ΟΜΦΑΛΙΟΙ ΛΩΡΟΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΤΥΠΟ

 

photo gianpal333

Το αγοραστικό κέντρο σε σχήμα ενυδρείου είχε κλείσει την θολωτή του οροφή. Τέτοια ώρα αιχμής είχε αμέτρητους πελάτες. Όλοι οι αρσενικοί είχαν τον ομφάλιο λώρο τους τυλιγμένο γύρω από την μέση τους σαν ζώνη και όλες οι θηλυκές τον είχαν να σέρνεται κάτω από την φούστα τους σαν φουντωτή ουρά αλεπούς. Μπορούσες να τον  ρίξεις και στον  ώμο σου σαν τσάντα σε μια πιο στιλάτη εκδοχή. Οι ομφάλιοι λώροι έδειχναν την πραγματική ηλικία του καθενός. Ήταν ο vanishing mediator, ο διαμεσολαβητής χρόνος ανάμεσα στα ανθρωποειδή και στην εικονική τους πραγματικότητα. Οι πιο ελαστικοί ήταν των αιώνια εφήβων. Μπορούσες να ταξιδέψεις μαζί τους μέχρι την άκρη του πλανήτη με ασφάλεια χωρίς να κουνηθείς σπιθαμή από την καρέκλα σου. Τους είχαν συνήθως οι πρωκτικοί τύποι. Η Καταναλώτρια ήταν υστερικός τύπος με ψυχωτική επένδυση. Ανθεκτική στις διεισδύσεις αλλά τρεμάμενη και εύθραυστη σαν κοριτσάκι. Δεν μπορούσε να έχει μόνιμη σχέση εκτός αν είχε παράλληλα δυο αρσενικούς κι έναν αναπληρωματικό στον πάγκο για ώρα ανάγκης. Σκανάρισε με μια γρήγορη ματιά τις βιτρίνες και έψαξε να βρει τον δικό της αγοραστικό τομέα. Οι ταμπέλες αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια των πελατών με φωτεινούς οδοδείκτες που έγραφαν τις κατηγορίες τους: Στοματικοί-Πρωκτικοί-Βλεμματικοί-Ακουστικοί. Στον καθένα αντιστοιχούσε και διαφορετική αλυσίδα προϊόντων. Η Καταναλώτρια ήθελε να αγοράσει προϊόντα μακιγιάζ και καθαριστικά κουζίνας. Έβγαλε την μικροσκοπική συσκευή αναζήτησης που ήταν συνδεδεμένη με την παλάμη της και έδωσε το στίγμα της. Αμέσως ένα εικονίδιο την ενημέρωσε ότι μπήκε σε λάθος αγοραστικό κέντρο και έπρεπε να βγει άμεσα πριν καλέσουν τους φουσκωτούς της μπατσαρίας και την βγάλουν σηκωτή.

 «Γαμώτο!» είπε από μέσα της κι έτρεξε προς την έξοδο.

Ήταν τόσο αφηρημένη και μπέρδεψε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης πελατών. Παραλίγο να την τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί και να χάσει τα προνόμιά της στις αγορές. Αυτή η μεταμοντέρνα σκλαβιά την έχει μπερδέψει πάρα πολύ. Παλιά που τους καρφίτσωναν στο πέτο ένα κίτρινο αστεράκι ήταν πολύ καλύτερα. Ήξεραν ακριβώς σε πιο στρατόπεδο ανήκαν και για πιο λόγο θα τους εξολόθρευαν. Τώρα ήταν όλα τόσο γραφειοκρατικά και τόσο παρανοϊκά συγχρόνως που δεν ήξερες ούτε ποιο ανθρωποειδές είσαι! Έβγαλε με τρεμάμενο μανικιούρ την μάρκα της «υστερική ψύχωση» και την καρφίτσωσε στο μπλουζάκι της. Τώρα δεν είχε να φοβηθεί τίποτα. Ήταν πλήρως αναγνωρίσιμη από τις Υπηρεσίες Πρόληψης. Κοίταξε γύρω της με περιέργεια. Σίγουρα μπήκε σε λάθος στρατόπεδο γιατί έβλεπε φάτσες ανέκφραστες με θολά μάτια και σακούλες σουπερμάρκετ στα χέρια να προχωρούν σκυφτοί και μίζεροι. Πρέπει να ήταν οι τύποι του αυτιστικού φάσματος. Δεν ήθελε να έχει πάρε-δώσε μαζί τους. Ανήκαν στην κάστα των μολυσματικών διαταραχών και όποιος τους άγγιζε μπορούσε να κολλήσει κι αυτός αποβλάκωση. Έτσι έλεγαν οι εκπομπές στα διαδικτυακά κανάλια. Απέστρεψε το βλέμμα της γιατί δεν ξέρεις καμιά φορά…

«η βλακεία μπορεί να κολλάει και με βλεμματική επαφή» σκέφτηκε.

Με μάτια που δεν βλέπουν και αυτιά που δεν ακούν, άρχισε να τρέχει σαν δαιμονισμένη προς την γυάλινη περιστρεφόμενη πόρτα που τους στροβίλιζε και τους έριχνε δεξιά και αριστερά στα πεζοδρόμια με μώλωπες.

Απειλή Φοβίας

Σε απειλούν ότι θα αποσυνδεθούν τα μέλη από το σώμα σου και θα φύγουν χωρίς εσένα και άντε να τα βρεις!...

Σε αυτή την φοβία πατάνε οι Υπηρεσίες Πρόληψης και σπέρνουν τον πανικό που σπρώχνει την υστερία να πέσει στην «παράνοια». Στρέφουν το Εγώ προς τα μέσα και το βάζουν να παρακολουθεί σαν χωροφύλακας τα όργανά του και να τα συντηρεί για να δουλεύει το μηχάνημα που λέγεται άνθρωπος! Αυτή ακριβώς είναι και η πηγή του φόβου. Λες και αν δεν τα δεις δεν θα υπάρχουν από μόνα τους. Έτσι το βλέμμα γίνεται το εξεταστικό βλέμμα του ιατρού ή του δικαστή και ο καθένας είναι υπόλογος για την θέση και την καλή κατάσταση των οργάνων του. Το βλέμμα γίνεται εργαλείο πρόληψης και εισβάλλει παντού.

Η απειλή φουντώνει… Αν δεν το κάνεις θα δεις τι θα πάθεις…

Αρχίζεις ήδη να βλέπεις τα πρώτα σημάδια πανικού μετά από την βία με την οποία σε βομβαρδίζουν από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Βλέπεις τα όργανα να φεύγουν από το θέση τους, να μουδιάζουν, να ιδρώνουν ή να κουνιούνται επικίνδυνα. Τα κρατάς με το χέρι και προσπαθείς να τα βιδώσεις στη θέση τους. Τώρα όμως φτερουγίζει και η καρδιά! Για να μην φύγει κι αυτή από το σώμα την συγκρατείς με φάρμακα και μεταλλικά άγκιστρα αλλά μέχρι πότε; Αν αρχίσει κάθε όργανο να κάνει του κεφαλιού του τότε το έχασες το παιχνίδι της ζωής. Τα όργανα θα γίνουν ιπτάμενα και εσύ θα περάσεις τη ζωή σου στα ιατρεία ευρέσεως οργάνων. Μπορεί και να εξαφανισθούν στο τέλος ή να εξαφανισθείς εσύ κυνηγώντας τα.

photo gianpal333

Σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάτι εύθραυστο στην εικόνα του σώματος που απειλείται να σβηστεί από στιγμή σε στιγμή, σαν μια μουτζούρα, με μια μικρή γόμα. Ήδη το σώμα αρχίζει να τρέμει στην βάση του, στο βασικό σωματικό του σχήμα, και να μην είναι σίγουρο ότι πατάει γερά στα πόδια του και ότι πράγματι υπάρχει. Η διαφήμιση έχει πετύχει τον στόχο της! Όταν κάποιος παθαίνει κάτι σε απειλούν έμμεσα ότι θα το πάθεις κι εσύ. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η υστερική ταύτιση την συνέχεια της τραγωδίας. Νομίζεις ότι ήδη το έπαθες και τρέχεις να σωθείς σε όποιο άρρωστο περιβάλλον συναντήσεις. Το περνάς για υγιές και αρρωσταίνεις κι άλλο πασχίζοντας να γίνεις καλά…Σε κατατρέχει η φοβία ότι θα σπάσεις στη μέση, θα κοπείς, θα διαλυθείς…και όλο σου παίρνουν και από κάτι, σου κάνουν αφαίμαξη, σε πηδάνε, σε πατάνε κάτω κι εσύ λατρεύεις αυτόν που μισείς! Όλο σκέφτεσαι να μην τον χάσεις και χαθείς. Κι έτσι χάνεις και το τελευταίο καταφύγιο, το σώμα σου.

Εσένα αυτοπροσώπως…

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Δεν ακούνε πια ούτε οι ψυχίατροι τον ασθενή τους, που είναι κτήμα τους, ούτε οι ψυχαναλυτές τον αναλυόμενό τους. Οι μεν τον ταξινομούν σε ένα κλειστό κύκλωμα διαταραχών, σε μια «Ιερή Βίβλο» σαν εγχειρίδιο ψυχιατρικής και οι δε τον εντάσσουν σε δομές νεύρωσης-ψύχωσης και τον συμβιβάζουν με το σύμπτωμά του. Κάπου στα μισά του δρόμου τους συναντιούνται και η ψυχανάλυση συγχωνεύεται με την ψυχιατρική. Ο αναλυόμενος γίνεται «ασθενής-πελατάκι» και υπακούει, λατρεύει, κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων της φαρμακοθεραπείας, αποδέχεται την κατάταξή του στη χορεία των αναξιοπαθούντων και δεν προσδοκεί καμιά ανάσταση νεκρών. Το μόνο που επιθυμεί πια είναι η καταστολή της επιθυμίας του. Να τον αφήσουν ήσυχο στη νέκρα του και την ορφάνια του.

Πως φτάσαμε μέχρι εδώ;

Στο Σεμινάριο Sinthome (1975-76) του Lacan προηγείται με διαφορά το αυτί! Καλά ακούσατε… α)Το αυτί, β) το μάτι και γ) το παράγωγό τους που είναι το κλειστό στόμα. Για να σας το φέρω στα πλαίσια των λακανικών μαθημίων είναι:(S1+S2=a). Δηλαδή αν συνδέσετε το S1(το σημαίνον που αντιπροσωπεύει το υποκείμενο για ένα άλλο σημαίνον) με το S2 (όπου βρίσκεται το τέχνασμα του συνθώματος) θα έχετε ένα παράγωγο απόλαυσης που είναι το «μικρό αντικείμενο α». Όπως ίσως βλέπετε, το «αντικείμενο μικρό α» δεν είναι το «αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας» αλλά δυστυχώς μαρκάρει απλά τον τόπο μιας απόλαυσης. Λέω δυστυχώς γιατί πολλές γενιές ψυχαναλυτών νανουρίστηκαν με μια επιθυμία της επιθυμίας για αυτό το «μικρό αντικείμενο α» που ήταν μόνο το Υπερπραγματικό μιας Υπεραπόλαυσης.

Δυστυχώς…

photo gianpal333

Η Γένεση (Βίβλος) όμως έχει άλλη άποψη. Αντίθετα από την λακανική ακουστική του σημαίνοντος, η σημαίνουσα σειρά είναι η εξής: α) μάτι, β) αυτί και γ) στόμα ανοιχτό ή μισάνοιχτο. Και μάλιστα το καθένα από τα τρία υποδιαιρείται χωρίς να τραυλίζει μια μισή-αλήθεια. Θα σας έλεγα με το χέρι στην καρδιά ότι η ψυχανάλυση ξεκινάει από την Γένεση στην Βίβλο. Αυτή είναι η απαρχή της και όχι ο μύθος του Οιδίποδα και τα οιδιπόδεια τριγωνάκια μέσα στα οποία στριμώχνονται οι άνθρωποι και χάνουν τις αναλογίες και την επιθυμία τους.

Το «αυτί» στις εφαρμοσμένες ψυχαναλύσεις και ψυχαναλυτικές-ψυχοθεραπείες, σημαίνει «στήνω αυτί» στον πόνο του άλλου και κρύβομαι πίσω από ντιβάνια και φωτιστικά δαπέδου ντυμένα με παριζιάνικα υφάσματα για να μην βλέπω και να μην με βλέπουν. Αυτή η απουσία βλέμματος κάνει το βλέμμα πανοπτικό. Αντί να το εξαφανίζει, το πολλαπλασιάζει και το κάνει διαθέσιμο αυτί που ακούει «σαν να βλέπει» διεισδυτικά. Που είναι ο ιχνηλάτης ψυχαναλυτής που ακολουθεί τα ίχνη του αναλυόμενου στον λόγο του και δεν τον προσαρμόζει στο δικό του θεωρητικό μοντελάκι; Που είναι ο ψυχαναλυτής που ακούει χωρίς να κρυφακούει πίσω από ψυχαναλυτικά ντιβάνια βουβός, τυφλός και με χρόνια αλαλία; Συνήθως ζαρώνει στην γωνιά της αυθεντίας του και αποφεύγει το βλέμμα του αναλυόμενου σαν να έχει μολυσματική ασθένεια.

Το Φαντασιακό, το Συμβολικό, ακόμα και το Πραγματικό έχει πάει περίπατο. Στη θέση του καθρεφτάκια, προβολές, συνταγές, αυθεντίες των δήθεν ειδικών και ξύλινη γλώσσα νοσογραφίας παίζουν μπάλα.

Ένα αριστοτελικό ακίνητο κινούν. Μια παντοδυναμία της αδράνειας! Όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς ή εκεί που σε κατέταξαν διαγνωστικά, εκεί θα μείνεις. Από εδώ αρχίζει μια διαστροφική απόλαυση που βγάζει πλοκάμια ομφάλιου λώρου. Ο μεταμοντέρνος-Αδάμ και η μεταμοντέρνα-Εύα, ως κακοπαθημένα ασθενικά παιδάκια, μπορούν να φτάσουν στα πέρατα της γης με έναν ελαστικό λώρο δεμένο στη μέση τους σαν λάστιχο αλλά δεν μπορούν να επιθυμήσουν και να ζήσουν.

Τι κάνει λοιπόν ο Αδάμ και η Εύα για όλα αυτά που κρύβονται μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια τους;

Τίποτα!

Απλώς το ζεύγος «νίπτει τα μάτια του» αντί για το «νίπτει τας χείρας του» του Πιλάτου και τα αποστρέφει από τον τόπο του εγκλήματος. Το ίδιο έκαναν και οι επίγονοι του Lacan και του Freud.

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Σε βιάζουν και βιάζεσαι. Σε βιάζουν και βιάζεσαι και από μόνος σου για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως προς τον βιασμό σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στη χώρα της προσποίησης και των ομοιωμάτων του εαυτού σου. Μια από τις επιπτώσεις της προσομοίωσης δουλείας είναι και η αϋπνία. Όλη μέρα ξεσκίζεσαι στη δουλειά και τα βράδια δεν μπορείς να αφεθείς στον ύπνο γιατί δεν υπάρχεις. Πρέπει να τσιμπιέσαι συνεχώς και να είσαι σε εγρήγορση για κάθε ενδεχόμενο. Σου σκηνοθετούν σενάρια ζωής και εργασίας κι εσύ τα παίζεις και μετά «τα παίζεις» κανονικά…

«Όταν δεν σε γαμάω, γαμάω εμένα στην δουλειά!»

Χάνεις  χρόνο και  παίρνεις  βάρος! Το  «χάνω χρόνο»  ισοδυναμεί  με  το  «παίρνω βάρος». Η  μέση  σου  πονάει  από τα  αθέατα βάρη  που    κουβαλάς  σκυφτός και προέρχονται από την κάθετη κατάρρευση   προς  την γη  που σε απορροφάει.  Αντί να αναδυθείς σαν   υποκείμενο με μια στύση του λόγου σου,   πέφτεις μεμιάς σαν δίδυμος πύργος   από κάποιο αυτοάνοσο.   Όταν δεν πέφτεις  κατακόρυφα, πέφτεις μπρούμητα ή μπουσουλάς «στα τέσσερα» σαν μωρό.   Μερικές μέρες για να ξεσκάσεις  μπαίνεις σένα εμπορικό   κέντρο και παίρνεις μάτι τις βιτρίνες.   Υπερμεγέθη πλαστικά     στεφάνια κρέμονται από την   οροφή και   αντί να σου μυρίζει    νεκροταφείο ζωντανών,   πανηγυρίζεις   για τον   ερχομό του Μάη.     Βγαίνεις στο δρόμο με    ένα χαμόγελο που δεν απευθύνεις    σε κανένα και παίρνεις    τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς   άγνωστη κατεύθυνση.   Όταν ανοίγει    απότομα η   πόρτα του    λεωφορείου και     βλέπεις    τους επιβάτες να    είναι «ο ένας πάνω        στον άλλο»      ξαφνικά λιποθυμάς!

Γκαντεμιά…

photo gianpal333

Αυτή η σκηνή της ομαδικής συνουσίας, στα μέσα συγκοινωνίας, σου θολώνει το βλέμμα και μια μαύρη δίνη σε ρουφάει προς το πάτωμα. Στρέφεις το βλέμμα προς τη φύση και βλέπεις μόνο μπάλες από πλαστικό γρασίδι και πλαστικό καστανόχωμα. Μια ανεξήγητη δυσφορία σε κάνει «ένα» με την γη. Χάνεις τις αισθήσεις σου (αφάνιση-εξαφάνιση) και προσομοιώνεις ένα οργασμό με εσωτερικούς άηχους σπασμούς στα πόδια των επιβατών.

«Απολαμβάνω τον χαμό μου…» θα έλεγες αν είχες ακόμη τις αισθήσεις σου.

Ο Zizek στην χώρα του simulacrum (3)

                   ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ "Τρώω με τα μάτια"

 Στην Εδέμ δεν υπήρξε μια ευδαιμονική συμμετρία όλων από την οποία προέκυψε μια ασυμμετρία με το συμβάν της Πτώσης. Ο Zizek σχολιάζει: "Doesn’t the Bible say exactly the same thing? The serpent promises Adam and Eve that, by eating the fruit of the tree of Knowledge, they will become like God; and after the two do it, God says: "Behold, Adam has become like one of us" (Genesis 3:22). Hegel’s comment is: "So the serpent did not lie, for God confirms what it said"[1]. Πράγματι το φίδι δεν ψεύδεται; Δεν υπάρχει η μακαριότητα της μη-έλλειψης στον αμαρτωλό Κήπο της Εδεμικής υπεραπόλαυσης από την οποία πέφτουν οι πρωτόπλαστοι. Το δέλεαρ δεν είναι μια φαντασίωση σε σχήμα φαλλικού φιδιού. Το φίδι αποκομμένο από το σώμα του Αδάμ είναι το πρώτο ιπτάμενο όργανο χωρίς σώμα που παραληρεί από μόνο του. Αυτή η παραληρηματική ομιλία του επιφέρει την πραγματική επιταγή του παράδοξου Υπερεγώ-φιδιού όπως σωστά διατυπώνει ο Zizek για το Υπερεγώ: «Κάνε το, απόλαυσε! Θέλω να κάνεις ακριβώς αυτό που σου απαγορεύω να κάνεις!». Είσαι ένοχος όταν παραβιάζεις την απαγόρευση αλλά είσαι ακόμη πιο ένοχος όταν υπακούς σε αυτή. "The Freudian paradox “the more you are innocent, the more you are guilty”, holds for them: the more they are innocent of the actual crime, the more they are guilty for enjoying its fruits without paying the price for them. Superego-pressure enters here, capitalizing on this guilt in a very specific way: the superego-pressure does not squash the subject’s individuality, its effect is not to immerse the subject into a crowd where his or her individuality is dissolved; on the contrary, the superego-pressure individualizes the subject"[2] 

 Στην λακανική ψυχανάλυση η θυσία είναι εγκληματική. Καλύπτει φαινομενικά το κενό του Άλλου. Είναι η απόκριση στο αισχρό υπερεγωτικό κάλεσμα για απόλαυση και δεν έχει θετική αξία χρήσης και ανταλλαγής. Η πίεση για εξατομίκευση του υποκειμένου είναι πίεση για θυσία στο βωμό ενός παγανιστικού Θεού σε σχήμα φιδιού. Θυσιάζεται για να υπάρξει ο ανυπόστατος και ασύστατος Άλλος. Συγχρόνως θα πρέπει η θυσία του να αποφέρει το κέρδος μιας υπεραπόλαυσης του Άλλου η οποία θα αντιστραφεί σε ενοχή και χρέος του υποκειμένου που δεν θα αποπληρωθεί ποτέ. Η οπτική γωνία θέασης του κόσμου γίνεται αγωνία για το τίποτα. Η όραση θολώνει από ένα τυφλό σημείο που αγνοεί. Η επόμενη κίνηση είναι ένα μοιραίο δίλημμα: «Να υπερβεί την απαγόρευση ή να απαγορεύσει την απαγόρευση;» Ό,τι και να επιλέξει ο Αδάμ-άνθρωπος θα πέσει στην έλλειψη της έλλειψης. Στο αδηφάγο κάλεσμα «ως Θεοί».

Η Πτώση συνέβη πρώτα στο οπτικό πεδίο της Εύας. Είναι μια πτώση στο ίδιο το βλέμμα της που ατενίζει το αισθησιακά ωραίο στην όψη του καρπού της ολικής γνώσης. Πέφτει από τα ίδια της τα μάτια στην θέα του αντικειμένου της ολότητας και ακολουθεί το στοματικό πεδίο. Η πρωταρχική σαγηνευτική σκηνή εμπεριέχει το «τρώω με τα μάτια» και επακολουθεί το «τρώω με το στόμα». Αν τώρα η Εύα γίνει το ίδιο το αντικείμενο της απόλαυσής της, δηλαδή ο καρπός του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού, τότε θα χρειαστεί επειγόντως την ενσάρκωση μιας διαχωριστικής μπάρας για να εμποδίσει το σημαίνον να γίνει ταυτόσημο με τον εαυτό του. Σε αυτό το σημείο δικαιώνεται ο Zizek όταν λέει ότι: "This is what Lacan means when he says that "Woman doesn’t exist: Woman qua object is nothing but the materialization of a certain bar in the symbolic universe-witness Don Giovanni"[3]. Το αντικείμενο που «δεν υπάρχει» δεν εξαφανίζεται από το οπτικό μας πεδίο. Το στοιχειώνει και προσλαμβάνει απίστευτες διαστάσεις στον χωροχρόνο μας. Είναι παντού και πουθενά. Θα ήταν προτιμότερο να παραδεχτούμε ότι αν «η Γυναίκα δεν υπάρχει» τότε απλώς είναι παντού! Η παράδοση, άνευ όρων  της Εύας γίνεται άμεσα στη σαγήνη μιας φράσης του ομιλ-όντος φιδιού: «Δεν θα πεθάνετε…». Στην μυστηριώδη αυτή φράση συνυπάρχει το απέθαντο της θεϊκής ολότητας με την αντανάκλαση μιας ολικής θετικότητας στο διηνεκές. Αυτή είναι η παγίδα που αγκιστρώνει το βλέμμα της και όχι η δήθεν αλήθεια των λόγων του φιδιού. Άλλωστε το «ως Θεοί» δεν επαληθεύεται. Αφού τρώνε τον καρπό της ολικής γνώσης (ενός καλόκακου πλήρως νοήματος) τα μάτια τους ανοίγουν από μόνα τους στην έλλειψή τους. Μια έλλειψη που κάνει την ανεπάρκεια της ύπαρξης να φαντάζει σαν απελπιστική στέρηση. Οι πρωτόπλαστοι κρύβονται στα φυλλώματα του δέντρου και γίνονται οι ίδιοι το δένδρο στο οποίο κρύβονται. Το σώμα τους γίνεται ο κορμός του και το φύλο τους μπερδεύεται με τα φύλλα του δένδρου. Αυτή η αδιαφοροποίητη περιβολή αντί να τους επενδύει με νέα λεκτικά περιβλήματα τους απογυμνώνει κι άλλο. Είναι «γυμνοί» όπως το φίδι. Το μη-υπαρκτό (το φίδι που μιλάει) γίνεται το μόνο υπαρκτό. Πέφτουν στο σφάλμα και συγχέονται στον τόπο του σφάλματος. Έγιναν ο καρπός που έφαγαν και ομοιώματα του φιδιού που τους προέτρεψε να φάνε. Η φαντασιακή ταύτιση εκδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο στον κήπο της Εδέμ. (Εδέμ: σημαίνει απόλαυση).

photo gianpal333

  Το Πνεύμα τι ρόλο διαδραματίζει σε αυτήν  την Πτώση; Ο Zizek αναφέρει: "What is “Spirit” at its most elementary? The “wound” of nature: the spirit of human subjectivity is the power of differentiating, of “abstracting”, of tearing apart and treating as free-standing what in reality is part of an organic unity. Spirit is nothing but the process of the elaboration (“mediation”) of this immediacy, of withdrawing-into-itself or “taking off” from it, of alienating itself from it. Spirit’s return-to-itself creates the very dimension to which it returns"[4].Το Πνεύμα δεν είναι τραυματική πληγή αλλά πνοή ζωής. Αυτή είναι η απειροελάχιστη ζώσα διαφορά για να μην απομείνει το Πνεύμα χωρίς την πνοή του σε ένα ασφυκτικό κλοιό που διαιωνίζει τους κύκλους του τραύματος ως κύκλους του αιτήματος.

Οι κύκλοι του αιτήματος δεν βγάζουν στην επιθυμητική ροή. Απλά γίνονται ουρλιαχτά για «όρια!» και εγκλήματα των δήθεν ειδικών περί ψυχής. Ο πήχης όλο και ανεβαίνει όσο κι αν τον πηδάτε και η επιθυμία ψυχορραγεί ανάμεσα στα σκέλια σας…

Έραναν τον τάφο…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ,http://psychiama.blogspot.gr/2017/04/zizek-simulacrum-2_9.html,
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ,http://psychiama.blogspot.gr/2017/04/zizek-simulacrum-1.html 

---

[1] Ibid., p.47.

[2] Slavoj Zizek, Trouble in Paradise, From the end of history to the end of capitalism (London: Penguin Books,2014), p.86.

[3] Slavoj Zizek, For They Know Not What They Do; Enjoyment as a Political Factor, 2^nd edn (New York: Verso, 2002), p.112.

[4] Slavoj Zizek, Event, Philosophy in Transit (London: Penguin books, 2014) p.46. 

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ FREUD

φωτο gianpal333

Εκτός από την φοβία των τρένων, την θολή αναπαράσταση μιας μητέρας γυμνής μέσα στους ατμούς( που τον παραπέμπει στις ψυχές που καίγονται στην κόλαση), ο φόβος του είναι ο φόβος να πιστέψει σε αυτό που είδε και άκουσε από τις υστερικές γυναίκες. Αυτό λέγεται απάρνηση με ψυχαναλυτικούς όρους. Είναι ο φόβος της διείσδυσης που συγκαλύφθηκε με το άγχος του ευνουχισμού. Είναι η απειλή «θα στο κόψουν!» αντί για τον φόβο «θα σε διαπεράσουν!» με βλέμμα, λόγια και νεύματα. Στην ψυχανάλυση ακούω συχνά τους αναλυόμενους να παραπονιούνται για βιασμό!

«Κάποιος μπήκε μέσα μου…!» ή «οι άλλοι με διαπερνούν…!» Δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια, όπως έκανε ο Freud  όταν 11 μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα του (21 Σεπτέμβρη 1897) απαρνήθηκε την θεωρία των νευρώσεών του (την neurotica του), και να μην δω αυτό που βγάζει μάτι… ότι ένα διεισδυτικό-σαγηνευτικό βλέμμα ενηλίκου διαπερνά το λεκτικό και δερματικό περίβλημα του παιδιού στο Πραγματικό. Η πρώτη τοπική του Freud ήταν η θεωρία της σαγήνης  των υστερικών γυναικών από τον διαστροφικό Δον Ζουάν  πατέρα, που είναι ένοχος για τα συμπτώματα της κόρης. Βέβαια η σαγηνευτική διείσδυση ισχύει και για τα δυο φύλα. Μπορεί να γίνει χωρίς να αγγίξει κανείς κανένα. Με ένα «βλέμμα που χουφτώνει» εξ αποστάσεως!

«Με βιάζουν  και βιάζομαι….!» Σε βιάζουν και βιάζεσαι και από μόνος σου να βιαστείς για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως προς τον «βιασμό» σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στην χώρα της προσποίησης και των ομοιωμάτων του εαυτού σου.

Ούτε σε αυτό μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια όπως έκανε ο Freud  με την Κατερίνα (Μελέτες για την υστερία). Το 1924 συμπληρώνει κάτι που απέκρυψε όταν συνέβη… «Τώρα που πέρασαν τα χρόνια μπορώ να παραβιάσω το απόρρητο και να προσθέσω ότι η Κατερίνα δεν ήταν η ανιψιά αλλά η κόρη του πανδοχέα…» μας λέει ο Freud. Η Κατερίνα καταλήγει σε αίσθημα ασφυξίας και υστερικούς εμετούς γιατί την πνίγει ένας «κόμπος στο λαιμό», θα σας έλεγα, και δεν μπορεί να χωνέψει αυτό που της συνέβη. Ο πανδοχέας μπήκε στο δωμάτιό της και προσπάθησε να την σαγηνεύσει με αυτά τα λόγια που τα ανέφερε στον Freud: «Σκάσε ανόητη! Δεν ξέρεις τι καλό που είναι!...»

Εκείνη τον απωθεί. «Άσε με να κοιμηθώ!»

Αργότερα τον πιάνει με την ξαδέρφη της στο πανδοχείο. Η συνενοχή του Freud στο «κρύβε λόγια» είναι ότι ανακαλύπτει «ξαφνικά» ότι οι υποτιθέμενοι σεξουαλικοί τραυματισμοί δεν είναι τίποτα άλλο από υστερικές φαντασιώσεις…!

Μόνο που μια αμυδρή εικόνα τον κεντρίζει πότε πότε σαν καρφίτσα…Μια ασυνείδητη ενοχή που σκάει σαν αμοντάριστη σκηνή από ταινία και δεν την καθησυχάζει ο μύθος του Οιδίποδα που επινόησε για να την κρύψει.

«Δεν θέλω πια να ταξιδεύω…» λέει ενοχικά ο Freud στον  Fliess  τον Μάιο του 1897 και ακινητοποιείται με το πούρο στην πολυθρόνα του.