ΑΝΤΕ, ΤΕΛΕΙΩΝΕ!

Ένα σύμπτωμα της Αιγύπτου (μια από τις πληγές του Φαραώ) είναι: η ακραία επιτάχυνση! Ανοίγουν ταυτόχρονα πολλά παραθυράκια επιλογών μπροστά σου (multiple choice) και πρέπει να διαλέξεις τώρα χωρίς να το πολυσκεφτείς. Ό,τι και να επιλέξεις θα σε στιγματίσει για πάντα. Πλέον ισχύει το ρητό «δεν σκέφτομαι άρα δεν υπάρχω!» που ισοδυναμεί με την αίσθηση ότι «δεν πεθαίνω αφού δεν υπάρχω» και συμβαδίζει με το αφηρημένο «σκέφτομαι ότι θα σκεφτώ» που ισοδυναμεί με το «φοβάμαι ότι αν σκεφτώ θα φοβηθώ»! Μπέρδεμα και παγίδα σε μια συσκευασία τρόμου. Η σκέψη σου ως σκλάβου στο σώμα της Αιγύπτου κολλάει στον Φαραώ και στην δόξα του και ζεις για να γίνεις αυτός ακόμη και αν βλέπεις ότι είναι γεμάτος πληγές. Η σκέψη σου φαντασιώνεται Φαραωνικά κόλπα εξουσίας και απόλαυσης και δεν πάει προς το μέλλον (γίγνεσθαι/να γίνεις αυτός που ήδη είσαι σαν υποκείμενο του ασυνειδήτου και δεν το ξέρεις) αλλά κάνει κλειστό κύκλωμα με την δουλική εικόνα σου στο παρόν και σκαλώνει στο παρελθόν. Το μυστικό είναι ότι δεν πιστεύεις ότι υπάρχεις. Πρέπει λοιπόν να κατασκευάζεις συνεχώς ένα εαυτό, μια δράση, ένα στόχο και να χτυπιέσαι για να μην σταματήσει ο κυλιόμενος διάδρομος που σε πάει ολοταχώς στο πουθενά.

«Αν σταματήσει ή χαλάσει…»

«θα πεθάνω…» λες μισοβυθισμένος σε ένα λήθαργο με μισάνοιχτα μάτια.

«Άντε, τελείωνε!» σου λένε και ξαναγυρνάς τον τροχό της ατυχίας σου.

photo gianpal333

Ήταν αυτό ακριβώς που περίμενες να ειπωθεί για να ανατροφοδοτήσεις την εικόνα του ακόλουθου. Τώρα είσαι μια χαρά και ικετεύεις ξανά με ένα πονηρό χαμόγελο ευτυχίας να μην σταματάς να τρέχεις και να μην φτάνεις. Αντί για τον έρωτα της ζωής σου ζεις μια εικονική αυνανιστική τελειότητα που γίνεται όλο και πιο ομφαλική. Στην εικονική Αίγυπτο οι σκλάβοι εκτός από τις βαριές αλυσίδες τυλίγουν και τον ομφάλιο λώρο γύρω από τον λαιμό τους με το πάτημα ενός κουμπιού  και βραχυκυκλώνουν την ασώματη κεφαλή τους. Είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος αυνανιστικού θανάτου της σκέψης. Όλα τότε γίνονται σούπα ή πουρές στο μυαλό τους χωρίς την στερεά τροφή των εικόνων και των λέξεων. Τα μισάνοιχτα μάτια από ηδονή συγχέονται με τα ορθάνοιχτα μάτια από τρόμο και αυτά με τη σειρά τους γίνονται ερμητικά κλειστά μάτια μπροστά σε φωτεινές οθόνες. Ο άνθρωπος εκ-τοπισμένος από το ίδιο του το σώμα (δούλος στην Αίγυπτο) γυρίζει τον τροχό της σκλαβιάς σαν τα χαμστεράκια στο κλουβί τους και νομίζει ότι τρέχει ευθεία. Νομίζει ότι ο χρόνος είναι γραμμικός και την βρίσκει με το να γυρίζει διαρκώς τον τροχό της δουλείας, της τύχης, της μαλακίας, σαν να παίζει σε ένα συνηθισμένο τηλεπαιχνίδι.

«Άντε, ακόμα; Τελείωνε!»

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΝΩ ΣΑΝ»

Μια πανοπτική γνώση υπάρχει αντί για σένα. Σε κατατάσσει, σε κόβει, σε ράβει, διεισδύει μέσα σου, εξιχνιάζει και το παραμικρό πάνω σου και αντί να εμφανίζεσαι ως άνθρωπος στο Πραγματικό, εξοντώνεσαι σαν πραγματικό αντικείμενο στο Πραγματικό και από εσένα μένει μόνο η εικόνα σου κάπου ποσταρισμένη για να δείχνει ό,τι κάποτε υπήρξες σαν εικόνα. Ή γίνεσαι αρχαιολογικό υλικό, απολίθωμα, ένας σωρός από πέτρα, ξύλο, μέταλλο, που κάποτε ήταν άγαλμα στην είσοδο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και προσποιούνταν τον ακίνητο, αγέλαστο και υπάκουο άνθρωπο. Ακόμη και τα θραύσματά σου στο πουθενά δεν αγγίζουν το πιο Πραγματικό από όλα.

Εσένα… 

 

photo gianpal333

Το θέμα της παρουσίας σου και της απουσίας σου ως υποκείμενο της επιθυμίας, του λόγου σου, της ίδιας σου της σάρκας και των οστών σου μένει εντελώς ανέγγιχτο ενώ σε απογράφουν, σε πάνε σε στρατόπεδα εργασίας, διασκέδασης, αναπαραγωγής, για να κρύψουν ότι ήδη έχει προηγηθεί ο θάλαμος αερίων… Πνίγεσαι με το ίδιο σου το σάλιο. Όλα φαντάζουν αληθινά και επιστημονικά. Σε πηγαίνουν από αλήθεια σε αλήθεια και τελικά όλο και πιο πολύ βυθίζεσαι στην ψευδαίσθηση. Αν μέσα σ’αυτήν την δήθεν επιστημονική αλήθεια εστιάσεις σε κάτι που την υπερβαίνει σε περνάνε για τρελό ενώ είσαι ο μόνος λογικός που το είδες. Είδες το Φίδι της Εδέμ να «κάνει σαν» να είναι ο ίδιος ο Θεός. Σκέτο τεράστιο κεφάλι, κούφιο αλλά γεμάτο με γνώση τύπου ολικής διείσδυσης, χωρίς σώμα και με απόληξη μιας ουράς που την χώνει παντού…Σου κόβει τον συνειρμό, απορρίπτει κάθε μεταφυσικό, υπερφυσικό, κάθε ακατάληπτο για αυτή την γνώση, διαγράφει ό,τι υπερβαίνει τα κουτάκια της ταξινόμησής της και τα κάνει όλα μηχανιστικά και μηχανορραφίες. Στην ουσία εξοντώνει την ίδια την γνώση και την σκέψη ενώ «κάνει σαν» να σου τις δίνει απλόχερα για κοινή χρήση. Δεν αντέχεις άλλο να παίρνεις και να δίνεις λογαριασμούς χωρίς να υπάρχεις αλλά προηγείται το να είσαι λειτουργικός.

Πάει περίπατο η μάγισσα και το σκουπόξυλό της αλλά στη θέση της έχεις χερούλια στα ντουλάπια σου που αστράφτουν από καθαριότητα. Χερούλια καθαρά-απορρυπαντικά-λάμψη που διαρκεί. Μέχρι εκεί μπορείς να σκεφτείς. Και πάλι από την αρχή. Να πας να αγοράσεις και να καθαρίσεις για να ξαναδείς αυτή την λάμψη στα χερούλια.

Μέχρι εκεί…

Το τρίπτυχο της συμφοράς δεν μπορείς να το σκεφτείς. Τουλάχιστον με την μάγισσα και το σκουπόξυλο θα είχες κάτι για να αναρωτηθείς…Η εξόντωση των μαγισσών στις μέρες μας έχει και άλλη επίπτωση. Όνειρα, επιθυμίες, πηγές, ροές, εξοντώνονται κι αυτά. Η θρησκεία του «κάνω σαν» γαμάει και δέρνει τους πιστούς της. Τους κάνει μινιατούρες και τους αφήνει να ψευτοζούν σε μακέτες πόλεων.

ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΓΙΑ ΔΥΟ

photo gianpal333

Αυτό που σε σαγηνεύει και δεν τρως, είναι στον καθρέφτη της φαντασίωσης και παίζει με το σωματικό σου σχήμα. Αυτό που σε δένει φιόγκο, και σε σέρνει σαν μονόπλευρη, μονοδιάστατη επιφάνεια στα πατώματα, είναι το ίδιο που σε πετάει στον καθρέφτη της παραγωγής και σου φτιάχνει λιπόσαρκα αντίγραφα, των αντιγράφων, του εαυτού σου (που είναι κι αυτός ένα αντίγραφο). Αντί για μια ομφάλια τομή με το ιδεώδες διαφημιστικό Εγώ που σε αιχμαλωτίζει στην εικόνα που «θα ήθελες να είχες» παίρνεις έναν σκελετό στο Πραγματικό και τον κρύβεις σε μια αδυναμία για κίνηση. Η εικόνα σου (χωρίς να είναι εικόνα κίνησης), αναπαράγει τα αντίγραφά της και ζει τον μύθο της αναπαράστασής της στην οθόνη σου ενώ το βλέμμα σου απουσιάζει και δεν κουνιέσαι ρούπι από την θέση σου. Μόνο εκτελείς εντολές Υπερεγωτικών Θεών.

«Μάσα!»

«Άνοιξε το ξερό σου!»

Δεν μασάς αλλά ούτε και τολμάς να αρθρώσεις αυτό που σου έχει σταθεί στο λαιμό και σε πνίγει. Αν βγάλεις έξω την γλώσσα σου ή θα παπαγαλίσεις ή κάποιος θα σου την φάει. Έτσι νομίζεις και «κάνεις σαν να τρως», «κάνεις σαν να μιλάς», ενώ μιλιέσαι από τον Άλλον, τρώγεσαι από μέσα σου, τρως τις σάρκες του λόγου που δεν εκφέρεις και χορταίνεις με την αφαγία. Δεν το λες, δεν το δείχνεις, αλλά όλη σου η εικόνα που γίνεται ένα σκέτο ομοίωμα, αποπνέει ένα…

«Φάε με!» (για να υπάρχω).

«Δες με!» (για να υπάρχω).

«Πάρε με!» (για να υπάρχω).

«Αγάπα με!» (για να υπάρχω).

Κρύβεσαι σε εικόνες μέσα σε εικόνες άλλων, κλειδωμένες με κωδικούς και ούτε καν ψάχνεις για το λογισμικό που τις ξεκλειδώνει. Ακόμα κι έτσι έχεις μια αξία χρήσης ενώ φαντάζεις εντελώς «ά-χρηστος» ως προϊόν προς κατανάλωση.

«Εγώ που δεν μιλώ και δεν λαλώ, εγώ θα πάρω τον γαμπρό!»

Το σώμα σου δεν είναι μια κατασκευή, ούτε ένα προϊόν δια-χείρισης που «το έχεις» και το κάνεις ό,τι σου γουστάρει, αλλά ένα «είμαι» που αγωνιά να υπάρξει σε ένα αγαπητικό και επιθυμητικό γίγνεσθαι. Αλλιώς εξαφανίζεται χωρίς να κάνει πολύ θόρυβο. Σκάει σαν φούσκα ή τρίζει τις αρθρώσεις του και προκαλεί αηδία και τρόμο στους περαστικούς του έρωτα.

Όμως η χρόνια κατάποση πόνου από τα κηρύγματα που έχεις υποστεί κατά καιρούς, για να είσαι «όπως πρέπει!», νιώθεις να σου αφαιρούν πια και το στομάχι. Δεν έχεις πια στομάχι. Μια αδηφάγα τρύπα έχει μετατοπιστεί και προς τα εκεί. Με τούτα και με τ’άλλα σαν να πείνασες λιγουλάκι...

«Μάγισσα, μάγισσα τι μαγειρεύεις;»

«Παιδάκια…»

«Ά! Παϊδάκια. Τι ωραία. Πάνω στην ώρα. Μ’έπιασε μια λιγουρίτσα!....»

ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΣΠΑΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

φωτο gianpal333

Θυμάστε τα μαθητικά σας χρόνια; Εκτός από τον νόμο της ποινής ή της παραπομπής στον Διευθυντή τι άλλο υπήρχε; Υπήρχε το «διάβασε!» που ακουγόταν σαν «φάε!». Το  «Διάβασε όλο σου το μάθημα!» ισοδυναμεί με το «Φάε όλο σου το φαγητό!». Έτσι αντηχεί ασυνείδητα στο παιδάκι που αποστρέφει το βλέμμα του από αυτή την σαγήνη μιας ριζικής χυδαιότητας της μάθησης. Πρέπει να έχει τα αυτιά του ορθάνοιχτα για να απορροφάει την γνώση που θα του «εξασφαλίσει» παράσημα και πρωτιές στο μέλλον.

Η μικρή Βέρα δεν προσέχει στον πίνακα και η δασκάλα ζητάει την υπογραφή των γονέων για να την παραπέμψει για απόσπαση προσοχής. Βλέπετε πως τα «σημεία» της σαγήνης του Baudrillard  ισχύουν στις μέρες μας! Καθαρή διαφάνεια του κακού. Άσχετα σημαίνοντα συνδέονται μεταξύ τους με ισοδύναμη αντιστοιχία. Δεν προσέχεις… άρα είσαι άρρωστος!

Τόσο απλά και ξεκάθαρα.

Καμιά διαλεκτική μορφής και περιεχομένου. Ο ψυχαναγκασμός της διδασκαλικής έδρας  φιγουράρει με υπερεγωτικές προστακτικές εντολές και βγάζει διαγνώσεις διαταραχών. Πως αρχίζει αυτή η προσομοίωση θεραπευτικής πρόληψης; Με μια σύμπτωση του χώρου και του χρόνου. Δεν μπορείς να διακρίνεις πια «που είσαι» και «πως είσαι» ή αν «θέλεις να είσαι εκεί που σε τοποθέτησαν ως γλάστρα». Αν η μικρή Βέρα αποστρέφει το βλέμμα της γιατί βαριέται δεν φταίει το βαρετό μάθημα και ο τρόπος διδασκαλίας αλλά η ίδια η Βέρα είναι ύποπτη για ψυχική νόσο. Ο μόνος τρόπος διαφυγής της από το «σύμπτωμα της ανυπαρξίας» που της μεταμοσχεύουν στην σχολική τάξη είναι «να υπάρχει» σαν ακίνητο βλέμμα και έτσι να προκαλεί μια «σχολική α-ταξία». Τα μέλη της γίνονται ρευστά όπως στα κινούμενα σχέδια. Είναι σαν να έχει μπει στον πίνακα του Νταλί με τα ρευστά ρολόγια κι έχει γίνει ένα από αυτά. Ο χρόνος λιώνει και εκείνη χύνεται στο θρανίο της. Κολλάει πάνω του όπως κολλάει και η δασκάλα στην έδρα της. Δεν μιλάει. Δεν κουνιέται. Η δασκάλα όμως…

«Να σας πω…»

«Πες μου Βέρα…»

«Να… η δασκάλα μου μιλάει συνέχεια σαν να την έχουν κουρδίσει…αλλά δεν κουνιέται»

Μου χαμογελάει πονηρά και πιάνω στα λόγια της την ασυγχρονία στο μοντάζ εικόνας και ήχου. Μια κινούμενη εικόνα που μιλάει χωρίς να κουνάει τα χείλη της. Ένα αέναο μουρμουρητό νανουρίζει την Βέρα. Θα μπορούσε να είναι αστεία η δασκάλα όπως στα κινούμενα σχέδια αλλά είναι τρομακτική. Θέλει να την κάνει σαν και αυτήν. Η Βέρα φοβάται και κρύβει τα λόγια της για να μην της δώσουν και άλλη «ποινή» διάγνωσης. Ξαπλώνει πάνω στους αγκώνες της στο θρανίο και περνάει σε μια αυτοτιμωρία που είναι ορατή στα δικά μου μάτια. Διχοτομεί το κορμάκι της σε «πάνω» και «κάτω» μέρος. Το «κάτω» το ακινητοποιεί στο κάθισμα και το «πάνω» βγάζει φτερά αγγέλου. Το ρήγμα στην εικόνα του σώματός της έχει ανοίξει:

 Έχει πια ορθάνοιχτα μάτια, κλειστά αυτιά και κλειστό στόμα παραδομένο στην απόλαυση του Άλλου…

«Σε σας μόνο θα το πω…» μου λέει η Βέρα.   

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ: «ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ»

φωτο gianpal333

Αντί για στόμια και ερωτογενείς ζώνες συρρικνώνεσαι σε ένα αδηφάγο στόμα. Πόσα σημαίνοντα ή υπερεγωτικές εντολές σου λένε να τρως κάθε μέρα για να συμβάλεις κι εσύ στην κατασκευή του Υπερ-βολικού Νάρκισσου; Τα τρως όλα αυτά. Τρως και τις σάρκες σου. Έχεις μασήσει για τα καλά αλλά δεν αφοδεύεις! Έχεις μια αναθεματισμένη δυσκοιλιότητα. Προσπαθείς να μην το σκέφτεσαι και για να ανταποκριθείς στα νούμερα, ως νούμερο, ακολουθείς συμβουλές και διαγράμματα. Σου λένε να αυτοαξιολογείσαι κάθε μέρα γιατί: α) Πρώτα  πρέπει να εξουδετερώσεις μια ποσότητα λίμπιντο και να την κάνεις ουδέτερη. Ούτε φύλο. Ούτε σεξ. β) να κρατάς τον κόπο σου, ως σκατό, για τον εαυτό σου. Να τον συσσωρεύεις. Αν πεινάσεις μπορείς να τον κάνεις και παξιμάδι. γ) να μετράς τις επιδόσεις σου στα γυμναστήρια για να βλέπεις πόσο «μεγάλη την έχεις κάθε φορά» την μυϊκή σου μάζα. Τα κάνεις όλα αυτά και ζεις σαν παράσιτο σώμα στο σώμα του Άλλου. Σφίγγεσαι. Ανασηκώνεις τα φρύδια σου από την προσπάθεια αλλά τίποτα. Τσάμπα κόπος. Δεν μπορείς να αφοδεύσεις!

«Τα θέλει ο κώλος σου!» σου λένε κουνώντας με ύφος το κεφάλι.

Έτσι σε φυλακίζουν σε ένα κοίλο καθρέπτη που αντανακλά όψεις στοματικότητας και πρωκτικότητας. Πως φτάσαμε όμως από το «στόμα» στον «πρωκτό»; Ο Freud θα μας έλεγε ότι χρειάστηκε απλά μια διαστροφή οργάνου. Από πολύ μικρός, ως πολύμορφο διαστροφικό παιδάκι, αναζητάς τις έντονες μυϊκές συστολές, το πέρασμα μέσα από τον πρωκτό, και ένα πόνο μαζί με ευχαρίστηση. Εγώ θα σας έλεγα ότι χρειάστηκε μια πιο σύντομη διαδρομή για να φτάσουμε ως εκεί. Μια απλή συρρίκνωση του «ενήλικου παιδιού» σε ένα «στόμα» ή σε ένα «πρωκτό». Όλα τα άλλα ήρθαν σε ομόκεντρους κύκλους γύρω του. Δηλαδή, ένα σώμα χωρίς όργανα, ένα αδηφάγο οικογενειακό σώμα, μια επιφάνεια σώματος χωρίς εικόνα σώματος, και ένα σωματικό σχήμα διάτρητο από τα συμπτώματα του Άλλου, που ζητάει συνεχώς «πλάτες» για να καλύπτει τα νώτα του.

 Όμως τα νώτα του μένουν διαρκώς ακάλυπτα και η  υπερεγωτική εντολή ξαναχτυπά στα αχαμνά.

«Τι κάθεσαι τώρα σαν κλαμένο μουνί; Σου μιλάω! Κάνε κάτι! Εμ, δεν τα λέω εγώ; Τα θέλει ο κώλος σου…»