ΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ: «Να είσαι λειτουργικός!»

φωτο gianpal333

Πολύ αινιγματικά μας τα λες… Πες τα πιο απλά. Τι να κάνω για να είμαι λειτουργικός;

Αυτό που σας πουλάνε σαν προϊόν είναι μια λειτουργικότητα του αντικειμένου που είσαστε εσείς. Το σώμα σαν σύστημα αντικειμένων. Το «έχω σώμα» σημαίνει να το χρησιμοποιείς, να κάνεις «κάτι» με αυτό, να το θεωρείς σαν επιφάνεια πάνω στην οποία κολλάς «τάπες-αντικείμενα» για να καλύψεις τις ανάγκες του. Να σου δίνουν «ένα σώμα για να το φορέσεις σαν επένδυση», μια ιδεολογική πανοπλία, για την οποία θα πρέπει να πληρώσεις για να την χρησιμοποιήσεις σαν όργανο για τον κοινωνικό δεσμό.

«Αυτό κι αν είναι παράνοια!»

Γιατί να καίγεσαι για το πως θα κάνεις το Εγώ σου αντικείμενο και θα το διαχειριστείς στα επιμέρους σημεία του, για να πάρεις μια καλύτερη βαθμολογία στην αξιολόγησή σου, αν δεν είσαι ήδη ένα αντικείμενο που θέλει να βελτιώσει το χρώμα του, το σχήμα του και την μόστρα του; Για να γίνεις λειτουργικός θα πρέπει να έχεις μια ικανότητα να ενσωματώνεσαι σε βόθρους με περιττώματα που δείχνουν άοσμα και καλαίσθητα. Να γίνεσαι ένα πρωκτικό αντικείμενο συμμετρικό με όλα τα άλλα σε ένα υπερσύγχρονο λουτροκαμπινέ υψηλής διαφάνειας και απολύμανσης. Για να τα καταφέρεις να αναδείξεις την φαλλική λειτουργικότητά σου θα πρέπει πρώτα να συρρικνωθείς πολύ! Να γίνεις ένα με το χώμα. Ίσως και λίγο παρακάτω… μέχρι να εξαφανισθείς στην παχύρευστη σούπα του «όλοι κάνουν το ίδιο» στην οιδιποδειακή τους σύγχυση, για να αρπάξει κάτι ο κώλος τους στην παρούσα ζωή και μια καλή θεσούλα στον «παράδεισο της διαφήμισης» στην μέλλουσα ζωή.

 Μια ψευδή φωνή που τραυλίζει σου λέει: «Μην χάνεις τον καιρό σου!»

Τρέχεις να προλάβεις. Μπαίνεις στο κινητό σου. Βγαίνεις. Μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου. Βγαίνεις. Ανοιγοκλείνεις πόρτες και μόλις που καταλαβαίνεις ότι για να είσαι λειτουργικός σε έμαθαν να τρέχεις επί τόπου με υπερβολική ταχύτητα χωρίς να πηγαίνεις πουθενά! Ακριβώς όπως στον διάδρομο του γυμναστηρίου σου. Η υψηλή σου λειτουργικότητα προϋποθέτει μόνιμη αδράνεια που σε κουράζει και σε εξαντλεί. Βλέπεις και την άλλη δίπλα σου να βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο και να τα σταυρώνει στον άξονα της θηλυκότητας με πρόκες στο τακούνι. Παίρνεις κι εσύ τα πούλια και τα χτυπάς στο μεταλλικό τραπεζάκι αφού τα παίξεις λίγο στην χούφτα σου. Αργία είναι σήμερα. Δικαιούσαι λίγη αδράνεια παραπάνω…

«Καλό ταβλάκι»

«Καλό γκομενάκι»

Κι έχει ο Θεός της λειτουργικότητας…

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ: «ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ»

φωτο gianpal333

Αντί για στόμια και ερωτογενείς ζώνες συρρικνώνεσαι σε ένα αδηφάγο στόμα. Πόσα σημαίνοντα ή υπερεγωτικές εντολές σου λένε να τρως κάθε μέρα για να συμβάλεις κι εσύ στην κατασκευή του Υπερ-βολικού Νάρκισσου; Τα τρως όλα αυτά. Τρως και τις σάρκες σου. Έχεις μασήσει για τα καλά αλλά δεν αφοδεύεις! Έχεις μια αναθεματισμένη δυσκοιλιότητα. Προσπαθείς να μην το σκέφτεσαι και για να ανταποκριθείς στα νούμερα, ως νούμερο, ακολουθείς συμβουλές και διαγράμματα. Σου λένε να αυτοαξιολογείσαι κάθε μέρα γιατί: α) Πρώτα  πρέπει να εξουδετερώσεις μια ποσότητα λίμπιντο και να την κάνεις ουδέτερη. Ούτε φύλο. Ούτε σεξ. β) να κρατάς τον κόπο σου, ως σκατό, για τον εαυτό σου. Να τον συσσωρεύεις. Αν πεινάσεις μπορείς να τον κάνεις και παξιμάδι. γ) να μετράς τις επιδόσεις σου στα γυμναστήρια για να βλέπεις πόσο «μεγάλη την έχεις κάθε φορά» την μυϊκή σου μάζα. Τα κάνεις όλα αυτά και ζεις σαν παράσιτο σώμα στο σώμα του Άλλου. Σφίγγεσαι. Ανασηκώνεις τα φρύδια σου από την προσπάθεια αλλά τίποτα. Τσάμπα κόπος. Δεν μπορείς να αφοδεύσεις!

«Τα θέλει ο κώλος σου!» σου λένε κουνώντας με ύφος το κεφάλι.

Έτσι σε φυλακίζουν σε ένα κοίλο καθρέπτη που αντανακλά όψεις στοματικότητας και πρωκτικότητας. Πως φτάσαμε όμως από το «στόμα» στον «πρωκτό»; Ο Freud θα μας έλεγε ότι χρειάστηκε απλά μια διαστροφή οργάνου. Από πολύ μικρός, ως πολύμορφο διαστροφικό παιδάκι, αναζητάς τις έντονες μυϊκές συστολές, το πέρασμα μέσα από τον πρωκτό, και ένα πόνο μαζί με ευχαρίστηση. Εγώ θα σας έλεγα ότι χρειάστηκε μια πιο σύντομη διαδρομή για να φτάσουμε ως εκεί. Μια απλή συρρίκνωση του «ενήλικου παιδιού» σε ένα «στόμα» ή σε ένα «πρωκτό». Όλα τα άλλα ήρθαν σε ομόκεντρους κύκλους γύρω του. Δηλαδή, ένα σώμα χωρίς όργανα, ένα αδηφάγο οικογενειακό σώμα, μια επιφάνεια σώματος χωρίς εικόνα σώματος, και ένα σωματικό σχήμα διάτρητο από τα συμπτώματα του Άλλου, που ζητάει συνεχώς «πλάτες» για να καλύπτει τα νώτα του.

 Όμως τα νώτα του μένουν διαρκώς ακάλυπτα και η  υπερεγωτική εντολή ξαναχτυπά στα αχαμνά.

«Τι κάθεσαι τώρα σαν κλαμένο μουνί; Σου μιλάω! Κάνε κάτι! Εμ, δεν τα λέω εγώ; Τα θέλει ο κώλος σου…»