Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Δεν ακούνε πια ούτε οι ψυχίατροι τον ασθενή τους, που είναι κτήμα τους, ούτε οι ψυχαναλυτές τον αναλυόμενό τους. Οι μεν τον ταξινομούν σε ένα κλειστό κύκλωμα διαταραχών, σε μια «Ιερή Βίβλο» σαν εγχειρίδιο ψυχιατρικής και οι δε τον εντάσσουν σε δομές νεύρωσης-ψύχωσης και τον συμβιβάζουν με το σύμπτωμά του. Κάπου στα μισά του δρόμου τους συναντιούνται και η ψυχανάλυση συγχωνεύεται με την ψυχιατρική. Ο αναλυόμενος γίνεται «ασθενής-πελατάκι» και υπακούει, λατρεύει, κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων της φαρμακοθεραπείας, αποδέχεται την κατάταξή του στη χορεία των αναξιοπαθούντων και δεν προσδοκεί καμιά ανάσταση νεκρών. Το μόνο που επιθυμεί πια είναι η καταστολή της επιθυμίας του. Να τον αφήσουν ήσυχο στη νέκρα του και την ορφάνια του.
Πως φτάσαμε μέχρι εδώ;
Στο Σεμινάριο Sinthome (1975-76) του Lacan προηγείται με διαφορά το αυτί! Καλά ακούσατε… α)Το αυτί, β) το μάτι και γ) το παράγωγό τους που είναι το κλειστό στόμα. Για να σας το φέρω στα πλαίσια των λακανικών μαθημίων είναι:(S1+S2=a). Δηλαδή αν συνδέσετε το S1(το σημαίνον που αντιπροσωπεύει το υποκείμενο για ένα άλλο σημαίνον) με το S2 (όπου βρίσκεται το τέχνασμα του συνθώματος) θα έχετε ένα παράγωγο απόλαυσης που είναι το «μικρό αντικείμενο α». Όπως ίσως βλέπετε, το «αντικείμενο μικρό α» δεν είναι το «αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας» αλλά δυστυχώς μαρκάρει απλά τον τόπο μιας απόλαυσης. Λέω δυστυχώς γιατί πολλές γενιές ψυχαναλυτών νανουρίστηκαν με μια επιθυμία της επιθυμίας για αυτό το «μικρό αντικείμενο α» που ήταν μόνο το Υπερπραγματικό μιας Υπεραπόλαυσης.
Δυστυχώς…
photo gianpal333
Η Γένεση (Βίβλος) όμως έχει άλλη άποψη. Αντίθετα από την λακανική ακουστική του σημαίνοντος, η σημαίνουσα σειρά είναι η εξής: α) μάτι, β) αυτί και γ) στόμα ανοιχτό ή μισάνοιχτο. Και μάλιστα το καθένα από τα τρία υποδιαιρείται χωρίς να τραυλίζει μια μισή-αλήθεια. Θα σας έλεγα με το χέρι στην καρδιά ότι η ψυχανάλυση ξεκινάει από την Γένεση στην Βίβλο. Αυτή είναι η απαρχή της και όχι ο μύθος του Οιδίποδα και τα οιδιπόδεια τριγωνάκια μέσα στα οποία στριμώχνονται οι άνθρωποι και χάνουν τις αναλογίες και την επιθυμία τους.
Το «αυτί» στις εφαρμοσμένες ψυχαναλύσεις και ψυχαναλυτικές-ψυχοθεραπείες, σημαίνει «στήνω αυτί» στον πόνο του άλλου και κρύβομαι πίσω από ντιβάνια και φωτιστικά δαπέδου ντυμένα με παριζιάνικα υφάσματα για να μην βλέπω και να μην με βλέπουν. Αυτή η απουσία βλέμματος κάνει το βλέμμα πανοπτικό. Αντί να το εξαφανίζει, το πολλαπλασιάζει και το κάνει διαθέσιμο αυτί που ακούει «σαν να βλέπει» διεισδυτικά. Που είναι ο ιχνηλάτης ψυχαναλυτής που ακολουθεί τα ίχνη του αναλυόμενου στον λόγο του και δεν τον προσαρμόζει στο δικό του θεωρητικό μοντελάκι; Που είναι ο ψυχαναλυτής που ακούει χωρίς να κρυφακούει πίσω από ψυχαναλυτικά ντιβάνια βουβός, τυφλός και με χρόνια αλαλία; Συνήθως ζαρώνει στην γωνιά της αυθεντίας του και αποφεύγει το βλέμμα του αναλυόμενου σαν να έχει μολυσματική ασθένεια.
Το Φαντασιακό, το Συμβολικό, ακόμα και το Πραγματικό έχει πάει περίπατο. Στη θέση του καθρεφτάκια, προβολές, συνταγές, αυθεντίες των δήθεν ειδικών και ξύλινη γλώσσα νοσογραφίας παίζουν μπάλα.
Ένα αριστοτελικό ακίνητο κινούν. Μια παντοδυναμία της αδράνειας! Όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς ή εκεί που σε κατέταξαν διαγνωστικά, εκεί θα μείνεις. Από εδώ αρχίζει μια διαστροφική απόλαυση που βγάζει πλοκάμια ομφάλιου λώρου. Ο μεταμοντέρνος-Αδάμ και η μεταμοντέρνα-Εύα, ως κακοπαθημένα ασθενικά παιδάκια, μπορούν να φτάσουν στα πέρατα της γης με έναν ελαστικό λώρο δεμένο στη μέση τους σαν λάστιχο αλλά δεν μπορούν να επιθυμήσουν και να ζήσουν.
Τι κάνει λοιπόν ο Αδάμ και η Εύα για όλα αυτά που κρύβονται μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια τους;
Τίποτα!
Απλώς το ζεύγος «νίπτει τα μάτια του» αντί για το «νίπτει τας χείρας του» του Πιλάτου και τα αποστρέφει από τον τόπο του εγκλήματος. Το ίδιο έκαναν και οι επίγονοι του Lacan και του Freud.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΡΕΛΑΣ

Έβαλε τον ιμάντα στο φουλ. Ένιωσε ένα τσιμπηματάκι στον μηρό και έπαθε μια θλάση. Η θλάση από τον δεξιό μηρό μεταπήδησε στον αριστερό. Εξ’αντανακλάσεως… Έντρομος αφήνει τον ιμάντα να τρέχει χωρίς αυτόν και τρέχει προς την σκάλα του μετρό. Πάει να την ανέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Πάει να την κατέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Χώνεται όλος στα σκαλοπάτια σαν να βρίσκεται σε μια εξίσωση που πρέπει να λύσει πάση θυσία για να μην τρελαθεί. Οι περαστικοί τον κοιτούν και κουνάνε το κεφάλι τους με νόημα.
«Πάει τρελάθηκε…»
Εκείνος όμως σκαλώνει και κολλάει. Δεν βλέπει γύρω του γιατί κανείς δεν τον βλέπει πραγματικά. Τον έχουν κάνει πειραματόζωο και τον δείχνουν σε «ψ» συνέδρια και σε ψυχιατρικές κλινικές ενώ οι μαθητευόμενοι «ψ» κρατούν σημειώσεις για αυτό το νέο είδος ψύχωσης. Ο άνθρωπος γίνεται αντικείμενο μελέτης και παρατήρησης σε μεταμοντέρνα στρατόπεδα δια-χείρισης διαταραχών τρέλας. Ενώ παλιά του καρφίτσωναν στο πέτο το διακριτικό του γνώρισμα, ή σαν τατουάζ στο μπράτσο μέχρι να τον εξολοθρεύσουν, τώρα κυκλοφορεί με την ετικέτα της διάγνωσης στο κούτελο μέχρι να τον τρελάνουν τελείως. Οι περαστικοί του ρίχνουν μια ματιά σαν να τον πυροβολούν και αποστρέφουν το βλέμμα τους. Άλλοι πάλι τον χαζεύουν και ξορκίζουν το κακό. «Μπορεί να συμβεί στον καθένα» συλλογίζονται. Τα μάτια τους γίνονται ωχρές κηλίδες και τον κοιτούν χωρίς να τον βλέπουν. Προβάλουν τα δικά τους απωθημένα σ’αυτόν τον φουκαρά και συνεχίζουν τον δρόμο προς το σπίτι τους. Όταν φτάσουν στο τραπέζι της κουζίνας θα τον ξαναθυμηθούν για λίγο. Θα το πουν στους δικούς τους και θα τον ξεχάσουν πάλι. Μετά θα τον ψάξουν στις μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου. Μια περιέργεια τους κάνει να θέλουν να δουν τα συμπτώματα της τρέλας για καλύτερη πρόληψη. Η κηλίδα όμως του τρελού που στάθηκε στο οπτικό τους πεδίο για λίγο έχει γίνει πετρελαιοκηλίδα και λερώνει την όρασή τους.
Όλα έχουν γίνει πια αυτός!
photo gianpal333

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗΣ

-Ζέστη που κάνει!
-Μου’ρχεται να βγάλω το δέρμα μου!
-Εγώ λέω να πάρουμε τους φίκους από τα διαμερίσματα, να τους βάλουμε στον δρόμο μαζί με δυο πλαστικούς φοίνικες, άμμο και πλαστική πισίνα και να βουτήξουμε. Τι λες;
-Τέλεια!
Η τέλεια προσομοίωση! Ούτε καν γεμίζεις το κενό της πισίνας που δεν έχεις με πλαστικά ύδατα που αντί να ρέουν λιμνάζουν. Απλά δεν βλέπεις καμιά πισίνα, ούτε θάλασσα, ούτε τα κάνεις έστω θάλασσα. Κατασκευάζεις την προσομοίωσή τους. Δεν βλέπεις ότι δεν βλέπεις. Φοράς τα μαύρα γυαλιά της διαφήμισής σου. Τα μάτια σου γίνονται γιγαντιαίες γουρλωμένες οθόνες που αντανακλούν μια διακεκομμένη συνουσία. Πάνω που πας να φτιαχτείς κόβεται η σύνδεση με το διαδίκτυο. Η βύθιση στην προσομοιωμένη φαντασίωσή σου είναι ότι πιο πραγματικό μπορεί να σου συμβεί. Μικροαπολαύσεις και μικροδονήσεις σε στάσιμα νερά. Πότε-πότε βυθίζεσαι και σε μια επιφάνεια μορφωμάτων του ασυνειδήτου σαν σε ζελέ που σε τυλίγει από παντού κι εσύ αφήνεσαι στην ζαχαρώδη αγκάλη του. Το ζελεδένιο σου κορμάκι προεκτείνεις στο διαδυκτιακό σου σώμα με ελαστικά links και μηνύματα σε ασώματες κεφαλές. Μετεωρίζεσαι σαν απειλητικός μετεωρίτης πάνω από το ίδιο σου το κεφάλι που το στηρίζουν δυο ατροφικά ξυλαράκια που προσποιούνται τα πόδια. Ζεις και καμαρώνεις σε μια no mans land. Στην Disneyland. Δουλεύεις σαν σκλάβος και σου επιτρέπουν την «έξοδο» τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες για να καταναλώσεις τον πόνο σου στα μπαρ.
photo gianpal333
Όταν πας όμως να βρεις την πραγματική Έξοδο από το τρενάκι του τρόμου μια αόρατη φωτογραφική μηχανή σου τραβάει μια φωτογραφία, από αστυνόμο-φωτογράφο τραβηγμένη, που δείχνει τον τρόμο στο προφίλ σου. Αν θες βγαίνοντας την αγοράζεις για φετίχ. Έπειτα μπορείς να μπεις στα σύγχρονα
Προσομοιωτήρια (Γυμναστήρια) για λίγη τόνωση. Το σώμα διαμελισμένο σε όργανα, συνάψεις και νευρώνες είναι ένα πιθανό σενάριο. Πας για να εκφορτιστείς σαν να είσαι μπαταρία. Ή για να διαπλάσεις τους μύες σου με τόνους ψυχαναγκασμού.
Χάνεις χρόνο και παίρνεις βάρος! Στο έχω ξαναπεί.
Το βάρος δεν το βλέπεις. Είναι αθέατο βάρος και πάει και κάθεται στον αυχένα, στη μέση, στην πλάτη, στην κοιλιά και αποικίζει το σώμα σου. Είσαι υπέρβαρος ενώ δείχνεις ανάλαφρος σαν πούπουλο. Σε έχουν καταντήσει ένα βαρυφορτωμένο μηχάνημα με μια απόληξη νωτιαίου μυελού χωρίς καθόλου διάθεση για σκέψη και όλο νυστάζεις και βαριέσαι.
Που να τρέχεις τώρα…

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Η ΑΝΑΓΚΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΥΤΑΝΑ?

Η ανάγκη εξαλείφεται (η στοματική, η βλεμματική, η πείνα και η δίψα για κάθε καλλιτεχνία) και στη θέση της σφιχταγκαλιάζεται το αίτημα με μια ατροφική επιθυμία. Αυτή η εσφαλμένη στροφή οφείλεται και στον Lacan. Η ασυνείδητη επιθυμία δεν είναι η μετωνυμία των αιτημάτων όπως έλεγε. Όσο και να ψάχνεις «τι ζητάς» δεν θα καταλήξεις στο «τι πραγματικά θέλεις». Η επιθυμία παραμένει η επιθυμία του Άλλου ή μια επιθυμία της επιθυμίας και μένεις μόνο με ένα αδηφάγο αίτημα στα χέρια σου που σου τρώει τη ζωή. Δεν σε κρατούν τα πόδια σου. Δεν έχεις το ηθικό/σωματικό βάρος για να κάνεις άρση και θέση του ποδιού μακριά από το «υπηρετώ» και «Μάλιστα Κύριε!», «Διαταγάς!».
Οι ψυχαναλυτές της εφαρμοσμένης ψυχανάλυσης και οι κάθε λογής «ψ» που επιμένουν να βάζουν «όρια!» στην επιθυμία σου, χωρίς να ξέρουν καν σε ποιον απευθύνονται ή ποια είναι η επιθυμία του, κάνουν τόσο διάφανο το λεκτικό δέρμα της ψυχής του καθενός σαν να μην έχει καν δέρμα η σάρκα του. Και για να πάει στην τουαλέτα θα πρέπει να έχει άδεια πρόσβασης στην λεκάνη από τον ειδικό που τον έχει αναλάβει με μια αντιστοιχία βασιλιά και ακόλουθου. Η άμυνα του δέρματος πέφτει με τα δήθεν «όρια». Μην τυχόν και επιθυμήσεις να είσαι εσύ… Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.
«Δεν είμαι εγώ…» λένε οι άνθρωποι και τους συγχαίρουν που δεν είναι εγωιστές.
Το υποκείμενο του ασυνειδήτου κινδυνεύει να μην γεννηθεί ποτέ στον λόγο του και όλοι νοιάζονται πως θα σε κάνουν ζόμπι. Να επιβιώνεις σαν σωματικό σχήμα αλλά να μην ζεις σαν ασυνείδητη επιθυμία που ρέει στον χωροχρόνο. «Να μην είσαι πουθενά…» και να διαχειρίζονται απλά το αίτημά σου. Δεν σε ρωτούν πια:
«Τι θέλεις;»
«Ποιος είσαι;»
Αλλά «τι θέλεις από μένα» και πως μπορώ να δια-χειριστώ το αίτημά σου, το σώμα σου, την σκέψη σου, το ίδιο σου το είναι, σαν να απευθύνεστε σε διαχειριστή πολυκατοικίας ή μάνατζερ επιχειρήσεων. Το μάτι θολώνει αλλά οι βιτρίνες με τα προϊόντα πολλαπλασιάζονται. Γίνεσαι ένα από αυτά. Οι διαφημίσεις σου αφαιρούν και την φαντασίωση. Θα κάνεις σαν να φαντασιώνεσαι. Θα μπαίνεις και θα βγαίνεις στην διαφημιστική αφίσα προσομοιώντας την φαντασίωσή σου και αφού σου τραβήξουν το μάτι, θα σου τραβήξουν και το αυτί! Γενικώς θα τραβιέσαι από δω κι από κει για λίγη δόση… για να ξεφύγεις…και όχι για να φύγεις!
«Έχεις πονοκέφαλο;»
«Χαπάκι»
«Έχεις δυσκοιλιότητα;»
«Χαπάκι»
«Φοβάσαι το σκοτάδι;»
«Χαπάκι»
«Φοβάσαι να γαμήσεις;»
«Χαπάκι»
Είδες πως καλύπτονται οι ανάγκες σου και δεν βγάζεις τσιμουδιά με όλες αυτές τις πιπίλες; Ώσπου να καταλήξουν όλα αυτά στην πραγματοποιημένη ουτοπία της δικής σου εξόντωσης σε μια εξωτική αμμουδερή παραλία αφίσας λίγο πριν φανεί το πτερύγιο του καρχαρία…
Είναι ακριβώς από πίσω σου.

photo gianpal333

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΖΕΙ

Σε μαθαίνουν να είσαι ο καθρέφτης σου. Μια αδρανής μάζα, πάντα κουρασμένη. Ένα σωματίδιο που βυθίζεται σε μια ψυχρή οθόνη. Όταν τα φώτα σβήσουν τα κινητά ανάβουν… Έπειτα αφού θα σε έχουν αιχμαλωτίσει στο καθρεφτάκι σου μπορούν να σε κόψουν σε κομματάκια διαταραχών και να διαχειριστούν το σωματικό σου σχήμα με την βούλα της ιατρικής. Πως θα βγεις απ’ αυτό το στημένο πανηγύρι; Αν δεν έχεις καν ενσαρκωθεί με όνομα, σάρκα, οστά, εικόνα και πνοή ζωής θα είσαι έρμαιο της κάθε οθόνης. Θα βλέπεις το είδωλό σου στον καθρέφτη πικρόχολο και συλλογισμένο. Θα είσαι η εικόνα μιας ανάμνησης του εαυτού σου, δηλαδή μια σκέτη αναπαράσταση. Η σκλαβιά στην μήτρα της Αιγύπτου υπακούει στον νόμο της αδράνειας. Οι παθητικοί σκλάβοι που ήταν και η μεγαλύτερη προλεταριακή δύναμη στην χώρα της σκλαβιάς έσερναν τις αλυσίδες τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Ενσωμάτωναν το έγκλημα στην δομή του σώματός τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Η Αίγυπτος φαντάζει ακόμη με τεράστιο λαβύρινθο μιας ασυνείδητης ενοχής και αυτοτιμωρίας. Κάθε διαδρομή είναι και μια αιώνια επιστροφή στον ίδιο θρήνο και στα ίδια βογκητά.
Ποιος είναι ο τόπος όπου το Όνομα μπορεί να ακουστεί και το Είναι γίνεται ορατό;
«Να ο τόπος, μαζί μου: πάρε θέση πάνω στον βράχο,
και στο πέρασμα της δόξης μου σε βάζω στην κοιλότητα του βράχου
και σε καλύπτω με την παλάμη μου μέχρι να περάσω,
τότε αποσύρω την παλάμη μου κι εσύ βλέπεις την ανάποδή μου,
το πρόσωπό μου δεν θα το δεις» 1
photo gianpal333
Δεν μπορείς να δεις απευθείας το υποκείμενο του ασυνειδήτου, που «μιλάει-χωρίς-να μιλάει» σε πρώτο ενικό πρόσωπο, χωρίς να πέσεις πάνω στο γνωστό σου Εγώ που μιλιέται από τον καθρέφτη παραγωγής συμπτωμάτων. Δεν μπορείς να το δεις ακόμη κι αν είναι μπροστά στα μάτια σου ή στην βάση της μύτης σου όπως τα γυαλιά σου. Συνήθως βλέπεις ένα εξωτερικό χωρίς εσωτερικό ή το αντίστροφο. Τα βλέπεις όλα λεία ή γεμάτα τρύπες αλλά και οι τρύπες είναι ο τόπος μιας λεπτότερης ύλης που πάλι δεν μπορείς να δεις. Έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα και τα αυτιά σου τεντωμένα σε εγρήγορση σαν πορτοπαραθυρόφυλλα που ανοίγουν μόνο απέξω και προς τα έξω αλλά είναι αδύνατον να δεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου να περνά. Δεν μπορείς να το δεις και να ζήσεις…
Ο Φαραώ για να βασιλεύει έχει ανάγκη σκλάβους που παράγουν παθητική αδράνεια. Δεν μπορεί να τους ελευθερώσει γιατί έτσι θα απαρνηθεί τον εαυτό του και το βασίλειό του. Θα το σπρώξει στην κατάρρευση. Μια υπερεγωτική ηθική του σκληραίνει ήδη την καρδιά και την παγώνει σε μια διαστροφική απάρνηση που του αποφέρει διαστροφική απόλαυση. Βλέπετε το Υπερεγώ δεν λέει μόνο το χιλιοακουσμένο λακανικό «Απόλαυσε!» αλλά σε πλήττει με ηθικά χτυπήματα κάτω από την ζώνη…
Οι πληγές του Φαραώ είναι τα χτυπήματα των συμπτωμάτων με τις άπειρες όψεις τους. Δεν μπορείς να τα προλάβεις με καμιά πρόληψη υγείας. Ίσα –ίσα που το κάλεσμα για πρόληψη τα πολλαπλασιάζει. Το Υπερεγώ στις μέρες μας δεν λέει καν «Απόλαυσε!» αλλά… «Φρόντισε τον εαυτό σου! Ψάξε στα σπλάχνα σου!» και σχεδόν υπόκωφα σου ψιθυρίζει:
«δείξε μου πως απολαμβάνεις…!»
«δείξε μου πόσο απολαμβάνεις…!» τον χαμό σου.


1 Έξ. 33.21-23.

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο ΠΙΝΟΚΙΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΑ ΤΟΥ

Τα παιδιά έχουν καθίσει ήδη σε κύκλο με τα ξύλινα καρεκλάκια τους στριμωγμένα το ένα πλάι στο άλλο. Έχουν σκυλοβαρεθεί από την ανάκριση που τους υποχρεώνουν να περνούν κάθε Δευτέρα πρωί. Πρέπει να λένε με τη σειρά στις δασκάλες τους τι έφαγαν, τι ήπιαν, τι μαγείρεψε η μάνα τους το Σαββατοκύριακο και πού τους πήγαν για διασκέδαση. Όλα θέλουν να κάνουν κακά τους. Σφίγγονται και παίρνουν αφύσικες πόζες. Τα βλέφαρα γέρνουν και τα χασμουρητά ακούγονται ως την πόρτα της αίθουσας καθώς την ανοίγω και εμφανίζομαι μπροστά τους με ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Τα προσωπάκια αρχίζουν να κάνουν μορφασμούς και να μου γελούν πονηρά ενώ ταυτόχρονα γνέφουν προς το μέρος μου.
«Γειά σας κυρία Σώτη!...»
Μια στιγμή μετά οι δασκάλες στραβομουτσουνιάζουν. Μου λένε να περιμένω λίγο γιατί η ανάκριση δεν έχει φτάσει στο τέλος της. Το αγοράκι που απέμεινε τελευταίο κοιμάται με τα χέρια σταυρωμένα στο καρεκλάκι του από το βάρος της αδράνειας. Είναι ξανθούλης με λυπημένο ύφος.
«Ξύπνα!» του φωνάζει η μια δασκάλα και του πετάει ένα διπλωμένο χαρτί στο κεφάλι. Τα παιδιά γελούν με το πάθημά του ενώ η μια δασκάλα ανακρίνει την άλλη.
«Εσύ τι έκανες το Σαββατοκύριακο;»
«Τίποτα. Δουλειές, δουλειές…α, ξέχασα, ήπια και ένα καφέ»
«Εσύ;»
«Κι εγώ τα ίδια»
Η πένθιμη παράσταση τελειώνει και ο φαύλος κύκλος της βαρεμάρας ανοίγει για να έρθει το παραμύθι. Παρατήρησα ότι τα μόνα παιχνίδια που ήταν ελεύθερα για πρόσβαση ήταν η κουζίνα και τα μαγειρικά της σκεύη. Τα παιδάκια, αγόρια και κορίτσια, ορμούσαν με μανία πάνω τους και τα αράδιαζαν νωχελικά στο πάτωμα. Τα στοίχιζαν και τα κοιτούσαν. Έδειχναν μελαγχολικά και τους εκνεύριζε να μαγειρεύουν όλη την ώρα. Καμιά κατασκευή, κανένα τουβλάκι, τίποτα… Για λόγους πρόληψης, μην τυχόν και τα εκσφενδόνιζαν στο κεφάλι καμιάς δασκάλας, τα είχαν κρύψει από μπροστά τους. Ο μικρός Βίδας μόλις με βλέπει μου φέρνει ένα δίσκο πλαστικό, μακρόστενο, με ένα φλιτζανάκι του καφέ χωρίς πιατάκι κι ένα μπολάκι με ένα φρούτο στο εσωτερικό του. Το πήρα ευχαριστώντας τον και του έδωσα τα θερμά μου συγχαρητήρια. Βρήκε ένα έξυπνο τρόπο να κάνει την αναπαράστασή του. Αφού του πήραν το κατσαβίδι και την βίδα του, τα εγκληματικά χειρουργικά εργαλεία του εγκεφάλου του, εμφάνισε νέα πειστήρια του εγκλήματος για να μην εξαφανισθούν τα ίχνη του. Όλο το περιεχόμενο του δίσκου που μου έδωσε αντικατοπτρίζει το μενού του νοσοκομείου που του έφερναν στο κρεβατάκι του…!
Βλέπετε πόσο εύστοχα διαχωρίζουν τα παιδιά την ανάγκη από την επιθυμία. Ο Lacan το φοβήθηκε και μετέτρεψε την ανάγκη σε αίτημα και την επιθυμία σε επιθυμία του Άλλου. Σχεδιάζει ένα κύκλο πάνω σε μια σφαίρα (αίτημα-επιθυμία) και βρίσκεται στην τοπολογική επιφάνεια του Τόρου. Ο ένας κύκλος μέσα στον άλλο και η συρρίκνωσή τους σε σημείο μας οδηγεί σένα κόσμο που όσο κι αν τον έχουμε στην παλάμη του χεριού μας δεν τον επιθυμούμε. Τον τσαλακώνουμε, τον κάνουμε Ιερό Σκουπίδι, εξετάζουμε τις τρύπες του και πέφτουμε στην Ιερή Σιωπή μιας σαγηνευτικής βύθισης…
Ο μικρός βίδας σπάει τη σιωπή και μου λέει:
«Εσύ περνάς καλά;»
Του γνέφω καταφατικά χαμογελώντας. Είναι το μόνο ερώτημα που δεν τους έκαναν οι δασκάλες τους.
photo gianpal333

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Ο ΦΑΛΛΟΣ ΤΟΥ ΠΙΝΟΚΙΟ

Τα εγκλήματα αρχίζουν από την προσχολική στάθμευση των παιδιών που προσποιείται την οικογενειακή αγκαλιά. Τα παιδάκια, γίνονται μικροί παιδιάστικοι φαλλοί, αντικείμενα πολλαπλών χρήσεων και παθιασμένης μέριμνας. Αναπαράγωνται στο ίδιο καλούπι και το μέλλον τους είναι σε κάποιο μουσείο κέρινων ομοιωμάτων. Μέσα από αυτά αναγνωρίζεται η «εικόνα» των γονιών και εδώ μπορείτε να δείτε την διαστροφική αντιστροφή των γενεών. Ήδη γερασμένα και εξαντλημένα από την κούραση προσπαθούν να συνδεθούν με ό,τι τους λένε. Το σώμα τους ήδη δεν είναι απλά το σώμα τους. Είναι ένα πράγμα (αντικείμενο) που το μαθαίνουν να συνδέεται, με τα συναισθήματά του, με τα χίλια «πρέπει!» και «δεν πρέπει!» και όλες αυτές οι συνδέσεις (links) το μετατρέπουν σε ένα παράξενο διαδίκτυο με εικονίδια και μήτρες (matrix) αντί για σώμα.
Όλα χρήζουν προστασίας, βαλσαμώματος και πρόληψης υγείας! Μόνο που αυτό το παραμύθι είναι γεμάτο δικέφαλους δράκους που κάνουν τα παιδάκια να παπαγαλίζουν εντολές και να τραυλίζουν μπροστά στην επιθυμία τους. Άλλωστε τα μαθαίνουν από πολύ νωρίς να μην επιθυμούν. Να βλέπουν ό,τι τους δείχνουν και να μην βλέπουν ότι δεν βλέπουν. Τους εθίζουν να τα βγάζουν πέρα στα τυφλά και στα μουγγά. Να κυνηγούν σαν ξύλινες μαριονέτες καταξιωμένους στόχους και μόνο η μύτη τους που εξέχει να δείχνει το ψέμα να πλεονάζει μπροστά στα θολά τους μάτια.
photo gianpal333
Ο μικρός Μωυσής είναι βραδύγλωσσος και με μεγάλη προσπάθεια μου ζητάει να του πω τον Πινόκιο.
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας γέρος τσαγκάρης…
«Ο γερο-Τσεπέτος…» συμπληρώνει ο σπασίκλας της τάξης.
Ο γερο-Τσεπέτο, λοιπόν, ήταν πολύ λυπημένος γιατί δεν είχε παιδιά. Μια μέρα, εκεί που καθόταν σκέφτηκε να φτιάξει ένα παιδάκι σκαλίζοντας ένα ξύλο…
«Σωστό!» προσθέτει, με ύφος δασκάλου.
Άρχισε να του κάνει μάτια, μύτη, στόμα…
«Λάθος! Του φέρανε ένα καλό κομμάτι ξύλο και…» πριν προλάβει να ολοκληρώσει πετάγεται ολόρθος ένας μικρός με σοβαρό ύφος και λέει: «Σωστό! Σα λέμε το σωστό λάθος και το λάθος σωστό!» και ξανακάθεται σκεφτικός στη θέση του.
«Όσι! Σα λέμε ,το ωραίο ωραίο και το χάλια χάλια!» η στροφή της κουβέντας προς την αισθητική πλευρά της ασυνείδητης εικόνας των σωμάτων έχει ανοίξει και η ψυχανάλυση προηγείται ένα κεφαλάκι μπροστά.
Μόνο που αφήσαμε το παραμύθι στη μέση και τον γερο-Τσεπέτο να σκαλίζει ακόμη το ξύλο…
«Και η μύτη του Πινόκιο να μεγαλώνει μέχρι εκεί πέρα…» μου δείχνει ο μικρός Μωυσής με μια επισήμανση στο θέμα που καίει παιδιά και ενηλίκους. Το θέμα του φαλλού. Τι είναι αυτή η μύτη που πότε έχει στύση και εκτινάσσεται τόσο μακριά και πότε μαραζώνει σαν αλάλητο πουλάκι;
Τα παιδιά κάθε τόσο έχουν την ανάγκη να πάνε στην τουαλέτα. Η κοριτσίστικη λεκάνη τουαλέτας έχει σπάσει και τα αγόρια που κατευθύνθηκαν δήθεν τυχαία προς τα εκεί το διαπιστώνουν με φωνές τρόμου! Ο δασκάλες ατάραχες πίνουν καφέ και κουτσομπολεύουν. Τώρα την φύλαξη των παιδιών την έχω αναλάβει εγώ. Έτσι νομίζουν. Ότι ερχόμαστε να κάνουμε τις νταντάδες των παιδιών και να ασχοληθούμε με την πρόληψη ατυχημάτων. Χλομιάζουν και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να πάνε φυλακή από έλλειψη προσοχής!
«Θεός φυλάξοι!»
«Κουνήσου από την θέση σου!»
Μέσα στην αναμπουμπούλα των αναγκών ο μικρός Βίδας την έχει πέσει σ'ένα κατσαβίδι πλαστικό και βιδώνει με αυτό με μανία μια βίδα. Για πότε παραμερίστηκε ο καφές και το σάντουιτς και η δασκάλα τον έπιασε στο φτερό ούτε που το κατάλαβε. Βρέθηκε να αιωρείται πάνω από το έδαφος με το κατσαβίδι καλά σφιγμένο στις τρίχρονες χουφτίτσες του. Στην επόμενη συνεδρία δεν υπήρχε πια κατσαβίδι και βίδα. Όσο και να έψαξε ο μικρούλης κάτω από πλαστικά κιβώτια, όσο και αν χώθηκε σε απίστευτες τρύπες στα χαμηλά ράφια και σε μισάνοιχτα ντουλάπια δεν μπόρεσε να ανακαλύψει ούτε ίχνος από το αγαπημένο του παιχνίδι. Πάει η αναπαράσταση περίπατο! Οι κυρίες δασκάλες δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι ο μικρός Βίδας αναπαριστά με αυτό τον τρόπο την χειρουργική επέμβαση που του έκαναν με κάτι παρόμοια τρυπανοιχτήρια στο χειρουργείο. Τώρα που έχασε την πρόσβαση έστω και σε αυτή την συμβολική εγγραφή με το παιχνίδι του κάθεται ωχρός και λυπημένος στο καρεκλάκι.
«Θα παίξεις μαζί μας;»
«Όχι, τίποτα…» λέει ψιθυριστά.
Κάποια στιγμή στρέφει το βλέμμα του και μου λέει με σοβαρό ύφος,
«Εσύ θα φύγεις;»
«Ναι…»
«Μην βιαστείς…»
«Όχι. δεν θα βιαστώ!…»
Μου χαμογελάει και μου δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. Ευτυχώς που με προειδοποίησε να μην βιαστώ από τους βιαστές του παιχνιδιού του όπως την έπαθε κι αυτός.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ



Σε βιάζουν και βιάζεσαι. Σε βιάζουν και βιάζεσαι και από μόνος σου για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως προς τον βιασμό σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στη χώρα της προσποίησης και των ομοιωμάτων του εαυτού σου. Μια από τις επιπτώσεις της προσομοίωσης δουλείας είναι και η αϋπνία. Όλη μέρα ξεσκίζεσαι στη δουλειά και τα βράδια δεν μπορείς να αφεθείς στον ύπνο γιατί δεν υπάρχεις. Πρέπει να τσιμπιέσαι συνεχώς και να είσαι σε εγρήγορση για κάθε ενδεχόμενο. Σου σκηνοθετούν σενάρια ζωής και εργασίας κι εσύ τα παίζεις και μετά «τα παίζεις» κανονικά…
«Όταν δεν σε γαμάω, γαμάω εμένα στην δουλειά!»
Χάνεις  χρόνο και  παίρνεις  βάρος! Το  «χάνω χρόνο»  ισοδυναμεί  με  το  «παίρνω βάρος». Η  μέση  σου  πονάει  από τα  αθέατα βάρη  που    κουβαλάς  σκυφτός και προέρχονται από την κάθετη κατάρρευση   προς  την γη  που σε απορροφάει.  Αντί να αναδυθείς σαν   υποκείμενο με μια στύση του λόγου σου,   πέφτεις μεμιάς σαν δίδυμος πύργος   από κάποιο αυτοάνοσο.   Όταν δεν πέφτεις  κατακόρυφα, πέφτεις μπρούμητα ή μπουσουλάς «στα τέσσερα» σαν μωρό.   Μερικές μέρες για να ξεσκάσεις  μπαίνεις σένα εμπορικό   κέντρο και παίρνεις μάτι τις βιτρίνες.   Υπερμεγέθη πλαστικά     στεφάνια κρέμονται από την   οροφή και   αντί να σου μυρίζει    νεκροταφείο ζωντανών,   πανηγυρίζεις   για τον   ερχομό του Μάη.     Βγαίνεις στο δρόμο με    ένα χαμόγελο που δεν απευθύνεις    σε κανένα και παίρνεις    τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς   άγνωστη κατεύθυνση.   Όταν ανοίγει    απότομα η   πόρτα του    λεωφορείου και     βλέπεις    τους επιβάτες να    είναι «ο ένας πάνω        στον άλλο»      ξαφνικά λιποθυμάς!
Γκαντεμιά…
photo gianpal333
Αυτή η σκηνή της ομαδικής συνουσίας, στα μέσα συγκοινωνίας, σου θολώνει το βλέμμα και μια μαύρη δίνη σε ρουφάει προς το πάτωμα. Στρέφεις το βλέμμα προς τη φύση και βλέπεις μόνο μπάλες από πλαστικό γρασίδι και πλαστικό καστανόχωμα. Μια ανεξήγητη δυσφορία σε κάνει «ένα» με την γη. Χάνεις τις αισθήσεις σου (αφάνιση-εξαφάνιση) και προσομοιώνεις ένα οργασμό με εσωτερικούς άηχους σπασμούς στα πόδια των επιβατών.
«Απολαμβάνω τον χαμό μου…» θα έλεγες αν είχες ακόμη τις αισθήσεις σου.

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

«Δεν μπορώ μόνη μου/μόνος μου…»

Αν ο γκόμενος, δεν καλέσει μια μέρα ανοίγει χρονικό χάσμα απροσπέλαστο. Ένα αδηφάγο μωρό πεινάει για αγάπη. Ένα κενό χρόνου κάνει λούπα. Κλωθογυρίζεις αέναα γύρω του. Μια μηχανιστική επανάληψη από το ίδιο στο ίδιο πενθεί τον χαμό του ενώ τον έχεις ακόμη ανάμεσα στα σκέλια σου. Σου λείπει το μπιμπερό σου (γλωσσόφιλα), η αγκαλιά του (γλυκόλογα), το χέρι που χουφτώνει (ομφάλιος λώρος) και μια γκρίνια ζαρώνει το σώμα που μαραζώνει στο Οιδιπόδειο και παλινδρομεί ολοταχώς προς την μήτρα και τα γνώριμα υγρά της. Δεν βλέπεις ορίζοντα γιατί πέφτεις στην παθητική αδράνεια του «να αγαπιέμαι...». Δεν «πέφτεις» στην αγάπη. Στέκεσαι ολόρθη, φαλλική και μαρμάρινη και πασχίζεις να αγαπηθείς και να λατρευτείς με τελετουργικό πάθος.

«Είσαι αυτό που δεν είσαι ακόμη…»

Ο πόνος έχει γίνει μια φαλλική σεξουαλική απόλαυση για δυο τουλάχιστον. Βουλιάζεις στα μορφώματα του ασυνειδήτου και κλαίγεσαι με το παραμικρό. Νιώθεις την ανεπάρκεια της ύπαρξής σου σαν στέρηση και απελπίζεσαι. Επιθυμείς να επιθυμήσεις κάτι αλλά τίποτα… Η επιθυμία της επιθυμίας γίνεται βραχνάς και σε κάνει να νοσταλγείς «τρύπες» και «φαλλούς» και να μελαγχολείς για το μη χείρον βέλτιστο. Φοβάσαι να επιθυμήσεις το άγνωστο που θα έρθει αναπάντεχα από «πίσω» σου, από την πίσω όψη της καρδιάς σου…και αγωνιάς…

Ο Lacan σφάλλει όταν νομίζει ότι η αγωνία προκαλείται από αυτό που έρχεται κατάματα πάνω σου. Όταν ένα πρόσωπο ή το ίδιο το Πράγμα έρχεται τόσο κοντά σου δεν αγωνιάς. Δεν προλαβαίνεις ούτε καν να αγχωθείς. Τα χαρακτηριστικά του διαλύονται μέσα στα δικά σου σε μια σύγχυση που φέρνει στην επιφάνεια το τυφλό σημείο και μια θολούρα ομίχλης. Η ασυνείδητη εικόνα σου μπερδεύεται με το σωματικό σου σχήμα και σε συνθλίβει μια σμίκρυνση σε διαστάσεις σημείου. Μπορείς να γίνεις ένα δάκρυ και να πνιγείς στα ρηχά. Μπορεί να πάλλεσαι στις φωνητικές χορδές σαν μακρόσυρτο κλάμα ή να καίγεσαι σένα πυρακτωμένο μάτι χωρίς βλέμμα. Όλα αυτά από έρωτα σένα πεινασμένο στόμα/στόμιο, που χάσκει μονίμως ανοιχτό. Η ανάγκη σε κάνει πουτάνα. Η ανάγκη της κοπέλας να φάει τον εραστή της, της δίνει σουβλιές στο στομάχι αλλά αυτή το σφίγγει με μια ζώνη αγνότητας και κάνει μέση δαχτυλίδι. Τα δόντια της δεν μασάνε. Τα ούλα καταρρέουν και όπου να’ναι θα πέσουν κι αυτά. Σε λίγο θα είναι και φαφούτα όπως η γιαγιά της. Η μητρική γιαγιά τσιμπούσε τις ρώγες των κοριτσιών και τις έστριβε μέχρι να ουρλιάξουν από πόνο. Τόσο άχτι τις είχε. Ήθελε οι εγγονές της να φτιάξουν μαστάρια αγελάδας για να παράγουν γάλα για τα παιδιά τους. Βίαζε το παιδικό τους στήθος κι εκείνο από τον φόβο της διείσδυσης που είχε ήδη υποστεί γινόταν σανίδα και πλάκα. Μια λεία επιφάνεια χωρίς τίποτα για να τσιμπήσεις.

Κανένα φαλλικό, μητρικό ή πατρικό υποκατάστατο δεν μπορεί να ικανοποιήσει την επιθυμία να είσαι «Εσύ αυτός που Είσαι…!» και να μην πεθαίνεις από την πείνα. Στο σημείο αυτό θα διαφωνήσω και με την Dolto. Για να βγούμε από το αδιέξοδο δεν αρκεί να μετουσιώσουμε τις ενορμήσεις και να πούμε στα παιδάκια ότι όταν μεγαλώσουν θα βρουν άλλους ενήλικες για να τους παντρευτούνε και να κάνουνε μαζί τους παιδιά. Το μόνο που συμβαίνει όταν θεραπεύονται μετά από αυτή την αναλυτική εκφορά είναι ότι απωθείται το «πτώμα» του συμ-πτώματος και μεταλλάσσεται σαν transformer σε άλλη τοπολογία του σώματος στοιχειώνοντας σωματικό σχήμα και ασυνείδητη εικόνα σώματος. Όταν τους βάζεις μια αναπαράσταση μελλοντικής «αιμομικτικής» οικογένειας με άλλους πρωταγωνιστές και κομπάρσους δεν επιλύεται το Οιδιπόδειο, ούτε μπαίνεις στον συμβολικό ευνουχισμό, απλώς απωθείται και αναδιπλασιάζεται εμπεριέχοντας και την παλιά σου «αιμομικτική» οικογένεια. Τα συμ-πτώματα των παιδιών εξαφανίζονται στην παιδική ηλικία για να επανεμφανιστούν δριμύτερα αργότερα… Μεταθέτεις τον παρθενικό υμένα για μια γενιά μετά. Ταπώνεις τα στόμια και τις ερωτογενείς σου ζώνες και σε ζώνουν τα φίδια του πόνου. Κάθε ομφάλιο αντικείμενο θα είναι η αντανάκλαση του πορτραίτου σου στον κατοπτρικό σου καθρέφτη. Δεν θα την βγάλεις καθαρή με μπιμπερό, ή τον αντίχειρα στο στόμα και τρέχοντας προς την μήτρα, ούτε με την μετουσίωση που θα σε βγάλει σένα Υπερυψωμένο Οιδιπόδειο.
photo gianpal333
Θα ξαναπεράσεις ιχνηλατώντας τα ίδια ίχνη αν θέλεις να εκβάλλεις στην Γη της Επαγγελίας που ρέει μέλι και γάλα, δηλαδή επιθυμητική ροή, χωρίς να γραπώνεσαι από την ρώγα της μαμάς σου ή να προσμένεις μια ζωή τον φαλλό του μπαμπά σου.

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ο Zizek στην χώρα του simulacrum (3)




                   ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ "Τρώω με τα μάτια"

 Στην Εδέμ δεν υπήρξε μια ευδαιμονική συμμετρία όλων από την οποία προέκυψε μια ασυμμετρία με το συμβάν της Πτώσης. Ο Zizek σχολιάζει: "Doesn’t the Bible say exactly the same thing? The serpent promises Adam and Eve that, by eating the fruit of the tree of Knowledge, they will become like God; and after the two do it, God says: "Behold, Adam has become like one of us" (Genesis 3:22). Hegel’s comment is: "So the serpent did not lie, for God confirms what it said"[1]. Πράγματι το φίδι δεν ψεύδεται; Δεν υπάρχει η μακαριότητα της μη-έλλειψης στον αμαρτωλό Κήπο της Εδεμικής υπεραπόλαυσης από την οποία πέφτουν οι πρωτόπλαστοι. Το δέλεαρ δεν είναι μια φαντασίωση σε σχήμα φαλλικού φιδιού. Το φίδι αποκομμένο από το σώμα του Αδάμ είναι το πρώτο ιπτάμενο όργανο χωρίς σώμα που παραληρεί από μόνο του. Αυτή η παραληρηματική ομιλία του επιφέρει την πραγματική επιταγή του παράδοξου Υπερεγώ-φιδιού όπως σωστά διατυπώνει ο Zizek για το Υπερεγώ: «Κάνε το, απόλαυσε! Θέλω να κάνεις ακριβώς αυτό που σου απαγορεύω να κάνεις!». Είσαι ένοχος όταν παραβιάζεις την απαγόρευση αλλά είσαι ακόμη πιο ένοχος όταν υπακούς σε αυτή. "The Freudian paradox “the more you are innocent, the more you are guilty”, holds for them: the more they are innocent of the actual crime, the more they are guilty for enjoying its fruits without paying the price for them. Superego-pressure enters here, capitalizing on this guilt in a very specific way: the superego-pressure does not squash the subject’s individuality, its effect is not to immerse the subject into a crowd where his or her individuality is dissolved; on the contrary, the superego-pressure individualizes the subject"[2] 

 Στην λακανική ψυχανάλυση η θυσία είναι εγκληματική. Καλύπτει φαινομενικά το κενό του Άλλου. Είναι η απόκριση στο αισχρό υπερεγωτικό κάλεσμα για απόλαυση και δεν έχει θετική αξία χρήσης και ανταλλαγής. Η πίεση για εξατομίκευση του υποκειμένου είναι πίεση για θυσία στο βωμό ενός παγανιστικού Θεού σε σχήμα φιδιού. Θυσιάζεται για να υπάρξει ο ανυπόστατος και ασύστατος Άλλος. Συγχρόνως θα πρέπει η θυσία του να αποφέρει το κέρδος μιας υπεραπόλαυσης του Άλλου η οποία θα αντιστραφεί σε ενοχή και χρέος του υποκειμένου που δεν θα αποπληρωθεί ποτέ. Η οπτική γωνία θέασης του κόσμου γίνεται αγωνία για το τίποτα. Η όραση θολώνει από ένα τυφλό σημείο που αγνοεί. Η επόμενη κίνηση είναι ένα μοιραίο δίλημμα: «Να υπερβεί την απαγόρευση ή να απαγορεύσει την απαγόρευση;» Ό,τι και να επιλέξει ο Αδάμ-άνθρωπος θα πέσει στην έλλειψη της έλλειψης. Στο αδηφάγο κάλεσμα «ως Θεοί».

Η Πτώση συνέβη πρώτα στο οπτικό πεδίο της Εύας. Είναι μια πτώση στο ίδιο το βλέμμα της που ατενίζει το αισθησιακά ωραίο στην όψη του καρπού της ολικής γνώσης. Πέφτει από τα ίδια της τα μάτια στην θέα του αντικειμένου της ολότητας και ακολουθεί το στοματικό πεδίο. Η πρωταρχική σαγηνευτική σκηνή εμπεριέχει το «τρώω με τα μάτια» και επακολουθεί το «τρώω με το στόμα». Αν τώρα η Εύα γίνει το ίδιο το αντικείμενο της απόλαυσής της, δηλαδή ο καρπός του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού, τότε θα χρειαστεί επειγόντως την ενσάρκωση μιας διαχωριστικής μπάρας για να εμποδίσει το σημαίνον να γίνει ταυτόσημο με τον εαυτό του. Σε αυτό το σημείο δικαιώνεται ο Zizek όταν λέει ότι: "This is what Lacan means when he says that "Woman doesn’t exist: Woman qua object is nothing but the materialization of a certain bar in the symbolic universe-witness Don Giovanni"[3]. Το αντικείμενο που «δεν υπάρχει» δεν εξαφανίζεται από το οπτικό μας πεδίο. Το στοιχειώνει και προσλαμβάνει απίστευτες διαστάσεις στον χωροχρόνο μας. Είναι παντού και πουθενά. Θα ήταν προτιμότερο να παραδεχτούμε ότι αν «η Γυναίκα δεν υπάρχει» τότε απλώς είναι παντού! Η παράδοση, άνευ όρων  της Εύας γίνεται άμεσα στη σαγήνη μιας φράσης του ομιλ-όντος φιδιού: «Δεν θα πεθάνετε…». Στην μυστηριώδη αυτή φράση συνυπάρχει το απέθαντο της θεϊκής ολότητας με την αντανάκλαση μιας ολικής θετικότητας στο διηνεκές. Αυτή είναι η παγίδα που αγκιστρώνει το βλέμμα της και όχι η δήθεν αλήθεια των λόγων του φιδιού. Άλλωστε το «ως Θεοί» δεν επαληθεύεται. Αφού τρώνε τον καρπό της ολικής γνώσης (ενός καλόκακου πλήρως νοήματος) τα μάτια τους ανοίγουν από μόνα τους στην έλλειψή τους. Μια έλλειψη που κάνει την ανεπάρκεια της ύπαρξης να φαντάζει σαν απελπιστική στέρηση. Οι πρωτόπλαστοι κρύβονται στα φυλλώματα του δέντρου και γίνονται οι ίδιοι το δένδρο στο οποίο κρύβονται. Το σώμα τους γίνεται ο κορμός του και το φύλο τους μπερδεύεται με τα φύλλα του δένδρου. Αυτή η αδιαφοροποίητη περιβολή αντί να τους επενδύει με νέα λεκτικά περιβλήματα τους απογυμνώνει κι άλλο. Είναι «γυμνοί» όπως το φίδι. Το μη-υπαρκτό (το φίδι που μιλάει) γίνεται το μόνο υπαρκτό. Πέφτουν στο σφάλμα και συγχέονται στον τόπο του σφάλματος. Έγιναν ο καρπός που έφαγαν και ομοιώματα του φιδιού που τους προέτρεψε να φάνε. Η φαντασιακή ταύτιση εκδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο στον κήπο της Εδέμ. (Εδέμ: σημαίνει απόλαυση).
photo gianpal333
  Το Πνεύμα τι ρόλο διαδραματίζει σε αυτήν  την Πτώση; Ο Zizek αναφέρει: "What is “Spirit” at its most elementary? The “wound” of nature: the spirit of human subjectivity is the power of differentiating, of “abstracting”, of tearing apart and treating as free-standing what in reality is part of an organic unity. Spirit is nothing but the process of the elaboration (“mediation”) of this immediacy, of withdrawing-into-itself or “taking off” from it, of alienating itself from it. Spirit’s return-to-itself creates the very dimension to which it returns"[4].Το Πνεύμα δεν είναι τραυματική πληγή αλλά πνοή ζωής. Αυτή είναι η απειροελάχιστη ζώσα διαφορά για να μην απομείνει το Πνεύμα χωρίς την πνοή του σε ένα ασφυκτικό κλοιό που διαιωνίζει τους κύκλους του τραύματος ως κύκλους του αιτήματος.

Οι κύκλοι του αιτήματος δεν βγάζουν στην επιθυμητική ροή. Απλά γίνονται ουρλιαχτά για «όρια!» και εγκλήματα των δήθεν ειδικών περί ψυχής. Ο πήχης όλο και ανεβαίνει όσο κι αν τον πηδάτε και η επιθυμία ψυχορραγεί ανάμεσα στα σκέλια σας…

Έραναν τον τάφο…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ,http://psychiama.blogspot.gr/2017/04/zizek-simulacrum-2_9.html,
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ,http://psychiama.blogspot.gr/2017/04/zizek-simulacrum-1.html 



[1] Ibid., p.47.

[2] Slavoj Zizek, Trouble in Paradise, From the end of history to the end of capitalism (London: Penguin Books,2014), p.86.

[3] Slavoj Zizek, For They Know Not What They Do; Enjoyment as a Political Factor, 2nd edn (New York: Verso, 2002), p.112.


[4] Slavoj Zizek, Event, Philosophy in Transit (London: Penguin books, 2014) p.46.