Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ…

(απόσπασμα σεμιναρίου)

Έχετε δει να τρέχουν πίσω από «το κατάλαβα» και να γίνονται ακόλουθοι όποιου τους κάνει να καταλαβαίνουν με χειραγώγηση. Γαντζώνονται και δημιουργούν αλυσίδες απόλαυσης αυτού που νομίζουν ότι έχουν καταλάβει. Είναι αυτό που ξέρετε ήδη. Η ανάγκη να τα κάνω πολύ απλά τα πράγματα και να ξεμπερδεύω. Τότε όμως μπερδεύονται όλο και πιο πολύ. Αν κάποιος με στόμφο παπαγαλίσει ότι ο μαζοχιστής γουστάρει τον πόνο και ο σαδιστής γουστάρει να δέρνει θα βρει και το ανάλογο κοινό που θα πει: «Ορίστε! Επιτέλους με δυο λέξεις μου απάντησε στο ερώτημά μου» το τάδε άρθρο. Μόνο που δεν πρόκειται για απαντήσεις αλλά για τηλεπαιχνίδια και παρωπίδες. Είναι σαν να απαγορεύεται η επινόηση και να επιτρέπεται  μόνο η αναπαραγωγή του ίδιου και του ίδιου μορφώματος.

Για να μην κατρακυλούν  λοιπόν τα πράγματα και γίνονται ρευστά τα σταθεροποιούν με  εγγυήσεις του «κατάλαβα». Αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση συνέχειας…

- Αυτό δεν είναι όμως και μια ασπίδα;

Σώτη: Ως προς τι;

-Ως προς την συνέχεια…

Σώτη: Βεβαίως. Το «κατάλαβα» ποια συνέχεια μας φέρνει; Μας φέρνει την διαδοχή αυτού που κατάλαβα. Διαδοχικά πλάνα. Αυτό μου φέρνει. Ένα λίμνασμα. Αν πω ότι «το κατάλαβα και θα το δω αλλιώς» αυτό είναι άλλο. Διαφέρει από το να γίνω αυτό που κατάλαβα. Και εδώ έχουμε πάλι σαγήνη…Στην πραγματικότητα τίποτα δεν καταλαβαίνουν. Είναι άλλη μια μορφή «κάνω σαν» να το κατάλαβα και παρεμποδίζει την επιθυμία σας. Επιπλέον σας βάζει μέσα στην αναπαράσταση και σε μια συνεχόμενη προσομοίωση. Από δω θα ξεπηδήσουν φόβοι και δυο αδηφάγες ανάγκες που σας τρώνε τη ζωή. Η ανάγκη να αγαπηθώ (χωρίς να αγαπώ) και η ανάγκη να μην μείνω μόνος. Ένα απλό παράδειγμα αναπαράστασης του ίδιου μορφώματος αναγκών από γενιά σε γενιά είναι να μην προδώσω ότι παρέλαβα. Μπορεί να μην ήθελα να γίνω φούρναρης, ούτε να φτιάξω φούρνο σαν αυτό που είχε η οικογένειά μου αλλά θα πάω να κάνω αυτό ακριβώς που δεν θέλω για να επεκτείνω την διαδοχή του «σαράντα χρόνια» φούρναρης.

-Και την πληρώνει το σώμα;

Σώτη: Το σώμα λέει αλήθεια μέσα από τα συμπτώματά του. Όταν μπαίνετε στον λαβύρινθο των σκέψεων και δεν ξέρετε ποιος μιλάει και τι να κάνετε καλύτερα να ακούτε το σώμα σας…

photo gian pal(333)

    

ΓΙΟΡΤΙΝΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Όταν «κάνω σαν» να γιορτάζω αναδιπλασιάζω τον πόνο μου. Όταν κάνω όπως κάνουν όλοι μπλοκάρω την επιθυμία μου. Η αναπαράσταση μπλοκάρει την επιθυμητική ροή. Είναι σαν να είσαι αιχμάλωτος στην καλύβα της γριάς μάγισσας, στη χώρα των ξωτικών, των κουραμπιέδων και της σοκολάτας. Η όψη των αιχμαλώτων είναι μελαγχολική όσο και να θέλουν να δείχνουν ότι απολαμβάνουν την γιορτινή ατμόσφαιρα. Η διαστροφή της επιθυμίας είναι να φτιάξεις μια ολόιδια καλύβα που απέξω θα δείχνει αρχοντικό και μέσα θα είναι η ακριβής αναπαράσταση της αιχμαλωσίας σου. Να μαραζώνεις μέσα της με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά και να περιμένεις εκείνον ή εκείνη που θα έρθει για να σε σώσει. Ακόμα κι αν «σωθείς» δεν θα είσαι εσύ εκείνος που «σώθηκε» όταν απουσιάζεις από τις πράξεις σου μια που κάτι μέσα σου σου λέει ότι οι πράξεις σου σε πηγαίνουν προς θάνατο. Σαν να τις αφήνεις να πετύχουν ή να αποτύχουν από μόνες τους ενώ εσύ τις κοιτάς από ψηλά… από ένα σύννεφο das ding (του φροϋδικού Πράγματος). Από ψηλά όμως κοιτούν και οι νεκροί.

«μας βλέπουν από ψηλά…» λένε.

Όταν με βαριά καρδιά βάζεις τα καλά σου για τις γιορτές ή βάζεις το κεφάλι κάτω τις καθημερινές απλά εκτελείς εντολές. Μέσα στον λήθαργο ενός απόκοσμου ύπνου με βαρύ κεφάλι από τα ψώνια, τα χρέη, τους πιστωτές και τους οφειλέτες εξυπηρετείς τον λόγο ενός Άλλου. Με μια μόνιμη υπνηλία σαν μαστούρα υπακούς και εκτελείς εντολές. Έτσι είσαι συνεχώς «εκτός εαυτού». Ακόμα και όταν είσαι σε κλίμα εορταστικό, πενθείς.

Γαντζώνεσαι από όπου μπορείς γιατί νιώθεις ότι στερεύεις από ενέργεια. Τότε είναι που οι άνθρωποι μεταλλάσσονται σε ρούχα. Πότε μαζεύουν, πότε απλώνουν, πότε ξεθωριάζουν και πότε μπαλώνονται. Το σώμα όμως δεν είναι ρούχο. Το μάτι δεν είναι για να απολαμβάνει σενάρια πόνου. Ούτε το αυτί για να ακούει συνέχεια το ίδιο ρεφρέν, ούτε το χέρι για να γράφει συνέχεια την ίδια αμετάκλητη μοίρα του. Ο άνθρωπος δεν είναι σκέτη επιφάνεια εγγραφής για να αφήνουν πάνω του σημάδια τα χρόνια που περνούν.

Αντί λοιπόν να βραχυκυκλώνεσαι με τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου και να αναβοσβήνεις μαζί τους μπορείς να είσαι εσύ αυτός που γεννιέται και ανασταίνεται από τους νεκρούς… Και αυτός είναι ένας λόγος για να το γιορτάσεις πραγματικά!

Καλά Χριστούγεννα…

photo gianpal(333)

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ:ΥΠΝΩΣΗ

Τους μαζεύουν και τους λένε «πηγαίνετε πίσω στην παιδική σας ηλικία και θυμηθείτε την σχέση που είχατε με τους γονείς σας!». Ό,τι και αν θυμηθείτε θα μεταφραστεί ισοδύναμα σε αυτό που σας συμβαίνει τώρα. Αν σας έλειπε ο μπαμπάς σας και είστε κορίτσι θα κάνετε σχέσεις με ηλικιωμένους άντρες. Αν η μαμά σας ήταν καταπιεστική και είστε αγόρι θα αναζητάτε φαλλικές γυναίκες. Όλοι αυτοί οι χρησμοί σας εγκλωβίζουν σε μερικά τετραγωνικά στενόμυαλης σκέψης. Έτσι ανακυκλώνεται ο εθισμός στην προσομοίωση «κάνεις σαν…» και στην ύπνωση «τον θέλω γιατί είναι ο μπαμπάς μου!» ή «την θέλω γιατί είναι η μαμά μου!».

Ο Henri Bergson (Le rire) περιγράφει την μέθοδο υποβολής που υπνωτίζει με υπονοούμενα, που προκαλεί ακόμη και παραισθήσεις, που δημιουργεί σύγχυση και που μεταμορφώνει τα πρόσωπα σε πράγματα. Θα σας το αναλύσω λίγο για να το δείτε. Η σύγχυση δημιουργείται με την ομοιότητα, κατά την δική μου ψυχαναλυτική ματιά. Δηλαδή, «αν κάποτε σε έβρισαν», (αίτιο), αναζητάς το βρίσιμο όπως τότε στο τώρα (αποτέλεσμα). Έτσι σου λένε. Αυτό το «ένα και ένα κάνουν δύο» οδηγεί σε μια παρανοϊκή λογική που φαντάζει μαθηματικού τύπου. Πολύ εύκολα κάνεις τους άλλους πράγμα, αντικείμενο, μια που έγινες και εσύ. Τους ταξινομείς, τους μετράς, τους στοιχίζεις για την παρέλαση κτλ. Ο χρόνος φυλακίζεται στον χώρο, σε μια τοπολογία αδιέξοδη και εδώ αρχίζει η ύπνωση των θεραπευτικών μοντέλων που δήθεν σε κάνουν ανθεκτικό στο τραύμα σου με την επανάληψη της υποβολής και στην ουσία σε εξαφανίζουν. Δεν έχεις πια σάρκα και οστά και κόβεις βόλτες στο προαύλιο της φυλακής σου σαν φάντασμα του εαυτού σου. Έχεις ήδη δεχτεί πειθήνια την εικόνα που σου υποβάλλεται.

Θα σας αφηγηθώ μια μικρή σκηνή που δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό το «ρεφρέν» που σε μαθαίνουν να τραγουδάς, στη δουλειά σου και στις σχέσεις σου με τους άλλους. Ένας άντρας βάφει μια καρέκλα, την μεταφέρει έξω, «όχι, έχει πολύ αέρα, δεν θα στεγνώσει…», την ξαναβάζει μέσα «όχι, εδώ έχει υγρασία, δεν θα στεγνώσει….», την ξαναβγάζει έξω και όλο κινείται σε αυτόν τον αποχαυνωτικό ρυθμό της αδράνειας για οκτάωρα και δωδεκάωρα ενώ «κάνει σαν» να είναι χρήσιμος για κάτι! Ο εργοδότης του καμαρώνει που τον βλέπει να μην κάθεται ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο δεν κάθεται να σκεφτεί ούτε η σκέψη του. Και αν το κάνει θα γυροφέρνει αντικείμενα, θα τρελαίνεται στο εσωτερικό «μπλα, μπλα…»της, θα τρομάζει και όλο θα συρρικνώνει το σώμα σε ένα ξεψυχισμένο ακόλουθό της.

Η ύπνωση έχει πάρει το πάνω χέρι…

photo gianpal333

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Πως διεισδύει ο ένας στον άλλο χωρίς καν να το σκεφτεί λιγουλάκι; Με τον φαλλό της ενσυναίσθησης, των πληροφοριών, του ελέγχου του χρόνου και των κινήσεων, με βρεφικές αδηφάγες ανάγκες που μεταφράζονται σε άπειρα «σ’αγαπώ» και κολλούν στο στόμα σαν τσιρότα. Εδώ η Εύα προπορεύεται ξυπόλητη στα αγγούρια μια που τον φαλλό της γνώσης της ενσυναίσθησης τον έχει ήδη πιο μακρύ. Η ευσεβής Εύα που έχει Θεό πίσω της αλλά όχι άντρα, δίνει τα παιδιά της στην εκκλησία για να μην τα χάσει ποτέ και διαιωνίζει την ίδια διαστροφική τριάδα για πάντα «μάνα με το θεό και παιδί». Που αλλού έχει τον φαλλό; Στο μάτι!(αυταρχικό, υπεροπτικό, ψυχρό βλέμμα) που «κάνει σαν» να βλέπει με ενσυναίσθηση. Η λεγόμενη ενσυναίσθηση είναι η πιο μεγάλη διαστροφή με σφραγίδα Φιδιού κολοβού. Σου λέει ότι επιβάλλεται να παίρνεις τη θέση του άλλου! Να γίνεσαι ο άλλος, να μπαίνεις στο πετσί του, να διεισδύεις στις σκέψεις του και όλα αυτά με την ευλογία του Φιδιού/Θεού. Για να πάμε λίγο στην Γένεση…

 

photo gianpal333

Α)Η Εύα τρώει…(τρώγεται να του δοθεί για να τον έχει)

Β) Δίνει στον Αδάμ…(την παίρνει σαν φαγώσιμο, την ξέρει ήδη)

Γ) Ο Αδάμ την γνωρίζει σεξουαλικά.

Όταν θα κληθεί ο άντρας να αφήσει τον πατέρα και την μάνα του (το πολύτιμο Οιδιπόδειό του) και να ενωθεί, να προσκολληθεί σε μια σάρκα με την γυναίκα του, δηλαδή να γίνει και πάλι άνθρωπος (Αδάμ/Εύα) και όχι φαγώσιμο είδος, δεν ξέρει πώς να το κάνει. Η ενσάρκωση διαρκώς του διαφεύγει. Τι σημαίνει «οστό από τα οστά» και «σάρκα από την σάρκα» που της είπε, δεν ξέρει. Προτιμάει τώρα που την ξέρει ήδη να την μάθει ακόμα καλύτερα. Απέξω και ανακατωτά. Να ελέγχει τον χρόνο της, τις κινήσεις της και αυτή του ανταποδίδει το ίδιο. Έγιναν και οι δυο ίδιοι και γαμιούνται χωρίς να αγαπιούνται αλλά δεν τους πειράζει.

Όσο όμως και να «κάνουν σαν» να είναι Ένα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς. Τα αντικείμενα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς! Γι’αυτό μπαίνουν στο Εμείς (λεωφορείο, κόμμα κτλ,) παίρνουν τη θέση κάποιου άλλου, το σώμα του, το φύλο του, χαπακώνονται και κοιμούνται βαριά χωρίς όνειρα ή γίνονται αυτοκόλλητα σε μια σύνθεση τερατώδη (μαμαδοκόρη, μαμαδομπαμπάς κτλ,) ή γίνονται φορείς του Εμείς και στο τέλος της γραμμής (αφετηρία-κέντρο-τερματικός σταθμός) ξορκίζουν τον θάνατο των αντικειμένων για να επαναληφθεί η ίδια θανάσιμη διαδρομή. Και ενώ «κάνουν σαν» να μην πεθαίνουν με τίποτα το υποκείμενο «πεθαίνει» με την βιβλική έννοια. Κοιμάται με τα μάτια ορθάνοιχτα όλη μέρα, σωπαίνει, βουβαίνεται, τρέμει όταν πάει να μιλήσει, είναι εξόριστο και άστεγο αλλά είναι το μόνο που θα ζήσει…όταν γεννηθεί…

Είναι το μόνο που όντως βλέπει…τα τυφλά σημεία του.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΝΩ ΣΑΝ»

Μια πανοπτική γνώση υπάρχει αντί για σένα. Σε κατατάσσει, σε κόβει, σε ράβει, διεισδύει μέσα σου, εξιχνιάζει και το παραμικρό πάνω σου και αντί να εμφανίζεσαι ως άνθρωπος στο Πραγματικό, εξοντώνεσαι σαν πραγματικό αντικείμενο στο Πραγματικό και από εσένα μένει μόνο η εικόνα σου κάπου ποσταρισμένη για να δείχνει ό,τι κάποτε υπήρξες σαν εικόνα. Ή γίνεσαι αρχαιολογικό υλικό, απολίθωμα, ένας σωρός από πέτρα, ξύλο, μέταλλο, που κάποτε ήταν άγαλμα στην είσοδο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και προσποιούνταν τον ακίνητο, αγέλαστο και υπάκουο άνθρωπο. Ακόμη και τα θραύσματά σου στο πουθενά δεν αγγίζουν το πιο Πραγματικό από όλα.

Εσένα… 

 

photo gianpal333

Το θέμα της παρουσίας σου και της απουσίας σου ως υποκείμενο της επιθυμίας, του λόγου σου, της ίδιας σου της σάρκας και των οστών σου μένει εντελώς ανέγγιχτο ενώ σε απογράφουν, σε πάνε σε στρατόπεδα εργασίας, διασκέδασης, αναπαραγωγής, για να κρύψουν ότι ήδη έχει προηγηθεί ο θάλαμος αερίων… Πνίγεσαι με το ίδιο σου το σάλιο. Όλα φαντάζουν αληθινά και επιστημονικά. Σε πηγαίνουν από αλήθεια σε αλήθεια και τελικά όλο και πιο πολύ βυθίζεσαι στην ψευδαίσθηση. Αν μέσα σ’αυτήν την δήθεν επιστημονική αλήθεια εστιάσεις σε κάτι που την υπερβαίνει σε περνάνε για τρελό ενώ είσαι ο μόνος λογικός που το είδες. Είδες το Φίδι της Εδέμ να «κάνει σαν» να είναι ο ίδιος ο Θεός. Σκέτο τεράστιο κεφάλι, κούφιο αλλά γεμάτο με γνώση τύπου ολικής διείσδυσης, χωρίς σώμα και με απόληξη μιας ουράς που την χώνει παντού…Σου κόβει τον συνειρμό, απορρίπτει κάθε μεταφυσικό, υπερφυσικό, κάθε ακατάληπτο για αυτή την γνώση, διαγράφει ό,τι υπερβαίνει τα κουτάκια της ταξινόμησής της και τα κάνει όλα μηχανιστικά και μηχανορραφίες. Στην ουσία εξοντώνει την ίδια την γνώση και την σκέψη ενώ «κάνει σαν» να σου τις δίνει απλόχερα για κοινή χρήση. Δεν αντέχεις άλλο να παίρνεις και να δίνεις λογαριασμούς χωρίς να υπάρχεις αλλά προηγείται το να είσαι λειτουργικός.

Πάει περίπατο η μάγισσα και το σκουπόξυλό της αλλά στη θέση της έχεις χερούλια στα ντουλάπια σου που αστράφτουν από καθαριότητα. Χερούλια καθαρά-απορρυπαντικά-λάμψη που διαρκεί. Μέχρι εκεί μπορείς να σκεφτείς. Και πάλι από την αρχή. Να πας να αγοράσεις και να καθαρίσεις για να ξαναδείς αυτή την λάμψη στα χερούλια.

Μέχρι εκεί…

Το τρίπτυχο της συμφοράς δεν μπορείς να το σκεφτείς. Τουλάχιστον με την μάγισσα και το σκουπόξυλο θα είχες κάτι για να αναρωτηθείς…Η εξόντωση των μαγισσών στις μέρες μας έχει και άλλη επίπτωση. Όνειρα, επιθυμίες, πηγές, ροές, εξοντώνονται κι αυτά. Η θρησκεία του «κάνω σαν» γαμάει και δέρνει τους πιστούς της. Τους κάνει μινιατούρες και τους αφήνει να ψευτοζούν σε μακέτες πόλεων.