Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ MATRIX

Ο χρόνος λιμνάζει σε μια ακύμαντη λίμνη του καθρέφτη, σε μια εικονική αναπαράσταση χωρίς λόγια... Ίσως να σας εκπλήξει αυτό που θα σας πω αλλά «το ασυνείδητο είναι δομημένο με εικόνες» και δεν είναι δομημένο σαν γλώσσα όπως έλεγε ο Lacan. Οι αναλυόμενοι πρώτα ανασύρουν κάποια εικόνα που τους στοιχειώνει και έπειτα έρχεται η λεζάντα ή κάποια φράση που κατάπιαν. Στο να κυνηγάνε οι ψυχαναλυτές με το τουφέκι τα σημαίνοντα και να αποκλίνουν συνεχώς από κάθε αινιγματικό σημαίνον με νόημα, βρέθηκαν στους κύκλους του σημείου που κάνει μπίζνες και οι μπίζνες επαναφέρουν τους πιστούς τους στο ίδιο πάντα σημείο, δηλαδή στο matrix. Προηγείται το οπτικό ασυνείδητο από κάθε γλώσσα και από κάθε δομημένο λόγο, αυτή είναι η αλήθεια. Ο καθρέφτης δεν έχει στάδιο όπως υπέθεσε ο Lacan, ούτε πρόκειται για απλή αναπαράσταση. Είναι μια αιχμαλωσία για στιγμές που μοιάζουν με αιώνες. Μια συμμετρία «κάνε ό,τι κάνω…» όπου ο χρόνος γίνεται ιδεατός χώρος (Σχολές, κόμματα κτλ), το κινητό γίνεται ακίνητο και κολλάς «στην κίνηση» όπως σε μια λεωφόρο με πολλά αυτοκίνητα στη σειρά. «Έχει κίνηση» αλλά εσύ μένεις τελείως ακίνητος. Αυτό είναι το παράδοξο! Χώρος και χρόνος μπερδεύονται στο να λιβανίζεις μια πλατωνική Ιδέα (μια εξυψωμένη αγάπη χωρίς ένσαρκη παρουσία, ένα εξυψωμένο εκκρεμές που σε νανουρίζει ή μια σειρά από πράγματα που θα κάνεις αύριο, μεθαύριο αλλά πάντα χωρίς εσένα).Το υποκείμενο του ασυνειδήτου με το Πραγματικό του σώμα, που ανακλάται σε πραγματικό αντικείμενο στον καθρέφτη, φλερτάρει με την αιχμαλωσία του σε μια κινούμενη εικόνα στον καθρέφτη που θυμίζει καρτούν. 

photo gianpal333

Υπάρχει μια ενεργή εικόνα, όπως θα έλεγε και ο Deleuze, η οπτική του υποκειμένου, ο τόπος απ’όπου βλέπει και ακούει, αλλά και ένα μικρότερο κύκλωμα σαν εσωτερικός δακτύλιος που σας ακινητοποιεί μπροστά στον καθρέφτη ενώ πάνω του έρχονται να εφαρμόσουν και άλλοι ομόκεντροι κύκλοι σαν τα κυκλάκια όπου αναγράφονται σε συννεφάκια όταν κάποιος αναπολεί μελαγχολικά ή σκέφτεται κάποιον… Ποιο είναι το εσωτερικό όριο όλων των άλλων κυκλωμάτων σε μορφή εικόνων που σας γυροφέρνουν;

Είναι ένας πυρήνας/δακτύλιος. Το S1, η κορυφή των υψωμάτων των συμπτωμάτων όπου κάθε φορά στήνεται και από ένα παγανιστικό ιερό από τεμαχισμένα μέλη χωρίς σώμα.

Γιατί δεν φτάνει η ενέργεια των ανθρώπων ώστε να φύγουν από το matrix;

Γιατί λιποθυμούν στα μισά του δρόμου μια που κάνουν μπίζνες με τον πόνο και ρίχνουν όλο τους τον χρόνο εκεί…!

 Για να κυλάει ο χρόνος με σταθερή διάρκεια χρειάζεται κάτι να αλλάξει! Αν όλα είναι μια άυλη αγαπητική σούπα κάποια στιγμή θα την λουστείτε στο Πραγματικό…

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ-ΚΙΝΗΣΗΣ…

Ο Deleuze έλεγε ότι αν υποκαταστήσεις την εικόνα με ένα εκφερόμενο της αφαιρείς την κίνηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Έχουμε γεμίσει εικόνες-δράσεις χωρίς καμία κίνηση και η σύγχυση εικόνας/αντικειμένου δεν αφήνει να ξεχωρίσεις ποιος είσαι, τι κάνεις και που βρίσκεσαι.

Τρέχεις για να καλύψεις τον νεκρό σου χρόνο με κάθε λογής άσκηση και ασκητική που καταλήγει σε όργια και αντί να τον αναστήσεις τον νεκρό σου τον σκοτώνεις ξανά και ξανά. Μετά, επειδή περνούν τα χρόνια, σε πιέζουν για παιδάκια-κατοικίδια, να συνεχίσεις κι εσύ μια γραμμή παραγωγής αντί για μια γραμμή (ροή) επιθυμίας. Ποια είναι τα διαστροφικά συμπτώματα αντικειμένου στις μέρες μας;

Α) τα παιδιά έρχονται πρώτα σαν «υψηλό αντικείμενο» των γονιών τους με σκοπό να τους σώσουν…και γίνονται πρόωρα οι γονείς των γονιών τους.

Β) οι μανάδες τους γίνονται οι Γυναίκες με τα κρυφά αρχίδια που επενδύουν στην εικόνα του παιδιού τους για να ξεμπλοκάρουν την δική τους.

Γ) οι μπαμπάδες τους γίνονται βρέφη που διψάνε για βυζί αλλά δεν έχουν στύση πέους ούτε στύση λόγου.

Όλοι είναι κατατρεγμένοι από το Οιδιπόδειο πλέγμα θανάτου και όχι από ένα απλό σύμπλεγμα. Τους κυνηγάει μια παγωμένη χρονοεικόνα-αναπαράσταση στον καθρέφτη. Να συντηρήσουν ό,τι σφάλμα βρήκαν από τις προηγούμενες γενιές, να το απαρνηθούν, να το απωθήσουν και να το μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές. Το «παίρνουν πάνω τους» το σφάλμα γιοί και κόρες, και το δείχνουν εδώ κι εκεί κρύβοντάς το ταυτόχρονα με εκλογικεύσεις και θεωρίες. Αρρωσταίνουν από αυτό, πεθαίνουν από αυτό και πάλι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε…

Η παγωμένη εικόνα που τους στοιχειώνει δεν είναι μια κρούστα που συντηρεί ένα νωπό τραύμα που πρέπει να μείνει κατεψυγμένο για να μην αποψυχθεί και πονέσει ή να μην χαλάσει ή να μην βρωμίσει… Ακόμη και μέσα στη ζωή του Freud βρίσκουμε τα υπολείμματα αυτής της μερικής απόψυξης που σχετίζονται με τα κρυφά σφάλματα-παραστρατήματα του πατέρα του. Τα κρυφά συμβάντα της ζωής του Jacob Freud, που όλο και κάπου είχε πάρει το αυτί του μικρού Freud, τα συνέχισε και ο ίδιος...

Βλέπεις;

Δεν βλέπεις καν…

Ο Freud υπέθεσε ότι θα κριθεί για τα κρίματά του πατέρα του στη μέλλουσα κρίση για πάντα! Πρέπει να τον σώσει επειγόντως!

«Πως;»

Με μια, τουλάχιστον, κρίση άγχους ή κρίση πανικού, για να τον λυπηθεί ο Θεούλης και να μην κριθεί ο ίδιος για τα σφάλματα του πατέρα του. Θα κριθεί βέβαια κι αυτός αλλά πιο επιεικώς μια που δεν έζησε ποτέ με όλες αυτές τις κρίσεις που τον βρήκαν στην ζωή του. Ή θα τον σώσει εγκαταλείποντας νωρίς τις ηδονές του σεξ και ψάχνοντας την ασκητική του πνεύματος στην ψυχανάλυση.

Έτσι όμως όπως θα του έλεγε και ένας αναλυόμενος, «έβαλε το ένα πόδι πάνω στον τοίχο, έβαλε και το άλλο και έπεσε…»

photo gianpal333

ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

Μια δαγκωματιά θα σε πείσει... Χιονάτη! Μπορείς να τα φας όλα εκτός απ' αυτό! Άν φας το κόκκινο μισό ενός ερυθρόλευκου μήλου σε τρως. Μια γερή μπουκιά που τρώμε λαίμαργα μας συγχωνεύει με αυτό που φάγαμε. Παίρνουμε την όψη του. Μας κατοικεί. Μιλάει αντί για εμάς. Μιλιόμαστε απ' αυτό... Άν το φας Εσύ δεν θα'σαι πια Εσύ. Ένα σφάλμα διαχωρισμού θα σε ρίξει κατάχαμα με το μήλο του Αδάμ σκαλωμένο στο λαιμό σου… Το μήλο είναι ένα κόκκαλο στο λαιμό σου. Ένα μήλο με δόντια…Το έγκλημα όμως δεν έρχεται μόνο απ' έξω, απο την μάγισσα. Έρχεται και απο μέσα. Το έγκλημα κατοικεί στο ίδιο το μήλο που στηρίζει τον διαστροφικό νόμο της μάγισσας. Άν δαγκώσεις το δόλωμα μια σκιά θανάτου θα σε επισκιάσει και μια μοχθηρή μητριά θα μορφάζει με κακία μέσα απο τα γελαστά σου μάτια. Τι θα διαλέξεις Χιονάτη; Το μήλο σαν αντικείμενο – αίτιο της επιθυμίας σου ή σαν ενορμητικό αντικείμενο;

Προς το παρόν χαζεύεις μια διάφανη κουρτίνα μπάνιου που κρέμεται με κρίκους απο την οροφή.

photo gianpal333

«Βασίλισσα, εσύ είσαι η ομορφότερη!»

Η ασυνείδητη εικόνα του σώματός μας είναι μέσα μας χωρίς εμάς. Πίσω απο την κουρτίνα σκιαγραφείται η υγρή μορφή ενός γυναικείου κορμιού. Μπορούμε να μαντέψουμε τι κάνει... απο τον ήχο του νερού ή τον καταρράκτη του Νιαγάρα που χύνεται απο ψηλά… Άν σταθούμε αντίκρυ της και σχεδιάσουμε τις παρακάτω λογικές προτάσεις τι θα προκύψει; «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» ή «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Είναι πιο σωστό να αναλωθούμε στο εξής: «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Άς το πάρουμε κι αλλιώς: «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι είναι Χιονάτες» κι έπειτα να συγκρίνουμε την πρόταση «μερικοί κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» με… τότε...

Τότε η γυναικεία φιγούρα θα έχει ήδη εξατμιστεί απο το μπάνιο ή θα έχει δολοφονηθεί κατά ένα αινιγματικό τρόπο την ώρα που η αποβλάκωση των προτάσεων θα έχει καλύψει τα εμφανή ίχνη του μανιακού δολοφόνου που δρα ανύποπτα μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια μας…

«την σήκωσαν, έψαξαν καλά μήπως βρούν τίποτα δηλητηριασμένο, της έλυσαν την ζώνη, της χτένισαν τα μαλλιά, την έπλυναν με κρασί και νερό, αλλά τίποτα δεν κατάφεραν. Η Χιονάτη ήταν πεθαμένη για τα καλά…»

Η φαντασίωση του ερωτικού μήλου του Αδάμ που υπάρχει μόνο για να δοθεί σ' εκείνη γεμίζει το κενό της για λίγο... Μια στιγμή μετά ξηλώνεται απ' άκρη σ' άκρη όλη η μεταξωτή ύφανση που την έντυνε με τον μανδύα τής Δουλτσινέας των ονείρων του. Η φαντασίωση πέφτει στο δάπεδο λιπόθυμη. Δίπλα της κείτεται κι εκείνη. Θα ξαναξυπνήσει με το τυχαίο συναπάντημα του επόμενου πλανόδιου πρίγκιπα καβάλα σε άσπρο άλογο…

ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ: ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΦΟΒΗΘΩ

Τα χαπάκια βγαίνουν από τις τσάντες για να είναι σε ετοιμότητα στα χέρια ανά πάσα στιγμή. Ο φόβος παραμονεύει μια που είναι η βασική παρενέργεια των αντικαταθλιπτικών και των ψυχοφαρμάκων. Όχι ο οποιοσδήποτε φόβος αλλά ο φόβος ότι θα φοβηθείς…Σου μπαίνει η ιδέα που δεν είχες ποτέ πριν και η διάγνωση βγαίνει απευθείας. Σε λένε ψυχαναγκαστικό με έμμονες ιδέες. Προμηθεύεσαι τα χαπάκια σου σαν πολεμοφόδια σε μια μάχη χωρίς φανερό εχθρό και βγαίνεις στη νέα αγορά συμπτωμάτων τελείως ξεβράκωτος στα αγγούρια.

«Ποιος σε φοβίζει;»

«Ποιος σου είπε ότι θα φοβηθείς;»

Αυτές οι ερωτήσεις ούτε καν λέγονται πια. Υπάρχει κίνδυνος να ξυπνήσεις και να ανακαλύψεις την απάτη του νέου συμπτώματος που σου κατασκεύασαν για να ξεχάσεις με το ζόρι τρείς βασικές συντεταγμένες: α) Ποιος είμαι (το φύλο σου με σάρκα-οστά-ψυχή-πνεύμα) β) Που είμαι; (τον χωροχρόνο σου) γ) Πως είμαι; (την ασυνείδητη εικόνα του σώματός σου που δεν τα βρίσκει με την τρεμάμενη εικόνα σου στον καθρέφτη της παραγωγής του εικονοφαντασιακού σώματος μέσα στο οποίο σε εγκλώβισαν). Αντί για άνθρωπος με αυτόνομο βάδισμα και βλέμμα που δεν βλέπει την μέλλουσα κρίση στο κάθε βήμα του, σε κατάντησαν κινούμενη φαρμακαποθήκη με χέρια κουμπαράδες και πόδια ακρίδας που πασχίζουν να είναι λειτουργικά και να μην διαμελιστούν ξαφνικά. Όλα πια παράγουν πόνο και ο πόνος παράγει φόβο ότι θα πονέσεις και ο φόβος παράγει τον πόνο ότι μια που σου συνέβη μια φορά θα σου ξανασυμβεί κι εσύ αναπαράγεις τον φαύλο κύκλο του «φοβάμαι ότι θα φοβηθώ» με την ευλογία του κάθε θεραπευτή σου που πιστεύει στο χρέος προς τα μνημόνια του πόνου και του φόβου ενώ απωθεί την πίστη προς την έξοδο. Το κεφάλι δεν στέκει πια καλά στον αυχένα, τα χέρια συστρέφονται και σε μουτσώνουν οι παλάμες, τα πόδια κλωτσάνε από μόνα τους, τα χείλη λένε «ναι…όλα καλά…» και τα φρύδια ανασηκώνονται γνέφοντας «όχι!...σκατά είναι όλα…» κι εσύ δεν ξέρεις γιατί φοβάσαι ότι θα φοβηθείς…

photo gianpal333

Αντί να «βγάλεις γλώσσα» δαγκώνεις την γλώσσα σου και την καταπίνεις και νιώθεις ότι πνίγεσαι. Τυλίγεσαι στα μπράτσα σου και φοβάσαι. Θέλεις κάποιον να σε πάει βόλτα, να σε τρέφει, να σου κρατάει το χεράκι και όλο επιστρέφεις στην εμβρυακή ζωή σε μια μήτρα που πια δεν σε χωράει. Ίσως θα έπρεπε να ακούσεις τι μου είπε η τρίχρονη μικρούλα σε ένα σεμινάριο παραμυθοχώρας όταν είπα στα παιδιά:

«Ο πρίγκιπας έχασε τον δρόμο του μέσα στο δάσος και φοβόταν όταν…»

«Κυρία Σώθη;» σηκώνει η μικρή το χεράκι της μπροστά στο ύψος των ματιών μου για να με διακόψει. Έχει κάτι σπουδαίο να μου πει…

«Νήπως, λέω νήπως…τον είχε αιχμαλωτίσει η κακιά μάγισσα;…»

«Ακριβώς! Μικρή μου…αυτήν την αιχμαλωσία απωθούν τα ενήλικα παιδάκια και σαγηνεύονται από τον ίδιο τους τον φόβο αλλά εσείς δεν είσαστε αθώα όπως αυτά. Εσείς ξέρετε να αποφεύγετε τις παγίδες της κακιάς μάγισσας…»

«Κυρία Σώτη;» παίρνει τον λόγο ένας πεντάχρονος που αρθρώνει καλύτερα τις λέξεις του. «Ο πρίγκιπας δεν είναι αθώος…ο βασιλιάς είναι αθώος που σημαίνει ότι δεν είναι έπσυπνος!»

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

φωτο gianpal333

Πως μετράς τις διαδρομές σου; «Από» και «προς» την μήτρα-καταφύγιο είναι ένα τσιγάρο δρόμος. Το ρήμα «μετρώ» μπορεί να μετράει τα βήματα, τις στάσεις, τον τελικό προορισμό σου αλλά χάνει τον τόπο και τον χρόνο. Χάνει το μεσοδιάστημα ανάμεσα στο «από» και «προς». Δεν μπορείς να καταναλώνεις απλά τον φόβο σου, όπως «τρώει τις αποστάσεις» το μετρό. Ο φόβος της έλλειψης επιθυμίας σε τρελαίνει. Αυτός «ο φόβος ότι θα φοβηθείς» παράγεται σε ένα καταναλωτικό κύκλο σπατάλης και κατακράτησης φόβου. Μια ενούρηση και μια δυσκοιλιότητα μαζί. Ένα διαρκές «φοβάμαι…»

Ο μικρός Μάνος φοβάται το μετρό. Ο υπόγειος συρμός διεισδύει σε μια «μαύρη» μήτρα που του προκαλεί εφιάλτες τα βράδια. Κολλάει το βλέμμα του στις αφίσες των σταθμών και σαστίζει. Σε μια από αυτές δυο στόματα, ένα αντρικό και ένα γυναικείο, φιλούν το στόμιο ενός μπουκαλιού.

«Αηδία! Εγώ θα φίλαγα την κοπέλα» μου λέει.

Οι γονείς του τον τρέχουν στους ειδικούς. Ο πρώτος θεραπευτής προσπάθησε να τον κάνει να μην φοβάται το μετρό. Σε τρεις μήνες τα κατάφερε. Ο Μάνος άρχισε να μην φοβάται το μετρό και να φοβάται τα λεωφορεία. Έβγαλε κι ένα έκζεμα στα χέρια του που δεν είχε πριν. Την σκυτάλη πήρε ο δεύτερος θεραπευτής που πυροβολώντας το σύμπτωμα «φοβάμαι το μετρό», το μετατόπισε ακόμη παραπέρα. Ο Μάνος δεν φοβόταν πια το μετρό, ούτε τα λεωφορεία. Φοβόταν τα αυτοκίνητα! Η «αυτό-κίνησή» του περιορίστηκε στο ελάχιστο και το έκζεμα εξαπλώθηκε και στα κάτω άκρα. Καθώς η ασυνείδητη εικόνα του καταρρέει μαζί με το σωματικό του σχήμα έρχεται η σειρά του τρίτου θεραπευτή. Η θεραπευτική τεχνική του οδήγησε τον Μάνο στο να φοβάται όχι μόνο τα «μεταφορικά μέσα» στη «μάνα-γη» αλλά και τα εναέρια. Ένας τρόμος για τα αεροπλάνα τον ακινητοποίησε στο δωμάτιό του. Πουθενά δεν ήταν πια ασφαλής!

«Είμαι γυμνός και φοβάμαι…» μου λέει.

Η φράση του μου θύμισε τον βιβλικό Αδάμ και την Εύα όταν γυμνοί και φοβισμένοι έκρυψαν το φύλο τους στα φύλλα της συκιάς.

«Ποιος σου διηγήθηκε ότι είσαι γυμνός;» τους είπε ο Γιαχβέ.

Ο Μάνος μου έδωσε το «χέρι-έκζεμα». Κάθισε απέναντί μου και άρχισε να μιλάει…

ΤΟ «ΧΕΡΙ» ΣΤΗΝ ΨΥΧΩΣΗ

Ε

φωτο gianpal333

Το «χέρι», το «αιδοίο», το «πέος», το «μαλλί» (κεφάλι της γάτας) ή η «γλώσσα» του σκύλου που είναι μακριά και γλύφει το αφεντικό της, είναι η συσσώρευση μερικών φαλλικών αντικειμένων του Άλλου που ενσωματώνονται στο σώμα του παιδιού. Μόλις γίνουν σάρκα και αίμα του, αρχίζει το περίγραμμα της ασυνείδητης εικόνας να συγχέεται με το σωματικό σχήμα σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι ενορμήσεων.

Το «χέρι» της μικρής είναι «χέρι» καταδότης. Ο μπαμπάς παρακολουθεί την μαμά μέσα από το «χέρι» της μικρής. Το «χέρι» της πρέπει να έχει μάτια. Να βλέπει τις κινήσεις της μαμάς, καθώς την κρατάει «χέρι-χέρι» και να τις καρφώνει στον μπαμπά όταν γυρίζει από την δουλειά του το βράδυ. Έτσι αρχίζει η «πατρική μεταφορά» να γίνεται μεταφορά πληροφοριών σε ένα δίκτυο με κατασκόπους και οικογενειακή μαφία. Η «εικόνα-κίνησης» μένει μετέωρη στο βλέμμα του μπαμπά της. Η μικρή, που έχει συρρικνωθεί σε ένα «χέρι βοηθείας», απαγορεύεται να βγει από το σπίτι χωρίς να είναι η συνοδός της μαμάς της.

Η αιμομεικτική μηχανή που κρύβεται σε κρύπτες ονομάτων έχει πάρει μπρος από την βάφτισή της. Το όνομά της είναι μείξη των ονομάτων των γονιών της. Δυο σε Ένα αδιαφοροποίητο. Μέσα στο όνομά της, αναδιπλασιάζει ο ένας γονιός τον άλλο. Κάθε τόσο μια βροχή εντολών πέφτει καταρρακτωδώς πάνω της.

«Πάχυνες!»

«Θα μας κάνεις ρεζίλι με αυτά τα ρούχα που φοράς!»

Όταν το σωματικό της σχήμα δεν συμπίπτει με το Ιδεώδες των γονιών της υφίσταται μια νέα μορφή ρατσισμού. Πρέπει να ανακαινίσει την μόστρα της. Να δείχνει κομψή και γαμάτη καταναλώνοντας ώρες σε υλικά ανακατασκευής για να κατασκευάζει συνεχώς τον εαυτό της. Η μικρή αχρηστεύει «χέρια» και πόδια. Βουλιάζει σε μια νησίδα ψύχωσης με οπτικοακουστικές παραισθήσεις και έχει ένα μόνιμο χαμόγελο στις άκρες των χειλιών της.

Η μαμά της τρέχει για δίαιτες και έχει πάρει σβάρνα τους γιατρούς. Την πήγε και σε ένα ψυχίατρο. Της είπε ότι ο εγκέφαλός της είναι καθαρός. Της βρήκε όμως βλεφαρόπτωση.

«Η καημενούλα! Πού θα σταθούν τώρα οι ψεύτικες βλεφαρίδες;» αναρωτιέται η φιλενάδα της μαμάς.

Και οι δυο έντρομες ψάχνουν το σώμα τους να δουν μήπως έχουν και οι ίδιες φαλλόπτωση…!