Η ΑΝΑΓΚΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΥΤΑΝΑ?

Η ανάγκη εξαλείφεται (η στοματική, η βλεμματική, η πείνα και η δίψα για κάθε καλλιτεχνία) και στη θέση της σφιχταγκαλιάζεται το αίτημα με μια ατροφική επιθυμία. Αυτή η εσφαλμένη στροφή οφείλεται και στον Lacan. Η ασυνείδητη επιθυμία δεν είναι η μετωνυμία των αιτημάτων όπως έλεγε. Όσο και να ψάχνεις «τι ζητάς» δεν θα καταλήξεις στο «τι πραγματικά θέλεις». Η επιθυμία παραμένει η επιθυμία του Άλλου ή μια επιθυμία της επιθυμίας και μένεις μόνο με ένα αδηφάγο αίτημα στα χέρια σου που σου τρώει τη ζωή. Δεν σε κρατούν τα πόδια σου. Δεν έχεις το ηθικό/σωματικό βάρος για να κάνεις άρση και θέση του ποδιού μακριά από το «υπηρετώ» και «Μάλιστα Κύριε!», «Διαταγάς!».

Οι ψυχαναλυτές της εφαρμοσμένης ψυχανάλυσης και οι κάθε λογής «ψ» που επιμένουν να βάζουν «όρια!» στην επιθυμία σου, χωρίς να ξέρουν καν σε ποιον απευθύνονται ή ποια είναι η επιθυμία του, κάνουν τόσο διάφανο το λεκτικό δέρμα της ψυχής του καθενός σαν να μην έχει καν δέρμα η σάρκα του. Και για να πάει στην τουαλέτα θα πρέπει να έχει άδεια πρόσβασης στην λεκάνη από τον ειδικό που τον έχει αναλάβει με μια αντιστοιχία βασιλιά και ακόλουθου. Η άμυνα του δέρματος πέφτει με τα δήθεν «όρια». Μην τυχόν και επιθυμήσεις να είσαι εσύ… Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

«Δεν είμαι εγώ…» λένε οι άνθρωποι και τους συγχαίρουν που δεν είναι εγωιστές.

Το υποκείμενο του ασυνειδήτου κινδυνεύει να μην γεννηθεί ποτέ στον λόγο του και όλοι νοιάζονται πως θα σε κάνουν ζόμπι. Να επιβιώνεις σαν σωματικό σχήμα αλλά να μην ζεις σαν ασυνείδητη επιθυμία που ρέει στον χωροχρόνο. «Να μην είσαι πουθενά…» και να διαχειρίζονται απλά το αίτημά σου. Δεν σε ρωτούν πια:

«Τι θέλεις;»

«Ποιος είσαι;»

Αλλά «τι θέλεις από μένα» και πως μπορώ να δια-χειριστώ το αίτημά σου, το σώμα σου, την σκέψη σου, το ίδιο σου το είναι, σαν να απευθύνεστε σε διαχειριστή πολυκατοικίας ή μάνατζερ επιχειρήσεων. Το μάτι θολώνει αλλά οι βιτρίνες με τα προϊόντα πολλαπλασιάζονται. Γίνεσαι ένα από αυτά. Οι διαφημίσεις σου αφαιρούν και την φαντασίωση. Θα κάνεις σαν να φαντασιώνεσαι. Θα μπαίνεις και θα βγαίνεις στην διαφημιστική αφίσα προσομοιώντας την φαντασίωσή σου και αφού σου τραβήξουν το μάτι, θα σου τραβήξουν και το αυτί! Γενικώς θα τραβιέσαι από δω κι από κει για λίγη δόση… για να ξεφύγεις…και όχι για να φύγεις!

«Έχεις πονοκέφαλο;»

«Χαπάκι»

«Έχεις δυσκοιλιότητα;»

«Χαπάκι»

«Φοβάσαι το σκοτάδι;»

«Χαπάκι»

«Φοβάσαι να γαμήσεις;»

«Χαπάκι»

Είδες πως καλύπτονται οι ανάγκες σου και δεν βγάζεις τσιμουδιά με όλες αυτές τις πιπίλες; Ώσπου να καταλήξουν όλα αυτά στην πραγματοποιημένη ουτοπία της δικής σου εξόντωσης σε μια εξωτική αμμουδερή παραλία αφίσας λίγο πριν φανεί το πτερύγιο του καρχαρία…

Είναι ακριβώς από πίσω σου.

photo gianpal333

Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΖΕΙ

Σε μαθαίνουν να είσαι ο καθρέφτης σου. Μια αδρανής μάζα, πάντα κουρασμένη. Ένα σωματίδιο που βυθίζεται σε μια ψυχρή οθόνη. Όταν τα φώτα σβήσουν τα κινητά ανάβουν… Έπειτα αφού θα σε έχουν αιχμαλωτίσει στο καθρεφτάκι σου μπορούν να σε κόψουν σε κομματάκια διαταραχών και να διαχειριστούν το σωματικό σου σχήμα με την βούλα της ιατρικής. Πως θα βγεις απ’ αυτό το στημένο πανηγύρι; Αν δεν έχεις καν ενσαρκωθεί με όνομα, σάρκα, οστά, εικόνα και πνοή ζωής θα είσαι έρμαιο της κάθε οθόνης. Θα βλέπεις το είδωλό σου στον καθρέφτη πικρόχολο και συλλογισμένο. Θα είσαι η εικόνα μιας ανάμνησης του εαυτού σου, δηλαδή μια σκέτη αναπαράσταση. Η σκλαβιά στην μήτρα της Αιγύπτου υπακούει στον νόμο της αδράνειας. Οι παθητικοί σκλάβοι που ήταν και η μεγαλύτερη προλεταριακή δύναμη στην χώρα της σκλαβιάς έσερναν τις αλυσίδες τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Ενσωμάτωναν το έγκλημα στην δομή του σώματός τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Η Αίγυπτος φαντάζει ακόμη με τεράστιο λαβύρινθο μιας ασυνείδητης ενοχής και αυτοτιμωρίας. Κάθε διαδρομή είναι και μια αιώνια επιστροφή στον ίδιο θρήνο και στα ίδια βογκητά.

Ποιος είναι ο τόπος όπου το Όνομα μπορεί να ακουστεί και το Είναι γίνεται ορατό;

«Να ο τόπος, μαζί μου: πάρε θέση πάνω στον βράχο,

και στο πέρασμα της δόξης μου σε βάζω στην κοιλότητα του βράχου

και σε καλύπτω με την παλάμη μου μέχρι να περάσω,

τότε αποσύρω την παλάμη μου κι εσύ βλέπεις την ανάποδή μου,

το πρόσωπό μου δεν θα το δεις» ¹

photo gianpal333

Δεν μπορείς να δεις απευθείας το υποκείμενο του ασυνειδήτου, που «μιλάει-χωρίς-να μιλάει» σε πρώτο ενικό πρόσωπο, χωρίς να πέσεις πάνω στο γνωστό σου Εγώ που μιλιέται από τον καθρέφτη παραγωγής συμπτωμάτων. Δεν μπορείς να το δεις ακόμη κι αν είναι μπροστά στα μάτια σου ή στην βάση της μύτης σου όπως τα γυαλιά σου. Συνήθως βλέπεις ένα εξωτερικό χωρίς εσωτερικό ή το αντίστροφο. Τα βλέπεις όλα λεία ή γεμάτα τρύπες αλλά και οι τρύπες είναι ο τόπος μιας λεπτότερης ύλης που πάλι δεν μπορείς να δεις. Έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα και τα αυτιά σου τεντωμένα σε εγρήγορση σαν πορτοπαραθυρόφυλλα που ανοίγουν μόνο απέξω και προς τα έξω αλλά είναι αδύνατον να δεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου να περνά. Δεν μπορείς να το δεις και να ζήσεις…

Ο Φαραώ για να βασιλεύει έχει ανάγκη σκλάβους που παράγουν παθητική αδράνεια. Δεν μπορεί να τους ελευθερώσει γιατί έτσι θα απαρνηθεί τον εαυτό του και το βασίλειό του. Θα το σπρώξει στην κατάρρευση. Μια υπερεγωτική ηθική του σκληραίνει ήδη την καρδιά και την παγώνει σε μια διαστροφική απάρνηση που του αποφέρει διαστροφική απόλαυση. Βλέπετε το Υπερεγώ δεν λέει μόνο το χιλιοακουσμένο λακανικό «Απόλαυσε!» αλλά σε πλήττει με ηθικά χτυπήματα κάτω από την ζώνη…

Οι πληγές του Φαραώ είναι τα χτυπήματα των συμπτωμάτων με τις άπειρες όψεις τους. Δεν μπορείς να τα προλάβεις με καμιά πρόληψη υγείας. Ίσα –ίσα που το κάλεσμα για πρόληψη τα πολλαπλασιάζει. Το Υπερεγώ στις μέρες μας δεν λέει καν «Απόλαυσε!» αλλά… «Φρόντισε τον εαυτό σου! Ψάξε στα σπλάχνα σου!» και σχεδόν υπόκωφα σου ψιθυρίζει:

«δείξε μου πως απολαμβάνεις…!»

«δείξε μου πόσο απολαμβάνεις…!» τον χαμό σου.

1 Έξ. 33.21-23.

ΠΟΙΟΣ ΣΑΓΗΝΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ?

Η σαγήνη είναι ένα ατέλειωτο ρεφραίν. Μια σκηνή από το μέλλον σαγηνεύει μια μικρούλα σε παροντικό χρόνο… Άλλωστε το μέλλον είναι πίσω μας, πίσω από την πλάτη μας χωρίς να συγχέεται με την σκιά μας.

Η τρίχρονη μικρούλα στην παραλία βάζει το πλαστικό ποτιστήρι ανάμεσα στα πόδια της με το μακρύ στέλεχος κολλημένο στο βρακάκι της και λέει στη μαμά της:

«Έχω…έχω…έχω…ένα…»

Η φράση μένει μετέωρη και η τροφαντή μαμά ξαναγυρνάει ανακουφισμένη στη θαλπωρή των περιοδικών μόδας και ομορφιάς. Αυτό που δεν είπε θα το βρει μπροστά της αργότερα σε κοριτσίστικο σώμα γυναίκας. Αυτό που δεν αντέχει η μαμά της είναι ακριβώς αυτό που την σαγηνεύει. Και ταυτόχρονα δεν την νοιάζει αν θα γαμηθεί ή όχι. Αρκεί να μην αποσαγηνευτεί… Το κακό σεξ, η σαδιστική σιωπή, το φτύσιμο στο γραμματόσημο που κολλάει έτσι πιο πολύ στη σάρκα του γράμματος, η κοψιά του εραστή, το ύψος του, το όνομά του, παρελαύνουν στις σελίδες του περιοδικού της. Ξαφνικά η μαμά νιώθει υγρή και κατεβάζει το ολόσωμο μαγιό της για να φορέσει μια βαμβακερή κιλότα τριών τετάρτων. Η μικρή σαγηνευμένη και κεραυνοβολημένη από το θέαμα του γυμνού φύλου της μαμάς στο ύψος των ματιών της χαχανίζει σαν νευρόσπαστο. Η μαμά έκπληκτη, μια που δεν κατάλαβε τίποτα απολύτως, ξαναγυρνάει στο περιοδικό της. Είχε μείνει στην παράγραφο που έλεγε «τι να κάνετε για να σας κάτσει ο καλός σας πάνω από πέντε λεπτά σεξ…»

photo gianpal333

Ο Baudrillard αναφέρει ότι το να σαγηνεύεσαι είναι ο καλύτερος τρόπος για να σαγηνεύεις. Όποιος δεν έχει σαγηνευτεί δεν μπορεί να σαγηνεύσει άλλους. Συμφωνώ μαζί του και διακρίνω το όριο μεταξύ σαγήνης και αποπλάνησης. Η σεξουαλική διαφορά είναι μια ρωγμή στη σχισμή του κάθε φύλου. Έτσι το βλέπω εγώ. Αυτό ανιχνεύει και η μικρούλα με το οπτικό της ασυνείδητο και ντρέπεται για την μαμά της. Η τρύπα της σαγήνης μεταπηδάει σε όλο το σώμα και το κάνει διάτρητο ή απλώνει έναν παρθενικό υμένα παντού πάνω του και το κάνει αδιάτρητο. Κάπως έτσι την παθαίνουν, αγόρια και κορίτσια, σε όποια ηλικία και αν είναι, όταν απλά παίζουν με τις τρύπες και οι τρύπες γίνονται μαύρες τρύπες, φαύλοι κύκλοι και ίλιγγοι πανικού.

Το περιοδικό κατρακυλάει ανάμεσα στα μπούτια της μαμάς κι εκείνη πέφτει σένα μικρό λήθαργο. Η μικρή πάει και βάζει το χέρι της ανάμεσα στα φύλλα του περιοδικού και η μαμά ξυπνάει έντρομη νιώθοντας ότι της βάζουν χέρι.

«Φύγε από δω γαμώτο σου! Σκατόπραγμα…»

Η ΝΕΑ ΒΑΒΕΛ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ

photo gianpal333

Ένα κοριτσάκι καταπίνει μακαρόνια κι ένα λεπτό μακαρόνι του φράζει το λαιμό ή έτσι νομίζει. Ταυτόχρονα ένα πατατάκι πετάγεται από την σακούλα του διπλανού της και της φράζει κι αυτό το λαιμό ή έτσι νομίζει. Πριν καλά-καλά καταλάβει τι της συμβαίνει η φάμπρικα της δια-χείρισης συμπτωμάτων έχει πάρει φωτιά. Την πάνε για εξονυχιστικές εξετάσεις μέχρι τα νύχια των ποδιών της. Την βλέπουν σαν έναν παραγωγό συμπτωμάτων. Το παράγωγο του τρόμου της, τους το δίνει και επωφελούνται οικονομικά από αυτό. Εδώ όλοι οι «καλόκακοι» χωράνε. Ψυχοθεραπευτές χεράκι- χεράκι με ψυχαναλυτές στήνουν κυκλωτικούς χορούς γύρω από τα μαγικά χαπάκια των ψυχιάτρων που δήθεν θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε μαλακία. «Βάζουν χέρι» στο κοριτσάκι και το κάνουν του χεριού τους… Διεισδύουν σε κάθε ανοιχτό ή κλειστό πόρο του δέρματος και εισχωρούν και στα εσώτερα για να ρυθμίσουν την ομοιόστασή της λες και έχουν να κάνουν με μηχανή που την λαδώνουν για να της «βγάζουν το λάδι» και να κινούνται καλολαδωμένα τα γρανάζια της συστημικής κοπής και ραφής κοστουμιών διαταραχών στα μέτρα τους… «Βάζουν χέρι» και στο υποκείμενο του ασυνειδήτου μια που δεν ενδιαφέρονται πια για το ποιος είναι αυτός που μιλάει μέσα από το σύμπτωμά του αλλά για το πώς θα το διαχειριστεί, και το τι βγάζει κάθε φορά για να το εντάξουν στην βίβλο της Βαβέλ με τα «νέα» συμπτώματα, όπως λέμε «νέα» προϊόντα!

«Προλάβετε! Θα διατηρηθεί ιεραρχική σειρά προτεραιότητας μέχρι εξαντλήσεως του αποθέματος».

Το βλέμμα τους την χουφτώνει και η μικρή βγάζει συμπτώματα επί συμπτωμάτων. Την θεωρούν αντικείμενο και της κάνουν κηρύγματα περί υποκειμενικότητας. Το υποκείμενο διαγράφεται και στην θέση του διανοίγονται οδοί υποκειμενικότητας. Δεν είσαι πια εσύ αλλά μπορείς να κάνεις σαν να είσαι εσύ!... Ένα μικρομέγαλο παιδάκι-παιχνιδάκι. Ένα αντικείμενο-στόμιο, ένα αντικείμενο-τσέπη, ένα αντικείμενο-στρινγκάκι, ένα αντικείμενο-φαλλός, που παίζει με το κουβαδάκι του ατενίζοντας την έξοδο και συστρέφοντας το κορμάκι του διαρκώς προς την είσοδο στη μήτρα. Ένα παιδάκι-φετίχ που μπουσουλάει στα τέσσερα με γλουτούς που προεξέχουν και πλάτη σε οριζόντια θέση.

Δεν σου λένε όμως, αγοράκι και κοριτσάκι, ότι όταν ο άνθρωπος σέρνεται στα τέσσερα είναι πιο κοντά στο βασίλειο του οσφρητικού και στο μη-ανθρώπινο. Μυρίζεις τον άλλο αλλά δεν ανιχνεύεις τα ίχνη της παρουσίας του και πονάς από την απάρνηση της ερωτικής σου επιθυμίας.

«Είσαι για ένα στα γρήγορα;»

«Γύρνα…!»

(απόσπασμα από το αδημοσίευτο νέο κείμενο της Σώτης Γρίβα «Από το Σύνθωμα του Lacan στην Σαγήνη του Baudrilliard»)

Ο ΣΑΔΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ

φωτο gianpal333

«Οι άλλοι μπαίνουν μέσα μου…». Ακούτε σ΄αυτή την φράση το κάλεσμα της μήτρας; Το κάλεσμα είναι υπόκωφο και συγχρόνως εκκωφαντικό. Αν δεν το ακούτε ίσως σας έχει ήδη καταπιεί μια μήτρα με ομφάλιο λώρο και ατροφικό πλακούντα. Η ενοχή κουβαλάει στην ουρά της τον ομφάλιο λώρο της αλλά δεν έχει ομφάλια τομή για να αρχίσει να έχει και σωματικό σχήμα. Γέρνει μονόπαντα. Είναι ξινή, σαδιστική και σαγηνευτική. Αν είσαι ένοχος την βγάζεις καθαρή. Μαθαίνεις να παθαίνεις και δεν πιστεύεις πια στην έξοδο από τα βάσανα και τον πόνο σου. Φτιάχνεις τις δικές σου μήτρες και μπαίνεις μέσα τους. Αυτός ο ομφάλιος λώρος της ενοχής, όπως το περιλαίμιο στα σκυλάκια, μπορεί να γίνει η διαδυκτιακή σου σύνδεση, η ομάδα, το κόμμα, η θρησκευτική ή ψυχοθεραπευτική σέκτα, η οικογένεια που εξ-ίσταται με οιδιπόδεια συμπλέγματα στον εργασιακό σου χώρο, η σχέση σου που αναπαριστά έναν δικέφαλο μαμαδομπαμπά που κάτι σου θυμίζει, η δουλειά του ποδαριού που γίνεται δουλεία, μπορεί να γίνει ακόμα κι αυτό το σπαρακτικό κλάμα που αναβλύζει από τα μάτια σαν λεπτή μύξα και κυλάει στα μάγουλα ενώ στην πραγματικότητα κλαίνε τα αυτιά!

«Κλαίνε τα αυτιά;»

«Δεν το ήξερες; Ιδρώνουν από ντροπή και κλαίνε από ενοχή»

«Οι άλλοι μπαίνουν από τα αυτιά;»

Η δίοδος είναι στενή αλλά πάντα ανοιχτή στο να σας χύσουν από τα αυτιά υπερεγωτικά μοντελάκια σωστής δυαδικότητας. Σας χύνουν ανήκουστες εντολές για να είστε υπάκουοι και συμβατοί ως προς το σφάλμα και την συνενοχή. Ένα σφιγμένο χαμόγελο κυρά-δασκάλας με σαδιστικό επίχρισμα καλοσύνης προβάλλει στα παιδάκια τόνους ενοχής. Το ενήλικο παιδάκι παίρνει αγκαλίτσα την ενοχή γιατί φοβάται τις αστραπές και τους κεραυνούς στην έρημο του Πραγματικού και κάτω από τα πουπουλένια του σκεπάσματα μαλ(θ)ακίζεται…

Ξεχειλώνεις κι εσύ τον πόνο σου για το κακό που σε βρήκε ενώ ήσουν τόσο αθώα ένοχος και υπάκουος και τα ρίχνεις στην κακή σου μοίρα. Γίνεσαι ακόλουθος ενός υπερτροφικού Εγώ-Εμείς(αδιαφοροποίητου) και σκοτώνεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου που δεν έχει καν γεννηθεί στον λόγο. Σου διαφεύγει η ζωή και σου φέρνει εμετό η επιβίωση. Τώρα δεν ακούς τίποτα πια. Η ακουστική οδός έχει φράξει από θυμό και ενοχή και ξεφυσά βγάζοντας ατμούς από τα αυτιά.

«Με γαμάνε από τα αυτιά. Αυτό είναι!»

«Ναι, Αλίκη. Αυτό είναι!»