Η ΕΚΛΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΩΣΗΣ

Το αντάμωμα του άχρονου με την ψύχωση και το Υψηλό του Στόχου δεν αργεί να φανεί. Η έκλυση της ψύχωσης συμβαίνει όταν μπεις μέσα στην τρύπα του Πράγματος έχοντας βυθιστεί ήδη στην δική σου μαύρη τρύπα. Παγώνει ο χρόνος όταν δεν εγγράφεται κάτι από την δική σου ιστορία που να μπορείς να θυμηθείς. Μια θολή γραμμή απώθησης σε περιφέρει σαν έκθεμα «κάπου πήγα…κάτι άκουσα…διάβασα κάτι…». Τίποτα δεν εγγράφεται καθαρά. Θρυμματίζεις το σημαίνον. Λες ότι είσαι πλήρης. Μετά φοβάσαι να μην σε πουν ψυχωσικό και δέχεσαι ότι είσαι διαγραμμένος. Κάπου παγιδεύεσαι ανάμεσα στο πλήρες υποκείμενο και στο διαγραμμένο υποκείμενο, κατά Lacan. Η διαλεκτική αυτή του Lacan οδηγεί σε αδιέξοδο. Αφού είναι αδύνατο να δεχτείς ότι είσαι πλήρης (μομφή ψύχωσης) αναστρέφεται η πληρότητα και πηγαίνει στο διαγραμμένο υποκείμενο. Τώρα είσαι «πλήρης» μέσα στον διαμελισμό σου. Το μόνο πλήρες είναι η διαγραφή σου!  Αυτή είναι μεγάλη απάτη και πολύ επικίνδυνη για το είναι του ανθρώπου. Διαγράφεσαι, γίνεσαι ασθενής και σε βάζουν κάτω από τα διαγράμματα της πάθησής σου που κρέμονται από το νοσοκομειακό κρεβάτι σου. Πολλοί παγιδεύτηκαν κρεμασμένοι από σημαίνοντα που δεν σημαίνουν τίποτα. Τα σημαίνοντα γλιστρούν γιατί είναι ιπτάμενα. Δεν αγκιστρώνονται πουθενά. Γλιστρούν σαν φούσκες. Πετούν σαν μπαλόνια. Μαθήμια, αλγόριθμοι, χάσματα, κενά, κύκλοι, θυμίζουν λογιστική της λιβιδινικής οικονομίας και όχι ψυχανάλυση. Ο άνθρωπος άρχισε να φοβάται πια το πλεόνασμα, την ροή της επιθυμίας, την αγάπη χωρίς ανταλλακτική αξία και να τα θεωρεί όλα αυτά ύποπτα για ψύχωση.

Έτσι φτιάχνεται η κουνελότρυπα των ομόκεντρων κύκλων και οι πιστοί της κούνελοι που πέφτουν μέσα. Η πληρότητα νομίζουν ότι είναι η τρύπα! Τρυπώνουν λοιπόν όπου βρουν…

Την απάντηση στις τρύπες και στις τάπες των αντικειμένων που πάνε να  καλύψουν τις τρύπες την δίνει ένα κοριτσάκι που άκουσα πρόσφατα. Ζητάει την μαμά του και η αυτόματη απάντηση που παίρνει από τον μπαμπά του είναι «παγωτό!». Όσο λέει «μαμά!» τόσο του απαντάνε «παγωτό!».

Το κοριτσάκι πολύ γενναία απορρίπτει το παγωτό.

«δεν θέλω παγωτό! Θέλω τη μαμά…»

Είναι μόλις δυο χρονών και επιλέγει τον άνθρωπο από τα αντικείμενα που πάνε να τον υποκαταστήσουν. Δεν έχει διαστρεβλωθεί ακόμη από την εκπαίδευση και δεν έχει βγάλει ούτε τις πάνες. Θα την ζήλευαν όμως πολλοί ψυχαναλυτές…

photo gianpal333

ΛΙΒΙΔΙΝΙΚΗ ΑΞΙΑ ΧΡΗΣΗΣ

Ο Felix Guattari  αναφέρει την «δικτατορία» του σημαίνοντος και πως ριζώνει η έννοια της απαγόρευσης στην καρδιά του πνεύματος και του σώματος απελευθερώνοντας ενοχές τόσο δυνατές που σταματούν ακόμη και την λιβιδινική ενέργεια (Lineas de Fuga, Cactus, 2013, p.26).

Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα που το επιβεβαιώνει. Πρώτα σας αφαιρούν το φύλο σας και μετά αποκτά λιβιδινική αξία χρήσης σαν προϊόν που παράγει συμπτώματα στην γεννητική περιοχή. Βέβαια φταίτε εσείς για το ελαττωματικό προϊόν σας. Έτσι σας μαθαίνουν να σκέφτεστε. Δουλικά…Πρώτα είστε ένοχοι για κάθε νόσο και κάθε μαλακία και μετά αρρωσταίνετε. Όσο σας ρίχνουν ενοχές γιατί δεν κάνατε κάτι σωστά τόσο τα συμπτώματα πολλαπλασιάζονται μέχρι που στο τέλος το μόνο που κάνετε είναι να παράγετε συμπτώματα και να τα διαχειρίζονται οι διάφορες υπηρεσίες τύπου «ψ». Ή πρώτα σας αφαιρούν την φωνή, τον λόγο, το βλέμμα, την αίσθηση του να είσαι Εσύ αυτός που είσαι, και ύστερα σας λένε ότι έχετε δικαίωμα να τα διεκδικήσετε! Να τα κυνηγήσετε, να τα αγοράσετε, να τα βάλετε σαν στόχους και να εξασκηθείτε στην σκοποβολή στα έξι μέτρα αλλά δεν έχετε πια καμία όρεξη. Η λιβιδινική ενέργεια λιμνάζει σε στάσιμα νερά και μόνο ο ύπνος, η ησυχία, ή το να σας αφήνουν ήσυχους, φαντάζουν σαν υπέρτατες αξίες απόλαυσης. Στο τέλος οι άνθρωποι μοιάζουν να καταρρέουν σαν τα κτίρια που ενώ μέσα οι ένοικοι μαγειρεύουν, απλώνουν ρούχα, βλέπουν ταινίες και πίνουν για να ξεχνούν τον πόνο, την ίδια στιγμή οι τοίχοι γύρω τους γίνονται σκόνη. Όσοι είναι εκτός κτιρίων περιφέρονται με σκυλάκια ντυμένα με πουλοβεράκια. Τα κατοικίδια βγάζουν βόλτα με το λουρί τούς «τυφλούς» κυρίους τους τα απογεύματα πριν ξανακλειστούν στα οριζόντια κλουβιά των πολυκατοικιών προς το βραδάκι. Τα στειρωμένα γατάκια (στέρηση του φύλου κι εδώ), μένουν σπίτι λυτρωμένα από την λιβιδινική τους ενέργεια και γίνονται άφυλα λούτρινα ζωάκια που μόνο τα χαϊδεύεις και κοιμούνται από καρέκλα σε καρέκλα χωρίς να έχουν καμία πια όρεξη για ζωή και κίνηση. Η λιβιδινική αξία χρήσης τους είναι κι εδώ φανερή.

Στα πεζοδρόμια πια βλέπεις σκηνές του μέλλοντος…

Σε ένα από αυτά τα πεζοδρόμια ένα κοριτσάκι σπρώχνει καταχαρούμενο ένα καροτσάκι που αντί για κούκλα έχει μέσα ένα όρθιο σακουλάκι με πατατάκια. Το καρότσι του μωρού μετατράπηκε σε καρότσι σουπερμάρκετ και η κούκλα έγινε πατατάκια που η μικρή τα πηγαίνει βόλτα!

Τίποτα δεν λείπει από την προσομοίωση και η μικρή κάθε τόσο χαμογελάει στο ζωντανό πατατάκι της.

photo gianpal333

ΦΑΛΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΩΜΑ

φωτο  gianpal333

Ο φαλλός είναι πια ένα όργανο χωρίς σώμα. Ένα λακανικό φαλλικό σημαίνον που δεν παραπέμπει στο φροϋδικό πέος αλλά σε μια εκδοχή «καθαρού σημαίνοντος». Όμως είναι ένα σημαίνον που τραυλίζει όταν γίνεται όργανο εξουσίας. Τότε γίνεται ένα «αντικείμενο-όργανο» που μιλιέται και παπαγαλίζει έναν «συμβολικό ευνουχισμό» του κώλου.

Αν αναρωτιέστε «γιατί του κώλου;» θα σας αναλύσω την πρωκτική του διαστροφή. Γιατί το «στενό πέρασμα» στις ψυχαναλυτικές σέκτες, στις μυστικιστικές αιρέσεις και στα κόμματα που συσπειρώνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και κατακράτησης του Λόγου του κάθε υποκειμένου, μπορείς να το διαβείς μόνο με μύηση από την «πίσω πόρτα»… Πρέπει να είσαι διαθέσιμος για διείσδυση (να τον πάρεις) ή για εξώθηση (να τον δώσεις) για να μεταβιβάσεις την ορολογία ή το discourse, στο οποίο αιχμαλωτίζεσαι κάθε φορά. Ο υποτιθέμενος «συμβολικός ευνουχισμός» δεν τέμνει ούτε περι-τέμνει το σημαίνον. Πέφτει με τα μούτρα στο παλιό γνωσιακό δίπολο (καθαρός/βρώμικος ως προς την πιστότητά του στο μοντελάκι της ορολογίας μας) και κόβει περιοχές ανάμεσα στο σώμα της σέκτας και στο πεδίο του μεταφυσικού ασώματου( συλλογικό υποκείμενο). Βέβαια η γλώσσα έχει σώμα αλλά έχει και μαύρες τρύπες στις οποίες πέφτουν οι μυημένοι για να σώσουν τον master τους από την βουβαμάρα που τον κατακλύζει. Το μόνο που ευνουχίζουν, με συμβολικό επίχρισμα, είναι το σώμα του Λόγου του κάθε υποκειμένου που φοβάται να είναι άνθρωπος και να ενσαρκώνει τον Λόγο του. Φοβάται να είναι άντρας ή γυναίκα και να έχει φύλο. Θα πρέπει να ξεφυλλίσει πρώτα το εγχειρίδιο της αίρεσης για να δει αν του το επιτρέπουν.

Αν εξ-ουδετερώσεις το φύλο από το σώμα σου τι σου απομένει;

Ένας φαλλός που ίπταται καβλωμένος και μια σχισμή κλειτορίδας που αναπνέει σαν μύτη βουλωμένη από συνάχι…