Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

«ΕΡΜΗ! ΜΕΙΝΕ!»


Κανείς να μην είναι αδέσποτος, σου λένε. Το μόνο ζωντανό που γαβγίζει στην «σιωπή» που έχει ντύσει σαν σάβανο τα σπίτια είναι το ζωάκι που το εκπαιδεύουν για να μένει στον τόπο. Εξάρτηση-εξάρτημα-αντιστάθμισμα μαζοχιστικού κέρδους: όλα σε πακέτο για το σπίτι! Ο Freud αντί να δει τον απέθαντο βαμπιρισμό της λιβιδινικής ενέργειας από βαμπίρ οιδιποδείου κυκλώματος που την ρουφάνε κάθε μέρα με επενδύσεις «εσύ κάνεις για γράμματα», «εσύ για μανικιούρ», ή «αυτή κάνει για σπίτι, παιδιά, νοικοκυριό», «αυτή κάνει για πουτάνα…», «ο Ερμής κάνει για φύλακας του σπιτιού» κ.λπ, καθηλώθηκε στο να διατηρήσει καθαρό τον δυϊσμό ενόρμησης ζωής-ενόρμησης θανάτου. Έτσι μπήκαμε στα λημέρια μιας μήτρας που τρώει τα παιδιά της και τους απαγορεύει να την προδώσουν. «Δεν επιτρέπεται να αγαπήσεις εκτός της φυλής σου, της σέκτας σου, του στρατοπέδου των Ιδεών σου, καμιά άλλη…γλώσσα, εικόνα, αίσθηση…για να μην πούμε για άνθρωπο». Έτσι χτίζονται οι σύγχρονες Βαβέλ!
 Αν ακολουθήσουμε το κυκλικό μονοπάτι της ενόρμησης που τρεκλίζει γύρω από τα μερικά αντικείμενα σαν μεθυσμένος ναύτης και γυροφέρνουμε ως μερικά αντικείμενα ένα άλλο μερικό αντικείμενο-στόχο, δεν θα φτάσουμε στην πηγή της απόλαυσης αλλά στο οιδιπόδειο σπίτι μας. Όπως συνέβη με την Αλίκη μέσα στον καθρέφτη. Όποιο μονοπάτι και αν έπαιρνε κατέληγε στην αφετηρία της. Στο σπίτι της. Ο Lacan που εκκενώνει την ενέργεια από την ενόρμηση και την κάνει κύκλωμα, απλά την μετουσιώνει και φτάνει από άλλο κυκλικό μονοπάτι (ομόκεντροι κύκλοι-σπείρα-σαγήνη) σε αδρανή στάσιμα νερά που μυρίζουν μαζοχισμό βουτηγμένο στην απόλαυση του πόνου. Εδώ χρειάζεται επειγόντως ένα fall out από την ενόρμηση θανάτου και τον πόνο. Το fall in…το ερωτικό, το κρατάμε αρκεί να μην βυθίζεται στον πόνο της δήθεν αγάπης. Η αγάπη δεν έχει πόνο. Η απόλαυση έχει πόνο και για να σας λύσω κι ένα λακανικό γρίφο θα σας πω ότι η άλλη απόλαυση είναι ο μαζοχισμός!
Ακόμα και το «χύμα» εναλλακτικό στυλάκι εύκολα ευθυγραμμίζεται μαζοχιστικά μέσα σε ένα καλούπι σαδιστικής σημασίας «πρέπει να υιοθετούμε αδέσποτα, να τα φροντίζουμε, να κουραζόμαστε, να μην έχουμε που να τα αφήσουμε, να μένουμε σπίτι για να τους κάνουμε παρέα, κ.λπ.». Τα μόνα αδέσποτα είναι οι ιδιοκτήτες τους. Τα δυο γατιά στο σπίτι δεν είναι αρκετά. Πρέπει να πάρουν και δυο σκυλιά. Ούτε αυτά όμως είναι αρκετά… Δράσεις, δράσεις, για άλλοθι…Δεν ζεις γιατί δεν έχεις χρόνο. Πρέπει να φροντίσεις τα «παιδιά σου». Τα ζωάκια έχουν μεταλλαχθεί μαγικά σε παιδάκια και η οικογένειά σου είναι πολύτεκνη. Πρέπει να πάρεις και μεγαλύτερο αμάξι. Πρέπει…
«Άχ!, βάχ!, ούφ!»
Τα πρώτα φουσκώματα ήρθαν. Το στομάχι φουσκώνει, κάνει δίπλες και κρύβει τον αφαλό σου. Δεν βλέπεις τον αφαλό και πιστεύεις ότι δεν έχεις αφαλό. Δεν ξέρεις από πού ξεκινάει το στομάχι και που καταλήγει η κοιλιά. Είναι όλα κοιλιά. Σε βαραίνει και την βλαστημάς. Πας στο γυμναστήριο για να ξεφουσκώσεις, να βρεις άλλο ένα άλλοθι για το φονικό εναντίον του εαυτού σου, προσπαθείς να είσαι κάπου μόνος με τα μηχανήματα και τα ακουστικά στα αυτιά σου και έρχονται τα αρπακτικά με τις νόρμες παραμάσχαλα για να σε φάνε: «δεν το κάνετε σωστά!», «φέρατε πετσέτα, λουκέτο για το ντουλαπάκι σας, φέρατε;…», «όχι έτσι!, έτσι!», «πρώτα το ένα πρόγραμμα, μετά το άλλο και μετά αν δεν…» όλη την ώρα σου πιπιλίζουν το μυαλό σαν διαφημιστές μυών και οργάνων. Ιδρώνεις, δυσφορείς με την ίδια σου την οσμή που δεν μυρίζει αποσμητικό και είσαι υπό το βλέμμα του εκπαιδευτή σου σαν σκύλος! Φεύγοντας μαζί με ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια μέγγενη στα μηνίγγια και μια ανατριχίλα στην πλάτη παίρνεις δώρο και ένα πακέτο ψυχαναγκασμών που δεν είχες ποτέ πιο πριν. Ο αστράγαλος σου φαίνεται χοντρός, οι πλάτες στενές, η κοιλιά πλαδαρή, κ.λπ. Αν σιγά σιγά γίνεσαι σκύλος χρειάζεσαι και εκπαιδευτή σκύλων για να σου δίνει εντολές
 «Ερμή!, μείνε!!».
 Μένεις. Ούτε καν διανοείσαι να φύγεις. Χωρίς να το θες κλωτσάς την επιθυμία σου να πάει λίγο παραπέρα και αν σε ζορίσει την κυνηγάς με ένα σκουπόξυλο ή της γαβγίζεις σαν να βλέπεις γάτα.
photo gianpal333

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

ΕΝΟΡΜΗΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ; «ΌΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»


Ο καθένας γνωρίζει μόνο τις ατάκες του, τον ρόλο του, τα λέει και κατεβαίνει από την σκηνή πιο απογοητευμένος από πριν. Δεν μπορώ, σαν ψυχαναλύτρια, να μην βλέπω την τύφλα του συστήματος. Το οικοδόμημα μπάζει νερά από τα θεμέλια της ενόρμησης του θανάτου του Freud. O Freud επινόησε κάτι, χωρίς να το κάνει σημαία του, μπορεί να έκανε και λάθος, πάντα το έλεγε, αλλά οι διάφοροι «ψυχαναλυτές» στον ψυχαναλυτικό χώρο έτρεξαν να το κάνουν σύστημα χωρίς να εξαιρείται  και ο  Lacan. Αναρωτιόμουν γιατί τόσοι αναλυόμενοι που πέρασαν από φροϋδικά και λακανικά πεδία έρχονται και μου λένε ότι η ανάλυση είναι πολύ οδυνηρή, ότι έτσι πρέπει να’ναι, να είσαι σκυθρωπός, να έχεις έλλειψη, να στενάζεις γιατί έτσι είναι η ζωή, γιατί παντού υπάρχει κενό και τρύπες, γιατί όλα καταλήγουν σε απόρριμμα, γιατί πρέπει να συμβιβάζεσαι με το σύμπτωμά σου και να το διαχειρίζεσαι και άλλα τέτοια μαζοχιστικά και φρικτά συμπεράσματα χωρίς επιθυμία, χαρά, αγάπη και ζωή. Χωρίς να ρέει τίποτα για αυτούς. Αυτό το βαμπιρικό κατασκεύασμα που πουλάνε στους ανθρώπους δεν είναι ψυχανάλυση.
Για μένα, κλινικά, η ενόρμηση θανάτου είναι μεγάλο σφάλμα. Θα σας έλεγα ότι δεν υπάρχει αλλά δεν θέλω να προσθέσω άλλο ένα «δεν υπάρχει» στα όσα έβαλε ο Lacan και μετά να διαιωνίσω το δικό του σφάλμα. Όταν δίνουμε έμφαση στο «δεν υπάρχει» χωρίς να το αναλύσουμε σε βάθος, πετάμε ατάκες στον αέρα που στοιχειώνουν τους ανθρώπους. Είναι όπως όταν διαγράφετε κάποιον εραστή ή ερωμένη ενώ δεν τον/την έχετε ξεπεράσει και τότε σας ακολουθεί παντού η αναπαράστασή του/της. Κάθε ορμή είναι ορμή θανάτου, λέει ο Lacan (Ec,848). Να λοιπόν πως καταλήγουν όλα σε απόρριμμα! Τα μερικά αντικείμενα τραβούν την απόλαυση σαν μαγνήτης αλλά ποτέ δεν ενσαρκώνονται σε άνθρωπο. Γίνονται σκέτοι μηχανισμοί, άψυχα σώματα και «δεν πεθαίνουν»… Όταν βλέπουμε παντού ενόρμηση θανάτου τότε ζούμε σχέσεις εξάρτησης, τυφλές και βουβές. Σας δίνω μια σκηνή καθημερινής τρέλας τέτοιου τύπου και σας αφήνω να το σκεφτείτε.
Κάθε πρωί σαν ρομπότ πάει βόλτα στο supermarket, μετά ένα πέρασμα από τον χασάπη, μαγείρεμα και ύπνος. Η τηλεόραση είναι πάντα ανοιχτή χωρίς να την βλέπει κανείς. Το απόγευμα ντύνεται, στολίζεται και τρέχει για να γράψει εξετάσεις στους γιατρούς. Προληπτικά παίρνει και «μαγικά χαπάκια» για να μην νιώθει εκείνο το σφίξιμο στο στήθος. Το βραδάκι κάθεται μπροστά στην οθόνη, το αυτί βουίζει από την συνομιλία με την κολλητή και με μια περίεργη έξαψη διηγείται όλο χαρά την ημερήσια διάγνωση που πήρε,
«Να δεις τι μου βρήκε ο γιατρός! Ναι, καλέ…που να στα λέω, έχω αυτό, εκείνο, το άλλο…αύριο θα πάω να μου γράψει κι άλλες εξετάσεις!...» 
photo gianpal333

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

ΣΑΔΟ-ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ "ΔΟΜΕΣ"


Η γνωστή άποψη ότι ο μαζοχιστής χρειάζεται τον σαδιστή του και το αντίστροφο είναι πολύ διάτρητη και μπάζει νερά ψυχαναλυτικά. Ακολουθώντας την οπτική του Deleuze που λέει ότι «από το σώμα στο έργο τέχνης, από το έργο τέχνης στις Ιδέες υπάρχει πάντα μια στιγμή εξύψωσης που επιτυγχάνεται με το μαστίγωμα» θα ανιχνεύσουμε γιατί ο μαζοχιστής να ζητάει την τιμωρία, να την προκαλεί, να διαστρέφει τον άλλο σε δεσποτικό αφέντη και να κρύβεται σε συμφωνίες και συμβόλαια με τον διάολο.

Η σαδιστική εξουσία με μορφή γυναίκας  βαραίνει σαν ογκώδης εκκλησία με κίονες στραβοχυμένους πάνω της. Μπράτσα, κοιλιά, πόδια, τετράγωνες πλάτες στηρίζουν ένα στρογγυλό κεφάλι σαν θόλο που κάθε τόσο γέρνει αριστερά ή δεξιά για να σπρώξει τη γλώσσα της να φτύσει θύελλες οργής στον μαζοχιστή ακόλουθο που την κοιτάει και αλληθωρίζει.

«Τι με κοιτάς ρε;!»

Ο δουλικός ακόλουθος σκύβει το κεφάλι.

«Πήγες σούπερ μάρκετ σήμερα; Μίλα! Γιατί δεν με κοιτάς ρε;!»

Ο δουλικός ακόλουθος την κοιτάει δειλά στραβώνοντας το κεφάλι και ρίχνοντας κλεφτά κάποια ματιά.

«Πήγα…πήγα…πήρα γάλα, μέλι…»

«Με γάλα και μέλι ρε θα με ταίσεις; Μίλα!»

Ο δουλικός ακόλουθος καταπίνει το σάλιο του και σκύβει κι άλλο το κεφάλι.

«Καθάρισες ρε;!»

«Τι να καθαρίσω…λίγα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας και…», δεν πρόλαβε να σταυρώσει δεύτερη κουβέντα,

«Το μυαλό σου ρε είναι λίγα τετραγωνικά που θα πεις για το σπίτι μου!».

Τα τασάκια αναποδογύρισαν, η πίτσα με το κουτί της πετάχτηκε σαν αστραπόβροντο στο γυάλινο τραπεζάκι από το χέρι της σαδιστικής εξουσίας και ο δουλικός ακόλουθος  βρέθηκε με τα τέσσερα να ικετεύει για ανακωχή στα πλαϊνά της πολυθρόνας.

Σας περιέγραψα    μια καθημερινή     στιγμή που    κάτι σας θυμίζει.   Μόνο που  στο  τέλος  μένει  η  απογοήτευση  παρά      τις μεταμφιέσεις,       τους αναδιπλασιασμούς,  τα «πρέπει»       και τις ενοχές που ενδυναμώνουν     τα «πρέπει» της θυσίας.     Στο   τέλος   μένει   η   παγερή εικόνα μιας     ψυχρής και αυστηρής υπερεγωτικής μορφής που μαστιγώνει    και   
photo gianpal333
αυτομαστιγώνεται. «Κάνε αυτό!»,     «κάνε το άλλο!», «φόρα αυτό!» κ,λπ.     Η   παράθεση εντολών είναι τόσο χυδαία όσο στις τσόντες.     Σε    μαθαίνουν    να
   βασανίζεσαι    από μικρό παιδί με τον τρόπο που σε βασάνισαν.
ΝΕΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ -ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ: ΣΩΤΗ ΓΡΙΒΑ (πληροφορίες για την έναρξη του σεμιναρίου που θα πραγματοποιηθεί αρχές Σεπτεμβρίου στο Psychiama.)

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ


Όταν αφαιρέσεις από το άνθρωπο τον ίδιο τον άνθρωπο μένει κάτι πέρα από την γνωστή σας ενόρμηση, κάτι που πηγαινοέρχεται μηχανικά σαν να κάνει παρέλαση και εκτελεί τις ίδιες πάντα κινήσεις. Οι ψυχαναγκαστικές μηχανές ρουφούν την ενέργεια των ανθρώπων από μέσα. Οι Deleuze-Guattari έλεγαν ότι ο πολεμικός άνθρωπος φαντάζει πια ξεπερασμένος, καταδικασμένος, χωρίς μέλλον, αποτραβηγμένος στον θυμό του που τον στρέφει εναντίον του εαυτού του. Θα προσθέσω και μια άλλη μετάλλαξη που βλέπω ψυχαναλυτικά δίπλα στο «να μην συγκρουστώ γιατί θα γίνει χαμός…», «να μην ανοίξω το στόμα μου γιατί θα…», μια μετάλλαξη προς ένα μηχανισμό που προσπερνάει και αλληθωρίζει ότι δεν είναι λείο και ομαλό για να διαχυθεί σε μηχανικές καταστροφικές σκέψεις που πολεμούν δυσαρμονίες και συγχρόνως πολεμούν για να πετύχουν υψηλούς στόχους.
Οι υψηλοί στόχοι είναι σαν τις γοτθικές εκκλησίες που όλο ψηλώνουν και μακραίνουν οι θόλοι τους. Όταν στέκεσαι εκεί ψηλά μετέωρος μεταξύ ταβανιού και πατώματος χωρίς να μπορείς να σύρεις το σώμα σου λίγο παραπέρα αυτό που σου λείπει από την ενατένιση είναι οι αναλογίες. Δεν έχεις σχήμα. Είσαι πλαστελίνη. Τότε κυνηγάς με ξώβεργες του νου κορυφές κύριων σημαινόντων για να τις κατακτήσεις και να στήσεις τη σημαία σου στα εδάφη τους αλλά όταν φτάσεις τη μια κορυφή σε καλεί η άλλη και πρέπει να πας τρέχοντας… Και αν σας φαίνονται όλα αυτά πολύ θεωρητικά πάμε να τα γειώσουμε ψυχαναλυτικά.  Το Υψηλό σε μορφή στόχου μπορεί να ξεπεταχτεί μπροστά σας με την μορφή ζήλιας για αυτόν εκεί, για αυτήν εκεί που έχει ετούτο ή το άλλο το τέλειο χαρακτηριστικό. Ένας αναλυόμενος το νιώθει να συμβαίνει αληθινά στο σώμα του με κάθε λεπτομέρεια. Ένα φούντωμα μπροστά, ένα κάψιμο πίσω στον αυχένα, ένα σφίξιμο στο στομάχι μπροστά σε όλα αυτά τα καλογυμνασμένα σώματα που στρώνονται με τις ώρες στα όργανα του γυμναστηρίου ενώ αυτός… Η εισβολή του Υψηλού Στόχου έρχεται πισώπλατα. Αμέσως τα μάτια του ανοίγουν διάπλατα, γουρλώνουν, κάνει δυο βήματα πιο πίσω για να αποφύγει την σύγκρουση με την εικόνα του Τέλειου αλλά την έχει φάει ήδη την αίσθηση. Φευγαλέα έχει δει αυτό που δεν έπρεπε να δει. Γυρνάει για να ξανακοιτάξει και η δεύτερη ματιά είναι ενοχική. Γιατί να το ξαναδεί αφού τον ενοχλεί;
«Άρα…», 
photo gianpal333

εδώ κόβεται μετέωρη η φράση από τον τρόμο ότι πράγματι δεν έχει αυτό που θα έπρεπε να έχει και το έχουν όλοι οι άλλοι! Οι πυροβολισμοί και οι μαχαιριές της σκέψης δίνονται πισώπλατα. Εκεί όπου δεν βλέπεις σε χτυπούν και εσύ ίσα που το νιώθεις. Αυτό που ένιωσες σαν μαχαιριά και το μυαλό σου πασχίζει να το διαγράψει εγγράφεται στο σώμα σου σαν σύμπτωμα διαμπερές.

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΟΛΛΗΤΗΣ


Μια έφηβη που νιώθει κάτι σαν πόνο που μετατοπίζεται από τον αυχένα στο στήθος και κατεβαίνει προς την κοιλιά για να της χαλάσει εντελώς την διάθεση πάσχει από το σύνδρομο της κολλητής. Η κολλητή της γίνεται βδέλλα, βαμπίρ και της ρουφάει την κάθε στιγμή που χρειάζεται ενέργεια για να είναι ο εαυτός της.

«Τι κάνεις σήμερα; Τι θα κάνεις μετά, τι θα κάνεις το σαββατοκύριακο, πότε θα κανονίσουμε να βγούμε, γιατί μίλησες στην τάδε και στον τάδε, κάτσε μαζί μου στο θρανίο, γιατί δεν ανέβασες βιντεάκι με τα γενέθλια μου…»

Τα ερωτήματα διαδέχονται το ένα το άλλο και τα παράπονα δεν έχουν τελειωμό. Πρέπει να την ευχαριστήσει, να της προσφέρει τον εαυτό της για να σταματήσει την κλάψα αλλά τότε δεν θα είναι πια αυτή! Όταν πρέπει να προσφερθείς στο πιάτο για να σε αγαπήσουν έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση προς την συρρίκνωσή σου. Έχει αρχίσει η άρνηση που διαιωνίζει την άρνηση  «δεν με αγαπάει κανείς…», «δεν θα με αγαπήσει κανείς…» που της τρώει το μυαλό και την καρδιά. Δεν μπορεί  να  πει «όχι!» γιατί δεν θα είναι το καλό κορίτσι που δεν πληγώνει ποτέ τους άλλους όπως την έμαθαν να είναι αλλά ούτε μπορεί να πει «ναι». Φοράει ένα γλυκό χαμόγελο απελπισίας και σταυρώνει τα χέρια της αμήχανα στους μηρούς της.

«Θα με πας μέχρι το σπίτι μου;»

Το σπίτι της κολλητής απέχει δυο λεπτά από το σχολείο αλλά πρέπει να την πάει. Αυτά τα «πρέπει» να θυσιαστείς για να σε αγαπούν, να μην μείνεις μόνη σου, να έχεις κολλητές κτλ, την αγχώνουν υπερβολικά. Αφού δεν μπορεί να πει «όχι!» και να μην δεθεί με χίλιες ενοχές που την δηλητηριάζουν σαν φίδια επινοεί δικαιολογίες που την κάνουν χάλια «έχω μαθήματα, φροντιστήριο, δεν με αφήνουν οι γονείς μου…» και επιμηκύνουν την σκλαβιά της στον βωμό του Άλλου. Πίσω από την κολλητή κρύβεται το αγόρι που δεν έχει και το φαντασιώνεται σαν ένα δίδυμο του μπαμπά της, κρύβεται η μαμά της που μοιάζει σε όλα με την κολλητή της και κρύβεται και η ίδια πότε σαν μαμά και πότε σαν παιδάκι που εκτελεί εντολές της κολλητής. Το μπέρδεμα την ακινητοποιεί. Δεν διαβάζει, δεν παίρνει καλούς βαθμούς και οι γονείς ανησυχούν που το παιδάκι τους δεν είναι ένας τέλειος μηχανισμός που δρα για να αποφέρει οφέλη για το μέλλον του. Τα ρίχνουν στην εφηβεία… Χρονοδιαγράμματα δράσεων, λίστες καθηκόντων και κάποια επιβράβευση με ζαχαρωτά σαν τα ζωάκια στα τσίρκο μπαίνουν αμέσως σε λειτουργία πτήσης. Το κοριτσάκι αγχώνεται ακόμη πιο πολύ. Τώρα όλα είναι σκατά και η ζωή της της διαφεύγει μέσα από τα χέρια της. Δεν ακούει κανείς. Δεν βλέπει κανείς. Τώρα πράγματι είναι τελείως μόνη. Η άγρια σκέψη «όλα σκατά…» κάνει μια γύρα στις εφαρμογές στο διαδίκτυο και στέλνει μηνύματα sos αλλά την έχουν γραμμένη κανονικά. Τότε έρχεται ένα ψιλόβροχο από κάτι μαβιά σύννεφα και ψιχαλίζει μέσα της κάτι υγρά δάκρυα που δεν κλαίνε, δεν ξεχειλίζουν, δεν γδέρνουν τον λαιμό σαν αναφιλητά αλλά πάνε και λιμνάζουν στα μάτια και τα κάνουν πολύ θαμπά σαν να έχει υψηλό πυρετό. Ό,τι βλέπει και ακούει της φέρνει σύγχυση εικονικού και πραγματικού στην καθημερινότητά της «τώρα πράγματι το είδα ή το φαντάστηκα;» και την απομακρύνει μίλια μακριά από μια δική της ματιά και οπτική γωνία. Την λύση την δίνει ένα σύμπτωμα εκζέματος στα χέρια της. Τρέχουν αίμα σαν να την έχουν σταυρώσει με αόρατα καρφιά στις παλάμες. Από κρέμα σε κρέμα, από γάντια μιας χρήσης μέχρι γάντια φαρμακευτικά κατέληξε να μην μπορεί ούτε να πλυθεί. Ακόμη και το τρεχούμενο νερό της άνοιγε πληγές που έτρεχαν αίμα. Τα χέρια δεν υπήρχαν πια. Επανεμφανίστηκαν φρέσκα και δροσερά χωρίς αίματα όταν μέσα από τη ανάλυσή της βρήκε την πηγή του αίματος «όταν ήμουν στο νηπιαγωγείο η κολλητή μου ήθελε να την κρατάω χέρι με χέρι…».
photo gianpal333