθεις ότι στερεύεις από ενέργεια. Τότε είναι που οι άνθρωποι μεταλλάσσονται σε ρούχα. Πότε μαζεύουν, πότε απλώνουν, πότε ξεθωριάζουν και πότε μπαλώνονται. Το σώμα όμως δεν είναι ρούχο. Το μάτι δεν είναι για να απολαμβάνει σενάρια πόνου. Ούτε το αυτί για να ακούει συνέχεια το ίδιο ρεφρέν, ούτε το χέρι για να γράφει συνέχεια την ίδια αμετάκλητη μοίρα του. Ο άνθρωπος δεν είναι σκέτη επιφάνεια εγγραφής για να αφήνουν πάνω του σημάδια τα χρόνια που περνούν.
Αντί λοιπόν να βραχυκυκλώνεσαι με τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου και να αναβοσβήνεις μαζί τους μπορείς να είσαι εσύ αυτός που γεννιέται και ανασταίνεται από τους νεκρούς… Και αυτός είναι ένας λόγος για να το γιορτάσεις πραγματικά!
Καλά Χριστούγεννα…
photo gianpal(333)

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΕΣΩ ΑΓΧΟΥΣ


Σε δευτερόλεπτα ακούγεται η τσιρίδα. Έξαλλη τσιρίζει γιατί ο άλλος της έφαγε την σοκολάτα που ξεχείλιζε από το κρουασάν της και της άφησε σκέτη την σφολιάτα.
«Θα σου πάρω άλλο…»

«Δεν θέλω!»

Της έφαγε την απόλαυση. Της έφαγε αυτό το «κάτι» που ξεχείλιζε και λογίζεται για «τίποτα» στα μάτια του άλλου. Και οι δυο αποσύρονται, κρύβονται, πίσω από αυτή την σοκολάτα που πλεονάζει ενώ τους λείπει αφόρητα. Ο ένας την δαγκώνει σε ανύποπτη στιγμή και η άλλη τσιρίζει σαν υστερική. Μια ψευδαίσθηση δια δυο… Απουσιάζουν από τον ίδιο τους τον εαυτό μέσω άγχους. Λειτουργούν μέσω άγχους. Γίνονται το φετιχιστικό αντικείμενο-άγχος. Μπορεί να απορρίπτει ο ένας τον άλλο μέσω σοκολάτας, να γίνονται η ίδια η σφολιάτα συν την υπεραξία της ρευστής σοκολάτας που ξεχειλίζει από την ζύμη και ταυτόχρονα να μην ταυτίζεται κανείς ποτέ με το είναι του.

Φοβούνται να είναι…

Μετά αρχίζουν τα συνηθισμένα τελετουργικά :« δεν θα ξύσουμε ένα εορταστικό ξυστό, δεν θα πάρουμε λαχείο, δεν θα στολίσουμε σαν αυτούς;» και με ένα μορφασμό φόβου ακολουθούν οι απειλές που πυροδοτούν εκρήξεις «δείξε μου το κινητό σου!». Κρατιούνται μαζί μέσω αδράνειας ενώ τρέχουν σαν τρελοί σε χίλιες δυο μεριές. Ενώ δεν υπάρχεις μπαίνεις στη θέση του άλλου με την δική σου μορφή. Σκέφτεσαι τι θα σκέφτεται, τι θα έλεγε, πως θα του φαινόσουν αν έλεγες αυτό ή εκείνο. Έτσι ο άλλος γίνεται πλαστελίνη και παράγεις συνεχώς νέες μορφές του που σε εμπεριέχουν.

Με τον καιρό χάνεις την μιλιά σου και συνηθίζεις να μιλάς με κωδικοποιήσεις «ο νευρωσικός», «ο ψυχωσικός», «ο διαστροφικός», το «κλινικό περιστατικό», ξεχνώντας ότι πίσω από αυτούς τους ύποπτους όρους υπάρχουν άνθρωποι. Τα καλούπια των διαγνώσεων συνθλίβουν τους ανθρώπους κάνοντάς τους σημεία σε διαγράμματα και στατιστικές για δήθεν αξιολογήσεις. Έτσι εθίζεσαι «με ή χωρίς» σοκολάτα σε ένα επιφανειακό τρόπο να βιώνεις χωρίς να νιώθεις…

«Να σου πάρω ένα άλλο κρουασάν;»

«Δεν θέλω, σου είπα!»

photo gianpal333


Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ


Το αντικείμενο γλιστράει, γίνεται άπιαστο, παράδοξα ασαφές, γίνεται φετίχ που όλο το κυνηγάς και η αμφιβολία σε προκαλεί. Όταν όλα ισχύουν ταυτόχρονα γινόμαστε έρμαια καθρεφτισμών στην χώρα του καθρέφτη. Η πληροφορία σε χτυπάει σαν ακτινοβολία. Σε βομβαρδίζει με ένα ατέλειωτο feedback. Σαν να είσαι σε μια παραλία που ο ήλιος δεν δύει ποτέ. Χωρίς αντιηλιακό. Χωρίς ομπρέλα. Χωρίς καπέλο. Μέσα σ’αυτή την παραζάλη σου προτείνουν μια νέα κολεξιόν επενδύσεων αλλά τα φαρδιά ρούχα σου πέφτουν στενά και τα στενά ακόμα πιο στενά. Κανένα δεν σου κάνει. Κανένα από αυτά δεν είναι το δικό σου ρούχο. Κανένα δεν είναι στις αναλογίες σου.
Σου κόβουν νέους «τύπους-καλούπια» για να μπεις μέσα τους και να γίνεις πότε θύτης, πότε θύμα, πότε σαδιστής, πότε μαζοχιστής με την ίδια ευκολία που διαβάζεις τα ζώδια και προσομοιώνεις κάποιο από αυτά. Αυτή είναι η τέχνη της εξαφάνισης! Ενώ νομίζεις ότι εμφανίζεσαι εδώ και εκεί στην ουσία εξαφανίζεσαι από τα ίδια σου τα μάτια. Δεν σε βλέπεις. Πολύ εύκολα μια αφηρημένη ιδέα, π.χ η ενοχή, μπορεί να γίνει «ο ενοχικός άνθρωπος» σαν ταμπέλα και να μπαίνει παντού για να διαμορφώσει συγκεκριμένες συντεταγμένες και παραμέτρους τύπου «αν είσαι ενοχικός θα συμπεριφέρεσαι έτσι…». Αν καθρεφτιστείς στα λιμνάζοντα ύδατα μιας τέτοιας λογικής διαχείρισης των ανθρώπων ως βιομηχανία συμπτωμάτων τότε θα βλέπεσαι έτσι και θα τρομάζεις. Η ιδέα θα γίνει έμμονη, θα διογκωθεί ενώ εσύ όλο και θα συρρικνώνεσαι ως ακόλουθός της.
Όταν βάζεις κάτι τέτοιο παντού δεν το αφήνεις πουθενά να σταθεί και σε σέρνει μαζί του. Γίνεται υπέρτατο. Σε κατακλύζει. Περικλείει τα πάντα και από αυτό προσπαθείς να συναγάγεις τα πάντα. Έτσι η γλώσσα γίνεται κώδικας με μια μόνο αποκωδικοποίηση ή υπάρχουν άπειρες αποκωδικοποιήσεις που όλες ισχύουν ταυτόχρονα.Το Συμβολικό μετατρέπεται σε μηχανή εκτέλεσης εντολών και το Φαντασιακό εγκλωβίζεται σε κατασκευές χωρίς καμία φαντασίωση. Καθώς προσπαθείς να χωρέσεις σε όλα αυτά, να ισορροπήσεις γέρνοντας λίγο προς τα δω και λίγο προς τα εκεί, η δοκός κουνιέται επικίνδυνα…
photo gianpal333

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Ο ΠΟΝΟΣ ΣΑΝ MEDIATOR


 
photo gianpal333
Δεν είναι η απόλαυση του πόνου (Lacan), αλλά ο πόνος σαν διαμεσολαβητής (mediator) στις σχέσεις που συντηρεί σαδομαζοχιστικά μορφώματα εξουσίας. Παίρνεις το πονεμένο κομμάτι σου και πας να σχετιστείς με τον άλλο μέσω αυτού του πόνου. Εκεί ακριβώς που σε πόνεσαν. Παίζεις και ξαναπαίζεις απελπισμένα το παιχνίδι της ματαίωσης. Παίζεις και ξαναπαίζεις με τον χρόνο αναμονής. Από μέσα βράζεις και κοχλάζεις, γίνεσαι εκατό κιλά και απέξω είσαι μια λεπτή φέτα σολομού. Αρχίζει να σε ελκύει ο πόνος, το μαρτύριο και το στεφάνι της δόξης που περιμένει τους μάρτυρες για μεταθανάτια ανταμοιβή. Ζεις σε ένα θεατρικό σκηνικό και δεν ξέρεις αν είσαι κομπάρσος ή ηθοποιός.
Ό,τι ξεφεύγει από τον πόνο δεν το αντέχεις.
«Γιατί το χέρι τρέμει;»
«Γιατί είναι ζωντανό!»
«Γιατί τα νύχια σπάνε;»
«Γιατί είναι ζωντανά!»
Το ζωντανό σου φαντάζει νεκρό και το νεκρό ζωντανό. Αυτή η οπτική ψευδαίσθηση γίνεται η πραγματικότητα που ζεις. Δεν εμπιστεύεσαι τίποτα και σου μπαίνουν οδυνηρές ιδέες. Ο πόνος γίνεται ιδέα και σε βασανίζει. Κλειδώνεις και διπλοκλειδώνεις. Ελέγχεις τα μάτια της κουζίνας, τον απορροφητήρα, τα φώτα. Μαζεύεις από μέσα και τεντώνεις απέξω. Φουσκώνεις και ό,τι σου συμβαίνει το κολλάς στην κακή σου μοίρα. Τα μάτια της κουζίνας που δεν θυμάσαι τελικά αν τα έκλεισες ή όχι όσες φορές και αν τα ελέγξεις θα γίνουν τα μάτια σου που διαχωρίζονται από το βλέμμα σου. Θα πηγαίνεις στην παρέα σου και θα μιλάς για τα στραβά που σου συμβαίνουν, θα μένεις άυπνος για να μην τα δεις σε μορφή εφιάλτη, θα ψάχνεις το ταίρι σου που θα έχει περάσει ό,τι πέρασες και εσύ και αυτή η τρελή συμμετρία θα σου τρώει τη ζωή.
Αυτό που συρρικνώνεται μέσα μας από πόνο μπορεί να πάρει διαστάσεις πυραμίδας… Όταν δεν υπάρχω, όταν πετάω από πάνω μου εμένα σαν σκουπίδι, όταν με διαμελίζω σε μερικά αντικείμενα, τι μένει από μένα για να συνδεθώ με τον άλλο;
Ένας πόνος δια δυο…