"Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΜΠΛΟΦΑ ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ FREUD"

 

φωτο εξω/οπισθοφυλλου Σ.Ι.ΜΑΡΚΑΤΗΣ φωτο εσωφυλλου gianpal333

Είμαι ο ντετέκτιβ Μπλόφα και πρέπει να σταματήσω τον εγκληματία!» είπε στον εαυτό του για να τον προκαλέσει να σηκωθεί. Πως βρέθηκε σε αυτό το σπίτι το στοιχειωμένο όπως στα θρίλερ; Η παρέα είχε πάρει θέσεις γύρω από ένα οβάλ τραπεζάκι. Οι ήχοι που ακούστηκαν από την σκεπή δεν ήταν ακριβώς ποντίκια… Τα τραπουλόχαρτα αναπήδησαν στο τραπεζάκι από μια περίεργη δόνηση πάνω στην ώρα που θα σταματούσαν τα πνευματιστικά παιχνίδια και θα έπαιζαν «μπλόφα».

«Φονικό στο χωριό. Μια κοπέλα νεκρή…»,

Κάποιος διαβάζει την στήλη της εφημερίδας και τσακίζει την σελίδα.

«Ο δολοφόνος δεν άφησε ίχνη…», συνεχίζει η είδηση.

Ο ντετέκτιβ Μπλόφα βρίσκεται ήδη στα πρώτα ίχνη του: «αγαπητέ Freud» έλεγε το email όταν ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η νεκρή δεν ήταν μόνο μια…

Νέα εκδοση απο τις εκδοσεις PSYCHIAMA

ΔΕΠΥ ΣΥΜΦΟΡΑ

Μια έφηβη μου λέει «όταν δεν είμαι ο εαυτός μου πέφτει ξαφνικά η διάθεσή μου, κλαίω χωρίς λόγο και δεν μπορώ να κάνω τίποτα…». Ο τόπος που βρίσκεται είναι αυτό το «δεν είμαι» μέχρι να είναι! Τα αρπακτικά όμως της κοπής διαταραχών με την κατασκευή ΔΕΠΥ(Διαταραχή Ελαττωματικής Προσοχής) εύκολα την τύλιξαν σε μια γνωμάτευση που απαιτούσε φάρμακο (ριταλίνη).Ήταν απρόσεκτη, ήταν αφηρημένη, μιλούσε με την διπλανή της και δεν καθόταν ήσυχα στο θρανίο της με σταυρωμένα τα χεράκια για να καταπιεί τόνους μαθησιακής ύλης και να χαρεί η δασκάλα της. Έτσι κατέληξε με μια υποτιθέμενη αρρώστια που δεν υπάρχει, με μια φοβία για ό,τι είναι στρογγυλό και με διαταραχές του κύκλου.

Ο κύκλος είναι μοντελάκι θεραπευτικό πια, «δώστε τα χεράκια και ελάτε στον κύκλο των διαταραχών…», όπως ταξινομούνται στα DSM. Το στρογγυλό σχήμα που φοβάται η μικρή είναι το δισκίο του φαρμάκου που της έδιναν να καταπιεί. Το χάπι, ο κύκλος, γίνεται τροχός της μοίρας που γυρίζει μέσα στο κεφάλι της με απίστευτες περιστροφές. Έτσι εθίζουν τους ανθρώπους στα  ψυχαναγκαστικά σενάρια. Να μην υπάρχουν, μόνο να υπακούν σε ό,τι μπορεί να αναπαρασταθεί με διαγράμματα DSM και να φορούν παρωπίδες από πολύ μικροί. Τα μοτίβα, οι κανόνες, τα μοντέλα εκμάθησης, η επανάληψη, τα πρότζεκτ, η ακύρωση του κάθε Συμβολικού, Φαντασιακού και η θεωρία των πολλαπλών τραυμάτων που πρέπει να γίνεις ανθεκτικός για να τα αντέξεις και να μην αντιδράσεις, είναι η διαρρύθμιση του χωροχρόνου μέσα στα Στρατόπεδα των διαταραχών που τους στοιβάζουν. Αν βάψεις τον κύκλο σου μαύρο είσαι καταθλιπτικός! Αν τον βάψεις άσπρο είσαι τρελός! Αν τον βάψεις ασπρόμαυρο είσαι κυκλοθυμικός! Όπως και να τον βάψεις κάτι θα είσαι. Όλο και κάποια δομική διαταραχή θα σου ταιριάζει γάντι και το χειρότερο από όλα είναι ότι σε εθίζουν στο μορφικό σχήμα του κύκλου που εύκολα γίνεται δισκίο φαρμάκου και το καταπίνεις για να μην ξεφύγεις…Τα δισκία χαπιών είναι στρογγυλά. Είναι πολύ οικεία στην όψη. Μετά ανοίγεις το στόμα και χασμουριέσαι. Ο λήθαργος, η ανία, η μη ερωτική επιθυμία και η άνοια δεν αργούν να φανούν…

Η κοινή γνώμη, σαν κοινή πόρνη, σας λέει ότι «όλα είναι μέσα στο μυαλό σας!». Αυτά τα «όλα» είναι μεταλλαγμένα χαπάκια με την μορφή τσιτάτων και παροιμιών. Μπορείτε να τα καταπιείτε αμάσητα ή να τα χωρίσετε σε μισά δισκία (ασπρόμαυρα) και να γίνεται δυαλιστές. Ό,τι και να κάνετε και πάλι θα σας αποκλείσουν στο μυαλό σας και θα ξεχάσετε την πραγματικότητα έξω από εσάς.

Το έγκλημα έχει ήδη γίνει… 

photo gianpal333

ΥΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΗ

Ο Lacan συνήθιζε να λέει ότι δεν παύει να εγγράφεται το Πραγματικό. Εγώ θα σας έλεγα ότι δεν παύει να εγγράφεται το έγκλημα της υποβολής και της πρόβλεψης. Εκτός αν το μόνο Πραγματικό είναι το Έγκλημα, οπότε θα συμφωνούσα με τον Lacan, αλλά δεν νομίζω ότι το προσέγγιζε όπως εγώ. Όταν εγγράφεις το ίδιο στο ίδιο, την υποβολή στην ύπνωση και την ύπνωση στην υποβολή, είναι σαν να ράβεις διαρκώς ένα κουμπί με διαφορετικού χρώματος κλωστές. Δεν αλλάζει το κουμπί. Ούτε φεύγει από τη θέση του. Ούτε υπάρχει κανένας λόγος να το σταθεροποιείς στη θέση του μια που δεν έχει καμία πρόθεση να φύγει από εκεί που το έραψαν. Εκτός αν φοβάσαι την επιθυμία του κουμπιού να βρει το «κουμπί» σου και να την κάνει…Οι κλωστές που το συνθέτουν ως βιομηχανικό προϊόν είναι: η παραγωγή διαταραχών, η αναπαραγωγή τους, η διάθεση στην αγορά νέων συμπτωμάτων και η διακίνηση και η κατανάλωση του ίδιου σετ ασθενών παρέα με νέας κοπής σημαίνοντα που τους φακελώνουν. Ένα υφαντό δίκτυο simulacra με κομμάτια ύφανσης (data) που καταλήγουν να είναι προγραμματισμένα σε «menu» λεκτικό, συντακτικό, γλωσσολογικό και νεκρό τυλίγει τους ανθρώπους σαν σάβανο.

Θα σας πω από την κλινική μου εμπειρία ότι η υποβολή δεν είναι τόσο απλή όσο νομίζετε. Υπάρχει υποβολή της προσποιητής καλοσύνης και ευγένειας που ξεκινάει από το σπίτι, το σχολείο και έχει ξεκάνει πολλά κορίτσια κάνοντάς τα «κοριτσάκια» που ζητούν συγγνώμη που αναπνέουν, που πιστεύουν ότι φταίνε για όλα και που κάθονται σε όλους μια που δεν ξέρουν να πουν το «όχι» και αργότερα γίνονται μέγαιρες. Υπάρχει υποβολή με δωροδοκία ( λεφτά, βαθμοί, αξιολογήσεις, στατιστικές, απόδοση σε νούμερα) «αν καείς…θα πάρεις αυτό που θες…» που συρρικνώνει πολλά αγόρια σε αδύναμα «αγοράκια» με υπαλληλικές σχέσεις όπου σκύβουν το κεφάλι σε κάθε πατρικού τύπου εξουσία στην δουλειά τους ή στο σπίτι τους.  Συνήθως ο υπνωτισμένος θάβει «το κακό» που του συμβαίνει ή το ερμηνεύει θετικά μέχρι να έρθει ένα γερό σύμπτωμα και να τον κολλήσει στον τοίχο. Τότε «τα χάνει» και είναι η σειρά της Πρόβλεψης να χαρεί για τα νέα πελατάκια της.

«Στα’λεγα!...»

photo gianpal333

Η παλιά Πρόβλεψη (δεισιδαιμονίες, μαντείες, χρησμοί κτλ) μεταλλάχθηκε στην γνωστή σας Πρόληψη υγείας, γι’αυτό είναι τόσο δελεαστική. Τόσο απλά κλείνεις τα μάτια στην θρησκεία και στον παγανισμό για να στα ξανασερβίρουν ως Επιστήμη. Δεν αργεί να  φτάσει και το ιδανικό μοντέλο ζωής, οι τέλειες αναλογίες και η αισθητική απόλαυση του Υψηλού, του Αγαθού και του Ωραίου με την μορφή του Πράγματος (das ding) και της αναπαράστασής του. Το μόνο που κάνεις τότε είναι να προσπαθείς να θυμηθείς ωραίες στιγμές και να τις επιμηκύνεις στο άπειρο. Μόνο που αυτό δεν είναι έξοδος στη ζωή αλλά είσοδος στην Κόλαση…

ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

Μια δαγκωματιά θα σε πείσει... Χιονάτη! Μπορείς να τα φας όλα εκτός απ' αυτό! Άν φας το κόκκινο μισό ενός ερυθρόλευκου μήλου σε τρως. Μια γερή μπουκιά που τρώμε λαίμαργα μας συγχωνεύει με αυτό που φάγαμε. Παίρνουμε την όψη του. Μας κατοικεί. Μιλάει αντί για εμάς. Μιλιόμαστε απ' αυτό... Άν το φας Εσύ δεν θα'σαι πια Εσύ. Ένα σφάλμα διαχωρισμού θα σε ρίξει κατάχαμα με το μήλο του Αδάμ σκαλωμένο στο λαιμό σου… Το μήλο είναι ένα κόκκαλο στο λαιμό σου. Ένα μήλο με δόντια…Το έγκλημα όμως δεν έρχεται μόνο απ' έξω, απο την μάγισσα. Έρχεται και απο μέσα. Το έγκλημα κατοικεί στο ίδιο το μήλο που στηρίζει τον διαστροφικό νόμο της μάγισσας. Άν δαγκώσεις το δόλωμα μια σκιά θανάτου θα σε επισκιάσει και μια μοχθηρή μητριά θα μορφάζει με κακία μέσα απο τα γελαστά σου μάτια. Τι θα διαλέξεις Χιονάτη; Το μήλο σαν αντικείμενο – αίτιο της επιθυμίας σου ή σαν ενορμητικό αντικείμενο;

Προς το παρόν χαζεύεις μια διάφανη κουρτίνα μπάνιου που κρέμεται με κρίκους απο την οροφή.

photo gianpal333

«Βασίλισσα, εσύ είσαι η ομορφότερη!»

Η ασυνείδητη εικόνα του σώματός μας είναι μέσα μας χωρίς εμάς. Πίσω απο την κουρτίνα σκιαγραφείται η υγρή μορφή ενός γυναικείου κορμιού. Μπορούμε να μαντέψουμε τι κάνει... απο τον ήχο του νερού ή τον καταρράκτη του Νιαγάρα που χύνεται απο ψηλά… Άν σταθούμε αντίκρυ της και σχεδιάσουμε τις παρακάτω λογικές προτάσεις τι θα προκύψει; «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» ή «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Είναι πιο σωστό να αναλωθούμε στο εξής: «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Άς το πάρουμε κι αλλιώς: «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι είναι Χιονάτες» κι έπειτα να συγκρίνουμε την πρόταση «μερικοί κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» με… τότε...

Τότε η γυναικεία φιγούρα θα έχει ήδη εξατμιστεί απο το μπάνιο ή θα έχει δολοφονηθεί κατά ένα αινιγματικό τρόπο την ώρα που η αποβλάκωση των προτάσεων θα έχει καλύψει τα εμφανή ίχνη του μανιακού δολοφόνου που δρα ανύποπτα μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια μας…

«την σήκωσαν, έψαξαν καλά μήπως βρούν τίποτα δηλητηριασμένο, της έλυσαν την ζώνη, της χτένισαν τα μαλλιά, την έπλυναν με κρασί και νερό, αλλά τίποτα δεν κατάφεραν. Η Χιονάτη ήταν πεθαμένη για τα καλά…»

Η φαντασίωση του ερωτικού μήλου του Αδάμ που υπάρχει μόνο για να δοθεί σ' εκείνη γεμίζει το κενό της για λίγο... Μια στιγμή μετά ξηλώνεται απ' άκρη σ' άκρη όλη η μεταξωτή ύφανση που την έντυνε με τον μανδύα τής Δουλτσινέας των ονείρων του. Η φαντασίωση πέφτει στο δάπεδο λιπόθυμη. Δίπλα της κείτεται κι εκείνη. Θα ξαναξυπνήσει με το τυχαίο συναπάντημα του επόμενου πλανόδιου πρίγκιπα καβάλα σε άσπρο άλογο…

Ο ΦΑΛΛΟΣ ΤΟΥ ΠΙΝΟΚΙΟ

Τα εγκλήματα αρχίζουν από την προσχολική στάθμευση των παιδιών που προσποιείται την οικογενειακή αγκαλιά. Τα παιδάκια, γίνονται μικροί παιδιάστικοι φαλλοί, αντικείμενα πολλαπλών χρήσεων και παθιασμένης μέριμνας. Αναπαράγωνται στο ίδιο καλούπι και το μέλλον τους είναι σε κάποιο μουσείο κέρινων ομοιωμάτων. Μέσα από αυτά αναγνωρίζεται η «εικόνα» των γονιών και εδώ μπορείτε να δείτε την διαστροφική αντιστροφή των γενεών. Ήδη γερασμένα και εξαντλημένα από την κούραση προσπαθούν να συνδεθούν με ό,τι τους λένε. Το σώμα τους ήδη δεν είναι απλά το σώμα τους. Είναι ένα πράγμα (αντικείμενο) που το μαθαίνουν να συνδέεται, με τα συναισθήματά του, με τα χίλια «πρέπει!» και «δεν πρέπει!» και όλες αυτές οι συνδέσεις (links) το μετατρέπουν σε ένα παράξενο διαδίκτυο με εικονίδια και μήτρες (matrix) αντί για σώμα.

Όλα χρήζουν προστασίας, βαλσαμώματος και πρόληψης υγείας! Μόνο που αυτό το παραμύθι είναι γεμάτο δικέφαλους δράκους που κάνουν τα παιδάκια να παπαγαλίζουν εντολές και να τραυλίζουν μπροστά στην επιθυμία τους. Άλλωστε τα μαθαίνουν από πολύ νωρίς να μην επιθυμούν. Να βλέπουν ό,τι τους δείχνουν και να μην βλέπουν ότι δεν βλέπουν. Τους εθίζουν να τα βγάζουν πέρα στα τυφλά και στα μουγγά. Να κυνηγούν σαν ξύλινες μαριονέτες καταξιωμένους στόχους και μόνο η μύτη τους που εξέχει να δείχνει το ψέμα να πλεονάζει μπροστά στα θολά τους μάτια.

photo gianpal333

Ο μικρός Μωυσής είναι βραδύγλωσσος και με μεγάλη προσπάθεια μου ζητάει να του πω τον Πινόκιο.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας γέρος τσαγκάρης…

«Ο γερο-Τσεπέτος…» συμπληρώνει ο σπασίκλας της τάξης.

Ο γερο-Τσεπέτο, λοιπόν, ήταν πολύ λυπημένος γιατί δεν είχε παιδιά. Μια μέρα, εκεί που καθόταν σκέφτηκε να φτιάξει ένα παιδάκι σκαλίζοντας ένα ξύλο…

«Σωστό!» προσθέτει, με ύφος δασκάλου.

Άρχισε να του κάνει μάτια, μύτη, στόμα…

«Λάθος! Του φέρανε ένα καλό κομμάτι ξύλο και…» πριν προλάβει να ολοκληρώσει πετάγεται ολόρθος ένας μικρός με σοβαρό ύφος και λέει: «Σωστό! Σα λέμε το σωστό λάθος και το λάθος σωστό!» και ξανακάθεται σκεφτικός στη θέση του.

«Όσι! Σα λέμε ,το ωραίο ωραίο και το χάλια χάλια!» η στροφή της κουβέντας προς την αισθητική πλευρά της ασυνείδητης εικόνας των σωμάτων έχει ανοίξει και η ψυχανάλυση προηγείται ένα κεφαλάκι μπροστά.

Μόνο που αφήσαμε το παραμύθι στη μέση και τον γερο-Τσεπέτο να σκαλίζει ακόμη το ξύλο…

«Και η μύτη του Πινόκιο να μεγαλώνει μέχρι εκεί πέρα…» μου δείχνει ο μικρός Μωυσής με μια επισήμανση στο θέμα που καίει παιδιά και ενηλίκους. Το θέμα του φαλλού. Τι είναι αυτή η μύτη που πότε έχει στύση και εκτινάσσεται τόσο μακριά και πότε μαραζώνει σαν αλάλητο πουλάκι;

Τα παιδιά κάθε τόσο έχουν την ανάγκη να πάνε στην τουαλέτα. Η κοριτσίστικη λεκάνη τουαλέτας έχει σπάσει και τα αγόρια που κατευθύνθηκαν δήθεν τυχαία προς τα εκεί το διαπιστώνουν με φωνές τρόμου! Ο δασκάλες ατάραχες πίνουν καφέ και κουτσομπολεύουν. Τώρα την φύλαξη των παιδιών την έχω αναλάβει εγώ. Έτσι νομίζουν. Ότι ερχόμαστε να κάνουμε τις νταντάδες των παιδιών και να ασχοληθούμε με την πρόληψη ατυχημάτων. Χλομιάζουν και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να πάνε φυλακή από έλλειψη προσοχής!

«Θεός φυλάξοι!»

«Κουνήσου από την θέση σου!»

Μέσα στην αναμπουμπούλα των αναγκών ο μικρός Βίδας την έχει πέσει σ'ένα κατσαβίδι πλαστικό και βιδώνει με αυτό με μανία μια βίδα. Για πότε παραμερίστηκε ο καφές και το σάντουιτς και η δασκάλα τον έπιασε στο φτερό ούτε που το κατάλαβε. Βρέθηκε να αιωρείται πάνω από το έδαφος με το κατσαβίδι καλά σφιγμένο στις τρίχρονες χουφτίτσες του. Στην επόμενη συνεδρία δεν υπήρχε πια κατσαβίδι και βίδα. Όσο και να έψαξε ο μικρούλης κάτω από πλαστικά κιβώτια, όσο και αν χώθηκε σε απίστευτες τρύπες στα χαμηλά ράφια και σε μισάνοιχτα ντουλάπια δεν μπόρεσε να ανακαλύψει ούτε ίχνος από το αγαπημένο του παιχνίδι. Πάει η αναπαράσταση περίπατο! Οι κυρίες δασκάλες δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι ο μικρός Βίδας αναπαριστά με αυτό τον τρόπο την χειρουργική επέμβαση που του έκαναν με κάτι παρόμοια τρυπανοιχτήρια στο χειρουργείο. Τώρα που έχασε την πρόσβαση έστω και σε αυτή την συμβολική εγγραφή με το παιχνίδι του κάθεται ωχρός και λυπημένος στο καρεκλάκι.

«Θα παίξεις μαζί μας;»

«Όχι, τίποτα…» λέει ψιθυριστά.

Κάποια στιγμή στρέφει το βλέμμα του και μου λέει με σοβαρό ύφος,

«Εσύ θα φύγεις;»

«Ναι…»

«Μην βιαστείς…»

«Όχι. δεν θα βιαστώ!…»

Μου χαμογελάει και μου δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. Ευτυχώς που με προειδοποίησε να μην βιαστώ από τους βιαστές του παιχνιδιού του όπως την έπαθε κι αυτός.

ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ

φωτο απο gianpal333

Το παιδάκι σκύβει κάτω από την φούστα της και βλέπει λίγη «γούνα» από το «γατάκι» της. Μήπως κάτω από τα πόδια της φαίνεται το τρίχωμα και το σατέν; Αναρωτιέται ο Freud. Και αν «ναι», τότε η γάμπα και το τακούνι της, ως τα κατεξοχήν φετίχ, είναι τα υποκατάστατα αυτού που είδε;

Βλέπετε, το βλέμμα απασχολεί ήδη τον Freud κι έπειτα περνάει φευγαλέα από τον Lacan μέχρι να απολιθωθεί στο κεφάλι μιας Μέδουσας που το παίζει συνδαιτημόνας στο τραπέζι σας. Η ψυχανάλυση δυστυχώς αποφεύγει ακόμη το βλέμμα και γίνεται η ίδια το απολιθωμένο βλέμμα που αποφεύγει.

Ίσως αυτό να είναι το φετίχ της…

Ίσως φταίνε και τα σκατουλάκια, τα περιττώματα-δώρα, που μυρίζουν χρήμα και ηχούν σαν κέρματα. Άλλο ένα φετίχ που ταπώνει την πόρτα της εξόδου από το φετίχ. Δεν αφήνεσαι να βγεις. Βρίσκεις χίλιες δικαιολογίες για να αλυσοδεθείς στα πολιτικά κόλπα ενός αδιάτρητου κόλπου. Η ανάγκη είναι πουτάνα και σε περνάει τρέχοντας από λεκάνη σε λεκάνη κι εσύ σφίγγεσαι για να μην αφήσεις το πολύτιμο φορτίο σου να εξαφανισθεί στον υπόνομο. Πονάς βέβαια από την κατακράτηση, αλλά αυτός ο πόνος είναι ηδονικός…

«Λες να σου το κόψουν το φετίχ σου;»

Αυτή είναι πια η απειλή ευνουχισμού. Στον καιρό του Freud, η απειλή ότι θα σου «το κόψουν» έκανε το πέος φαλλικό σύμβολο και ένας υποτιθέμενος φαλλός φύτρωνε κάτω από την κοιλιά του μητρικού Πράγματος. Τώρα το στήθος, τα κακά, η φωνή, το βλέμμα είναι απορρίμματα που τα καταναλώνεις κι έπειτα τα πετάς στα σκουπίδια. Στη θέση τους βάζεις κι από ένα «αντικείμενο μικρό α» για να ονομάσεις τον τόπο της απόλαυσης. Τον τόπο του εγκλήματος.

«Κι εσύ τι κάνεις;»

Πιπιλάς ήδη τον πόνο σου με το τσιγάρο. Καίγεσαι με την καύτρα και γλείφεις τα χείλη σου. Παρκάρεις το αυτοκίνητο απέξω και μπαίνεις στην ουρά για την Disneyland. Σκύβεις το πάνω κεφάλι και απευθύνεσαι στο κάτω με ένα επιτιμητικό βλέμμα.

«Εγκληματία! Μην με προδώσεις πάλι γιατί θα σε κόψω!...»

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΑΥΤΟΑΝΟΣΩΝ

Επιστροφή στο κοπάδι!

Κάθε επιστροφή, ακόμη και η επιστροφή του Lacan στον Freud, είναι μια ανακύκλωση... Για να παραμείνεις στο κοπάδι πρέπει να'σαι ενήμερος. Όχι ανήμερο θεριό. Να μετράς τον χρόνο σου με πληροφορίες.

-Κανένα νέο;

-Τίποτα.

Να ανακυκλώνεις συνεχώς τις γνώσεις σου, το σώμα σου και τα χάπια σου. Σε κάθε ανακύκλωση παίρνεις δώρο κι απο ένα αυτοάνοσο. Απο χάπι σε χάπι, χωρίς happy end, πολλαπλασιάζεσαι σε κύτταρα και  αυτονομημένα όργανα που επεκτείνονται καρκινικά χωρίς εσένα. Ο φαύλος κύκλος πρόληψης και ιατροθεραπευτών-αρπακτικών που μυρίζονται αίμα και θυσιαζόμενους απο μίλια μακριά, δημιουργεί ομόκεντρα κυκλάκια ανθρώπινου δυναμικού σε τροχιά γύρω του. Οι λαδωμένες τροχαλίες γυρνούν τα γρανάζια. Ο συριγμός ηχεί σαν κόκκαλα δούλων που σπάνε. Όπου ακούς «κύκλο» μακριά! Αργά ή γρήγορα θα έρθει η σειρά σου για ανακύκλωση.

-Άς έρθουμε όλοι στον κύκλο!

-Δώστε τα χεράκια σας.

-Έτσι μπράβο!

-Φτιάξτε ανθρώπινες αλυσίδες παραγωγής!

Το σύνθημα δόθηκε στην εργασιακή παιδική χαρά και τα ανθρώπινα κοτόπουλα άρχισαν ήδη να ζαλίζονται απο τις περιστροφές. Μια εικονική κάμερα είναι μέσα στο κεφάλι τους. Καθένας έχει καταπιεί και απο ένα δέκτη  κι αρχίζει να γίνεται τηλεπαθητικός ως προς τον εαυτό του. Τα σίριαλ μιλούν μέσα απο τα σωθικά του με υπόκωφη φωνή. Με όλες αυτές τις περιστροφές σου γυρίζουν τ'άντερα αλλά κάνεις ακριβώς αυτό που δεν αντέχεις να κάνεις! Η ανάμειξη στο έγκλημα βγάζει μάτι, μάτια μου... Όχι ακριβώς το δικό σου, ενός ανύπαρκτου Οιδίποδα, αλλά της συνενοχής στον φόνο των ματιών σου. Τα θυσίασες σε ένα θέαμα χωρίς θέαση και θεατές. Δεν μπορείς να δεις γιατί η οθόνη σε κοιτάει κατάματα. Πως να δεις χωρίς απόσταση και βάθος πεδίου;

-Δεν επιτρέπεται να αποτύχετε!

Βαδίζεις στητός με αξιοθαύμαστη τυφλότητα προς τον βωμό του ολοκαυτώματός σου που έχει στηθεί  σαν Τοτέμ στο κέντρο του κύκλου. Μάλλον θα γαντζώθηκες σε άλλο ένα αυτοάνοσο. Δεν μυρίζεις κάτι που καίγεται; Την ώρα που η οσμή της σάρκας σου θα υψώνεται σε μια δυσοσμία αηδιαστική προς ένα παγανιστικό Θεό της απόλαυσης οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι της ανακύκλωσης θα σέρνουν άλλο ένα κυκλικό χορό προς τιμήν σου...

-Που είναι η έξοδος; Πνίγομαι!

-Ο λαβύρινθος έχει μόνο εισόδους που φαντάζουν με έξοδο. Γιατί να ξοδεύεστε τώρα; Μήπως προτιμάτε μια έξοδο κινδύνου;

Η έξοδος, καλέ μου, είναι σε σχήμα σταυρού χωρίς σταυρική θυσία. Μακριά απο τις εξόδους κινδύνου που εγκυμονούν κινδύνους...  

                               photo by gianpal333