Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΝΩ ΣΑΝ»

Μια πανοπτική γνώση υπάρχει αντί για σένα. Σε κατατάσσει, σε κόβει, σε ράβει, διεισδύει μέσα σου, εξιχνιάζει και το παραμικρό πάνω σου και αντί να εμφανίζεσαι ως άνθρωπος στο Πραγματικό, εξοντώνεσαι σαν πραγματικό αντικείμενο στο Πραγματικό και από εσένα μένει μόνο η εικόνα σου κάπου ποσταρισμένη για να δείχνει ό,τι κάποτε υπήρξες σαν εικόνα. Ή γίνεσαι αρχαιολογικό υλικό, απολίθωμα, ένας σωρός από πέτρα, ξύλο, μέταλλο, που κάποτε ήταν άγαλμα στην είσοδο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και προσποιούνταν τον ακίνητο, αγέλαστο και υπάκουο άνθρωπο. Ακόμη και τα θραύσματά σου στο πουθενά δεν αγγίζουν το πιο Πραγματικό από όλα.
Εσένα… 
 
photo gianpal333
Το θέμα της παρουσίας σου και της απουσίας σου ως υποκείμενο της επιθυμίας, του λόγου σου, της ίδιας σου της σάρκας και των οστών σου μένει εντελώς ανέγγιχτο ενώ σε απογράφουν, σε πάνε σε στρατόπεδα εργασίας, διασκέδασης, αναπαραγωγής, για να κρύψουν ότι ήδη έχει προηγηθεί ο θάλαμος αερίων… Πνίγεσαι με το ίδιο σου το σάλιο. Όλα φαντάζουν αληθινά και επιστημονικά. Σε πηγαίνουν από αλήθεια σε αλήθεια και τελικά όλο και πιο πολύ βυθίζεσαι στην ψευδαίσθηση. Αν μέσα σ’αυτήν την δήθεν επιστημονική αλήθεια εστιάσεις σε κάτι που την υπερβαίνει σε περνάνε για τρελό ενώ είσαι ο μόνος λογικός που το είδες. Είδες το Φίδι της Εδέμ να «κάνει σαν» να είναι ο ίδιος ο Θεός. Σκέτο τεράστιο κεφάλι, κούφιο αλλά γεμάτο με γνώση τύπου ολικής διείσδυσης, χωρίς σώμα και με απόληξη μιας ουράς που την χώνει παντού…Σου κόβει τον συνειρμό, απορρίπτει κάθε μεταφυσικό, υπερφυσικό, κάθε ακατάληπτο για αυτή την γνώση, διαγράφει ό,τι υπερβαίνει τα κουτάκια της ταξινόμησής της και τα κάνει όλα μηχανιστικά και μηχανορραφίες. Στην ουσία εξοντώνει την ίδια την γνώση και την σκέψη ενώ «κάνει σαν» να σου τις δίνει απλόχερα για κοινή χρήση. Δεν αντέχεις άλλο να παίρνεις και να δίνεις λογαριασμούς χωρίς να υπάρχεις αλλά προηγείται το να είσαι λειτουργικός.
Πάει περίπατο η μάγισσα και το σκουπόξυλό της αλλά στη θέση της έχεις χερούλια στα ντουλάπια σου που αστράφτουν από καθαριότητα. Χερούλια καθαρά-απορρυπαντικά-λάμψη που διαρκεί. Μέχρι εκεί μπορείς να σκεφτείς. Και πάλι από την αρχή. Να πας να αγοράσεις και να καθαρίσεις για να ξαναδείς αυτή την λάμψη στα χερούλια.
Μέχρι εκεί…
Το τρίπτυχο της συμφοράς δεν μπορείς να το σκεφτείς. Τουλάχιστον με την μάγισσα και το σκουπόξυλο θα είχες κάτι για να αναρωτηθείς…Η εξόντωση των μαγισσών στις μέρες μας έχει και άλλη επίπτωση. Όνειρα, επιθυμίες, πηγές, ροές, εξοντώνονται κι αυτά. Η θρησκεία του «κάνω σαν» γαμάει και δέρνει τους πιστούς της. Τους κάνει μινιατούρες και τους αφήνει να ψευτοζούν σε μακέτες πόλεων.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΜΕ ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

Tην είπαν υπερκινητική με Δ.Ε.Π.Υ αλλά αμέσως εντόπισε την μικρή ταμπέλα στο γραφείο μου και την ζωγράφισε λεπτομερώς στα αριστερά του πίνακα. Την ανέκριναν οι «ψ» για τα συναισθήματά της και αφού δεν τους απάντησε τι ακριβώς νιώθει υπέθεσαν ότι δεν ένιωθε τίποτα απολύτως. Την έτρεχαν σε φωτεινούς ενιαίους χώρους χωρίς διαχωριστικά και αφού κατσάδιαζαν τους γονείς της που δεν ήξεραν να το παίξουν μέντορες των παιδιών τους την παρέπεμπαν στον επόμενο ειδικό με ένα χαρτί στο χέρι που την στιγμάτιζε για πάντα. Από μέρα σε μέρα άνοιγε μπροστά της όλο το φάσμα του δήθεν αυτισμού και την απορροφούσε όλο και πιο βαθιά. Μέχρι να πιστέψει ότι είναι πράγματι εξωγήινη και να αρχίσει να συμπεριφέρεται αλλόκοτα για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση που της φόρεσαν.
«Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση;»
Οι κύκλοι διαστροφής είναι πια ισοδύναμοι με μια κάθετη ιεραρχία. Δεν υπάρχει κάθετος και οριζόντιος άξονας τύπου σταυρού αλλά ο κάθετος άξονας (στυγνή ιεραρχία) εγγράφεται μέσα σε κύκλο (κυκλική-συντροφική δομή εργαζομένων) στην κοπή νέων διαστροφικών διαταραχών. Βέβαια ο κάθετος άξονας προσποιείται ότι αντιμάχεται τον κύκλο και το αντίστροφο. Στην ουσία το σημείο επαφής τους είναι η τρύπα! Όταν πια τους σπρώχνουν στα φάρμακα η άβυσσος έχει ανοίξει… Ποια είναι τα σημαίνοντα της πτώσης στο χείλος της αβύσσου;
Α) κρίση πανικού: μούδιασμα στα χέρια, πίσω στον αυχένα, ένα σφίξιμο στο στήθος και γενικά η αναπαράσταση μιας μέγγενης που δεν σε αφήνει να κουνηθείς.
Β) φόβος του φόβου: «πεθαίνω, λιποθυμάω, θα με κάνουν, θα με ράνουν…», να αναζητάς μανιωδώς safe place μια που σε έκαναν διάφανο σαν φάντασμα και τρέμεις χωρίς καν την σκιά σου.
Γ) ενοχή για όλα: Πρέπει πρώτα να εξαγοράσεις το χρέος σου στο Πραγματικό και μετά να ζήσεις, οπότε σταματάς να ζεις και πεθαίνεις μέρα με τη μέρα.
Η μικρή με τα παράσημα (Δ.Ε.Π.Υ, αυτισμό και τα συναφή) μου λέει: «πες τους για την σοκολάτα!...»
Ένα παιδάκι ήθελε σοκολάτα. Η μαμά του, του έδινε μαύρη, λευκή, με φουντούκια αλλά αυτό φώναζε θλιμμένο «όχι αυτή την σοκολάτα, θέλω σοκολάτα!». Το νόμιζαν για τρελό ώσπου…,κάνω εδώ μια παύση και η μικρή συμπληρώνει, «ώσπου τελικά κατάλαβαν ότι δεν ήθελε να του πετάνε μια σοκολάτα έτσι (στη μούρη) αλλά η μαμά του να είναι γλυκιά σαν σοκολάτα!»
«Αν η μαμά του ήταν γλυκιά σαν σοκολάτα…» συνεχίζω και η μικρή αναλύτρια συμπληρώνει «μπορεί να μην ήθελε καν σοκολάτα!» 
photo gianpal333
 

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ-ΚΙΝΗΣΗΣ…

Ο Deleuze έλεγε ότι αν υποκαταστήσεις την εικόνα με ένα εκφερόμενο της αφαιρείς την κίνηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Έχουμε γεμίσει εικόνες-δράσεις χωρίς καμία κίνηση και η σύγχυση εικόνας/αντικειμένου δεν αφήνει να ξεχωρίσεις ποιος είσαι, τι κάνεις και που βρίσκεσαι.
Τρέχεις για να καλύψεις τον νεκρό σου χρόνο με κάθε λογής άσκηση και ασκητική που καταλήγει σε όργια και αντί να τον αναστήσεις τον νεκρό σου τον σκοτώνεις ξανά και ξανά. Μετά, επειδή περνούν τα χρόνια, σε πιέζουν για παιδάκια-κατοικίδια, να συνεχίσεις κι εσύ μια γραμμή παραγωγής αντί για μια γραμμή (ροή) επιθυμίας. Ποια είναι τα διαστροφικά συμπτώματα αντικειμένου στις μέρες μας;
Α) τα παιδιά έρχονται πρώτα σαν «υψηλό αντικείμενο» των γονιών τους με σκοπό να τους σώσουν…και γίνονται πρόωρα οι γονείς των γονιών τους.
Β) οι μανάδες τους γίνονται οι Γυναίκες με τα κρυφά αρχίδια που επενδύουν στην εικόνα του παιδιού τους για να ξεμπλοκάρουν την δική τους.
Γ) οι μπαμπάδες τους γίνονται βρέφη που διψάνε για βυζί αλλά δεν έχουν στύση πέους ούτε στύση λόγου.
Όλοι είναι κατατρεγμένοι από το Οιδιπόδειο πλέγμα θανάτου και όχι από ένα απλό σύμπλεγμα. Τους κυνηγάει μια παγωμένη χρονοεικόνα-αναπαράσταση στον καθρέφτη. Να συντηρήσουν ό,τι σφάλμα βρήκαν από τις προηγούμενες γενιές, να το απαρνηθούν, να το απωθήσουν και να το μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές. Το «παίρνουν πάνω τους» το σφάλμα γιοί και κόρες, και το δείχνουν εδώ κι εκεί κρύβοντάς το ταυτόχρονα με εκλογικεύσεις και θεωρίες. Αρρωσταίνουν από αυτό, πεθαίνουν από αυτό και πάλι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε…
Η παγωμένη εικόνα που τους στοιχειώνει δεν είναι μια κρούστα που συντηρεί ένα νωπό τραύμα που πρέπει να μείνει κατεψυγμένο για να μην αποψυχθεί και πονέσει ή να μην χαλάσει ή να μην βρωμίσει… Ακόμη και μέσα στη ζωή του Freud βρίσκουμε τα υπολείμματα αυτής της μερικής απόψυξης που σχετίζονται με τα κρυφά σφάλματα-παραστρατήματα του πατέρα του. Τα κρυφά συμβάντα της ζωής του Jacob Freud, που όλο και κάπου είχε πάρει το αυτί του μικρού Freud, τα συνέχισε και ο ίδιος...
Βλέπεις;
Δεν βλέπεις καν…
Ο Freud υπέθεσε ότι θα κριθεί για τα κρίματά του πατέρα του στη μέλλουσα κρίση για πάντα! Πρέπει να τον σώσει επειγόντως!
«Πως;»
Με μια, τουλάχιστον, κρίση άγχους ή κρίση πανικού, για να τον λυπηθεί ο Θεούλης και να μην κριθεί ο ίδιος για τα σφάλματα του πατέρα του. Θα κριθεί βέβαια κι αυτός αλλά πιο επιεικώς μια που δεν έζησε ποτέ με όλες αυτές τις κρίσεις που τον βρήκαν στην ζωή του. Ή θα τον σώσει εγκαταλείποντας νωρίς τις ηδονές του σεξ και ψάχνοντας την ασκητική του πνεύματος στην ψυχανάλυση.
Έτσι όμως όπως θα του έλεγε και ένας αναλυόμενος, «έβαλε το ένα πόδι πάνω στον τοίχο, έβαλε και το άλλο και έπεσε…»
photo gianpal333

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Ο ΝΕΟΣ ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΗΣΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ

Η διπλή όψη είναι πολύ της μόδας. Απέξω Λάιος και από μέσα Οιδίποδας. Τα πόδια τρυπημένα στους αστραγάλους και δεμένα με ιμάντες είναι το σύμπτωμα στο σώμα της κάθε Θήβας όπου δεν έχει τόπο να σταθείς. Ο νέος Οιδίποδας, όπως και ο παλιός, είναι ένα παιδί εκτός τόπου και χρόνου. Χαμένος στην αναπαράσταση του καθρέφτη του, παραγνωρισμένος, βιασμένος, με μοναδικό όνομα το όνομα του συμπτώματος που κατασκεύασαν για αυτόν (πρησμένα πόδια), παραγνωρίζει κι αυτός μέσα από τις άδειες κόγχες των ματιών του ό,τι κι αν δει και τρέχει να πιάσει την όποια θεσούλα αδειάσει για να έχει ένα τόπο να σταθεί. Βγάζει τα μάτια του και τιμωρεί τον εαυτό του για το σφάλμα κάποιου Άλλου που έμεινε ατιμώρητος. Πηδάει και σκοτώνει στα τυφλά ενώ συγχρόνως επενδύει στα πρησμένα του πόδια και το πρήξιμο όλο και ανεβαίνει πιο ψηλά καθώς αφήνεται να του «τα πρήζουν» συστηματικά… Αυτή η επένδυση άρχισε πολύ πιο πριν. Η πρώτη χορηγός και επενδύτρια πάνω του ήταν η μάνα του. Κάθε χρόνο του πλήρωνε μια περιουσία για να πάρει μεταπτυχιακά ενός έτους. Κάθε φορά που πλησίαζαν οι εξετάσεις ευχόταν να αρρωστήσει αλλά δεν αρρώσταινε ποτέ. Ήταν πολύ άτυχος. Έπαιρνε άριστα και πτυχία αλλά η χορηγός του δεν χόρταινε επιτυχία με τίποτα.
«Κι άλλο! Μπορείς και καλύτερα…!»
«Δεν μπορώ…θα σκάσω! Πνίγομαι…»
«Τεμπέλη! Κι αν αργότερα δουλεύεις εικοσιτετράωρα, έχεις οικογένεια και πέντε παιδιά τι θα κάνεις;»
«Γιατί να δουλεύω εικοσιτετράωρα;»
«Ηλίθιο είσαι παιδάκι μου; Με τόσα πτυχία θα δουλεύεις πιο πολύ από τους άλλους και θα κάνεις περιουσία. Όταν φτάσεις στα πενήντα θα δουλεύεις λίγο λιγότερο και θα έχεις αμύθητα πλούτη!»
Η φυλακή της γνώσης τον τύλιξε σε μαύρα σκοτάδια. Έπρεπε να αποδράσει αλλά πως; Όλο του το σώμα βρισκόταν σε αποσύνθεση. Έψαχνε να βρει τρόπο να το σκάσει από την μάνα του αλλά της χρωστούσε πολλά λεφτά και τον χρέωνε και για το μέλλον του. Ήταν σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από την τράπεζα. Γινόταν; Δεν γινόταν…Η μόνη λύση ήταν να βγάλει ένα σύμπτωμα και να κρυφτεί μέσα του σαν πτώμα. Πρήστηκε το στομάχι του και άρχισαν καούρες και φουσκώματα μαζί με μουδιάσματα σε όλο του το σώμα. Το ίδιο βράδυ πετάχτηκε τα μεσάνυχτα στον ύπνο του με τα συμβόλαια θανάτου να στοιχειώνουν την σκέψη του. Παντού έβλεπε μπαμπούλες και dead line και οι σκιές τους γίνονταν γιγαντιαίες στα μάτια του. Την πάθαινε σαν τα μικρά παιδιά που βλέπουν κάτι μικρό και το κάνουν τεράστιο στην φαντασία τους. Ένα τραπεζάκι γίνεται μεμιάς σωστός γίγαντας…
photo gianpal333
Αντί για την Ιοκάστη άρπαξε από το λαιμό το εμφιαλωμένο μπουκάλι με το ρευστό δηλητήριο που έχει πάντα πάνω στο γραφείο του και άρχισε να πίνει. Έβγαλε και τα παπούτσια του γιατί τον πίεζαν στους αστραγάλους. Έσκυψε και είδε ότι ήταν πολύ πρησμένοι. Κατέβασε μονορούφι τον πόνο και την ντροπή και αντί να χύνει προς τα έξω καυτά δάκρυα αφέθηκε να χύνει προς τα μέσα υγρό πυρ…

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΑΠΗΣ

«Εσύ είσαι Εγώ!» (δεν ζεις χωρίς εμένα)
Αυτές οι φυλακές υψίστης ασφαλείας με συναγερμούς και αισθητήρες φοβίας λέγονται «αγάπη…» ενώ είναι η αποκόλληση του πλακούντα. Ένας περιφερόμενος πλακούντας που δεν λέει να ξεκολλήσει εντελώς και παρασιτεί σε άλλα σώματα σαν παρασιτικό, εξωμήτριο έμβρυο που αρνείται να πεθάνει. Οι βαλσαμωμένες αγάπες που ούτε χωρίζουν, ούτε είναι μαζί, χρειάζονται πολλαπλά συντηρητικά για τα βάζα με την σπιτική μαρμελάδα που φτιάχνουν στις κυψέλες τους. Τα συντηρητικά λέγονται γκόμενοι και γκόμενες στην κατάψυξη. Βγάζεις ένα την φορά για να συντηρήσεις το ιδεώδες σπιτικό σου και αν ξεμείνεις από απόθεμα βγαίνεις στην αγορά για προμήθειες. Με τα χρόνια και την απίστευτη συστολή και διαστολή του χρόνου που σε κάνει μικρομέγαλο παιδάκι στο κατώφλι του σπιτιού σου, γίνεσαι αθώο από σεξουαλικότητα και ένοχο εγκλημάτων κατά του εαυτού σου. Στα αληθινά παιδάκια, που δεν αυξομειώνονται ανά δεκάλεπτο, συμβαίνει το αντίστροφο. Δεν είναι αθώα από σεξουαλικότητα αλλά είναι αθώα από το έγκλημα…
Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, παίζει και μέσα στο παιχνίδι του διαλύει και συναρμολογεί τα μέρη του παιχνιδιού του χωρίς να εξαρτάται από αυτό. Ακόμη και το πιο αγαπημένο του παιχνίδι θα το ανταλλάξει για κάποιο παλιότερο ή θα το δώσει σε ένα άλλο παιδάκι που δεν έχει για να παίξουν παρέα. Τα παιδιά ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι της μη-εξάρτησης. Οι μεγάλοι το ξεχνούν και κουρνιάζουν από τον φόβο τους στην μήτρα. Ρίχνουν και τα μαλλιά μπροστά σαν πέπλο που σκιάζει τα μάτια για να μην δουν την έξοδο και φοβηθούν πιο πολύ…Το να γεννιέσαι σαν υποκείμενο που αγαπάει ένα άλλο υποκείμενο σημαίνει πάντα να φεύγεις από την σκλαβιά της μήτρας προς την γη που θα δεις… Προηγείται το βλέμμα που ρίχνεις, το κεφάλι που σηκώνεις, έρχεται η άρση του πρώτου βήματος και ας πούμε ότι ήδη περπατάς. Περπατάς μόνος σου χωρίς να βυθίζεσαι στον ίλιγγο της μοναξιάς και τολμάς να αγαπάς…
Αυτό είναι το παιχνίδι!
photo gianpal333



Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Απειλή Φοβίας

Σε απειλούν ότι θα αποσυνδεθούν τα μέλη από το σώμα σου και θα φύγουν χωρίς εσένα και άντε να τα βρεις!...
Σε αυτή την φοβία πατάνε οι Υπηρεσίες Πρόληψης και σπέρνουν τον πανικό που σπρώχνει την υστερία να πέσει στην «παράνοια». Στρέφουν το Εγώ προς τα μέσα και το βάζουν να παρακολουθεί σαν χωροφύλακας τα όργανά του και να τα συντηρεί για να δουλεύει το μηχάνημα που λέγεται άνθρωπος! Αυτή ακριβώς είναι και η πηγή του φόβου. Λες και αν δεν τα δεις δεν θα υπάρχουν από μόνα τους. Έτσι το βλέμμα γίνεται το εξεταστικό βλέμμα του ιατρού ή του δικαστή και ο καθένας είναι υπόλογος για την θέση και την καλή κατάσταση των οργάνων του. Το βλέμμα γίνεται εργαλείο πρόληψης και εισβάλλει παντού.
Η απειλή φουντώνει… Αν δεν το κάνεις θα δεις τι θα πάθεις…
Αρχίζεις ήδη να βλέπεις τα πρώτα σημάδια πανικού μετά από την βία με την οποία σε βομβαρδίζουν από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Βλέπεις τα όργανα να φεύγουν από το θέση τους, να μουδιάζουν, να ιδρώνουν ή να κουνιούνται επικίνδυνα. Τα κρατάς με το χέρι και προσπαθείς να τα βιδώσεις στη θέση τους. Τώρα όμως φτερουγίζει και η καρδιά! Για να μην φύγει κι αυτή από το σώμα την συγκρατείς με φάρμακα και μεταλλικά άγκιστρα αλλά μέχρι πότε; Αν αρχίσει κάθε όργανο να κάνει του κεφαλιού του τότε το έχασες το παιχνίδι της ζωής. Τα όργανα θα γίνουν ιπτάμενα και εσύ θα περάσεις τη ζωή σου στα ιατρεία ευρέσεως οργάνων. Μπορεί και να εξαφανισθούν στο τέλος ή να εξαφανισθείς εσύ κυνηγώντας τα.
photo gianpal333
Σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάτι εύθραυστο στην εικόνα του σώματος που απειλείται να σβηστεί από στιγμή σε στιγμή, σαν μια μουτζούρα, με μια μικρή γόμα. Ήδη το σώμα αρχίζει να τρέμει στην βάση του, στο βασικό σωματικό του σχήμα, και να μην είναι σίγουρο ότι πατάει γερά στα πόδια του και ότι πράγματι υπάρχει. Η διαφήμιση έχει πετύχει τον στόχο της! Όταν κάποιος παθαίνει κάτι σε απειλούν έμμεσα ότι θα το πάθεις κι εσύ. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η υστερική ταύτιση την συνέχεια της τραγωδίας. Νομίζεις ότι ήδη το έπαθες και τρέχεις να σωθείς σε όποιο άρρωστο περιβάλλον συναντήσεις. Το περνάς για υγιές και αρρωσταίνεις κι άλλο πασχίζοντας να γίνεις καλά…Σε κατατρέχει η φοβία ότι θα σπάσεις στη μέση, θα κοπείς, θα διαλυθείς…και όλο σου παίρνουν και από κάτι, σου κάνουν αφαίμαξη, σε πηδάνε, σε πατάνε κάτω κι εσύ λατρεύεις αυτόν που μισείς! Όλο σκέφτεσαι να μην τον χάσεις και χαθείς. Κι έτσι χάνεις και το τελευταίο καταφύγιο, το σώμα σου.
Εσένα αυτοπροσώπως…

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΟΙΚΤΟΥ

«Γάμησέ τα!...»
Το στομάχι της είχε δεθεί κόμπο και είχε ανέβει λίγο πιο κάτω από την καρδιά. Στομάχι, καρδιά, κώλος, χέρια, πόδια, γίνονταν σημεία στον χάρτη του σώματός της και έκαναν μεταστάσεις παντού. Δεν είχε όρεξη να φάει γιατί είχε φαγωθεί από όλους. Ο καθένας έπαιρνε και από ένα κομμάτι της σαν αντίδωρο μετά την λειτουργία της Κυριακής. Όπως πήγαινε το πράγμα θα καταντούσε πετσί και κόκκαλο από επιθυμία και δούλη/ερωμένη αρσενικών που δεν της ανήκουν και δεν τους ανήκει.
«Γαμώτο! Και θα φταίω κι από πάνω…»
Έβρισε, κλώτσησε το τραπέζι, τις καρέκλες, έσπασε τον καθρέφτη και ξέσκισε τα ρούχα της σαν παραπέτασμα του Ναού, διαγώνια, από πάνω μέχρι κάτω. Με φτυσιές και μπινελίκια άρχισε να βγάζει και τα εσώρουχα και να τα πετάει από το μπαλκόνι. Μια καλοκάγαθη κυριούλα Προτεσταντικής Εθελοντικής Ηθικής την είδε από το απέναντι διαμέρισμα. Αμέσως πληκτρολόγησε τον αριθμό για τα επείγοντα και μια σειρήνα ασθενοφόρου εμφανίστηκε από το πουθενά. Την μάζεψαν με συνοπτικές διαδικασίες και βρέθηκε χειροπόδαρα δεμένη στο Νοσοκομείο με διάγνωση «διπολικής διαταραχής» και μια σακούλα βαριά αντιψυχωσικά χάπια. Η μαστούρα είχε κατακλύσει το σώμα της. Ίσα που άνοιγε τα μάτια και έλεγε μερικές φράσεις. Από τότε της μπήκαν αρνητικές σκέψεις… Μόλις την πήραν είδηση ότι αντιστέκεται στην θεραπεία και είναι μη-συνεργάσιμη της άλλαξαν θάλαμο και την τρέλαναν στις δράσεις. Εργοθεραπείες, χοροθεραπείες, δραματοθεραπείες και κάθε λογής εναλλακτικές θεραπείες την εξουθένωναν για να μην μπορεί να σκεφτεί ούτε δευτερόλεπτο ποια είναι και πως βρέθηκε σε αυτό το τσίρκο.
photo gianpal333
Κάπου-κάπου της ερχόταν η εικόνα ενός μπαμπά που «την έγραφε στα αρχίδια του» και μιας μάνας που τον υπηρετούσε και τον εξιδανίκευε λέγοντας «αφέντη μου» και «κουβαλητή μου». Είχε σκαλώσει όμως με την Μεταμόρφωση του Κάφκα. Εκεί που είχε αρχίσει να θυμώνει την έβαλαν να κουλουριαστεί στην μήτρα και σιγά-σιγά έπαιρνε την μορφή κατσαρίδας. Ήταν απέθαντη σαν τις κατσαρίδες, ήθελε να την αφήνουν ήσυχη στους υπονόμους, αποστρεφόταν την χαρά της ζωής και φοβόταν και να αναπνεύσει…
Κοίταξε με τρόμο το σώμα της και είδε πράγματι έξι τριχωτά πόδια, κεραίες στο μέτωπο και ένα πλαστικό ποτήρι με καφέ σε ένα από τα πόδια να τρέμει και ο θυμός να ανεβαίνει από τα ανύπαρκτα αυτιά σαν ατμός…

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ

«Πήρες ψωμί και εφημερίδες;»
«Όχι, μαμά…συγγνώμη…»
«Να πας τώρα αμέσως!»
«Ναι, μαμά…»
«Πήρες την μαμά σου από πίσω να δεις που ξεπόρτισε πάλι;»
«Όχι, μπαμπά…συγγνώμη»
«Να πας τώρα αμέσως!»
«Ναι, μπαμπά…»
photo gianpal333
Φτιάχνει ένα καφέ με γάλα και κάθεται να τον πιεί στα σκοτεινά στο δωμάτιό της. Το πόμολο τρίζει και μια ασημένια λάμψη περνάει κάτω από την πόρτα. Είναι έτοιμη να ουρλιάξει όταν θυμάται…
«Η μικρή έπαθε υστερική κρίση πάλι. Να φωνάξουμε ένα γιατρό!»
Από μικρή έλεγε «βαριέμαι» και μετά έβγαζε κραυγές. Για να σταματήσει τα διακοπτόμενα ουρλιαχτά την πήγαν σε ένα πανάκριβο κολυμβητήριο αλλά τα ουρλιαχτά επιδεινώθηκαν. Τους ζήταγε «συγγνώμη» αλλά ο πόνος της τιμωρίας πολλαπλασιαζόταν. Μετά δοκίμασαν να της φτιάξουν μια τούρτα σοκολάτα που έμοιαζε με φάρμα ζώων. Στη βάση είχε μπισκότα ανασηκωμένα όρθια και στην επιφάνεια πολύχρωμα ζαχαρωτά ζωάκια. Ένα από αυτά είχε το όνομά της. Μόλις είδε την τούρτα τα ουρλιαχτά επιδεινώθηκαν κι άλλο. Τους ξαναζήτησε «συγγνώμη» αλλά η «συγγνώμη» δεν έπιανε. Είχε τρελαθεί η «συγγνώμη» και εκείνη σερνόταν από πίσω της για λίγα ψίχουλα αγάπης και άφεση αμαρτιών. Απελπισμένη η αγωνία ρίχτηκε κι αυτή στα αδύναμα μπράτσα της «συγγνώμης». Η επόμενη απόπειρα να την ηρεμήσουν με ένα ολοκαίνουργιο πατίνι απέτυχε παταγωδώς. Μόλις έβαλε το πόδι της πάνω του έσπασε τον αστράγαλό της και από τις δυο μεριές. Όταν συνήλθε μετά την χειρουργική επέμβαση την πήγαν σε καλοκαιρινό στρατόπεδο απασχόλησης και εκεί ήταν που δάγκωσε την διπλανή της και χαστούκισε την δασκάλα της χωρίς να ζητήσει καμία συγγνώμη. Από κει και πέρα άρχισε η μεγάλη κατηφόρα. Γλιστρούσε σαν μπαλάκι από τον ένα θεραπευτή στον άλλο, από την μια διάγνωση στην άλλη και από τον ένα γκόμενο στον άλλο ζητώντας συγγνώμες και παίρνοντας τιμωρίες σιωπής, στέρησης ερωτισμού, αγκαλιάς, μηνυμάτων και μια τελική διάγνωση τρελής.
Δεν έλεγε πια «βαριέμαι» αλλά βαρούσε δυνατά τον εαυτό της με μπουνιές στο στομάχι και εξωτερικά έδειχνε ευγενική και πρόσχαρη. Πείστηκαν ότι θεραπεύτηκε και από τότε η «συγγνώμη» ζαχαρώνει το μπαλκόνι για το τελικό πήδημα στο κενό…

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

ΥΣΤΕΡΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Η γλώσσα άνοιγε και δεν ήξερε τι έλεγε… Έρωτες στο σεληνόφως, περικοκλάδες στα μπαλκόνια, γιασεμιά στα παραθύρια παραληρούσαν για να μαραθούν άδοξα με σκοπό τον γάμο και την δημιουργία οικογένειας, όπως λένε στα συνοικέσια. Τις βίαζαν, τις άνοιγαν, τις έκλειναν και εκείνες έπλεναν, καθάριζαν, σιδέρωναν και έραβαν νύχτα-μέρα τα πονάκια της επόμενης μέρας. Με πόνο έτρεφαν τον άντρα τους και τα παιδιά που του γεννούσαν. 
photo gianpal333
 «Ώχ! Το κεφάλι μου, με μούρλανε!»
«Και εμένα η ρημάδα η μέση μου, δεν μπορώ να σηκωθώ!»
Σαράβαλα που κρατούν από τα αρχίδια τον άντρα τους για να μην τα μπλέξει με καμιά μικρούλα. Δεν φτάνει που τους έκοψαν τον ανθό και τους μάραναν το φύλο; Τώρα θα τους πηδήξουν και αυτές με τον υστερικό εκβιασμό της αρρώστιας και του πόνου. Όπου και αν τις πιάσουν πονάνε και πρέπει να τρέξουν για δαύτες στους γιατρούς!
Δυο σφιχτοί κότσοι στον αυχένα, ένας σε κάθε κεφάλι, τους προκαλούν χρόνιους πονοκεφάλους. Καμιά δεν βλέπει την αναγκαστική, λόγω αχρησίας, μετακόμιση της μήτρας στο κεφάλι που πονάει. Ο κόσμος το’χει τούμπανο κι αυτές κρυφό καμάρι. Ο χαμένος και ανεκπλήρωτος οργασμός έγινε πόνος που σκαρφάλωσε στον αυχένα ή κατηφόρισε κατά τη μέση. Σαν κοριτσόπουλα χαχανίζουν νευρικά όταν ένα λάστιχο χύνει ξαφνικά νερό ή μια αφίσα τυλιγμένη σε ξύλινο κοντάρι κρατιέται όρθια ανάμεσα σε δυο μπούτια σαν καβλί. Η ζωή τους, μια ευθεία γραμμή με σκοπό τον γάμο και την δημιουργία οικογένειας έπεσε σε τοίχο και από την πρόσκρουση διαλύθηκαν σε διακεκομμένα δάκρυα που στάζουν στα φουστάνια και στις απλωμένες στο σχοινί κιλότες τριών τετάρτων. Το κέρδος είναι μικρό. Κανένα κουτσούβελο κι ένα όνομα οικογενείας που αναπαράγεται χωρίς λόγο μαζί με ένα επίθετο.
Που είναι ο έρωτας;
Πουθενά…
Πότε αγαπήθηκαν;
Ποτέ…
Γιατί δεν πεθαίνουν τότε;
Γιατί δεν έζησαν…
 

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

Μια δαγκωματιά θα σε πείσει... Χιονάτη! Μπορείς να τα φας όλα εκτός απ' αυτό! Άν φας το κόκκινο μισό ενός ερυθρόλευκου μήλου σε τρως. Μια γερή μπουκιά που τρώμε λαίμαργα μας συγχωνεύει με αυτό που φάγαμε. Παίρνουμε την όψη του. Μας κατοικεί. Μιλάει αντί για εμάς. Μιλιόμαστε απ' αυτό... Άν το φας Εσύ δεν θα'σαι πια Εσύ. Ένα σφάλμα διαχωρισμού θα σε ρίξει κατάχαμα με το μήλο του Αδάμ σκαλωμένο στο λαιμό σου… Το μήλο είναι ένα κόκκαλο στο λαιμό σου. Ένα μήλο με δόντια…Το έγκλημα όμως δεν έρχεται μόνο απ' έξω, απο την μάγισσα. Έρχεται και απο μέσα. Το έγκλημα κατοικεί στο ίδιο το μήλο που στηρίζει τον διαστροφικό νόμο της μάγισσας. Άν δαγκώσεις το δόλωμα μια σκιά θανάτου θα σε επισκιάσει και μια μοχθηρή μητριά θα μορφάζει με κακία μέσα απο τα γελαστά σου μάτια. Τι θα διαλέξεις Χιονάτη; Το μήλο σαν αντικείμενο – αίτιο της επιθυμίας σου ή σαν ενορμητικό αντικείμενο;
Προς το παρόν χαζεύεις μια διάφανη κουρτίνα μπάνιου που κρέμεται με κρίκους απο την οροφή.
photo gianpal333



«Βασίλισσα, εσύ είσαι η ομορφότερη!»


Η ασυνείδητη εικόνα του σώματός μας είναι μέσα μας χωρίς εμάς. Πίσω απο την κουρτίνα σκιαγραφείται η υγρή μορφή ενός γυναικείου κορμιού. Μπορούμε να μαντέψουμε τι κάνει... απο τον ήχο του νερού ή τον καταρράκτη του Νιαγάρα που χύνεται απο ψηλά… Άν σταθούμε αντίκρυ της και σχεδιάσουμε τις παρακάτω λογικές προτάσεις τι θα προκύψει; «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» ή «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Είναι πιο σωστό να αναλωθούμε στο εξής: «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Άς το πάρουμε κι αλλιώς: «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι είναι Χιονάτες» κι έπειτα να συγκρίνουμε την πρόταση «μερικοί κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» με… τότε...
Τότε η γυναικεία φιγούρα θα έχει ήδη εξατμιστεί απο το μπάνιο ή θα έχει δολοφονηθεί κατά ένα αινιγματικό τρόπο την ώρα που η αποβλάκωση των προτάσεων θα έχει καλύψει τα εμφανή ίχνη του μανιακού δολοφόνου που δρα ανύποπτα μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια μας…


«την σήκωσαν, έψαξαν καλά μήπως βρούν τίποτα δηλητηριασμένο, της έλυσαν την ζώνη, της χτένισαν τα μαλλιά, την έπλυναν με κρασί και νερό, αλλά τίποτα δεν κατάφεραν. Η Χιονάτη ήταν πεθαμένη για τα καλά…»
Η φαντασίωση του ερωτικού μήλου του Αδάμ που υπάρχει μόνο για να δοθεί σ' εκείνη γεμίζει το κενό της για λίγο... Μια στιγμή μετά ξηλώνεται απ' άκρη σ' άκρη όλη η μεταξωτή ύφανση που την έντυνε με τον μανδύα τής Δουλτσινέας των ονείρων του. Η φαντασίωση πέφτει στο δάπεδο λιπόθυμη. Δίπλα της κείτεται κι εκείνη. Θα ξαναξυπνήσει με το τυχαίο συναπάντημα του επόμενου πλανόδιου πρίγκιπα καβάλα σε άσπρο άλογο…