Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

ΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑ ΔΩ ΕΜΕΝΑ


«απόσπασμα σεμιναρίου»
Σώτη: Γιατί δεν θέλω να δω εμένα και τρέχω να καθίσω σε θεραπευτικούς κύκλους όπου ακούγονται τα πιο κουφά πράγματα;
-Γράψτε τα συναισθήματά σας σε χαρτί και μετά σκίστε το χαρτί!
Τόσο εύκολα νομίζουν ότι ξεμπερδεύεις με τα κακά συναισθήματα. Αν κάνεις λίστες  ξεσκίζοντας αυτά που νιώθεις τότε θα νιώθεις μόνο αυτά που ξέσκισες. Θα γίνεις επιπλέον ένα ψυχολογικό αυτόματο υπνωτιστών, υποβολέων, θυτών και θυμάτων. Τότε μπαίνουν εύκολα και οι διαγνωστικές ταμπέλες. Αν για παράδειγμα δεν διαβάζεις όσο θα έπρεπε είσαι αναβλητικός. Τι γίνεται με την ταμπέλα; Την παίρνω πάνω μου, την ενσωματώνω και γίνομαι αυτό που μου λένε ότι είμαι.
-Και έτσι αναβάλεις τα πάντα;
Σώτη: Αναβάλεις αυτά τα «πάντα» που σου λένε να κάνεις.
-Κι αν αναβάλεις και αυτά που σου αρέσουν;
Σώτη: Τότε και αυτά που σου αρέσουν τους αρέσουν…Είναι σαν να λες δεν θα κάνω αυτό που μου λες εσύ αλλά ούτε και αυτό που λέω εγώ. Η τιμωρία είναι διπλή. Χτυπάω εσένα, χτυπάω και μένα μέσα στην ίδια διαστροφική συνθήκη και μετά αναπαράγεται η όλη κατάσταση με δόσεις ενοχής. Οπότε πολύ εύκολα παγιδεύεσαι και ξεφορτώνεσαι τον εαυτό σου σε τέτοια  θανάσιμα τελετουργικά και εγκλωβίζεσαι στα κλειστά κυκλώματα.
Για παράδειγμα, σας το έχω αναφέρει ξανά στις συνεδρίες των σεμιναρίων, ας δούμε την κοινή θεραπευτική λογική που λέει: «και γιατί δεν σταματάει να παιδεύεται; Άρα είναι μαζοχιστής και απολαμβάνει τον πόνο του». Αντί να βρούμε την έξοδο από το σύμ-πτωμα του φορτώνουμε και ένα «καλά να πάθει!» συν την απαραίτητη ενοχή ώστε να είναι καλύτερα διαχειρίσιμος. Έτσι περνάμε εύκολα στις ταυτολογίες «η υστερική κάνει υστερίες» ή «τσιρίζει γιατί είναι υστερική». Τα βλέπετε τα κλειστά κυκλώματα; Δεν ενδιαφέρονται για το τι μας λέει ο άλλος, για τις πεσμένες όψεις του προσώπου του, για το βλέμμα του, για τον ίδιο ως άνθρωπο αλλά για το αν χωράει στο κουτάκι που τον τοποθετήσαμε. Αν εξέχει από αυτό τον στέλνουν για φαρμακευτική αγωγή.
Αν δεν έχουνε μάτια για να βλέπουνε ούτε αυτιά για να ακούνε, ούτε καν σώμα για να υπάρχουνε, μπλοκάρουν ακόμα και αυτό που ρέει.
-Γιατί;
Σώτη: Γιατί τους τρομάζει η ζωή και γίνεται οικείο το νεκρό.
photo gianpal(333)

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Η ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ


Τι μπορεί να δει κανείς μέσα από μια κλειδαρότρυπα; Μόνο κάτι ελάχιστο και διαστρεβλωμένο μια που αυτό που θα δει έχει το σχήμα της κλειδαρότρυπας. Μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος ολόκληρος στο δωμάτιο αλλά μέσα από την συγκεκριμένη χαραμάδα των διαγνώσεων θα τον δουν ακρωτηριασμένο. Θα δουν μόνο ένα σημείο του. Επομένως όταν αρχίζουμε να βλέπουμε έτσι χάνουμε τον άνθρωπο σαν άνθρωπο που μπορεί να έχει εμμονές, υστερικές κρίσεις, ακόμα και κάτι παρανοϊκό που φέρνει σε παραλήρημα χωρίς να είναι τίποτα από όλα αυτά. Αν πας σε αυτή την τοπογραφία και βάλεις σημαδούρες τύπου «θυμώνεις πολύ, άρα είσαι μανιακός», «δεν θυμώνεις και έχεις μελαγχολικό ύφος, άρα είσαι καταθλιπτικός», κόβεις πλαίσια που εγκλωβίζουν και παράγουν μορφώματα εξουσίας που κολλάνε στο είναι.
«Έχεις, άρα είσαι!»
Αναβάλεις; Είσαι αναβλητικός.
Πότε κλαις και πότε γελάς εκκωφαντικά; Είσαι οριακός.
Βλέπετε πόσο εύκολο είναι να μπει αυτό το «είσαι!» και να διαμορφώσει μια persona; Πίσω από αυτή την ταμπέλα μπορείς να κρυφτείς ή να την κάνεις δέρμα και περίβλημα. Όταν κάθεσαι λοιπόν και κοιτάς από το ύψος της κλειδαρότρυπας θα τα βλέπεις όλα πολύ μικρά, τεμαχισμένα, τμηματικά και θα κολλάς εστιάζοντας σε κάθε όργανο χωρίς το σώμα του. Χωρίς να σε νοιάζει πραγματικά. Βέβαια τότε κινδυνεύεις να πάρεις την μομφή του ιδεοψυχαναγκαστικού και την αντίστοιχη φαρμακευτική αγωγή. Αν για παράδειγμα κολλήσεις με τα μαλλιά σου θα αρχίσουν τα τελετουργικά των μαλλιών. Θα τα κόβεις, θα τα βάφεις, θα τα ξεβάφεις κ.λπ. Τότε τα μαλλιά γίνονται ένα φετιχιστικό μερικό αντικείμενο που μπαίνει πάνω από εσένα και σε ορίζει με κάποιο τρόπο. Μαζί με το αντικείμενο σου έχουν δώσει και μια συμπυκνωμένη απόλαυση νοήματος. Αντί λοιπόν να ξεκολλήσεις την ταμπέλα από το είναι σου, την ανακυκλώνεις μέσα σε αυτό το σενάριο της κλειδαρότρυπας. Τότε είναι που τρέχουν να σου πουν ότι απολαμβάνεις τον πόνο σου. Ό,τι είσαι ο πόνος σου. Ό,τι και να λέει αυτό για την διαστροφή της κλειδαρότρυπας, δεν είσαι τα μαλλιά σου, ούτε ο πόνος σου…
Είσαι αυτός που είσαι…
photo gianpal(333)

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Ό,ΤΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΕΊΤΑΙ


Αν αφαιρέσεις την κίνηση έχεις μόνο το αντικείμενο που είναι έτοιμο να εκραγεί. Αυτές οι μικροεκρήξεις και οι καβγάδες γίνονται για να μην συμβεί τίποτα, να μην υπάρχει απρόβλεπτη ανατροπή. Μη τυχόν και συμβεί το συμβάν! Για να σε καθησυχάσεις ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί προπονείσαι στον στόχο. Στο λένε στην εκπαίδευση και στην εργασία σου.
 Βάζεις στόχους έξω από εσένα και τους υπηρετείς εξ’αποστάσεως. Τους ρίχνεις βελάκια, τους κρατάς έξω από εσένα από φόβο, μακριά από το είναι σου και η μόνη διαμεσολάβηση είναι τα βελάκια. Αξιολογείς τις επιτυχίες και τις αποτυχίες σου, πας στοίχημα, παίζεις με τις πιθανότητες, μετράς την απόκλιση από τον στόχο και βρίσκεσαι υπό ύπνωση.
Αυτή η νυσταλέα κατάσταση υπάρχει αντί για εσένα. Μια νόρμα που φιξάρει, υπνωτίζει, σε κάνει και σαστίζεις, σε αποβλακώνει και μπορείς να φαντασιωθείς μόνο μέσα της. Νομίζεις ότι σου παίρνει τον φόβο αλλά στην ουσία σε αφήνει με μια διάχυτη φοβία. Ενώ απέξω δείχνεις ανάλαφρος από μέσα σου προσθέτει ασήκωτο βάρος. Τότε είναι που νομίζεις ότι είσαι μηχάνημα και θέλεις ρύθμιση. Βρίσκεις ένα χώρο για να απομονωθείς, να ελέγξεις τον προσομοιωμένο χώρο σου, να πεις δυο λόγια στον εαυτό σου που θα δρουν πυροσβεστικά και αφού κάνεις επανεκκίνηση σαν
photo gian pal(333)
να είσαι υπολογιστής θα ξαναμπείς σε λειτουργία και θα συνεχίσεις την δουλειά που σε έβαλαν να κάνεις σαν ρομπότ.  Μαζί με αυτή την δήθεν λειτουργικότητα που σε αρρωσταίνει λειτουργούν  και τα παρακάτω διαστροφικά τελετουργικά σαν αυτοματικός μηχανισμός στις σχέσεις σου:
Υπευθυνότητα: Να μην χαίρεσαι πολύ! Ήρεμα, να σου ορίσει πρώτα ο άλλος τι είδους σχέση έχετε.
‘Ελεγχος: Αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχος. Να μην χαρείς για να μην πληγωθείς.
Λογοκρισία: Αν πεις αυτό θα ξενερώσει, καλύτερα να πεις αυτό…
Ικεσία: Να ικετεύεις γονατιστός για μια αγκαλιά που δεν θα είναι η αγκαλιά του ή η αγκαλιά της. Μια αγκαλιά ό,τι να’ναι…για να μην τρέμεις χωρίς ορθοπεδικό κηδεμόνα σε σχήμα αγκαλιάς.
Με ένα καφέ στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο, πιστός ακόλουθος των τελετουργικών πρακτικών, κολλάς σαν να σε βίδωσαν στην άσφαλτο και δεν έχεις ενέργεια ούτε για να πάρεις τα πόδια σου λίγα βήματα πιο πέρα. Πας να πιαστείς από τον έρωτα ή το σεξ αλλά αρχίζεις να νιώθεις ότι όλοι μιλάνε για αυτό χωρίς να αγαπούν ή να επιθυμούν ερωτικά. Το σεξ δεν βρίσκεται μέσα στον έρωτα αλλά οπουδήποτε αλλού. Όταν τίποτα λοιπόν δεν σου δίνει φλόγα τότε συμβαίνει το πιο παράδοξο από όλα. Είσαι έτοιμος να πέσεις στην φωτιά!

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

ΑΠΩΘΗΣΗ(ΞΕΧΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ...)


Με την απώθηση συρρικνώνεται η επιθυμία και η αγάπη γίνεται σκηνή θεατρικής αναπαράστασης στην κρεβατοκάμαρα. Η απώθηση παράγει τερατώδη πράγματα ως επιθυμητά. Σε ωθούν να την βρίσκεις με τιμωρίες, ενοχές, φόβο για τη ζωή, να μαζεύεσαι κι άλλο, και να πεθαίνεις λίγο λίγο. Όταν ξεχνάς την επιθυμία γίνεται επιθυμητή η καταστολή. Διψάς για «ευχαριστώ», απορροφάς υπεραξία και ζητάς συνεχώς αναγνώριση μήπως και εκεί καθρεφτιστούν οι θυσίες σου.
«Μπράβο, θυσιάστηκες, ακρωτηριάστηκες!»
Ό,τι έχει κίνηση ακινητοποιείται και γίνεται αντικείμενο-στόχος. Η λιβιδινική ενέργεια λιμνάζει και ο έρωτας εξορίζεται εκτός σώματος, σε εξω-σωματικές συνουσίες. Κάπως έτσι οι καθρέφτες γίνονται όλο και πιο παραμορφωτικοί και οι άνθρωποι όλο και πιο μόνοι ζητούν να αγκιστρωθούν κάπου. Να  φάνε κάποιον για να μην φάνε τα ίδια τους τα σωθικά, τις σάρκες τους.
Με τα παιδιά είναι αλλιώς. Τα παιδάκια θέλουν να είναι ελεύθερα, να μοιράζονται το παιχνίδι τους, να βγαίνουν έξω και να εξερευνούν αυτό που βγαίνει από μέσα προς τα έξω, προς την περιφέρεια. Αυτό είναι ψυχανάλυση και φαίνεται τελείως τρελό στα μάτια των γονιών. Το να μην ξέρεις τι ακριβώς θέλεις και να μην εστιάζεις μέχρι να αλληθωρίσεις πάνω σε ένα μορφοποιημένο αντικείμενο είναι το μόνο που βγάζει νόημα. Η διαστροφική απόλαυση αγκιστρώνεται στο «που» πηγαίνεις και «τι» κέρδος περιμένεις να σου αποφέρει αυτό που κάνεις. Συχνά οι έφηβοι μου λένε: «δεν ξέρω, να πάω με αυτόν ή με αυτή; Είμαι 50-50». Αν το ποσοστό είναι 70 τοις εκατό παίζεις με καλύτερες πιθανότητες γιατί μπορεί να αυξηθεί κι άλλο. Άλλοι τολμούν να κάνουν ένα άλμα από το 50 στο 100 τοις εκατό και άλλοι φοβούνται την χυλόπιτα «δεν μπορούμε να κυνηγάμε την ίδια γκόμενα για να κάνουμε το 50, 70 ή 80 τοις εκατό γιατί μεσολαβεί χυλόπιτα και ξενερώνουμε». Βλέπετε όμως μέσα από όλα αυτά τα εκφερόμενα ότι προκύπτει μια στατιστική αξιολόγησης στον πυρήνα του σαδομαζοχιστικού παιχνιδιού.
-Πιθανότητες;
photo gian pal(333)

Σώτη: Ναι, γιατί αν δω τι θα μου κάτσει είναι σαν να τζογάρω. Επενδύω εκεί και περιμένω να δω τι θα κερδίσω. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι την ώρα του παιχνιδιού έχουν εξαφανιστεί σαν υποκείμενα και βρίσκονται σαν αντικείμενα απέναντί τους. Αν παίζεις εσύ με εσένα σαν αντικείμενο τότε αναισθητοποιείσαι και ως προς τι θα πάθεις. Δεν πονάς. Ή αν πονάς, σαν αντικείμενο-παιχνίδι, δεν πονάς τόσο πολύ. Δεν νιώθεις. Σιγά σιγά αναισθητοποιείσαι στον πόνο. Συμπεριλαμβάνεσαι στην παραπάνω ποσόστοση των εφήβων. Αντιδράς σαν ένα νούμερο…
Δεν σε αναλαμβάνεις. Δεν έχεις καμία ευθύνη για το φονικό. Απλώς ξαπλώνεις σε ύπτια θέση και προσποιείσαι τον νεκρό ενώ όλα κινούνται ξέφρενα γύρω σου. Ακόμη και αν η θέση σου είναι μια θέση στην ποσόστοση, ένα τάδε ποσοστό επιτυχίας, τι μπορείς να κάνεις με αυτό; Μπορείς μόνο να μετακινείσαι σαν περιφερόμενο ζόμπι στις κλίμακες αξιολόγησης χωρίς λόγια και χωρίς ψυχή.
-Αυτή η στατιστική έχει να κάνει και με μια βεβαιότητα;
Σώτη: Ναι. Περιμένουν εκ των προτέρων μια εγγύηση από εκεί. Ένα εγγυημένο αποτέλεσμα.
-Πάντως η στατιστική σαν μέθοδος παράγει γενίκευση, δηλαδή όντως βεβαιότητα γιατί μιλάει για τον γενικό πληθυσμό. Ωστόσο ο στόχος είναι η διαχείριση του αποτελέσματος…
Σώτη: Ναι. Αυτό λοιπόν που προκύπτει μέσα από αυτά που είπατε είναι μηχανισμοί αναπαραγωγής του ίδιου πάντα μοντέλου που δίνει μια ψευδοαίσθηση ασφάλειας. Είτε με την εγγύηση, είτε με την διαχείριση. Αυτοί οι μηχανισμοί εγκαθίστανται και αναπαράγονται σχεδόν αντανακλαστικά συνθλίβοντας την επιθυμία ενώ δεν ξενίζουν καθόλου.  Ο μηχανισμός μοιάζει με καλούπι, με ρούχο που φοράει τον άνθρωπο αντί ο άνθρωπος να φοράει το ρούχο. Ακόμη και αν είναι ένα άκαμπτο και στενό ρούχο νιώθει «ασφάλεια» καθώς τον σφίγγει σαν βόας κροταλίας. Άλλωστε και όλοι οι άλλοι εκεί θα πάνε να καλουπωθούν, σου λένε. Έτσι βολεύονται σε μια ασφάλεια του τρόμου.
-Η ψυχανάλυση απειλείται από την στατιστική; Πως την εντάσσει μέσα της;
Σώτη: Δεν την εντάσσει καθόλου. Για μένα δεν εντάσσεται η στατιστική στην ψυχανάλυση.
-Γενικώς, πως γίνεται;
Σώτη: Πως συμβαίνει γενικώς με ρωτάτε; Είναι απλό. Με το να είμαστε ακόλουθοι κύριων σημαινόντων, να δημιουργούμε ένα συνεκτικό ιστό και να έχουμε πάρε-δώσε με ανταλλαγές, υπεραξίες και οφέλη. Με αυτό τον τρόπο.
-Και στο επίπεδο της πρακτικής μιας ψυχαναλυτικής σχολής;
Σώτη: Όσοι έχετε περάσει από ψυχαναλυτικούς κύκλους το έχετε δει. Πρέπει να μιλήσουμε για το προκαθορισμένο θέμα, να μην παρεκκλίνουμε από την κομματική γραμμή που κατεβάζουν οι βαρόνοι της σχολής και να προσκυνούμε τα σημαίνοντα της κάθε σχολής και του κάθε σχολάρχη σαν να έχουμε μπροστά μας ένα ιερό βιβλικό κείμενο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Αν περάσει η γραμμή που λέγεται «απόλαυση» τότε όλοι θα μιλάμε για απόλαυση…
-Ένα θέσφατο ουσιαστικά…
Σώτη: Ναι, και από την στιγμή που μπαίνουν αυτά τα θέσφατα δεν υπάρχει ψυχανάλυση για μένα. Γιατί η ψυχανάλυση αναλύει. Τι να αναλύσεις; Τον προκαθορισμό; Αν έχουμε ένα προκαθορισμό τότε βρισκόμαστε σε ένα προτεσταντικό δόγμα θρησκευτικού τύπου. Δεν θα μπορούμε να σκεφτούμε έξω από τον προκαθορισμό. Θα αναλωθούμε εντός του μέσα σε ένα σφιχτό σετ αξιωμάτων με συγκεκριμένες συντεταγμένες. Για την αγάπη δεν μιλάμε…Δεν είναι στα sos όπως η απόλαυση.

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

ΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ

Γιατί αρρωσταίνουν όλοι μετά τις γιορτές με υψηλό πυρετό; Το κεφάλι πονάει και τα μάτια τσούζουν από μια μυστηριώδη ίωση των ματιών, όπως λένε οι διαγνώσεις των γιατρών. Τους καθησυχάζει να ξέρουν ότι όλοι αρρωσταίνουν αυτή την εποχή.

Ας πάμε λίγο πιο πριν…

Από τον Νοέμβρη αρχίζουν οι προετοιμασίες για να φανούν τα οιδιπόδεια συμπτώματα:« τι θα κάνεις τις γιορτές;». Θα πρέπει να ρωτάς κάθε μέρα μέχρι τότε, μην τυχόν και μείνεις ξέμπαρκος. Ναοί με πίστες απασχολούν την σκέψη κάθε μέρα αλλά κανείς δεν παίρνει για να «κλείσει» κάτι. Οι απαρχές των σπασμένων νεύρων ήδη δονούνται σαν χορδές.
«Στην αλλαγή του χρόνου τι θα κάνουμε;»
photo gian pal(333)

 Άγχος!

 «Θα παίξουμε χαρτιά, επιτραπέζια, θα…»

Ό,τι και να ειπωθεί μένει μετέωρο σαν concept σε αναμονή. Οι όψεις των προσώπων έχουν πέσει μέσα στο γιορτινό τους μακιγιάζ. Στο τέλος θα φταίει κάποιος από την παρέα που εξαιτίας του δεν πέρασαν καλά όπως όφειλαν! Μπορεί να μην ήθελε να παίξει επιτραπέζιο ή να μην πήρε για να κλείσει κάπου και όλα πήγαν στράφι. Έτσι ακόμα και η δήθεν ίωση γίνεται μηχανισμός αναπαραγωγής του ίδιου πάντα μοντέλου που δίνει μια ψευδοαίσθηση ασφάλειας μέσω της φράσης «γιορτές είναι, θα αρρωστήσω». Είτε με την διαφυγή, είτε με την απόσυρση, βυθίζονται για λίγο οι άνθρωποι κάτω από το πάπλωμα και το χρησιμοποιούν και για καμουφλάζ. Αυτοί οι μηχανισμοί ιώσεων εγκαθίστανται και αναπαράγονται σχεδόν αντανακλαστικά συνθλίβοντας την επιθυμία ενώ δεν ξενίζουν καθόλου.

«Που να τρέχεις τώρα; Αφού είσαι άρρωστος!»

 Μόνο που η ίωση θα σε συνοδεύει όλο τον χρόνο σαν ακόλουθος. Ο μηχανισμός μοιάζει με καλούπι, με ρούχο που φοράει τον άνθρωπο αντί ο άνθρωπος να φοράει το ρούχο. Ακόμη και αν είναι ένα άκαμπτο και στενό ρούχο νιώθει «ασφάλεια» καθώς τον σφίγγει σαν βόας κροταλίας. Γλιτώνει για λίγο από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της δουλειάς, των σχολείων, των οικογενειακών πολυκατοικιών και «ξεκουράζεται» στο προαύλιο των στρατοπέδων. Άλλωστε και όλοι οι άλλοι εκεί θα πάνε να καπνίσουν, να πάρουν μια ανάσα, έστω και μέσω ίωσης, για να ξαναμπούν στα κελιά με σκυφτό το κεφάλι.
 Εν τω μεταξύ ο καθένας έχει καταπιεί ένα καθρέφτη
 ή τον έχει κολλήσει στην παλάμη του σαν οθόνη και 
βλέπεται μέσα από αυτόν ως «χάλια!» Τότε αρχίζει αυτή η αίσθηση του μουδιάσματος στα μέλη. Το ξορκίζεις πάση θυσία και κρατάς το σώμα σου σαν προβολή του εαυτού σου. Πασχίζεις να το φτιάξεις, να το διορθώσεις, να το στρέψεις σε ένα ιδεώδες αντικείμενο αλλά δεν προλαβαίνεις. Ο πυρετός έχει ανέβει και τα μάτια δακρύζουν χωρίς λόγο…

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ «ΓΕΡΑΝΟΎ!»


Θα μας πεις ένα παράδειγμα;
-Ναι, θυμάμαι ένα τρίχρονο αγοράκι σε μια καφετέρια να ζητάει ένα αυτοκινητάκι που είδε σε ένα ράφι. Του το δίνουνε, παίζει ένα τρίλεπτο με αυτό, το πετάει και θέλει να βγει έξω. Οι γονείς σαστίζουν.
«Μα πώς; Κοίτα τι ωραίο που είναι το παιχνίδι που σου κατεβάσαμε από το ράφι…»
Ο μικρός χτυπάει τα πόδια του στο πάτωμα, μουτρώνει, σφίγγει τις γροθιές του και πάει προς την πόρτα φωνάζοντας «γερανού, γερανού!». Η μαμά του υπέθεσε ότι ψάχνει ένα γερανό αντί για  αυτοκινητάκι και πήγε να ξαναψάξει στο ράφι για να δει αν υπάρχει γερανός.
«Δεν υπάρχει κανένας γερανός στο ράφι» του λέει «μήπως λες αυτό εδώ το φορτηγάκι γερανό;»
Του δίνει το φορτηγάκι και ο μικρός το πετάει κάτω.
«Γερανού!!!» φωνάζει.
Η μαμά θυμωμένη ανοίγει την πόρτα για να τον βγάλει έξω γιατί την έκανε ρεζίλι στην καφετέρια. Όλοι είχαν στραφεί και τους κοίταζαν. Τότε ο μικρός της δείχνει τον ουρανό φωνάζοντας με χαρά «γερανού!». Έξω, στου ουρανού τα μέρη, στον αέρα, στην βροχή, στις οσμές του πάρκου, εκεί ήταν το «γερανού»! Δεν θα ικανοποιηθεί το αγοράκι, ούτε κανένα άλλο ενήλικο παιδάκι αν του δώσουμε να παίξει με ένα φορτηγάκι, μετά με ένα γερανό, δηλαδή με μια σειρά σημαινόντων, με Αγιο-βασιλιάτικα παιχνιδάκια, με κάλαντα, ξορκίζοντας τον κακό χρόνο και περιμένοντας την καλή χρονιά, όλα δηλαδή τα τελετουργικά διαφημιστικού τύπου όπως είναι αραδιασμένα στα ράφια του μαγαζιού.
Θέλει να βγει από τα κλειστά κυκλώματα, όπου ανακυκλώνονται ράφια με αντικείμενα, σε ένα ανοιχτό χώρο όπου η επιθυμία ρέει σαν νεράκι ακόμα και αν δεν ξέρουμε ακριβώς που μας πάει. Το παιδάκι απορρίπτει το παιχνίδι που του δίνουν για να βγει έξω χωρίς να ξέρει ακριβώς που θέλει να πάει και χωρίς να πηγαίνει σε κάποια δραστηριότητα που θα έφερνε ένα χαμόγελο ανακούφισης στους γονείς. Γιατί πλέον άμα βγεις έξω πρέπει να ξέρεις που θέλεις να πας και τι ακριβώς θα καταναλώσεις!
Άμα δεν ξέρεις που θέλεις να πας, αυτό σου λένε, πως δεν βγάζει κανένα νόημα. «Πολύ περίεργο…» θα έλεγε το τρίχρονο αγοράκι «είναι το μόνο που βγάζει νόημα…».
Καλή χρονιά!
photo gian pal(333)