Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

Αν δούμε τον άλλο σαν αντικείμενο και τον ζυγίσουμε με το μάτι για να δούμε πόσα θα κερδίσουμε αν του κάτσουμε είναι πουτανιά αλλά πλέον αυτό θεωρείται μια καθωσπρέπει ηθική του κέρδους. Αν μπείτε σε αυτόν τον λαβύρινθο έχετε βγάλει εισιτήριο για το λούνα πάρκ του τρόμου μαζί με τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ. Θα μπείτε σε κυκλικούς στροβίλους φτιαγμένους από τόσες χρονικές περιστροφές όσες είναι και οι ανταλλαγές σας. Αυτός είναι ο χρόνος του λαβυρίνθου. Είναι ο χρόνος μιας χαμηλής πτήσης πάνω στον χρόνο της κάθε μικροσυναλλαγής για σεξ, χρήμα ή προϊόντα που ικανοποιούν μόνο ανάγκες. Ο οποιοσδήποτε και να μπει στη θέση του οποιουδήποτε θα παραχθεί η ίδια απόλαυση. Αυτό λέει η κοινή λογική. «Όλοι τους είναι μαλάκες…» «όλες τους είναι πουτάνες», και πάει λέγοντας. Όλα παίρνουν την όψη της ανάγκης για ικανοποίηση και της αναπαραγωγής συμπτωμάτων.

Το καταφύγιο των συμπτωμάτων, όπως σας λέω συχνά, φιλοξενεί και από ένα πτώμα, όχι εντελώς συμπτωματικά και συγχρόνως δείχνει με πολλαπλά βελάκια προς τον τόπο του εγκλήματος. Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, αφού γεννηθεί χρειάζεται άμεσα να αναστηθεί γιατί γεννιέται ήδη «νεκρό» ή το απονεκρώνουν. Κάπως έτσι απονεκρώθηκε και η libido αφού κατά τον Freud προχωρούσε από το στοματικό στο πρωκτικό και από το πρωκτικό στο φαλλικό στάδιο. Κάπως έτσι αργότερα είδα κλινικά να ενώνεται το στοματικοπρωκτικό και να συνδέεται σε μια μόνο τρύπα! Στην τρύπα του φύλου που την βλέπουν σαν τρύπα είτε πρόκειται για αγοράκι είτε για κοριτσάκι. Η αγάπη, ο έρωτας, έχει καταντήσει ένα τρύπιο εκμηδενισμένο άφυλο πράγμα στο οποίο μπαίνουν για να πάρουν μάτι και δεν ξαναβγαίνουν. Και εδώ αρχίζουν τα παράξενα. Το φύλο μπαίνει στην φαντασίωσή τους σαν αποθήκη συσσώρευσης πρωκτικών υπολοίπων «κάνε!», «δράσε!», «κάνε σαν να κάνεις…» κ.λπ. Γίνεται και χωματερή διεγέρσεων, εντάσεων, προσμίξεων και κόβεται μαχαίρι η ερωτική επιθυμία που πάει πέρα από το σεξ. Τότε είναι που η τρύπα μετατοπίζεται πάνω σε όλο το σώμα. Το σώμα αποκτά διάτρητη όψη, μεταλλάσσεται σε άπειρες μορφές και πεθαίνει.

Για να δούμε λίγο τι συμβαίνει στα παιδιά…

photo gianpal333

Ένα καλό κοριτσάκι στο Δημοτικό, πασχίζει να κρυφτεί από το Μάτι που σαρώνει το ύψος της. Είναι κοντή αλλά το Μάτι της δασκάλας την κάνει να αισθάνεται νάνος. Για κακή της τύχη βγάζει και σπυράκια ακμής. Ο θυμός της φουντώνει αλλά μόνο το δέρμα κρατάει τα ίχνη του θυμού που εξωτερικεύεται με φόβο. Είναι καλό κοριτσάκι με στρουμπουλά ποδαράκια, κατσαρά μαλλιά και γλυκό χαμόγελο. Αν δείξει τον θυμό της θα την πουν «κακό κορίτσι». Μπαίνει λοιπόν στο παιχνίδι χωρίς να ρωτήσει «ποιο είναι το παιχνίδι;» και «ποιοι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού;». Γελάει με τις κακίες που της λένε και αυτοσαρκάζεται για να γελάνε οι άλλοι. Η μαριονέτα είναι πια στο ρόλο που την έβαλαν να είναι. Από μέσα κλαίει και από έξω γελάει. Αυτή είναι η διαίρεση που δεν αφήνει υπόλοιπο. Μόνο την σχίζει στα δυο, την διαμελίζει και την κάνει καρτούν. Και τα άλλα παιδάκια είναι καρτούν. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους για να βγάλουν από αυτό το «δούλεμα» το κέρδος της παρέας. Στραπατσάρουν την εικόνα τους, διεισδύουν στην εικόνα των άλλων, τραβολογιούνται, πετάνε μπηχτές, καρφώματα, σφυριά, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη αρκεί να μην τους διώξει η παρέα και μείνουν ορφανά στους πέντε δρόμους. Αν κάποιος αντιδράσει με αυτή την ηθική του κέρδους κακιώνουν.

«μα είναι ένα παιχνίδι!» λένε μορφάζοντας.

Έχουν συνηθίσει να είναι ηθικά αντικείμενα πολλαπλών χρήσεων.

H ΜΕΘΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ

Ένα κοριτσάκι στο Δημοτικό γράφει μια έκθεση για την άνοιξη. Την περιγράφει σαν νεράιδα πάνω σε άρμα με πράσινο φόρεμα, ανθοστόλιστα μαλλιά και γοβάκια από γρασίδι. Η δασκάλα ανασηκώνει το φρύδι αυστηρά. Την κοιτάει σαν να βλέπει κάποιο καθυστερημένο παιδάκι. Την μαλώνει που δεν λέει ότι λένε όλοι. Ότι η άνοιξη είναι μια  από τις εποχές του χρόνου κ.λπ. Έτσι καταστρέφει κάθε έξυπνο σκίρτημα της σκέψης και κάθε φαντασίωση. Βάζει την άνοιξη στο κουτάκι της, στο διάγραμμά της, στο βαρετό της πλαίσιο και η άνοιξη παγώνει. Τώρα όλα είναι ισοδύναμα. Άνοιξη ή χειμώνας δεν έχει καμιά σημασία για το κοριτσάκι. Όλα είναι εποχές του χρόνου και απλά αλλάζουμε μερικές λέξεις και λέμε το ίδιο πράγμα. Όσα παιδιά υποκύπτουν στην πίεση της ανακύκλωσης μιας ύλης που δεν τρώγεται με τίποτα θεωρούνται άριστοι μαθητές-παπαγάλοι.

Τι γίνεται όμως με την φαντασίωση που πρόδωσαν; Στην επιπλέον διάσταση του χώρου η φαντασίωση γίνεται επιτάχυνση. Η ζωή γίνεται ταινία ή σειρές στο διαδίκτυο αλλά δεν τρέχει τίποτα. Είναι σαν να βλέπεις κάθε μέρα ένα και μόνο επεισόδιο αλλά επειδή το βλέπεις κάθε μέρα έχεις την αίσθηση του σίριαλ. Ένας άντρας λέει συνοφρυωμένος «η ταχύτητα φταίει που δεν κάνω τίποτα στη ζωή μου…».Περνάει γρήγορα από το ένα στο άλλο. Από το λουρί του σκύλου στο πάρκο, στο Γυμναστήριο που μισεί αλλά πηγαίνει γιατί έτσι κάνουν όλοι, στην δουλειά που μισεί αλλά την υπηρετεί, στην σφουγγαρίστρα που πασαλείβει τα βρομόνερα παρά τα καθαρίζει και τελικά κάθε βράδυ μένει άυπνος. Παγιδεύεται στις προθεσμίες πληρωμών και έχει κολλήσει στα κιλά που θα ήθελε να φτάσει. Είναι ακριβώς 70. Αυτό το 70 είναι μια στάση στον γύψο. Ό,τι το ξεπεράσει ή το μειώσει διογκώνεται και χάνει τις αναλογίες του. Κάθε μεταβλητή του 70 οδηγεί σε άπειρες μεταλλάξεις του 70.

«φόβος…θυμός…»

Το χέρι του μοιάζει με πιρούνι. Σφηνωμένο για τα καλά στον γύψο του 70. Το χέρι στον γύψο το συγκρατεί ένα λουρί από τον λαιμό. Συνέχεια σκέφτεται να βρίσκει τρόπους για να μην ξοδεύει τον χρόνο του. Να τον επενδύει με μεθοδικότητα. Όσο το κάνει τόσο τρελαίνεται.

«Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου!» λένε οι διαφημιστές.

Γιατί και τον χρόνο τον βλέπουν σαν ευκαιρία για χρήμα. Και ο Freud βλέπει τον βήχα της Ντόρας σαν κέρδος που θα ήθελε να βγάλει από την αρρώστια της. Το κέρδος της εξοικονόμησης ενέργειας. Τι κέρδος μπορεί να βγάλει σαν σακάτης που μένει ακίνητος ο χρόνος; Μόνο να παρασιτεί στον χώρο μέχρι να ενωθεί μαζί του σε ένα χωροχρόνο σκέτο σάβανο. Η πραγματικότητα βιώνεται σε γνώριμους κύκλους στο προαύλιο της φυλακής του καθενός. Όπου βλέπετε κλειστούς κύκλους υψώνονται και τοίχοι γύρω τους για καλύτερη περίφραξη. Στο κέντρο του κύκλου που είναι και το μέσον του λιμνάζει το Μηδέν. Το μηδέν της μηδενικής φαντασίωσης, το μηδέν που εκμηδενίζει τις φαντασιώσεις και τις κάνει λεφτά, το αδύνατο, το μηδέν της λογικής, το άδειο κέντρο μιας άδειας πόλης και κάποιες εντάσεις που ξεπετάγονται σαν αγριόχορτα εδώ κι εκεί για να σβήσουν αμέσως μετά και να ανάψουν λίγο παραπέρα. Θα θέλατε να ζείτε πάντα εκεί απλά επειδή το περιβάλλον της φυλακής σας φαίνεται οικείο;

 Αυτή η ανακύκλωση του ίδιου πάντα κύκλου προκαλεί πονοκέφαλο και οι έγκλειστοι το ρίχνουνε στο μάτι.

«κάποιος με μάτιασε πάλι…»

Το να λουφάζω στην κοιλιά του κύκλου είναι σαν να αράζω στην ασφάλεια του θανάτου. Σε μια αποχαύνωση σε στάση εμβρύου που κουλουριάζεται στη μήτρα υπολογίζοντας τι θα ήταν χρήσιμο να κάνει και τι θα ήθελε να επιλέξει αλλά ούτε κάνει, ούτε επιλέγει. Το να κυνηγάτε προθεσμίες πληρωμών είναι σαν να τρέχετε στην εθνική οδό με χίλια γιατί πρέπει να φτάσετε στον προορισμό σας χωρίς ούτε μια στάση. Χωρίς να βλέπετε καν το τοπίο γύρω σας. Μόνο μια θολή εικόνα σας συνοδεύει. Είναι σίγουρο ότι θα συμβεί ατύχημα…

gianpal333

"Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΜΠΛΟΦΑ ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ FREUD"

 

φωτο εξω/οπισθοφυλλου Σ.Ι.ΜΑΡΚΑΤΗΣ φωτο εσωφυλλου gianpal333

Είμαι ο ντετέκτιβ Μπλόφα και πρέπει να σταματήσω τον εγκληματία!» είπε στον εαυτό του για να τον προκαλέσει να σηκωθεί. Πως βρέθηκε σε αυτό το σπίτι το στοιχειωμένο όπως στα θρίλερ; Η παρέα είχε πάρει θέσεις γύρω από ένα οβάλ τραπεζάκι. Οι ήχοι που ακούστηκαν από την σκεπή δεν ήταν ακριβώς ποντίκια… Τα τραπουλόχαρτα αναπήδησαν στο τραπεζάκι από μια περίεργη δόνηση πάνω στην ώρα που θα σταματούσαν τα πνευματιστικά παιχνίδια και θα έπαιζαν «μπλόφα».

«Φονικό στο χωριό. Μια κοπέλα νεκρή…»,

Κάποιος διαβάζει την στήλη της εφημερίδας και τσακίζει την σελίδα.

«Ο δολοφόνος δεν άφησε ίχνη…», συνεχίζει η είδηση.

Ο ντετέκτιβ Μπλόφα βρίσκεται ήδη στα πρώτα ίχνη του: «αγαπητέ Freud» έλεγε το email όταν ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η νεκρή δεν ήταν μόνο μια…

Νέα εκδοση απο τις εκδοσεις PSYCHIAMA

«ΕΡΜΗ! ΜΕΙΝΕ!»

Κανείς να μην είναι αδέσποτος, σου λένε. Το μόνο ζωντανό που γαβγίζει στην «σιωπή» που έχει ντύσει σαν σάβανο τα σπίτια είναι το ζωάκι που το εκπαιδεύουν για να μένει στον τόπο. Εξάρτηση-εξάρτημα-αντιστάθμισμα μαζοχιστικού κέρδους: όλα σε πακέτο για το σπίτι! Ο Freud αντί να δει τον απέθαντο βαμπιρισμό της λιβιδινικής ενέργειας από βαμπίρ οιδιποδείου κυκλώματος που την ρουφάνε κάθε μέρα με επενδύσεις «εσύ κάνεις για γράμματα», «εσύ για μανικιούρ», ή «αυτή κάνει για σπίτι, παιδιά, νοικοκυριό», «αυτή κάνει για πουτάνα…», «ο Ερμής κάνει για φύλακας του σπιτιού» κ.λπ, καθηλώθηκε στο να διατηρήσει καθαρό τον δυϊσμό ενόρμησης ζωής-ενόρμησης θανάτου. Έτσι μπήκαμε στα λημέρια μιας μήτρας που τρώει τα παιδιά της και τους απαγορεύει να την προδώσουν. «Δεν επιτρέπεται να αγαπήσεις εκτός της φυλής σου, της σέκτας σου, του στρατοπέδου των Ιδεών σου, καμιά άλλη…γλώσσα, εικόνα, αίσθηση…για να μην πούμε για άνθρωπο». Έτσι χτίζονται οι σύγχρονες Βαβέλ!

 Αν ακολουθήσουμε το κυκλικό μονοπάτι της ενόρμησης που τρεκλίζει γύρω από τα μερικά αντικείμενα σαν μεθυσμένος ναύτης και γυροφέρνουμε ως μερικά αντικείμενα ένα άλλο μερικό αντικείμενο-στόχο, δεν θα φτάσουμε στην πηγή της απόλαυσης αλλά στο οιδιπόδειο σπίτι μας. Όπως συνέβη με την Αλίκη μέσα στον καθρέφτη. Όποιο μονοπάτι και αν έπαιρνε κατέληγε στην αφετηρία της. Στο σπίτι της. Ο Lacan που εκκενώνει την ενέργεια από την ενόρμηση και την κάνει κύκλωμα, απλά την μετουσιώνει και φτάνει από άλλο κυκλικό μονοπάτι (ομόκεντροι κύκλοι-σπείρα-σαγήνη) σε αδρανή στάσιμα νερά που μυρίζουν μαζοχισμό βουτηγμένο στην απόλαυση του πόνου. Εδώ χρειάζεται επειγόντως ένα fall out από την ενόρμηση θανάτου και τον πόνο. Το fall in…το ερωτικό, το κρατάμε αρκεί να μην βυθίζεται στον πόνο της δήθεν αγάπης. Η αγάπη δεν έχει πόνο. Η απόλαυση έχει πόνο και για να σας λύσω κι ένα λακανικό γρίφο θα σας πω ότι η άλλη απόλαυση είναι ο μαζοχισμός!

Ακόμα και το «χύμα» εναλλακτικό στυλάκι εύκολα ευθυγραμμίζεται μαζοχιστικά μέσα σε ένα καλούπι σαδιστικής σημασίας «πρέπει να υιοθετούμε αδέσποτα, να τα φροντίζουμε, να κουραζόμαστε, να μην έχουμε που να τα αφήσουμε, να μένουμε σπίτι για να τους κάνουμε παρέα, κ.λπ.». Τα μόνα αδέσποτα είναι οι ιδιοκτήτες τους. Τα δυο γατιά στο σπίτι δεν είναι αρκετά. Πρέπει να πάρουν και δυο σκυλιά. Ούτε αυτά όμως είναι αρκετά… Δράσεις, δράσεις, για άλλοθι…Δεν ζεις γιατί δεν έχεις χρόνο. Πρέπει να φροντίσεις τα «παιδιά σου». Τα ζωάκια έχουν μεταλλαχθεί μαγικά σε παιδάκια και η οικογένειά σου είναι πολύτεκνη. Πρέπει να πάρεις και μεγαλύτερο αμάξι. Πρέπει…

«Άχ!, βάχ!, ούφ!»

Τα πρώτα φουσκώματα ήρθαν. Το στομάχι φουσκώνει, κάνει δίπλες και κρύβει τον αφαλό σου. Δεν βλέπεις τον αφαλό και πιστεύεις ότι δεν έχεις αφαλό. Δεν ξέρεις από πού ξεκινάει το στομάχι και που καταλήγει η κοιλιά. Είναι όλα κοιλιά. Σε βαραίνει και την βλαστημάς. Πας στο γυμναστήριο για να ξεφουσκώσεις, να βρεις άλλο ένα άλλοθι για το φονικό εναντίον του εαυτού σου, προσπαθείς να είσαι κάπου μόνος με τα μηχανήματα και τα ακουστικά στα αυτιά σου και έρχονται τα αρπακτικά με τις νόρμες παραμάσχαλα για να σε φάνε: «δεν το κάνετε σωστά!», «φέρατε πετσέτα, λουκέτο για το ντουλαπάκι σας, φέρατε;…», «όχι έτσι!, έτσι!», «πρώτα το ένα πρόγραμμα, μετά το άλλο και μετά αν δεν…» όλη την ώρα σου πιπιλίζουν το μυαλό σαν διαφημιστές μυών και οργάνων. Ιδρώνεις, δυσφορείς με την ίδια σου την οσμή που δεν μυρίζει αποσμητικό και είσαι υπό το βλέμμα του εκπαιδευτή σου σαν σκύλος! Φεύγοντας μαζί με ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια μέγγενη στα μηνίγγια και μια ανατριχίλα στην πλάτη παίρνεις δώρο και ένα πακέτο ψυχαναγκασμών που δεν είχες ποτέ πιο πριν. Ο αστράγαλος σου φαίνεται χοντρός, οι πλάτες στενές, η κοιλιά πλαδαρή, κ.λπ. Αν σιγά σιγά γίνεσαι σκύλος χρειάζεσαι και εκπαιδευτή σκύλων για να σου δίνει εντολές

 «Ερμή!, μείνε!!».

 Μένεις. Ούτε καν διανοείσαι να φύγεις. Χωρίς να το θες κλωτσάς την επιθυμία σου να πάει λίγο παραπέρα και αν σε ζορίσει την κυνηγάς με ένα σκουπόξυλο ή της γαβγίζεις σαν να βλέπεις γάτα.

photo gianpal333

ΕΝΟΡΜΗΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ; «ΌΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»

Ο καθένας γνωρίζει μόνο τις ατάκες του, τον ρόλο του, τα λέει και κατεβαίνει από την σκηνή πιο απογοητευμένος από πριν. Δεν μπορώ, σαν ψυχαναλύτρια, να μην βλέπω την τύφλα του συστήματος. Το οικοδόμημα μπάζει νερά από τα θεμέλια της ενόρμησης του θανάτου του Freud. O Freud επινόησε κάτι, χωρίς να το κάνει σημαία του, μπορεί να έκανε και λάθος, πάντα το έλεγε, αλλά οι διάφοροι «ψυχαναλυτές» στον ψυχαναλυτικό χώρο έτρεξαν να το κάνουν σύστημα χωρίς να εξαιρείται  και ο  Lacan. Αναρωτιόμουν γιατί τόσοι αναλυόμενοι που πέρασαν από φροϋδικά και λακανικά πεδία έρχονται και μου λένε ότι η ανάλυση είναι πολύ οδυνηρή, ότι έτσι πρέπει να’ναι, να είσαι σκυθρωπός, να έχεις έλλειψη, να στενάζεις γιατί έτσι είναι η ζωή, γιατί παντού υπάρχει κενό και τρύπες, γιατί όλα καταλήγουν σε απόρριμμα, γιατί πρέπει να συμβιβάζεσαι με το σύμπτωμά σου και να το διαχειρίζεσαι και άλλα τέτοια μαζοχιστικά και φρικτά συμπεράσματα χωρίς επιθυμία, χαρά, αγάπη και ζωή. Χωρίς να ρέει τίποτα για αυτούς. Αυτό το βαμπιρικό κατασκεύασμα που πουλάνε στους ανθρώπους δεν είναι ψυχανάλυση.

Για μένα, κλινικά, η ενόρμηση θανάτου είναι μεγάλο σφάλμα. Θα σας έλεγα ότι δεν υπάρχει αλλά δεν θέλω να προσθέσω άλλο ένα «δεν υπάρχει» στα όσα έβαλε ο Lacan και μετά να διαιωνίσω το δικό του σφάλμα. Όταν δίνουμε έμφαση στο «δεν υπάρχει» χωρίς να το αναλύσουμε σε βάθος, πετάμε ατάκες στον αέρα που στοιχειώνουν τους ανθρώπους. Είναι όπως όταν διαγράφετε κάποιον εραστή ή ερωμένη ενώ δεν τον/την έχετε ξεπεράσει και τότε σας ακολουθεί παντού η αναπαράστασή του/της. Κάθε ορμή είναι ορμή θανάτου, λέει ο Lacan (Ec,848). Να λοιπόν πως καταλήγουν όλα σε απόρριμμα! Τα μερικά αντικείμενα τραβούν την απόλαυση σαν μαγνήτης αλλά ποτέ δεν ενσαρκώνονται σε άνθρωπο. Γίνονται σκέτοι μηχανισμοί, άψυχα σώματα και «δεν πεθαίνουν»… Όταν βλέπουμε παντού ενόρμηση θανάτου τότε ζούμε σχέσεις εξάρτησης, τυφλές και βουβές. Σας δίνω μια σκηνή καθημερινής τρέλας τέτοιου τύπου και σας αφήνω να το σκεφτείτε.

Κάθε πρωί σαν ρομπότ πάει βόλτα στο supermarket, μετά ένα πέρασμα από τον χασάπη, μαγείρεμα και ύπνος. Η τηλεόραση είναι πάντα ανοιχτή χωρίς να την βλέπει κανείς. Το απόγευμα ντύνεται, στολίζεται και τρέχει για να γράψει εξετάσεις στους γιατρούς. Προληπτικά παίρνει και «μαγικά χαπάκια» για να μην νιώθει εκείνο το σφίξιμο στο στήθος. Το βραδάκι κάθεται μπροστά στην οθόνη, το αυτί βουίζει από την συνομιλία με την κολλητή και με μια περίεργη έξαψη διηγείται όλο χαρά την ημερήσια διάγνωση που πήρε,

«Να δεις τι μου βρήκε ο γιατρός! Ναι, καλέ…που να στα λέω, έχω αυτό, εκείνο, το άλλο…αύριο θα πάω να μου γράψει κι άλλες εξετάσεις!...» 

photo gianpal333

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ-ΚΙΝΗΣΗΣ…

Ο Deleuze έλεγε ότι αν υποκαταστήσεις την εικόνα με ένα εκφερόμενο της αφαιρείς την κίνηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Έχουμε γεμίσει εικόνες-δράσεις χωρίς καμία κίνηση και η σύγχυση εικόνας/αντικειμένου δεν αφήνει να ξεχωρίσεις ποιος είσαι, τι κάνεις και που βρίσκεσαι.

Τρέχεις για να καλύψεις τον νεκρό σου χρόνο με κάθε λογής άσκηση και ασκητική που καταλήγει σε όργια και αντί να τον αναστήσεις τον νεκρό σου τον σκοτώνεις ξανά και ξανά. Μετά, επειδή περνούν τα χρόνια, σε πιέζουν για παιδάκια-κατοικίδια, να συνεχίσεις κι εσύ μια γραμμή παραγωγής αντί για μια γραμμή (ροή) επιθυμίας. Ποια είναι τα διαστροφικά συμπτώματα αντικειμένου στις μέρες μας;

Α) τα παιδιά έρχονται πρώτα σαν «υψηλό αντικείμενο» των γονιών τους με σκοπό να τους σώσουν…και γίνονται πρόωρα οι γονείς των γονιών τους.

Β) οι μανάδες τους γίνονται οι Γυναίκες με τα κρυφά αρχίδια που επενδύουν στην εικόνα του παιδιού τους για να ξεμπλοκάρουν την δική τους.

Γ) οι μπαμπάδες τους γίνονται βρέφη που διψάνε για βυζί αλλά δεν έχουν στύση πέους ούτε στύση λόγου.

Όλοι είναι κατατρεγμένοι από το Οιδιπόδειο πλέγμα θανάτου και όχι από ένα απλό σύμπλεγμα. Τους κυνηγάει μια παγωμένη χρονοεικόνα-αναπαράσταση στον καθρέφτη. Να συντηρήσουν ό,τι σφάλμα βρήκαν από τις προηγούμενες γενιές, να το απαρνηθούν, να το απωθήσουν και να το μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές. Το «παίρνουν πάνω τους» το σφάλμα γιοί και κόρες, και το δείχνουν εδώ κι εκεί κρύβοντάς το ταυτόχρονα με εκλογικεύσεις και θεωρίες. Αρρωσταίνουν από αυτό, πεθαίνουν από αυτό και πάλι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε…

Η παγωμένη εικόνα που τους στοιχειώνει δεν είναι μια κρούστα που συντηρεί ένα νωπό τραύμα που πρέπει να μείνει κατεψυγμένο για να μην αποψυχθεί και πονέσει ή να μην χαλάσει ή να μην βρωμίσει… Ακόμη και μέσα στη ζωή του Freud βρίσκουμε τα υπολείμματα αυτής της μερικής απόψυξης που σχετίζονται με τα κρυφά σφάλματα-παραστρατήματα του πατέρα του. Τα κρυφά συμβάντα της ζωής του Jacob Freud, που όλο και κάπου είχε πάρει το αυτί του μικρού Freud, τα συνέχισε και ο ίδιος...

Βλέπεις;

Δεν βλέπεις καν…

Ο Freud υπέθεσε ότι θα κριθεί για τα κρίματά του πατέρα του στη μέλλουσα κρίση για πάντα! Πρέπει να τον σώσει επειγόντως!

«Πως;»

Με μια, τουλάχιστον, κρίση άγχους ή κρίση πανικού, για να τον λυπηθεί ο Θεούλης και να μην κριθεί ο ίδιος για τα σφάλματα του πατέρα του. Θα κριθεί βέβαια κι αυτός αλλά πιο επιεικώς μια που δεν έζησε ποτέ με όλες αυτές τις κρίσεις που τον βρήκαν στην ζωή του. Ή θα τον σώσει εγκαταλείποντας νωρίς τις ηδονές του σεξ και ψάχνοντας την ασκητική του πνεύματος στην ψυχανάλυση.

Έτσι όμως όπως θα του έλεγε και ένας αναλυόμενος, «έβαλε το ένα πόδι πάνω στον τοίχο, έβαλε και το άλλο και έπεσε…»

photo gianpal333