ΥΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΗ

Ο Lacan συνήθιζε να λέει ότι δεν παύει να εγγράφεται το Πραγματικό. Εγώ θα σας έλεγα ότι δεν παύει να εγγράφεται το έγκλημα της υποβολής και της πρόβλεψης. Εκτός αν το μόνο Πραγματικό είναι το Έγκλημα, οπότε θα συμφωνούσα με τον Lacan, αλλά δεν νομίζω ότι το προσέγγιζε όπως εγώ. Όταν εγγράφεις το ίδιο στο ίδιο, την υποβολή στην ύπνωση και την ύπνωση στην υποβολή, είναι σαν να ράβεις διαρκώς ένα κουμπί με διαφορετικού χρώματος κλωστές. Δεν αλλάζει το κουμπί. Ούτε φεύγει από τη θέση του. Ούτε υπάρχει κανένας λόγος να το σταθεροποιείς στη θέση του μια που δεν έχει καμία πρόθεση να φύγει από εκεί που το έραψαν. Εκτός αν φοβάσαι την επιθυμία του κουμπιού να βρει το «κουμπί» σου και να την κάνει…Οι κλωστές που το συνθέτουν ως βιομηχανικό προϊόν είναι: η παραγωγή διαταραχών, η αναπαραγωγή τους, η διάθεση στην αγορά νέων συμπτωμάτων και η διακίνηση και η κατανάλωση του ίδιου σετ ασθενών παρέα με νέας κοπής σημαίνοντα που τους φακελώνουν. Ένα υφαντό δίκτυο simulacra με κομμάτια ύφανσης (data) που καταλήγουν να είναι προγραμματισμένα σε «menu» λεκτικό, συντακτικό, γλωσσολογικό και νεκρό τυλίγει τους ανθρώπους σαν σάβανο.

Θα σας πω από την κλινική μου εμπειρία ότι η υποβολή δεν είναι τόσο απλή όσο νομίζετε. Υπάρχει υποβολή της προσποιητής καλοσύνης και ευγένειας που ξεκινάει από το σπίτι, το σχολείο και έχει ξεκάνει πολλά κορίτσια κάνοντάς τα «κοριτσάκια» που ζητούν συγγνώμη που αναπνέουν, που πιστεύουν ότι φταίνε για όλα και που κάθονται σε όλους μια που δεν ξέρουν να πουν το «όχι» και αργότερα γίνονται μέγαιρες. Υπάρχει υποβολή με δωροδοκία ( λεφτά, βαθμοί, αξιολογήσεις, στατιστικές, απόδοση σε νούμερα) «αν καείς…θα πάρεις αυτό που θες…» που συρρικνώνει πολλά αγόρια σε αδύναμα «αγοράκια» με υπαλληλικές σχέσεις όπου σκύβουν το κεφάλι σε κάθε πατρικού τύπου εξουσία στην δουλειά τους ή στο σπίτι τους.  Συνήθως ο υπνωτισμένος θάβει «το κακό» που του συμβαίνει ή το ερμηνεύει θετικά μέχρι να έρθει ένα γερό σύμπτωμα και να τον κολλήσει στον τοίχο. Τότε «τα χάνει» και είναι η σειρά της Πρόβλεψης να χαρεί για τα νέα πελατάκια της.

«Στα’λεγα!...»

photo gianpal333

Η παλιά Πρόβλεψη (δεισιδαιμονίες, μαντείες, χρησμοί κτλ) μεταλλάχθηκε στην γνωστή σας Πρόληψη υγείας, γι’αυτό είναι τόσο δελεαστική. Τόσο απλά κλείνεις τα μάτια στην θρησκεία και στον παγανισμό για να στα ξανασερβίρουν ως Επιστήμη. Δεν αργεί να  φτάσει και το ιδανικό μοντέλο ζωής, οι τέλειες αναλογίες και η αισθητική απόλαυση του Υψηλού, του Αγαθού και του Ωραίου με την μορφή του Πράγματος (das ding) και της αναπαράστασής του. Το μόνο που κάνεις τότε είναι να προσπαθείς να θυμηθείς ωραίες στιγμές και να τις επιμηκύνεις στο άπειρο. Μόνο που αυτό δεν είναι έξοδος στη ζωή αλλά είσοδος στην Κόλαση…

Απειλή Φοβίας

Σε απειλούν ότι θα αποσυνδεθούν τα μέλη από το σώμα σου και θα φύγουν χωρίς εσένα και άντε να τα βρεις!...

Σε αυτή την φοβία πατάνε οι Υπηρεσίες Πρόληψης και σπέρνουν τον πανικό που σπρώχνει την υστερία να πέσει στην «παράνοια». Στρέφουν το Εγώ προς τα μέσα και το βάζουν να παρακολουθεί σαν χωροφύλακας τα όργανά του και να τα συντηρεί για να δουλεύει το μηχάνημα που λέγεται άνθρωπος! Αυτή ακριβώς είναι και η πηγή του φόβου. Λες και αν δεν τα δεις δεν θα υπάρχουν από μόνα τους. Έτσι το βλέμμα γίνεται το εξεταστικό βλέμμα του ιατρού ή του δικαστή και ο καθένας είναι υπόλογος για την θέση και την καλή κατάσταση των οργάνων του. Το βλέμμα γίνεται εργαλείο πρόληψης και εισβάλλει παντού.

Η απειλή φουντώνει… Αν δεν το κάνεις θα δεις τι θα πάθεις…

Αρχίζεις ήδη να βλέπεις τα πρώτα σημάδια πανικού μετά από την βία με την οποία σε βομβαρδίζουν από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Βλέπεις τα όργανα να φεύγουν από το θέση τους, να μουδιάζουν, να ιδρώνουν ή να κουνιούνται επικίνδυνα. Τα κρατάς με το χέρι και προσπαθείς να τα βιδώσεις στη θέση τους. Τώρα όμως φτερουγίζει και η καρδιά! Για να μην φύγει κι αυτή από το σώμα την συγκρατείς με φάρμακα και μεταλλικά άγκιστρα αλλά μέχρι πότε; Αν αρχίσει κάθε όργανο να κάνει του κεφαλιού του τότε το έχασες το παιχνίδι της ζωής. Τα όργανα θα γίνουν ιπτάμενα και εσύ θα περάσεις τη ζωή σου στα ιατρεία ευρέσεως οργάνων. Μπορεί και να εξαφανισθούν στο τέλος ή να εξαφανισθείς εσύ κυνηγώντας τα.

photo gianpal333

Σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάτι εύθραυστο στην εικόνα του σώματος που απειλείται να σβηστεί από στιγμή σε στιγμή, σαν μια μουτζούρα, με μια μικρή γόμα. Ήδη το σώμα αρχίζει να τρέμει στην βάση του, στο βασικό σωματικό του σχήμα, και να μην είναι σίγουρο ότι πατάει γερά στα πόδια του και ότι πράγματι υπάρχει. Η διαφήμιση έχει πετύχει τον στόχο της! Όταν κάποιος παθαίνει κάτι σε απειλούν έμμεσα ότι θα το πάθεις κι εσύ. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η υστερική ταύτιση την συνέχεια της τραγωδίας. Νομίζεις ότι ήδη το έπαθες και τρέχεις να σωθείς σε όποιο άρρωστο περιβάλλον συναντήσεις. Το περνάς για υγιές και αρρωσταίνεις κι άλλο πασχίζοντας να γίνεις καλά…Σε κατατρέχει η φοβία ότι θα σπάσεις στη μέση, θα κοπείς, θα διαλυθείς…και όλο σου παίρνουν και από κάτι, σου κάνουν αφαίμαξη, σε πηδάνε, σε πατάνε κάτω κι εσύ λατρεύεις αυτόν που μισείς! Όλο σκέφτεσαι να μην τον χάσεις και χαθείς. Κι έτσι χάνεις και το τελευταίο καταφύγιο, το σώμα σου.

Εσένα αυτοπροσώπως…

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΡΕΛΑΣ

Έβαλε τον ιμάντα στο φουλ. Ένιωσε ένα τσιμπηματάκι στον μηρό και έπαθε μια θλάση. Η θλάση από τον δεξιό μηρό μεταπήδησε στον αριστερό. Εξ’αντανακλάσεως… Έντρομος αφήνει τον ιμάντα να τρέχει χωρίς αυτόν και τρέχει προς την σκάλα του μετρό. Πάει να την ανέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Πάει να την κατέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Χώνεται όλος στα σκαλοπάτια σαν να βρίσκεται σε μια εξίσωση που πρέπει να λύσει πάση θυσία για να μην τρελαθεί. Οι περαστικοί τον κοιτούν και κουνάνε το κεφάλι τους με νόημα.

«Πάει τρελάθηκε…»

Εκείνος όμως σκαλώνει και κολλάει. Δεν βλέπει γύρω του γιατί κανείς δεν τον βλέπει πραγματικά. Τον έχουν κάνει πειραματόζωο και τον δείχνουν σε «ψ» συνέδρια και σε ψυχιατρικές κλινικές ενώ οι μαθητευόμενοι «ψ» κρατούν σημειώσεις για αυτό το νέο είδος ψύχωσης. Ο άνθρωπος γίνεται αντικείμενο μελέτης και παρατήρησης σε μεταμοντέρνα στρατόπεδα δια-χείρισης διαταραχών τρέλας. Ενώ παλιά του καρφίτσωναν στο πέτο το διακριτικό του γνώρισμα, ή σαν τατουάζ στο μπράτσο μέχρι να τον εξολοθρεύσουν, τώρα κυκλοφορεί με την ετικέτα της διάγνωσης στο κούτελο μέχρι να τον τρελάνουν τελείως. Οι περαστικοί του ρίχνουν μια ματιά σαν να τον πυροβολούν και αποστρέφουν το βλέμμα τους. Άλλοι πάλι τον χαζεύουν και ξορκίζουν το κακό. «Μπορεί να συμβεί στον καθένα» συλλογίζονται. Τα μάτια τους γίνονται ωχρές κηλίδες και τον κοιτούν χωρίς να τον βλέπουν. Προβάλουν τα δικά τους απωθημένα σ’αυτόν τον φουκαρά και συνεχίζουν τον δρόμο προς το σπίτι τους. Όταν φτάσουν στο τραπέζι της κουζίνας θα τον ξαναθυμηθούν για λίγο. Θα το πουν στους δικούς τους και θα τον ξεχάσουν πάλι. Μετά θα τον ψάξουν στις μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου. Μια περιέργεια τους κάνει να θέλουν να δουν τα συμπτώματα της τρέλας για καλύτερη πρόληψη. Η κηλίδα όμως του τρελού που στάθηκε στο οπτικό τους πεδίο για λίγο έχει γίνει πετρελαιοκηλίδα και λερώνει την όρασή τους.

Όλα έχουν γίνει πια αυτός!

photo gianpal333