ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟ ΣΟΚ

Κάτι που είδες ξαφνικά ή που άκουσες, ένα ξύπνημα της ασυνείδητης εικόνας του οπτικού ασυνειδήτου προκαλεί το πρώτο σοκ.

Ένα αγοράκι έχει ακροφοβία και όχι υψοφοβία. Αν βρεθεί στην άκρη στο χαντάκι είναι σίγουρος ότι θα πέσει μέσα. Θυμάται όταν ήταν πιο μικρός να τρέχει προς την παραλία και την τσιρίδα της μάνας του να τον σταματά. Αυτή την τσιρίδα την πήρε όλη μέσα του. Αυτό ήταν! Κατάπιε την ένταση της φωνής της, τον τρόμο, την φρικαρισμένη εικόνα της και την αναπαράγει μέσα του με την αναπαράσταση της τρομακτικής παραλίας…

 Ένα κοριτσάκι βλέπει από πολύ μικρό την γιαγιά του να σκουπίζει τις αυλές, την μάνα του να μαγειρεύει, να πλένει, να καθαρίζει το ήδη καθαρό σπίτι ξανά και ξανά, τον πατέρα του πότε να κατεβάζει ελιές και πότε να κάθεται στον καφενέ του χωριού και όλους μαζί να τρώνε τις Κυριακές στα σόγια και τρελαίνεται! «Είναι τρελό!» φωνάζει. «Τρώνε, δουλεύουν, καθαρίζουν, πότε στον καφενέ και πότε στα σόγια, κάνουν παιδιά και μετά πεθαίνουν. Είναι τρελό!» Την ακούνε να μονολογεί και την περνούν αυτοί για τρελή.

Αυτό κι αν είναι σοκ! 

photo gianpal333

Της λένε πως πρέπει να ζει. Σπουδές, γάμος, παιδιά κτλ., και ας μην είναι η ίδια μέσα σ’όλα αυτά. Ας κρύβεται μέσα στα «ρήματα» των άλλων. Ας είναι ημι-ζωντανή, ημι-λιπόθυμη, ημι-πεθαμένη. Ας είναι, και τι μ’αυτό; Τότε είναι που αγωνιά. Την τυλίγει ένα αίσθημα θανάτου.

«Φοβάσαι τον θάνατο» της λένε.

«Φοβάται αυτούς που είναι ήδη νεκροί. Τον δικό τους θάνατο φοβάται που της στραγγίζει την ζωή…». Αυτή είναι η αλήθεια. Η αγωνία από μπροστά, ο φόβος του θανάτου τους από πίσω. Και το αγοράκι και το κοριτσάκι χωράνε μέσα στα τραυματικά συμπτώματά τους ή κάνουν τα τραύματα συμπτώματα και τα κρύβουν κάπου στο σώμα τους. Απέξω φαίνεται μόνο ένα διάχυτο άγχος. Αγχώνονται για το τίποτα. Τότε είναι που πλακώνουν οι «ψ» και πάνε να εξολοθρεύσουν το άγχος και μαζί με αυτό και το ίχνος εντοπισμού του υποκειμένου του ασυνειδήτου. Το σύμπτωμα αυτών των παιδιών, μαζί με τόσα άλλα, είναι η δική τους στρεβλή και κακοχαραγμένη «γραμμή διαφυγής» από τους νεκροζώντανους ενήλικες με το «όλα καλά!» στα χείλη τους. Αν όμως οι αετονύχηδες των «ψ» καταστρέψουν την «γραμμή», την ρίξουν στον λήθαργο με φάρμακα, ή προσπαθήσουν να την «ισιώσουν» με καταναγκαστικά μέτρα, για να την συμβιβάσουν με τις δικές τους γραμμές επιστροφής στο matrix του φόβου, τότε θολώνουν τα νερά και τα παιδάκια ξεχνούν γιατί είχαν χαράξει αυτή την γραμμή. Ξεχνούν την διαφυγή. Ξεχνούν και την έξοδο!  Αν συμβιβαστείς με το σύμπτωμά σου, «τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά..» σου λένε οι φαρμακόγλωσσες, τότε επωμίζεσαι και το πτώμα του Άλλου πάνω σου και αρρωσταίνεις με την δική του αρρώστια που στην μεταβιβάζει.

Η αρρώστια λέγεται «ανοσία στην σκλαβιά»

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ

Πάνω στη σκηνή βάζουν σαν εκθέματα τους ανθρώπους «από δω ο ψυχωσικός…», «από κει ο σχιζοφρενής…». Τους κάνουν παγίδες-ερωτήσεις ξέροντας ήδη τις απαντήσεις. Ο ηθοποιός που κατά λάθος βρέθηκε στο κέντρο της επικαιρότητας, σε ένα από τα project εκπαίδευσης των «ψ», είναι και κομπάρσος μαζί. Κοκκινίζει, σαστίζει, χάνει τα λόγια του και ό,τι πει ή δεν πει επιβεβαιώνει την δομή του. Οι θεατές εκπαιδευόμενοι αντί να χειροκροτούν σημειώνουν πυρετωδώς στα μπλοκάκια τους την κάθε του λέξη, την κάθε σύσπαση μυών, τον κάθε μορφασμό, το κάθε τραύλισμα και εμπλουτίζουν το θεωρητικό τους πλαίσιο στο οποίο θα τον χώσουν με το ζόρι. Χωράει, δεν χωράει.

Οι Gilles Deleuze-Felix Guattari (Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια) προτρέπουν για «γραμμές φυγής». Να επινοήσει ο καθένας τις δικές του. Συμφωνώ. Επιπλέον, θα σας έλεγα, να χαρτογραφήσει ο καθένας τον δρόμο του προς την έξοδο από τους ομόκεντρους-κεντρομόλους κύκλους των σεκτών που κάνουν τους ανθρώπους εκθέματα, προϊόντα και πολύτιμα μερικά αντικείμενα με κόστος την ζωή τους. Η παρουσίαση ασθενών είναι διαχείριση ασθενών. Η ψυχή και το σώμα αποσυναρμολογείται όπως θα γινόταν με κάποιο μηχάνημα, σπάει σε συστήματα ερωτογενών ζωνών, νησίδων αποκλεισμού, τους λείπει το ένα, τους λείπει το άλλο, πρέπει να προλάβουν το τρίτο το μακρύτερο και όλο και γεμίζει το τεφτέρι των «ψ» με νέες κοπές διαταραχών μέσα στις υπάρχουσες δομές.

Τους βλέπετε τους ομόκεντρους κύκλους;

photo gianpal333

Όσο κι αν προσπαθείτε, ούτε ο Lacan το κατάφερε, ο κύκλος δεν εξίσταται. Ο κύκλος πάει από αφετηρία σε τέρμα αργά ή με αυξανόμενη ενορμητική επιτάχυνση μέχρι να γίνει θηλιά και να σας πνίξει. Σας το χρυσώνουν όμως το χάπι για να μην δίνετε σημασία στους κύκλους που σας φέρνουν ίλιγγο και ασφυξία. Απλά να σκέφτεστε την αξιολόγηση, την λειτουργικότητα της απόλαυσή σας, την ταξινόμηση, την ναρκισσιστική προσάρτηση νέων αντικειμένων και πάει λέγοντας…

Στο τέλος καταλήγετε με ένα σύστημα φαντασιώσεων ειδικά για σας. Με ένα ορθοπεδικό μοντελάκι. Ένα κηδεμόνα που σας κρατάει σε ακινησία. Αν έχετε τάσεις φυγής θα σας βγάλουν τρελούς! Ενώ είσαστε ρακένδυτοι και ακινητοποιημένοι κοιτώντας το ταβάνι ονειρεύεστε πακέτα διακοπών. Αλλά κι αυτά είναι εντός του στρατοπέδου. Όλα εντός του τουριστικού συγκροτήματος, οι τρόφιμοι να κόβουν βόλτες σαν ζόμπι γύρω-γύρω και μια παραλία περιφραγμένη ακριβώς απέξω. Ορίζοντας πουθενά…!