ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗΣ

-Ζέστη που κάνει!

-Μου’ρχεται να βγάλω το δέρμα μου!

-Εγώ λέω να πάρουμε τους φίκους από τα διαμερίσματα, να τους βάλουμε στον δρόμο μαζί με δυο πλαστικούς φοίνικες, άμμο και πλαστική πισίνα και να βουτήξουμε. Τι λες;

-Τέλεια!

Η τέλεια προσομοίωση! Ούτε καν γεμίζεις το κενό της πισίνας που δεν έχεις με πλαστικά ύδατα που αντί να ρέουν λιμνάζουν. Απλά δεν βλέπεις καμιά πισίνα, ούτε θάλασσα, ούτε τα κάνεις έστω θάλασσα. Κατασκευάζεις την προσομοίωσή τους. Δεν βλέπεις ότι δεν βλέπεις. Φοράς τα μαύρα γυαλιά της διαφήμισής σου. Τα μάτια σου γίνονται γιγαντιαίες γουρλωμένες οθόνες που αντανακλούν μια διακεκομμένη συνουσία. Πάνω που πας να φτιαχτείς κόβεται η σύνδεση με το διαδίκτυο. Η βύθιση στην προσομοιωμένη φαντασίωσή σου είναι ότι πιο πραγματικό μπορεί να σου συμβεί. Μικροαπολαύσεις και μικροδονήσεις σε στάσιμα νερά. Πότε-πότε βυθίζεσαι και σε μια επιφάνεια μορφωμάτων του ασυνειδήτου σαν σε ζελέ που σε τυλίγει από παντού κι εσύ αφήνεσαι στην ζαχαρώδη αγκάλη του. Το ζελεδένιο σου κορμάκι προεκτείνεις στο διαδυκτιακό σου σώμα με ελαστικά links και μηνύματα σε ασώματες κεφαλές. Μετεωρίζεσαι σαν απειλητικός μετεωρίτης πάνω από το ίδιο σου το κεφάλι που το στηρίζουν δυο ατροφικά ξυλαράκια που προσποιούνται τα πόδια. Ζεις και καμαρώνεις σε μια no man’s land. Στην Disneyland. Δουλεύεις σαν σκλάβος και σου επιτρέπουν την «έξοδο» τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες για να καταναλώσεις τον πόνο σου στα μπαρ.

photo gianpal333

Όταν πας όμως να βρεις την πραγματική Έξοδο από το τρενάκι του τρόμου μια αόρατη φωτογραφική μηχανή σου τραβάει μια φωτογραφία, από αστυνόμο-φωτογράφο τραβηγμένη, που δείχνει τον τρόμο στο προφίλ σου. Αν θες βγαίνοντας την αγοράζεις για φετίχ. Έπειτα μπορείς να μπεις στα σύγχρονα Προσομοιωτήρια (Γυμναστήρια) για λίγη τόνωση. Το σώμα διαμελισμένο σε όργανα, συνάψεις και νευρώνες είναι ένα πιθανό σενάριο. Πας για να εκφορτιστείς σαν να είσαι μπαταρία. Ή για να διαπλάσεις τους μύες σου με τόνους ψυχαναγκασμού.

Χάνεις χρόνο και παίρνεις βάρος! Στο έχω ξαναπεί.

Το βάρος δεν το βλέπεις. Είναι αθέατο βάρος και πάει και κάθεται στον αυχένα, στη μέση, στην πλάτη, στην κοιλιά και αποικίζει το σώμα σου. Είσαι υπέρβαρος ενώ δείχνεις ανάλαφρος σαν πούπουλο. Σε έχουν καταντήσει ένα βαρυφορτωμένο μηχάνημα με μια απόληξη νωτιαίου μυελού χωρίς καθόλου διάθεση για σκέψη και όλο νυστάζεις και βαριέσαι.

Που να τρέχεις τώρα…

«ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!»

photo gianpal333

Η απόλαυση είναι αυτοερωτική υπόθεση. Τα φωτάκια αναβοσβήνουν και το καρουζέλ ξεκινάει το κυκλικό του ταξίδι. Το κοιτάς από το απέναντι καφέ με νοσταλγική μελαγχολία. Ένα σοκολατένιο κέικ προσγειώνεται στο τραπεζάκι σου και η σερβιτόρα, με τα κέρατα του τάρανδου στο πλατινέ μαλλί, σου εύχεται να απολαύσεις το γλυκό σου.

«Καλή σας απόλαυση!»

Ο τρόπος για να αποκτήσεις την απόλαυση και η ίδια η απόλαυση συγχέονται σ’ ένα ανοξείδωτο κουταλάκι του γλυκού. Αρκεί να το βάλεις στο στόμα σου κι από κει και πέρα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η ενόρμηση. Για να μην σε παρενοχλεί κι αυτή σεξουαλικά αυτές τις άγιες μέρες, την σφίγγεις σ’ένα ορθοπεδικό κορσέ που σου κόβει την ανάσα και φοράς κι ένα αυχενικό περιλαίμιο, μέσα από τα ρούχα σου, για να κρατάει τον λαιμό στη θέση του. Το σώμα σου αρχίζει να διαμελίζεται, μια που το άφησες νηστικό χωρίς επιθυμητική ροή, αλλά εσύ απλά το βάζεις στον γύψο των δώρων και ψωνίζεις μια προσομοίωση οικογενειακών γιορτινών ημερών. Καταναλώνεις το ομοίωμά σου. Το πηγαίνεις θέατρο και παγιδεύεσαι στην παράσταση. Αναπαριστάς συνεχώς την εικόνα της εικόνας σου που αναπαράγεται πια μόνη της, χωρίς εσένα.

Ο Χριστός γεννιέται σε μια φάτνη αλλά η γέννηση και η έξοδος από την μήτρα της απόλαυσης δεν χωράνε στο διαφημιστικό πρότζεκτ που σου ζητάνε να καταναλώσεις. Η φάτνη γίνεται καρτουνίστικη υπερπαραγωγή σε πολυκαταστήματα και πίσω από τον χορό των μεταμφιεσμένων η κατάθλιψη χτυπάει κόκκινο! Την αφήνεις στην άκρη για να περάσουν οι γιορτές και σουλουπώνεις με μακιγιάζ την μάσκα της θλίψης σου…

Μια μαντάμ σπρώχνεται τελευταία στιγμή στην ουρά για να φτιάξει τα μαλλιά της αλλά έχει αλλεργία στις οσμές του κομμωτηρίου. Ξαφνικά η αλλεργία της περνάει από την «μύτη» στην «μέση» της, στο διάζωμα των γοφών, και διπλώνεται στα δυο. Δίπλα της η μαμά της είναι ήδη διπλωμένη στα δυο λόγω ηλικίας. Την κοιτάει έντρομη και μονολογεί: «Έτσι θα γίνω κι εγώ χριστουγεννιάτικα;». Ο παρτενέρ της και ο σωσίας της μπερδεύονται στην φιγούρα της μαμάς της μέσα στον καθρέφτη. Ο Άλλος «ως οσμή» την καταδιώκει με αλλεργίες. Γίνεται το σύμ-πτωμά της και στρογγυλοκάθεται στην μύτης της, στην μέση του προσωπείου της, φράζοντας την αναπνευστική της οδό.

Τώρα τα μάτια της κλαίνε από μόνα τους και θα την προδώσουν στην κομμώτρια. Με ένα κουραμπιέ στο στόμα τρέχει να ξεφύγει από την σκιά της που έγινε παιδούλα και της ζητάει πεισματικά να της πει τα κάλαντα.

«Χρόνια πολλά» ψιθυρίζει αμήχανα και της πετάει ένα κέρμα.

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΑΥΤΟΑΝΟΣΩΝ

Επιστροφή στο κοπάδι!

Κάθε επιστροφή, ακόμη και η επιστροφή του Lacan στον Freud, είναι μια ανακύκλωση... Για να παραμείνεις στο κοπάδι πρέπει να'σαι ενήμερος. Όχι ανήμερο θεριό. Να μετράς τον χρόνο σου με πληροφορίες.

-Κανένα νέο;

-Τίποτα.

Να ανακυκλώνεις συνεχώς τις γνώσεις σου, το σώμα σου και τα χάπια σου. Σε κάθε ανακύκλωση παίρνεις δώρο κι απο ένα αυτοάνοσο. Απο χάπι σε χάπι, χωρίς happy end, πολλαπλασιάζεσαι σε κύτταρα και  αυτονομημένα όργανα που επεκτείνονται καρκινικά χωρίς εσένα. Ο φαύλος κύκλος πρόληψης και ιατροθεραπευτών-αρπακτικών που μυρίζονται αίμα και θυσιαζόμενους απο μίλια μακριά, δημιουργεί ομόκεντρα κυκλάκια ανθρώπινου δυναμικού σε τροχιά γύρω του. Οι λαδωμένες τροχαλίες γυρνούν τα γρανάζια. Ο συριγμός ηχεί σαν κόκκαλα δούλων που σπάνε. Όπου ακούς «κύκλο» μακριά! Αργά ή γρήγορα θα έρθει η σειρά σου για ανακύκλωση.

-Άς έρθουμε όλοι στον κύκλο!

-Δώστε τα χεράκια σας.

-Έτσι μπράβο!

-Φτιάξτε ανθρώπινες αλυσίδες παραγωγής!

Το σύνθημα δόθηκε στην εργασιακή παιδική χαρά και τα ανθρώπινα κοτόπουλα άρχισαν ήδη να ζαλίζονται απο τις περιστροφές. Μια εικονική κάμερα είναι μέσα στο κεφάλι τους. Καθένας έχει καταπιεί και απο ένα δέκτη  κι αρχίζει να γίνεται τηλεπαθητικός ως προς τον εαυτό του. Τα σίριαλ μιλούν μέσα απο τα σωθικά του με υπόκωφη φωνή. Με όλες αυτές τις περιστροφές σου γυρίζουν τ'άντερα αλλά κάνεις ακριβώς αυτό που δεν αντέχεις να κάνεις! Η ανάμειξη στο έγκλημα βγάζει μάτι, μάτια μου... Όχι ακριβώς το δικό σου, ενός ανύπαρκτου Οιδίποδα, αλλά της συνενοχής στον φόνο των ματιών σου. Τα θυσίασες σε ένα θέαμα χωρίς θέαση και θεατές. Δεν μπορείς να δεις γιατί η οθόνη σε κοιτάει κατάματα. Πως να δεις χωρίς απόσταση και βάθος πεδίου;

-Δεν επιτρέπεται να αποτύχετε!

Βαδίζεις στητός με αξιοθαύμαστη τυφλότητα προς τον βωμό του ολοκαυτώματός σου που έχει στηθεί  σαν Τοτέμ στο κέντρο του κύκλου. Μάλλον θα γαντζώθηκες σε άλλο ένα αυτοάνοσο. Δεν μυρίζεις κάτι που καίγεται; Την ώρα που η οσμή της σάρκας σου θα υψώνεται σε μια δυσοσμία αηδιαστική προς ένα παγανιστικό Θεό της απόλαυσης οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι της ανακύκλωσης θα σέρνουν άλλο ένα κυκλικό χορό προς τιμήν σου...

-Που είναι η έξοδος; Πνίγομαι!

-Ο λαβύρινθος έχει μόνο εισόδους που φαντάζουν με έξοδο. Γιατί να ξοδεύεστε τώρα; Μήπως προτιμάτε μια έξοδο κινδύνου;

Η έξοδος, καλέ μου, είναι σε σχήμα σταυρού χωρίς σταυρική θυσία. Μακριά απο τις εξόδους κινδύνου που εγκυμονούν κινδύνους...  

                               photo by gianpal333