ΤΟΤΕΜ ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΟΥ

Ο G. K. Chesterton έλεγε ότι αν ένας άντρας περπατάει στα δυο του πόδια δεν μπορούμε να πούμε ότι περπατάει μόνο για να αγοράζει παπούτσια και κάλτσες. Θα σας έλεγα ότι αν το προεκτείνουμε αυτό στο σήμερα θα δούμε ότι όχι μόνο τρέχει πίσω από παπούτσια και κάλτσες λαχανιασμένος αλλά το πόδι γίνεται Ιερό Πόδι, το παπούτσι γίνεται Ιερός Φαλλός και η κάλτσα Ιερή Διχτυωτή Κάλτσα. Όλα μπορούν να γίνουν δικέφαλος αστερισμός ιερών και οσίων μερικών αντικειμένων που τρέχεις ξωπίσω τους και δεν τα φτάνεις ή μια μίζερη ρουτίνα επιβίωσης.

Το Τοτέμ χωρίς ταμπού φτιάχνεται από επαναλαμβανόμενα αρνητικά μοτίβα « δεν θα…», «έχασες…», «κάτσε φρόνιμα στα πασχαλινά αβγά σου…» και μια σειρά από επιστροφές για να βρεις αυτό που έχασες για να το ξαναχάσεις που φαντάζει σαν να κόβεις βόλτες για να τρακάρεις πάνω σε ένα αδιάτρητο τοίχο. Μόνο Σταύρωση χωρίς Ανάσταση. Όλα γίνονται μηχανικά. Ο μηχανικός τρόπος που οι ακόλουθοι της Σταύρωσης ανασηκώνουν συντονισμένα τα χέρια τους, βάζουν την μαντίλα, δένουν τον κόμπο της μαντίλας στο λαιμό και πλησιάζουν να κοινωνήσουν θυμίζει ρομπότ.

«Πες το όνομά σου στον παπά αλλιώς θα σε προσβάλλει…εμένα με ξέρει…»

Τα σημάδια από τις παρενέργειες των φαρμάκων στα πρόσωπά τους είναι σοκαριστικά. Κάνουν «μαύρα μάτια» για να δουν λίγη χαρά και πράγματι το σώμα ακούει το παράπονο και παρουσιάζει δυο μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια. Το δέρμα της θλίψης ξεκολλάει λίγο λίγο από τα οστά και κρέμεται από αόρατους ιστούς μελαγχολίας. Με αυτή την πεσμένη όψη, την καημένη, την μνησίκακη, την δουλική (του πονηρού δούλου) που εκλιπαρεί υπομένοντας για λίγα ψίχουλα παραδείσου, πλησιάζουν τα άχραντα μυστήρια. Από τα μισάνοιχτα χείλη που πάσχουν βγαίνει μια μόνο λέξη σαν επωδός «υπομονή….», «υπομονή….». Είναι ένα από τα υλικά που φτιάχνεται το Τοτέμ της φυλακής τους και κλείνονται μέσα του με απανωτά καταθλιπτικά επεισόδια.

Μην σας ξεγελάει το περίβλημα. Δεν πρόκειται για τους «γιούς του ανθρώπου» κατά την Βίβλο αλλά για τους «γιούς των εχιδνών». Αυτή η μασκαράτα  δεν είναι «κένωση» για να δεχτούν τον Θεό μέσα τους αλλά εξύψωση μιας τραγικής Ιφιγένειας στα κάρβουνα εις οσμήν ευωδίας πνευματικής…

Καλή Ανάσταση! 

photo gianpal333

ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ

Πως αποβλακώνονται οι άνθρωποι; Δεν σκέφτονται, δεν αναλύουν, δεν θέλουν να θυμούνται κτλ. Θα ακολουθήσω λίγο την σκέψη του Jean-Francois-Lyotard (The Inhuman) και θα την προχωρήσω αναλυτικά στο «τώρα». Για τον Lyotard στη θέση της σκέψης έρχεται μια πλήρης πληροφορία, κάποιες αφηγήσεις που σαν χρονικά φίλτρα μεταμορφώνουν κάθε συμβάν σε μικροενότητες πληροφοριών με καθορισμένο νόημα. Συμφωνώ και επαυξάνω.  Έτσι μαζεύουνε στιγμές και τις κάνουνε «πληροφορία» που σε αφορά. Έτσι εξαφανίζουν ταχυδακτυλουργικά και τον χρόνο με την γνωστή θρησκευτική μέθοδο του Προκαθορισμού. Με μια προτεσταντική μανία ψυχαναγκαστικού τύπου μαζεύεις χρόνο και χρήμα, τον αποθηκεύεις για να έχεις απόθεμα και τα κρατάς όλα αδρανή σε αυτοσχέδια στοκατζίδικα!  Σε μαθαίνουν να ελέγχεις ήδη το μέλλον σου από το παρόν σου για να μην σε βρει καμιά στραβή και πριν το καταλάβεις δεν έχεις πια μέλλον, ούτε καν παρόν. Είσαι κι εσύ μέρος του στοκατζίδικου.

«Τι γίνεται μετά;»

photo gianpal333

Δεν υπάρχει μετά γιατί θα πρέπει να το έχεις προβλέψει από πριν! Τίποτα δεν αφήνεται να αναπνεύσει στο άνοιγμα του χρόνου, στο συμβάν, στο μη προβλέψιμο. Τότε αν είσαι ακόμη άνθρωπος και δεν έχεις μεταλλαχθεί σε ανθρωποειδές θα αγχωθείς. Το άγχος όμως το ταυτίζουν πια ψυχιατρικά με την κατάθλιψη και το κυνηγάνε με φάρμακα που σε στέλνουν σε ένα λήθαργο ανελέητο, σε ρίχνουν κάτω από την κούραση, κόβουν την λίμπιντο και κάθε ερωτική επιθυμία, και καταλήγεις χωρίς αίσθηση του χρόνου με αρχές άνοιας! Αν παραπονεθείς για τα συμπτώματα που έβγαλες ξαφνικά σε παραπέμπουν στην αγχώδη διαταραχή σου και όχι στις παρενέργειες των φαρμάκων. Μπορεί και να σου αυξήσουν την δοσολογία. Ο εθισμός δεν σε αφήνει και ο φόβος για ένα μέλλον που το ξέρεις ήδη σε ρίχνει σε μικρές διάσπαρτες ψυχαναγκαστικές μανίες για να ξεχνάς ότι δεν ζεις. Στέκεσαι μπροστά στο κουνουπίδι, στην πατάτα, στον πάγκο με τους μαϊντανούς και για σένα καθένα από αυτά αποκτά υπερβατική αξία. Η πολυθρόνα γίνεται ιερή, το φωτιστικό πιο πολύτιμο και από τον ήλιο. Τα σταγονίδια που πέφτουν από το κλιματιστικό υπερβαίνουν τις ριπές του ανέμου και σε δροσίζουν καλύτερα.

  Όλα γίνονται είδωλα και φετίχ στη σοδομιστική λογική των «δομών» την ώρα που ακούς «μην δίνεις για να μην δοθείς» και «κράτα για να έχεις!». Έτσι χάνεις την ανθρωπιά σου και γίνεσαι σιγά σιγά ασπόνδυλο ή χταπόδι ή ακόμα και σουπιά…!