Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Η ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ…



Η γνώση είναι ένα «έχειν» κατά τον Walter Benjamin. Η γνώση έχει αντικείμενο και χαρακτήρα ιδιοκτησίας. Αν προσθέσουμε και την συσσώρευση γνώσης (χωρίς καμία γνώση) από το σχολείο και μετά θα βρεθούμε με ένα απόθεμα από λέξεις-ιδέες (πλατωνικού τύπου) και κούφιες έννοιες χωρίς καμία επιθυμία. Αν κάποιο παιδάκι ρίξει το βλέμμα του στο χαρτί και χαζέψει το περίγραμμα της λέξης, την γραμματοσειρά, τα κενά διαστήματα μεταξύ των λέξεων και αναρωτηθεί το οτιδήποτε είναι ύποπτο διαταραχών! Πρέπει αμέσως να παπαγαλίσει το κείμενο και να πάει παρακάτω την ύλη του μαθήματος. Σαν να είναι η Γνώση με «Γ» κεφαλαίο ένα ιερό φαγητό που μπουκώνεσαι με αυτό και μόλις καταπιείς μια μπουκιά έρχεται γεμάτη η κουτάλα για την επόμενη. Ο άνθρωπος μπαίνει στις σημαίνουσες ιδέες, όπως στις καγκελόφραχτες φράξιες και εξατμίζεται από πολύ μικρός…Ακόμη και το Συμβολικό του Lacan γίνεται μέσω της «γνώσης», των «μαθημίων», της αλληλουχίας των σημαινόντων που κυνηγούν την άπιαστη σημασία του σημαινομένου, μια σημαίνουσα αλυσίδα φαλλικών ιδεών τύπου s1, δηλαδή θραύσματα Πλατωνικής Ιδέας που σε κατοικούν μια που οι λέξεις έχουν ύλη και υλική επίπτωση. Το υποκείμενο κοιμάται με ορθάνοιχτα μάτια τη μέρα, μια που έφαγε τον καρπό της ολικής γνώσης των ισοδυνάμων «καλό-κακό» και μένει άυπνο τις νύχτες ή γίνεται τρόφιμος στα μπαρ για να πνίξει τον καημό του. Το υποκείμενο αντιπροσωπεύεται από το όργανο, κατά τον Lacan, και το Πραγματικό του σώματος που το αντιλαμβάνεται σαν οργανισμό ή σκέτα όργανα αποκομμένα από το σώμα πάσχει σαν Εσταυρωμένος χωρίς Ανάσταση. Ένας καθολικισμός ανάμεικτος με προτεσταντική ηθική του κέρδους πλέκει ένα συγκρητισμό μέσα στην λακανική ψυχανάλυση την ώρα που ο Lacan μελετά το πλατωνικό Συμπόσιο. Εδώ όμως κρύβεται όλη η απάτη της γνώσης. Εδώ υφαίνεται ο ιστός της αράχνης που έφαγε σιγά-σιγά από την ίδια νόσο τον Freud και τον Lacan. Ένας δυισμός που έγινε αναδιπλασιασμός και πολλαπλασιάστηκε ανεξέλεγκτα σαν τα καρκινικά κύτταρα που τρελαίνονται και από στέρηση (λακανική έλλειψη) τρώει το ένα το άλλο. Αν σε αντιπροσωπεύει ένα σημαίνον για ένα άλλο σημαίνον ή ένα όργανο για ένα άλλο όργανο τότε στην σειρά παραγωγής των σημαινόντων ή των οργάνων-χωρίς-σώμα, σαν σε εργοστάσιο που βγάζει πάντα μια εκ των προτέρων καθορισμένη παρτίδα αντικειμένων, το αντικείμενο θα είσαι πάντα εσύ! Κάθε όργανο μπορεί να αυτονομηθεί και να γίνει αντικείμενο μικρό α. Μπορεί να εξυψωθεί σε ιδεατό αντικείμενο ( αντικείμενο μικρό α), και τότε μπορείς να μπεις άνετα στη θέση του και να γίνεις αόρατος, άπιαστος, άχρονος, απέθαντος, μεταλλαγμένος φαλλός και πλατωνική ιδέα μαζί! Δυο σε Ένα. Νεκρός στο Πραγματικό και ακόλουθος στο Φαντασιακό. Ούτε καν παίρνεις είδηση ότι δεν ζεις. Αυτή η Έκθεση των Ιδεών στήνει τον χορό και όλοι οι πιστοί χορεύουν με τελετουργική λατρευτική ακρίβεια χωρίς ούτε μια φιγούρα. Αν παρεκκλίνουν από τον χορό και αυτοσχεδιάσουν λίγο, θα τους κόψουν από τις εξετάσεις. Πρέπει να παπαγαλίσουν αν θέλουν κάποια στιγμή να γίνουν οι διάδοχοι του master τους. Αντί να σηκώνεσαι λοιπόν, πέφτεις κατακόρυφα σε μικρές φαλλικές ενορμήσεις που σε καταβροχθίζουν από μέσα.  Παθαίνεις ότι και η ανορεξική κοπέλα που τρώει τις ίδιες της τις σάρκες από στέρηση και απέθαντη πείνα! Αν και το ψυγείο το θέλει γεμάτο δεν βάζει μπουκιά στο στόμα της. Κάθε μπουκιά φέρνει και μια σκέψη αξιολόγησης.
«Γιατί το έφαγα τώρα αυτό, πόσες θερμίδες, αν φάω τώρα γλυκό το βράδυ δεν έχει φαγητό ή αν…»
Ήδη η γεύση είναι πικρή και οι αισθήσεις παύουν να τρέφονται. Μια αντρική φωνή, βραχνή από το τσιγάρο, μετράει τις μπουκιές της σε πρωτεΐνες ενώ η ίδια φωνή καταναλώνει γαρδούμπα μέσα σε ασπράδι αβγού. Κάπως έτσι αηδιαστική είναι και η ιδιοκτησία της γνώσης, «να έχεις» αντικείμενα που πρόκειται να σε σκοτώσουν…Να έχεις δοσμένες ερωτήσεις και δοσμένες απαντήσεις. Να έχεις στημένο παιχνίδι ενώ  παίζεις μπάλα και ταυτόχρονα βάζεις στοίχημα και καις λιβάνια στην θεά Τύχη για το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Τέτοια τρέλα κατέχει τον φαύλο κύκλο της δήθεν γνώσης. Ενώ είσαι γεμάτος με «γνώση» κοιτάς τις τσέπες σου και είναι τρύπιες από χαρά...
«Από πού θα πάρω τώρα χαρά;» αναρωτιέσαι. 
photo gianpal333

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ MATRIX



Ο χρόνος λιμνάζει σε μια ακύμαντη λίμνη του καθρέφτη, σε μια εικονική αναπαράσταση χωρίς λόγια... Ίσως να σας εκπλήξει αυτό που θα σας πω αλλά «το ασυνείδητο είναι δομημένο με εικόνες» και δεν είναι δομημένο σαν γλώσσα όπως έλεγε ο Lacan. Οι αναλυόμενοι πρώτα ανασύρουν κάποια εικόνα που τους στοιχειώνει και έπειτα έρχεται η λεζάντα ή κάποια φράση που κατάπιαν. Στο να κυνηγάνε οι ψυχαναλυτές με το τουφέκι τα σημαίνοντα και να αποκλίνουν συνεχώς από κάθε αινιγματικό σημαίνον με νόημα, βρέθηκαν στους κύκλους του σημείου που κάνει μπίζνες και οι μπίζνες επαναφέρουν τους πιστούς τους στο ίδιο πάντα σημείο, δηλαδή στο matrix. Προηγείται το οπτικό ασυνείδητο από κάθε γλώσσα και από κάθε δομημένο λόγο, αυτή είναι η αλήθεια. Ο καθρέφτης δεν έχει στάδιο όπως υπέθεσε ο Lacan, ούτε πρόκειται για απλή αναπαράσταση. Είναι μια αιχμαλωσία για στιγμές που μοιάζουν με αιώνες. Μια συμμετρία «κάνε ό,τι κάνω…» όπου ο χρόνος γίνεται ιδεατός χώρος (Σχολές, κόμματα κτλ), το κινητό γίνεται ακίνητο και κολλάς «στην κίνηση» όπως σε μια λεωφόρο με πολλά αυτοκίνητα στη σειρά. «Έχει κίνηση» αλλά εσύ μένεις τελείως ακίνητος. Αυτό είναι το παράδοξο! Χώρος και χρόνος μπερδεύονται στο να λιβανίζεις μια πλατωνική Ιδέα (μια εξυψωμένη αγάπη χωρίς ένσαρκη παρουσία, ένα εξυψωμένο εκκρεμές που σε νανουρίζει ή μια σειρά από πράγματα που θα κάνεις αύριο, μεθαύριο αλλά πάντα χωρίς εσένα).Το υποκείμενο του ασυνειδήτου με το Πραγματικό του σώμα, που ανακλάται σε πραγματικό αντικείμενο στον καθρέφτη, φλερτάρει με την αιχμαλωσία του σε μια κινούμενη εικόνα στον καθρέφτη που θυμίζει καρτούν. 
photo gianpal333

Υπάρχει μια ενεργή εικόνα, όπως θα έλεγε και ο Deleuze, η οπτική του υποκειμένου, ο τόπος απ’όπου βλέπει και ακούει, αλλά και ένα μικρότερο κύκλωμα σαν εσωτερικός δακτύλιος που σας ακινητοποιεί μπροστά στον καθρέφτη ενώ πάνω του έρχονται να εφαρμόσουν και άλλοι ομόκεντροι κύκλοι σαν τα κυκλάκια όπου αναγράφονται σε συννεφάκια όταν κάποιος αναπολεί μελαγχολικά ή σκέφτεται κάποιον… Ποιο είναι το εσωτερικό όριο όλων των άλλων κυκλωμάτων σε μορφή εικόνων που σας γυροφέρνουν;
Είναι ένας πυρήνας/δακτύλιος. Το S1, η κορυφή των υψωμάτων των συμπτωμάτων όπου κάθε φορά στήνεται και από ένα παγανιστικό ιερό από τεμαχισμένα μέλη χωρίς σώμα.
Γιατί δεν φτάνει η ενέργεια των ανθρώπων ώστε να φύγουν από το matrix;
Γιατί λιποθυμούν στα μισά του δρόμου μια που κάνουν μπίζνες με τον πόνο και ρίχνουν όλο τους τον χρόνο εκεί…!
 Για να κυλάει ο χρόνος με σταθερή διάρκεια χρειάζεται κάτι να αλλάξει! Αν όλα είναι μια άυλη αγαπητική σούπα κάποια στιγμή θα την λουστείτε στο Πραγματικό…

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΝΩΕ…



Υπάρχει ένα χρέος ανάμεσα σε αγχιστεία και δεσμούς αίματος. Μια αναπαράσταση που μπλοκάρει την επιθυμία. Γυρνάς από οικογενειακό τραπέζι σε «οικογενειακές» εργασιακές σχέσεις και ο βραχνάς μεγαλώνει. Πνίγεσαι, βήχεις, φτύνεις, αλλά μάλλον θα φταίει κάποια ίωση…Ό,τι κι αν κάνεις έχεις  χρέη. Έχεις χρέος ως οισοφάγος να καταπιείς όχι μόνο προσβολές αλλά και διεισδύσεις. Να καταπιείς διεισδυτικές εισβολές. Να πετύχεις τον χαμό σου με μια πρωκτική αναπαραγωγή ένδοξων ερειπίων…Να πνιγείς στα ρηχά, να γίνεις η σκιά ενός φαντασιακού φαλλού, να σε απολαύσουν οι μανούλες και οι κάθε πατερούληδες (κομματικοί και μη) και όλα αυτά γιατί; Για να εξ-ίσταται κάθε φορά και λίγο χρέος παραπάνω. Το χρέος λιμνάζει σε όγκους οφειλής που πολλαπλασιάζονται προς τα μέσα. Θα σας το συνδέσω παραδόξως με τον κατακλυσμό του Νώε. Πολλοί έχουν την αίσθηση ότι κατακλύζονται από λιμνάζοντα ύδατα φόβου, τρόμου, θυμού και άγχη εγκατάλειψης. Είναι μια μαθητεία στον πόνο. Να υφίστασαι κατακλυσμιαία αυτό που σε εξευτελίζει και σε συρρικνώνει σε ένα «τίποτα» με μπόλικο καθόλου μέχρι να εξαφανισθείς, να πέσεις από τα ίδια σου τα μάτια. Αυτός ο μαζοχισμός του υγρού πόνου, μια που καταναλώνουν αμέτρητα χαρτομάντιλα, μετατρέπεται σε υγρή απάθεια αντί να μετατρέπεται σε υγρή κάβλα. Υπάρχει βέβαια και το «υγρό βλέμμα» του Άλλου που τους σαγηνεύει…Ο κατακλυσμός του Νώε είναι η κατακυρίευσή τους από τους δεσμούς αίματος της οικογένειάς τους σε πολλαπλές εκδοχές οιδιπόδειου μύθου. Φτωχικού, σαπουνόπερας, μεσοαστικού ή μη, όπως κι αν λέγεται ο ομφάλιος λώρος και ο πλακούντας που τους δένει άρρηκτα με την ενόρμηση θανάτου, είναι σαν να πλέεις χωρίς σχεδία στα αφρισμένα κύματα της ερυθράς θάλασσας. Αν ο ψυχαναλυτής δεν πιστεύει στην έξοδο από το βόλεμα του συμπτώματος και από την οιδιπόδεια μέγγενη σε ομόκεντρους κύκλους «επιτυχιών» σε δουλικά αξιώματα, κανείς αναλυόμενος δεν πρόκειται να ξεφύγει από την μήτρα της Αιγύπτου. Θα τρέφει πάντα την υπερυψωμένη εικόνα που θα ήθελαν για αυτόν και θα καίγεται σε κάθε ευκαιρία για να τα καταφέρει. Αυτό το Συμβολικό που σας προσφέρεται είναι μια ακέφαλη ενόρμηση σε μορφή Γνώσης, χωρίς Φαντασιακό και με μια παρανοϊκή λειτουργικότητα που περνιέται για Πραγματικό. Σας τεμαχίζουν, σας ακρωτηριάζουν, σας βάζουν να χωράτε παντού και δεν είστε πουθενά και ενώ μιλάτε δεν ακούγεστε! Όλα αυτά δεν είναι καθόλου αναίμακτα…
gianpal333

Το χρέος ρυθμίζει πια την εικόνα του σώματος. Την ανταλλαγή του «πάνω-κάτω» και των αντιμεταθέσεών του. Χύνεις δάκρυα αντί να χύνεις. Το μάτι γίνεται ο ορατός πόνος σου. Ο πόνος σου σαν υπεραξία που το μάτι σου αποκομίζει. Αν το απόθεμά σου μετριέται σε δάκρυα τότε αργά ή γρήγορα θα σε προλάβει ένας κατακλυσμός δακρύων. Δεν αποφορτίζεσαι έτσι, όπως σου λένε οι ειδικοί των ψυχοθεραπειών. Ίσα-ίσα που φορτίζεσαι περισσότερο και περνάς σε μια υπερδιέγερση που σε οδηγεί σε μια υπερδράση εξαντλητική. Να μην κάνεις τίποτα, μια που όλο και κάποιος σε απολαμβάνει κανιβαλιστικά, και να κουράζεσαι απίστευτα.
Γι’αυτό  βλέπετε συνέχεια να μιλάνε για μπεσαμέλ, τρούφες, γλυκά,  ζαχαρωτά και ψητά στο φούρνο,  πίνοντας καφέ. Γιατί ανακαλούν  συνεχώς την γεύση  που δεν υπάρχει πια…Την ανακαλούν  φαντασιακά μια που  πραγματικά δεν  γεύονται τίποτα.

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

ΟΜΦΑΛΙΟΙ ΛΩΡΟΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΤΥΠΟ



 
photo gianpal333
Το αγοραστικό κέντρο σε σχήμα ενυδρείου είχε κλείσει την θολωτή του οροφή. Τέτοια ώρα αιχμής είχε αμέτρητους πελάτες. Όλοι οι αρσενικοί είχαν τον ομφάλιο λώρο τους τυλιγμένο γύρω από την μέση τους σαν ζώνη και όλες οι θηλυκές τον είχαν να σέρνεται κάτω από την φούστα τους σαν φουντωτή ουρά αλεπούς. Μπορούσες να τον  ρίξεις και στον  ώμο σου σαν τσάντα σε μια πιο στιλάτη εκδοχή. Οι ομφάλιοι λώροι έδειχναν την πραγματική ηλικία του καθενός. Ήταν ο vanishing mediator, ο διαμεσολαβητής χρόνος ανάμεσα στα ανθρωποειδή και στην εικονική τους πραγματικότητα. Οι πιο ελαστικοί ήταν των αιώνια εφήβων. Μπορούσες να ταξιδέψεις μαζί τους μέχρι την άκρη του πλανήτη με ασφάλεια χωρίς να κουνηθείς σπιθαμή από την καρέκλα σου. Τους είχαν συνήθως οι πρωκτικοί τύποι. Η Καταναλώτρια ήταν υστερικός τύπος με ψυχωτική επένδυση. Ανθεκτική στις διεισδύσεις αλλά τρεμάμενη και εύθραυστη σαν κοριτσάκι. Δεν μπορούσε να έχει μόνιμη σχέση εκτός αν είχε παράλληλα δυο αρσενικούς κι έναν αναπληρωματικό στον πάγκο για ώρα ανάγκης. Σκανάρισε με μια γρήγορη ματιά τις βιτρίνες και έψαξε να βρει τον δικό της αγοραστικό τομέα. Οι ταμπέλες αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια των πελατών με φωτεινούς οδοδείκτες που έγραφαν τις κατηγορίες τους: Στοματικοί-Πρωκτικοί-Βλεμματικοί-Ακουστικοί. Στον καθένα αντιστοιχούσε και διαφορετική αλυσίδα προϊόντων. Η Καταναλώτρια ήθελε να αγοράσει προϊόντα μακιγιάζ και καθαριστικά κουζίνας. Έβγαλε την μικροσκοπική συσκευή αναζήτησης που ήταν συνδεδεμένη με την παλάμη της και έδωσε το στίγμα της. Αμέσως ένα εικονίδιο την ενημέρωσε ότι μπήκε σε λάθος αγοραστικό κέντρο και έπρεπε να βγει άμεσα πριν καλέσουν τους φουσκωτούς της μπατσαρίας και την βγάλουν σηκωτή.
 «Γαμώτο!» είπε από μέσα της κι έτρεξε προς την έξοδο.
Ήταν τόσο αφηρημένη και μπέρδεψε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης πελατών. Παραλίγο να την τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί και να χάσει τα προνόμιά της στις αγορές. Αυτή η μεταμοντέρνα σκλαβιά την έχει μπερδέψει πάρα πολύ. Παλιά που τους καρφίτσωναν στο πέτο ένα κίτρινο αστεράκι ήταν πολύ καλύτερα. Ήξεραν ακριβώς σε πιο στρατόπεδο ανήκαν και για πιο λόγο θα τους εξολόθρευαν. Τώρα ήταν όλα τόσο γραφειοκρατικά και τόσο παρανοϊκά συγχρόνως που δεν ήξερες ούτε ποιο ανθρωποειδές είσαι! Έβγαλε με τρεμάμενο μανικιούρ την μάρκα της «υστερική ψύχωση» και την καρφίτσωσε στο μπλουζάκι της. Τώρα δεν είχε να φοβηθεί τίποτα. Ήταν πλήρως αναγνωρίσιμη από τις Υπηρεσίες Πρόληψης. Κοίταξε γύρω της με περιέργεια. Σίγουρα μπήκε σε λάθος στρατόπεδο γιατί έβλεπε φάτσες ανέκφραστες με θολά μάτια και σακούλες σουπερμάρκετ στα χέρια να προχωρούν σκυφτοί και μίζεροι. Πρέπει να ήταν οι τύποι του αυτιστικού φάσματος. Δεν ήθελε να έχει πάρε-δώσε μαζί τους. Ανήκαν στην κάστα των μολυσματικών διαταραχών και όποιος τους άγγιζε μπορούσε να κολλήσει κι αυτός αποβλάκωση. Έτσι έλεγαν οι εκπομπές στα διαδικτυακά κανάλια. Απέστρεψε το βλέμμα της γιατί δεν ξέρεις καμιά φορά…
«η βλακεία μπορεί να κολλάει και με βλεμματική επαφή» σκέφτηκε.
Με μάτια που δεν βλέπουν και αυτιά που δεν ακούν, άρχισε να τρέχει σαν δαιμονισμένη προς την γυάλινη περιστρεφόμενη πόρτα που τους στροβίλιζε και τους έριχνε δεξιά και αριστερά στα πεζοδρόμια με μώλωπες.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ



 Σε μαθαίνουν από το νηπιαγωγείο ακόμη ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχεις. Σε παρκάρουν σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης χωρίς καμία δημιουργία ή παιχνίδι. Σε μαθαίνουν αργότερα δημιουργική γραφή και ξεχνάς κάθε δική σου γραφή, εγγραφή, εικόνα, λόγο και αίσθηση της ζωής. Κι εσύ, εξόριστος από εσένα, το μόνο που ζητάς συνεχώς είναι να κατέχεις κάτι ή κάποιον για να καμουφλάρεις την ανυπαρξία σου. Να μην φανεί ότι δεν υπάρχεις κάτω από τα «ρούχα» της δήθεν γνώσης που σου φόρεσαν. Αργοπεθαίνεις από έλλειψη οξυγόνου (πνοή ζωής) και μαθαίνεις να ζεις στο κενό πασχίζοντας να το γεμίσεις με επιβίωση. Κάνεις και ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια και αυτή η επανάληψη αντί να σε νανουρίζει αυνανιστικά σου ανοίγει τον ίλιγγο της έλλειψης. Το κύριο σημαίνον, ψυχαναλυτικά, είναι πια ο ζεστός κόρφος του Οιδιπόδειου συμπλέγματος που δεν ελευθερώνει την επιθυμία αλλά την ξαναεγγράφει σαν έλλειψη! Και τότε η θεραπεία συμπίπτει με την βολή της αρρώστιας. Αυτός ο τρελός φαύλος κύκλος είναι πια ο χιλιοτραγουδισμένος ευνουχισμός. Ούτε το λακανικό αντικείμενο μικρό α μπορεί να σε κάνει πια να επιθυμείς γιατί είναι άλλο ένα φάντασμα που πλανιέται στον ψυχαναλυτικό ορίζοντα, όχι σαν αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας, αλλά σαν αντικείμενο απόλαυσης. Όταν το κυνηγάς, χωρίς να ξέρεις τι κυνηγάς, και τρέχεις και δεν φτάνεις, δεν πρόκειται για επιθυμητική ροή αλλά για ενορμητική μηχανή απόλαυσης. Όλα αυτά τα πυροτεχνήματα με τα αερικά των αντικειμένων (μικρό α-μερικά αντικείμενα ενόρμησης) στα οποία θυσιάστηκαν γενιές και γενιές ψυχαναλυτών μου θυμίζουν μικρά ειδώλια θεοτήτων και περιφραγμένες σέκτες πιστών που τα υπηρετούν. Τροφοδοτούν το σύμπτωμα με σύμπτωμα και τώρα  το σώμα βγάζει ποικιλία συμπτωμάτων που δεν υπήρχαν πριν. Αναπαράγει τα σφάλματα και τα συμπτώματα που του φόρτωσαν και τα κουβαλάει με ηθική αδράνεια μέχρι θανάτου. Οι φωνές διεισδύουν στα αυτιά που δεν έχουν φραγή ήχου και τρέχεις στον γιατρό για να τα ξεβουλώσει. Τα αυτιά βιάζονται και δεν σε νοιάζει.

Ακούς και φαντασιώνεσαι μόνο…
photo gianpal333


 Ένα τσιμπιματάκι άγχους σε ξυπνάει «αχ, αγχώθηκα…» σαν τσίμπιμα κουνουπιού κάθε τόσο και μετά έρχεται το πλάκωμα στο στήθος και τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά με φωτιά. Ρίχνεις ταφόπλακα στην καρδιά, σκληραίνεις και βαραίνεις. Δεν το λέει η καρδιά σου να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου και να περπατήσεις. Μετά δεν υπάρχουν πια ούτε πόδια ούτε χέρια. Μουδιάζουν, παραλύουν και ένα χέρι/μέγγενη πιέζει τον σβέρκο και σφίγγει χαμηλά τον αυχένα. Η επόμενη κίνηση διαφυγής είναι να φορέσεις τα γυαλιά ηλίου σου στο καταχείμωνο για να τα βλέπεις όλα σαν σε ταινία μέσα από τα ματογυάλια σου. Ενώ παρατηρείς και την παραμικρή απειλητική λεπτομέρεια εξ’αποστάσεως, μέσα από τα γυαλιά, τα τζάμια, την οθόνη του υπολογιστή σου, ανακαλύπτεις έντρομος ότι παρόλες τις προφυλάξεις σου δεν υπάρχεις.

Είσαι παντού και πουθενά αλλά… δεν υπάρχεις.