Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ PROJECT ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΡΕΛΑΣ


Πως οδηγούν τους ανθρώπους στην τρέλα; Τους βάζουν σε μια μηχανιστική διάταξη σώματος και καθημερινότητας. Τους ταξινομούν. Τους βάζουν να επιλέξουν ψυχαναγκαστικά μια έμμονη ιδέα και να την υπηρετήσουν πιστά μέσα από ένα καθορισμένο πλαίσιο ιδεών. Τα πιο «καλά» παιδιά την πατάνε. Πιστεύουν στην έμμονη ιδέα που τους φόρεσαν, προσαρμόζονται στο καλούπι για να νιώσουν ασφάλεια, για να βγάλουν κέρδος από αυτήν όπως τους έταξαν και σαν πιστοί μιας θρησκείας που αγνοούν προσδοκούν μέλλουσα απόδραση, μόνιμη δουλειά και λεφτά στην τράπεζα. Πολύ συχνά πέφτουν σε μια παρανοϊκή λογική που τους συνθλίβει. Πιστεύουν και σ’αυτήν και την επεκτείνουν σε όλο και πλατύτερους κύκλους. Στο τέλος τα μπερδεύουν όλα. Γελάνε σαν να κλαίνε. Κλαίνε ενώ γελάνε και τους κρεμάνε κουδούνια γιατί έχουν σαλτάρει.
«Κρίμα…και ήταν τόσο καλό παιδί…» λένε και κουνάνε το κεφάλι τους ξορκίζοντας το μίασμα από πάνω τους.
Επιπλέον τους μαθαίνουν να μπαίνουν στην θέση των άλλων από μικροί. Το βασανιστήριο αρχίζει. Σκέφτονται συνέχεια «τι να κάνει τώρα, που είναι;». Μπαίνουν στη ζωή των άλλων και δεν βγαίνουν ποτέ. Νιώθουν ό,τι φαντασιώνονται ότι θα ένιωθε ο άλλος, κάνουν ό,τι υποθετικά θα έκανε ο άλλος και δεν ζουν. Έτσι και οι πιο ανάλαφρες διαδρομές αποκτούν βάρος. Τρώνε σαν πουλάκια και ζυγίζουν όσο ένας ελέφαντας. Κοιμούνται νωρίς και ξυπνούν κουρασμένοι σαν να έσκαβαν όλη νύχτα ή δεν κοιμούνται καθόλου και αφουγκράζονται μέρα-νύχτα κινδύνους και απειλές.
Ένας άνθρωπος-ρομπότ έφτασε στο σημείο να μην μπορεί να πέσει στο κρεβάτι του. Του έδωσαν μια ταμπέλα ψύχωσης, τον φόρτωσαν μια σακούλα φάρμακα και γέλαγαν μαζί του για την έμμονη ιδέα που τον παίδευε. Πήγαινε μπρος-πίσω, ακουμπούσε στο σεντόνι και σαν να μην έπρεπε να ξαπλώσει ξανάκανε την ίδια αυνανιστική κίνηση «μπρος-πίσω». Μια δήθεν κίνηση που δεν πάει ούτε μπρος, ούτε πίσω. Έτσι τους έδειχνε ανάγλυφα την ζωή του. Αυτή ήταν η αναπαράσταση που μπορούσε να κάνει. Μόνο που η άκαμπτη στάση του προκαλούσε ενόχληση και νευρικό γέλιο στους ειδικούς.
Έτσι μεταξύ αστείου και σοβαρού μαθαίνουν να παράγουν «κατηγορίες τρέλας» από ελάχιστες παρεκκλίσεις του ίδιου.
«Μιλάει σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του κι έχει εμμονές; Τρελός!»
«Δεν έχει κάνει σεξ; Σχιζοφρενής!»
Τόσο απλά. Σαν να απαντάνε σε τηλεπαιχνίδι που θέλει πολύ γρήγορα να δώσεις μια απάντηση σε κλάσματα δευτερολέπτου για την καρτέλα που σου δείχνουν. Είναι σαν να παράγουν αποκλίσεις του ίδιου πάντα χρώματος τρέλας. Μια απόχρωση λίγο πιο ανοιχτή για την παράνοια. Λίγο πιο σκούρα για την σχιζοφρένεια. Μπλε στο μπλε ή κόκκινο στο κόκκινο ή αστραφτερό λευκό. Λευκό πιο λευκό και από το λευκό. Μια λαμπερή καθαριότητα…εγκλεισμού.
Η μαχαιριά της μπάρας (αναφέρομαι στο διαγραμμένο υποκείμενο του Lacan) τους αποκλείει διπλά και τους διχάζει. Την έχουν ως νευρωσικοί, δεν την έχουν ως ψυχωσικοί, τι πραγματικά συμβαίνει; Αυτή η διαγώνια γραμμή είναι σαν μαχαιριά στην πλάτη. Δεν είναι η δομή του υποκειμένου αλλά τους κάνουν να πιστεύουν ότι έτσι είναι η δομή τους. Τους πείθουν ότι γεννήθηκαν για να πεθάνουν, ότι όλα είναι ανώφελα, ότι όλα καταλήγουν σε απόρριμμα, ότι είναι φτιαγμένοι από ενόρμηση θανάτου, από σελίδες αδιαπέραστου κειμένου και τους μαθαίνουν να επιδεικνύουν την μαχαιριά στην πλάτη που τρώνε πισώπλατα ή να την υπομένουν παθητικά γιατί αυτά έχει η ζωή που τους φέρνει όλο και πιο κοντά στον θάνατο. Έτσι τρελαίνονται από ένα θεωρητικό σύστημα που δεν τους αφήνει τόπο να σταθούν πηδώντας αφηρημένα από την μια μεριά της μπάρας στην άλλη σαν να κάνουν τραμπάλα. Ο μοχλός αυτού του βασανιστηρίου που δεν τους αφήνει τόπο να σταθούν «Ούτε από δω…ούτε…από κει» ή η ανεστραμμένη συμμετρία του ίδιου ειδώλου «και από δω…και από κει…» τους αφαιρεί και τον χρόνο. Δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν.
Πετάνε ατάκες στον αέρα όπως ο άνθρωπος-ρομπότ που συχνά είναι αφηρημένος. Καμιά φορά βρίσκει μια πέτρα μπροστά του, δεν την βλέπει, δεν την κλωτσάει, ούτε την πηδάει, την πατάει, γλιστράει, πέφτει και σωριάζεται κάτω.
«Κοίτα τον μεθύστακα, τύφλα θα’ναι…!» λένε οι περαστικοί ενοχλημένοι και τον παρακάμπτουν. 
photo gianpal333

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

ΧΩΡΙΣ ΧΩΡΟ


Ο χώρος πια καταβροχθίζεται. Υπάρχει μόνο «χώρος» στο διαδίκτυο. Εκεί που το σώμα σου γίνεται οθόνη που κοιτάει άλλες οθόνες-σώματα. Γρήγορα συνηθίζεις να ζεις σε φούσκες και φυσαλίδες αέρα κοπανιστού. Έχεις μπει στην φούσκα της πληροφορίας και στο δίκτυό της. Το αυτοκίνητο σου μιλάει. Σε πληροφορεί για την κατάσταση των οργάνων του. Αρνείται να πάρει μπρος αν δεν έχεις βάλει την ζώνη σου και μουλαρώνει αν δεν το χειρίζεσαι σωστά. Είσαι καλωδιωμένος μαζί του, οδηγείς περισσότερο και προσπαθείς να καταναλώνεις λιγότερα καύσιμα. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους γύρω σου. Προέχει το σύστημα ελέγχου και ο χειρισμός τους. Κάπως έτσι γίνονται οι άνθρωποι αντικείμενα και μετά τους κακοφαίνεται όταν τους θυμίζεις ότι είναι άνθρωποι…

Τρομάζουν κιόλας.

Μαθαίνουν στον σφικτό κλοιό, στις προτροπές για ασφάλεια ζωής χωρίς καμιά ζωή, υπακούν τυφλά ενώ δεν γνωρίζουν ούτε καν τον μηχανισμό της σκέψης που τους κάνει να λένε ό,τι λένε. Ένας μεσήλικας τραβιέται στα Γυμναστήρια για να φτιάξει εκείνα τα σημεία πάνω του που θα φουσκώνουν και δεν θα χρειάζεται να ζηλεύει τους άλλους που είναι ήδη φουσκωτοί. Φαντασιώνεται να πηδάει γκομενίτσες στη σειρά αλλά δεν απατάει ποτέ την γυναίκα του. Είναι από παντού καλυμμένος. Έχει εγγυημένη ασφάλεια και σίγουρη απόδοση. Τότε λοιπόν που τα έχει όλα τακτοποιημένα δέχεται διείσδυση από παντού…

Τρομάζει.

Φοβάται ό,τι έχει σώμα. Φοβάται να είναι στο σώμα του. Φοβάται να είναι το σώμα του. Τρομάζει όταν δεν έχει τον έλεγχο του σώματός του. Αν τα πόδια του κάνουν ακούσια τινάγματα ή το πρόσωπό του μορφάζει με συσπάσεις «χωρίς να το θέλει» παραλύει. Μόλις νιώσει ότι είναι ζωντανός αρρωσταίνει. Τρελαίνεται από τον φόβο του και τρέχει να βρει ορθοπεδικούς κηδεμόνες για να σταματήσει κάθε κίνηση. Πασχίζει να το νεκρώσει, να μην «μιλάει», να το ρυθμίσει σαν μηχάνημα μόνο για δουλειά και σχόλη. Για να ξαναπάρει τον έλεγχο καταφεύγει στο άυλο διαδίκτυο των εφαρμογών. Στήνεται στην κλειδαρότρυπα βλέποντας τις εικονικές ζωές των άλλων, τους μπλοκάρει, τους ξεμπλοκάρει, τους διαγράφει, τα ξαναφτιάχνει μαζί τους και όλα αυτά με το πάτημα ενός κουμπιού.

Τα παιδιά δεν τρομάζουν όταν δεν έχουν τον έλεγχο του σώματός τους. Για να δούμε τι τρομάζει τα παιδιά…

Ένα αγοράκι τετράχρονο επιμένει ότι φοβάται γιατί τα σκυλάκια δαγκώνουν και οι γάτες γρατζουνάνε. Οι μαμάδες δίπλα του επιμένουν ότι τα σκυλάκια δεν δαγκώνουν και οι γάτες δεν γρατζουνάνε! Προσπαθούν να τον πείσουν ότι κόβουν τα νύχια στις γάτες τους και ευνουχίζουν τα σκυλάκια τους. Όλα είναι ακίνδυνα πια. Ο μικρός τις κοιτάει με οίκτο. Τις λυπάται που είναι τόσο χαζές. Τον τρομάζουν κιόλας. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να βάλουν το χέρι τους στο στόμα του σκύλου και να τις δαγκώσει ή να χαϊδέψουν μια γάτα και να τις γρατζουνίσει.
photo gianpal333
 Κουνάει το κεφαλάκι του απογοητευμένος και απομακρύνεται. Είναι πολύ μικρός για να τις προστατέψει.

«Ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους» σκέφτεται και πάει να οδηγήσει το αυτοκινητάκι του όσο πιο γρήγορα μπορεί...

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ


Αν δούμε τον άλλο σαν αντικείμενο και τον ζυγίσουμε με το μάτι για να δούμε πόσα θα κερδίσουμε αν του κάτσουμε είναι πουτανιά αλλά πλέον αυτό θεωρείται μια καθωσπρέπει ηθική του κέρδους. Αν μπείτε σε αυτόν τον λαβύρινθο έχετε βγάλει εισιτήριο για το λούνα πάρκ του τρόμου μαζί με τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ. Θα μπείτε σε κυκλικούς στροβίλους φτιαγμένους από τόσες χρονικές περιστροφές όσες είναι και οι ανταλλαγές σας. Αυτός είναι ο χρόνος του λαβυρίνθου. Είναι ο χρόνος μιας χαμηλής πτήσης πάνω στον χρόνο της κάθε μικροσυναλλαγής για σεξ, χρήμα ή προϊόντα που ικανοποιούν μόνο ανάγκες. Ο οποιοσδήποτε και να μπει στη θέση του οποιουδήποτε θα παραχθεί η ίδια απόλαυση. Αυτό λέει η κοινή λογική. «Όλοι τους είναι μαλάκες…» «όλες τους είναι πουτάνες», και πάει λέγοντας. Όλα παίρνουν την όψη της ανάγκης για ικανοποίηση και της αναπαραγωγής συμπτωμάτων.
Το καταφύγιο των συμπτωμάτων, όπως σας λέω συχνά, φιλοξενεί και από ένα πτώμα, όχι εντελώς συμπτωματικά και συγχρόνως δείχνει με πολλαπλά βελάκια προς τον τόπο του εγκλήματος. Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, αφού γεννηθεί χρειάζεται άμεσα να αναστηθεί γιατί γεννιέται ήδη «νεκρό» ή το απονεκρώνουν. Κάπως έτσι απονεκρώθηκε και η libido αφού κατά τον Freud προχωρούσε από το στοματικό στο πρωκτικό και από το πρωκτικό στο φαλλικό στάδιο. Κάπως έτσι αργότερα είδα κλινικά να ενώνεται το στοματικοπρωκτικό και να συνδέεται σε μια μόνο τρύπα! Στην τρύπα του φύλου που την βλέπουν σαν τρύπα είτε πρόκειται για αγοράκι είτε για κοριτσάκι. Η αγάπη, ο έρωτας, έχει καταντήσει ένα τρύπιο εκμηδενισμένο άφυλο πράγμα στο οποίο μπαίνουν για να πάρουν μάτι και δεν ξαναβγαίνουν. Και εδώ αρχίζουν τα παράξενα. Το φύλο μπαίνει στην φαντασίωσή τους σαν αποθήκη συσσώρευσης πρωκτικών υπολοίπων «κάνε!», «δράσε!», «κάνε σαν να κάνεις…» κ.λπ. Γίνεται και χωματερή διεγέρσεων, εντάσεων, προσμίξεων και κόβεται μαχαίρι η ερωτική επιθυμία που πάει πέρα από το σεξ. Τότε είναι που η τρύπα μετατοπίζεται πάνω σε όλο το σώμα. Το σώμα αποκτά διάτρητη όψη, μεταλλάσσεται σε άπειρες μορφές και πεθαίνει.
Για να δούμε λίγο τι συμβαίνει στα παιδιά…
photo gianpal333


Ένα καλό κοριτσάκι στο Δημοτικό, πασχίζει να κρυφτεί από το Μάτι που σαρώνει το ύψος της. Είναι κοντή αλλά το Μάτι της δασκάλας την κάνει να αισθάνεται νάνος. Για κακή της τύχη βγάζει και σπυράκια ακμής. Ο θυμός της φουντώνει αλλά μόνο το δέρμα κρατάει τα ίχνη του θυμού που εξωτερικεύεται με φόβο. Είναι καλό κοριτσάκι με στρουμπουλά ποδαράκια, κατσαρά μαλλιά και γλυκό χαμόγελο. Αν δείξει τον θυμό της θα την πουν «κακό κορίτσι». Μπαίνει λοιπόν στο παιχνίδι χωρίς να ρωτήσει «ποιο είναι το παιχνίδι;» και «ποιοι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού;». Γελάει με τις κακίες που της λένε και αυτοσαρκάζεται για να γελάνε οι άλλοι. Η μαριονέτα είναι πια στο ρόλο που την έβαλαν να είναι. Από μέσα κλαίει και από έξω γελάει. Αυτή είναι η διαίρεση που δεν αφήνει υπόλοιπο. Μόνο την σχίζει στα δυο, την διαμελίζει και την κάνει καρτούν. Και τα άλλα παιδάκια είναι καρτούν. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους για να βγάλουν από αυτό το «δούλεμα» το κέρδος της παρέας. Στραπατσάρουν την εικόνα τους, διεισδύουν στην εικόνα των άλλων, τραβολογιούνται, πετάνε μπηχτές, καρφώματα, σφυριά, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη αρκεί να μην τους διώξει η παρέα και μείνουν ορφανά στους πέντε δρόμους. Αν κάποιος αντιδράσει με αυτή την ηθική του κέρδους κακιώνουν.
«μα είναι ένα παιχνίδι!» λένε μορφάζοντας.
Έχουν συνηθίσει να είναι ηθικά αντικείμενα πολλαπλών χρήσεων.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ


«…έβαλαν πάνω τους επιστάτες των εργασιών για να τους ταλαιπωρούν με τα βάρη τους και έκτισαν στον Φαραώ πόλεις οχυρά…» (Έξοδος, α’,11).
Η ενόρμηση δεν μπορεί να αυτοακυρωθεί. Είναι πανταχού παρούσα και η λιβιδινική ζώνη είναι ένας λαβύρινθος κατά τον Lyotard. Έχει δίκιο. Βλέπετε ότι οι επενδύσεις πια είναι επενδύσεις στα σώματα και στα μυαλά των παιδιών που εξισώνονται με χρέη και χρήματα. Οι οικογένειες έχουν μετατραπεί σε κατασκευαστικές εταιρίες που  παράγουν πρωταθλητισμό στην κολύμβηση, στα μαθήματα, στις σπουδές, σε ό,τι μπορεί να φέρει πρωτιές! Αν χάσει σε ένα αγώνα το παιδάκι η μομφή πέφτει στους γονιούς και του λένε ότι χάνουν τα λεφτά τους. Μόνο που το παιδί δεν είναι χρηματιστήριο! Αν το παιδί θέλει να παίξει μπάλα πρέπει αμέσως να μπει σε πρόγραμμα για να γίνει ποδοσφαιριστής αλλιώς είναι χαμένος κόπος. Δεν μπορεί να χαρεί κανένα παιχνίδι γιατί όλα γίνονται στόχοι για κατάκτηση. Αν πετύχει σε όλα όσα του λένε στο τέλος θα βρει μια δουλειά που θα του φέρει λεφτά! Τον βλέπετε τον φαύλο κύκλο; Όλα γίνονται με στόχο τα λεφτά. Επενδύουν εδώ και εκεί πάνω του τονίζοντας τα δυνατά του σημεία σαν να είναι προπονητές. Την δόξα από την επιτυχία του που είναι η δυστυχία του την καρπώνονται οι ίδιοι. Άλλωστε τόσα λεφτά έδωσαν. Έτσι το εκπορνεύουν μια που οι επενδύσεις γίνονται μέσω χρημάτων  με την προϋπόθεση το σώμα να παραμένει στείρο κατά τον Lyotard. Ό,τι πληρώνουμε το καταναλώνουμε κιόλας. Εκτρέπουμε λιβιδινικές ποσότητες και τις κάνουμε δαπάνες. Σε αυτό το σημείο τα παιδιά γίνονται εξημερωμένα ζωάκια.
Τα παιδιά όταν νιώθουν από πολύ μικρά ότι κινδυνεύουν από τους μεγάλους αποκλίνουν από τον βασικό άξονα της παθολογίας του οιδιποδείου τους με ένα σύμ-πτωμα. Είτε ζουν στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Τύπου Α «τάξη-πειθαρχία-καθαριότητα», είτε στην πιο φανταχτερή εκδοχή της Disneyland «θα λυπηθεί η γιαγιά σου αν δεν πας να την δεις και θα φταίς εσύ για αυτό…αλλά αν θες μην πας…εσύ αποφασίζεις» πρέπει να σωθούν από το αδιέξοδο αυτής της παχύρευστης σούπας που απειλεί τη ζωή τους. Δεν πρόκειται για άγχος ευνουχισμού ούτε για φόβο τιμωρίας και αίσθημα ενοχής. Πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου και έτσι το αντιμετωπίζουν. Δεν ταμπουρώνονται πίσω από το σύμπτωμά τους. Είναι ένα προσωρινό καταφύγιο όσο και αν θέλουν οι μεγάλοι να τα συμβιβάσουν με αυτό και να το κάνουν δεύτερο δέρμα τους. Τα παιδιά ρισκάρουν πολλά με το σύμπτωμα που βγάζουν. Κινδυνεύουν γιατί ενώ θέλουν να αποστρέψουν το βλέμμα από πάνω τους που διεισδύει ως τα εσώψυχά τους το βλέμμα στρέφεται προς το σύμπτωμα, γίνονται το σύμπτωμά τους, τα τρέχουν στους γιατρούς και το υπόλοιπο σώμα απενσαρκώνεται.
Όταν μεγαλώσουν και ερωτευτούν (μέσα στο σύμπτωμά τους) θα πρέπει να διαλέξουν μια σταθερή αξία όπως το τυρί του μπακάλη και να επενδύσουν πάνω της. Μόνο που δεν ερωτευόμαστε ιδιότητες, αντικείμενα με τη βούλα και με ονομασία προέλευσης, απενσαρκωμένες αξίες, άφυλα καρτουνίστικα φερσίματα αλλά ανθρώπους.
Αυτό πια ακούγεται σαν ανέκδοτο. 
photo gianpal333

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

ΥΠΕΡΕΝΤΑΣΗ


Ένας βασιλιάς είχε μια κόρη ψηλομύτα….
 «Πόσο ψηλή ήταν η μύτη της;», με ρωτάει μια μικρή και μου δείχνει μέχρι το μέτωπό της που έχει ράμματα «μέχρι εδώ;». Της χαμογελάω.
Το παραμύθι δεν πήγε πολύ παραπέρα γιατί τα παιδιά δεν τα ενδιαφέρουν οι πληροφορίες, η ομαλή αφήγηση και ένα αίσιο τέλος όπως πασχίζουν οι μεγάλοι για να καθησυχάσουν την υπερένταση που ζητάει εκτόνωση. Μια εκτόνωση που το μόνο που κάνει είναι να φέρνει νέα υπερένταση. Να τρέχεις χωρίς να κουνηθείς από τη θέση σου και όλο να ζητάς πίστωση χρόνου! Σου δίνουν πίστωση χρόνου και μετά σε χρεώνουν διπλά και τρίδιπλα με πολύ υψηλό τόκο. Τα παιδιά αν κολλήσουν σε κάτι κόλλησαν και δικαίως αρχίζουν τα σπαστικά «γιατί». Το ερώτημα «πόση ψηλή είναι η μύτη της;» είναι ψυχαναλυτικό και αξίζει να σταθούμε όση ώρα χρειαστεί. Ακόμη και μια ζωή. Δεν χρειάζεται να το εξαντλήσουμε με ερμηνείες. Δεν χρειάζεται να το φτάσουμε μέχρι τέλους. Να το τεντώσουμε μέχρι να σκάσει ή να το μαζέψουμε σφιχτά μέχρι να τσαλακωθεί και να μαραζώσει. Η μικρή πονάει στην ράχη της μύτης της. Μια  μυτούλα συναχωμένη που κοκκινίζει και κλαίει είναι πολύ διαφορετική από μια ψηλή μύτη που σε βλέπει αφ’υψηλού, κοκκορεύεται, σκοντάφτει από την υπεροψία της, πέφτει και ματώνει. Κόκκινο στο κόκκινο αλλά έχει διαφορά! Ποιος θα της αναλύσει της μικρής αυτό που νιώθει αλλά δεν μπορεί να το περιγράψει με λόγια; Και ακόμα αν υποθέσουμε ότι έπεσε κοιτώντας ψηλά και χτύπησε πρέπει μαζί με το τραύμα της να πάρει και το παράσημο της Ψηλομύτας;
«Ένα, δυο, τρία, απόλυτη ησυχία! Και όποιος την χαλάσει, αυτός θα χάσει!»
Αυτό το μακάβριο τραγουδάκι κρατούσε τα παιδάκια νεκρά «απόλυτη ησυχία» για να έχουν κάποιο κέρδος από την νέκρα τους. Ίσως μια καραμέλα όπως στα ζωάκια. Αυτή η διαστροφική εκπαίδευση κλονίσθηκε όταν άρχισα να τους μιλάω. Τώρα η μικρή δεν παπαγαλίζει πια αυτό το πένθιμο μοτίβο. Είναι όλο ζωντάνια και χάρη. Δεν κάθεται ασάλευτη σαν μπαστούνι. Το ματάκι της είναι όλο πονηριά για σκανταλιές που σκέφτεται αλλά δεν τις κάνει. Όλα αυτά που συμβαίνουν με τα παιδιά ρέουν κάτω από την επιφάνεια της αφήγησης του βασιλιά και της κόρης του της Ψηλομύτας.
«την Ψηλομύτα την παντρεύεται ένας ζητιάνος!»
Χαρές και πανηγύρια.
Δεν ξέρει να του μαγειρέψει τίποτα άλλο εκτός από βραστό νερό. Τα παιδιά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το βραστό νερό. Από αυτά τα κίτρινα, τα πράσινα και τα κόκκινα που επιπλέουν μέσα στις σούπες και στα όσπρια το προτιμούν με όλη τους την καρδιά. Θα έτρωγαν μόνο ψωμί και βραστό νερό και θα έπαιζαν όλη μέρα, αν μπορούσαν.
«κοιτάζει καλύτερα και τι να δει…πάνω στο άλογο κάθεται ένας ωραίος πρίγκιπας. Φοράει μια στολή που καλύπτει το σαγόνι του. Της λέει ανέβα…!»
«τι έχει το σαγόνι του;» ρωτούν όλα μαζί ανήσυχα. Υποψιάζονται κάποια αταξία του πρίγκιπα, γιατρούς και ράμματα μετά.
«πάλεψε με ένα θαλάσσιο δράκο και έχει μια πληγή που δεν πρέπει να δει κανείς γιατί ντρέπεται…»
«να μας την δείξει!!»
photo gianpal333