ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ «ΓΕΡΑΝΟΎ!»

Θα μας πεις ένα παράδειγμα;

-Ναι, θυμάμαι ένα τρίχρονο αγοράκι σε μια καφετέρια να ζητάει ένα αυτοκινητάκι που είδε σε ένα ράφι. Του το δίνουνε, παίζει ένα τρίλεπτο με αυτό, το πετάει και θέλει να βγει έξω. Οι γονείς σαστίζουν.

«Μα πώς; Κοίτα τι ωραίο που είναι το παιχνίδι που σου κατεβάσαμε από το ράφι…»

Ο μικρός χτυπάει τα πόδια του στο πάτωμα, μουτρώνει, σφίγγει τις γροθιές του και πάει προς την πόρτα φωνάζοντας «γερανού, γερανού!». Η μαμά του υπέθεσε ότι ψάχνει ένα γερανό αντί για  αυτοκινητάκι και πήγε να ξαναψάξει στο ράφι για να δει αν υπάρχει γερανός.

«Δεν υπάρχει κανένας γερανός στο ράφι» του λέει «μήπως λες αυτό εδώ το φορτηγάκι γερανό;»

Του δίνει το φορτηγάκι και ο μικρός το πετάει κάτω.

«Γερανού!!!» φωνάζει.

Η μαμά θυμωμένη ανοίγει την πόρτα για να τον βγάλει έξω γιατί την έκανε ρεζίλι στην καφετέρια. Όλοι είχαν στραφεί και τους κοίταζαν. Τότε ο μικρός της δείχνει τον ουρανό φωνάζοντας με χαρά «γερανού!». Έξω, στου ουρανού τα μέρη, στον αέρα, στην βροχή, στις οσμές του πάρκου, εκεί ήταν το «γερανού»! Δεν θα ικανοποιηθεί το αγοράκι, ούτε κανένα άλλο ενήλικο παιδάκι αν του δώσουμε να παίξει με ένα φορτηγάκι, μετά με ένα γερανό, δηλαδή με μια σειρά σημαινόντων, με Αγιο-βασιλιάτικα παιχνιδάκια, με κάλαντα, ξορκίζοντας τον κακό χρόνο και περιμένοντας την καλή χρονιά, όλα δηλαδή τα τελετουργικά διαφημιστικού τύπου όπως είναι αραδιασμένα στα ράφια του μαγαζιού.

Θέλει να βγει από τα κλειστά κυκλώματα, όπου ανακυκλώνονται ράφια με αντικείμενα, σε ένα ανοιχτό χώρο όπου η επιθυμία ρέει σαν νεράκι ακόμα και αν δεν ξέρουμε ακριβώς που μας πάει. Το παιδάκι απορρίπτει το παιχνίδι που του δίνουν για να βγει έξω χωρίς να ξέρει ακριβώς που θέλει να πάει και χωρίς να πηγαίνει σε κάποια δραστηριότητα που θα έφερνε ένα χαμόγελο ανακούφισης στους γονείς. Γιατί πλέον άμα βγεις έξω πρέπει να ξέρεις που θέλεις να πας και τι ακριβώς θα καταναλώσεις!

Άμα δεν ξέρεις που θέλεις να πας, αυτό σου λένε, πως δεν βγάζει κανένα νόημα. «Πολύ περίεργο…» θα έλεγε το τρίχρονο αγοράκι «είναι το μόνο που βγάζει νόημα…».

Καλή χρονιά!

photo gian pal(333)

Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

Αν δούμε τον άλλο σαν αντικείμενο και τον ζυγίσουμε με το μάτι για να δούμε πόσα θα κερδίσουμε αν του κάτσουμε είναι πουτανιά αλλά πλέον αυτό θεωρείται μια καθωσπρέπει ηθική του κέρδους. Αν μπείτε σε αυτόν τον λαβύρινθο έχετε βγάλει εισιτήριο για το λούνα πάρκ του τρόμου μαζί με τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ. Θα μπείτε σε κυκλικούς στροβίλους φτιαγμένους από τόσες χρονικές περιστροφές όσες είναι και οι ανταλλαγές σας. Αυτός είναι ο χρόνος του λαβυρίνθου. Είναι ο χρόνος μιας χαμηλής πτήσης πάνω στον χρόνο της κάθε μικροσυναλλαγής για σεξ, χρήμα ή προϊόντα που ικανοποιούν μόνο ανάγκες. Ο οποιοσδήποτε και να μπει στη θέση του οποιουδήποτε θα παραχθεί η ίδια απόλαυση. Αυτό λέει η κοινή λογική. «Όλοι τους είναι μαλάκες…» «όλες τους είναι πουτάνες», και πάει λέγοντας. Όλα παίρνουν την όψη της ανάγκης για ικανοποίηση και της αναπαραγωγής συμπτωμάτων.

Το καταφύγιο των συμπτωμάτων, όπως σας λέω συχνά, φιλοξενεί και από ένα πτώμα, όχι εντελώς συμπτωματικά και συγχρόνως δείχνει με πολλαπλά βελάκια προς τον τόπο του εγκλήματος. Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, αφού γεννηθεί χρειάζεται άμεσα να αναστηθεί γιατί γεννιέται ήδη «νεκρό» ή το απονεκρώνουν. Κάπως έτσι απονεκρώθηκε και η libido αφού κατά τον Freud προχωρούσε από το στοματικό στο πρωκτικό και από το πρωκτικό στο φαλλικό στάδιο. Κάπως έτσι αργότερα είδα κλινικά να ενώνεται το στοματικοπρωκτικό και να συνδέεται σε μια μόνο τρύπα! Στην τρύπα του φύλου που την βλέπουν σαν τρύπα είτε πρόκειται για αγοράκι είτε για κοριτσάκι. Η αγάπη, ο έρωτας, έχει καταντήσει ένα τρύπιο εκμηδενισμένο άφυλο πράγμα στο οποίο μπαίνουν για να πάρουν μάτι και δεν ξαναβγαίνουν. Και εδώ αρχίζουν τα παράξενα. Το φύλο μπαίνει στην φαντασίωσή τους σαν αποθήκη συσσώρευσης πρωκτικών υπολοίπων «κάνε!», «δράσε!», «κάνε σαν να κάνεις…» κ.λπ. Γίνεται και χωματερή διεγέρσεων, εντάσεων, προσμίξεων και κόβεται μαχαίρι η ερωτική επιθυμία που πάει πέρα από το σεξ. Τότε είναι που η τρύπα μετατοπίζεται πάνω σε όλο το σώμα. Το σώμα αποκτά διάτρητη όψη, μεταλλάσσεται σε άπειρες μορφές και πεθαίνει.

Για να δούμε λίγο τι συμβαίνει στα παιδιά…

photo gianpal333

Ένα καλό κοριτσάκι στο Δημοτικό, πασχίζει να κρυφτεί από το Μάτι που σαρώνει το ύψος της. Είναι κοντή αλλά το Μάτι της δασκάλας την κάνει να αισθάνεται νάνος. Για κακή της τύχη βγάζει και σπυράκια ακμής. Ο θυμός της φουντώνει αλλά μόνο το δέρμα κρατάει τα ίχνη του θυμού που εξωτερικεύεται με φόβο. Είναι καλό κοριτσάκι με στρουμπουλά ποδαράκια, κατσαρά μαλλιά και γλυκό χαμόγελο. Αν δείξει τον θυμό της θα την πουν «κακό κορίτσι». Μπαίνει λοιπόν στο παιχνίδι χωρίς να ρωτήσει «ποιο είναι το παιχνίδι;» και «ποιοι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού;». Γελάει με τις κακίες που της λένε και αυτοσαρκάζεται για να γελάνε οι άλλοι. Η μαριονέτα είναι πια στο ρόλο που την έβαλαν να είναι. Από μέσα κλαίει και από έξω γελάει. Αυτή είναι η διαίρεση που δεν αφήνει υπόλοιπο. Μόνο την σχίζει στα δυο, την διαμελίζει και την κάνει καρτούν. Και τα άλλα παιδάκια είναι καρτούν. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους για να βγάλουν από αυτό το «δούλεμα» το κέρδος της παρέας. Στραπατσάρουν την εικόνα τους, διεισδύουν στην εικόνα των άλλων, τραβολογιούνται, πετάνε μπηχτές, καρφώματα, σφυριά, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη αρκεί να μην τους διώξει η παρέα και μείνουν ορφανά στους πέντε δρόμους. Αν κάποιος αντιδράσει με αυτή την ηθική του κέρδους κακιώνουν.

«μα είναι ένα παιχνίδι!» λένε μορφάζοντας.

Έχουν συνηθίσει να είναι ηθικά αντικείμενα πολλαπλών χρήσεων.

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

«…έβαλαν πάνω τους επιστάτες των εργασιών για να τους ταλαιπωρούν με τα βάρη τους και έκτισαν στον Φαραώ πόλεις οχυρά…» (Έξοδος, α’,11).

Η ενόρμηση δεν μπορεί να αυτοακυρωθεί. Είναι πανταχού παρούσα και η λιβιδινική ζώνη είναι ένας λαβύρινθος κατά τον Lyotard. Έχει δίκιο. Βλέπετε ότι οι επενδύσεις πια είναι επενδύσεις στα σώματα και στα μυαλά των παιδιών που εξισώνονται με χρέη και χρήματα. Οι οικογένειες έχουν μετατραπεί σε κατασκευαστικές εταιρίες που  παράγουν πρωταθλητισμό στην κολύμβηση, στα μαθήματα, στις σπουδές, σε ό,τι μπορεί να φέρει πρωτιές! Αν χάσει σε ένα αγώνα το παιδάκι η μομφή πέφτει στους γονιούς και του λένε ότι χάνουν τα λεφτά τους. Μόνο που το παιδί δεν είναι χρηματιστήριο! Αν το παιδί θέλει να παίξει μπάλα πρέπει αμέσως να μπει σε πρόγραμμα για να γίνει ποδοσφαιριστής αλλιώς είναι χαμένος κόπος. Δεν μπορεί να χαρεί κανένα παιχνίδι γιατί όλα γίνονται στόχοι για κατάκτηση. Αν πετύχει σε όλα όσα του λένε στο τέλος θα βρει μια δουλειά που θα του φέρει λεφτά! Τον βλέπετε τον φαύλο κύκλο; Όλα γίνονται με στόχο τα λεφτά. Επενδύουν εδώ και εκεί πάνω του τονίζοντας τα δυνατά του σημεία σαν να είναι προπονητές. Την δόξα από την επιτυχία του που είναι η δυστυχία του την καρπώνονται οι ίδιοι. Άλλωστε τόσα λεφτά έδωσαν. Έτσι το εκπορνεύουν μια που οι επενδύσεις γίνονται μέσω χρημάτων  με την προϋπόθεση το σώμα να παραμένει στείρο κατά τον Lyotard. Ό,τι πληρώνουμε το καταναλώνουμε κιόλας. Εκτρέπουμε λιβιδινικές ποσότητες και τις κάνουμε δαπάνες. Σε αυτό το σημείο τα παιδιά γίνονται εξημερωμένα ζωάκια.

Τα παιδιά όταν νιώθουν από πολύ μικρά ότι κινδυνεύουν από τους μεγάλους αποκλίνουν από τον βασικό άξονα της παθολογίας του οιδιποδείου τους με ένα σύμ-πτωμα. Είτε ζουν στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Τύπου Α «τάξη-πειθαρχία-καθαριότητα», είτε στην πιο φανταχτερή εκδοχή της Disneyland «θα λυπηθεί η γιαγιά σου αν δεν πας να την δεις και θα φταίς εσύ για αυτό…αλλά αν θες μην πας…εσύ αποφασίζεις» πρέπει να σωθούν από το αδιέξοδο αυτής της παχύρευστης σούπας που απειλεί τη ζωή τους. Δεν πρόκειται για άγχος ευνουχισμού ούτε για φόβο τιμωρίας και αίσθημα ενοχής. Πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου και έτσι το αντιμετωπίζουν. Δεν ταμπουρώνονται πίσω από το σύμπτωμά τους. Είναι ένα προσωρινό καταφύγιο όσο και αν θέλουν οι μεγάλοι να τα συμβιβάσουν με αυτό και να το κάνουν δεύτερο δέρμα τους. Τα παιδιά ρισκάρουν πολλά με το σύμπτωμα που βγάζουν. Κινδυνεύουν γιατί ενώ θέλουν να αποστρέψουν το βλέμμα από πάνω τους που διεισδύει ως τα εσώψυχά τους το βλέμμα στρέφεται προς το σύμπτωμα, γίνονται το σύμπτωμά τους, τα τρέχουν στους γιατρούς και το υπόλοιπο σώμα απενσαρκώνεται.

Όταν μεγαλώσουν και ερωτευτούν (μέσα στο σύμπτωμά τους) θα πρέπει να διαλέξουν μια σταθερή αξία όπως το τυρί του μπακάλη και να επενδύσουν πάνω της. Μόνο που δεν ερωτευόμαστε ιδιότητες, αντικείμενα με τη βούλα και με ονομασία προέλευσης, απενσαρκωμένες αξίες, άφυλα καρτουνίστικα φερσίματα αλλά ανθρώπους.

Αυτό πια ακούγεται σαν ανέκδοτο. 

photo gianpal333

ΥΠΕΡΕΝΤΑΣΗ

Ένας βασιλιάς είχε μια κόρη ψηλομύτα….

 «Πόσο ψηλή ήταν η μύτη της;», με ρωτάει μια μικρή και μου δείχνει μέχρι το μέτωπό της που έχει ράμματα «μέχρι εδώ;». Της χαμογελάω.

Το παραμύθι δεν πήγε πολύ παραπέρα γιατί τα παιδιά δεν τα ενδιαφέρουν οι πληροφορίες, η ομαλή αφήγηση και ένα αίσιο τέλος όπως πασχίζουν οι μεγάλοι για να καθησυχάσουν την υπερένταση που ζητάει εκτόνωση. Μια εκτόνωση που το μόνο που κάνει είναι να φέρνει νέα υπερένταση. Να τρέχεις χωρίς να κουνηθείς από τη θέση σου και όλο να ζητάς πίστωση χρόνου! Σου δίνουν πίστωση χρόνου και μετά σε χρεώνουν διπλά και τρίδιπλα με πολύ υψηλό τόκο. Τα παιδιά αν κολλήσουν σε κάτι κόλλησαν και δικαίως αρχίζουν τα σπαστικά «γιατί». Το ερώτημα «πόση ψηλή είναι η μύτη της;» είναι ψυχαναλυτικό και αξίζει να σταθούμε όση ώρα χρειαστεί. Ακόμη και μια ζωή. Δεν χρειάζεται να το εξαντλήσουμε με ερμηνείες. Δεν χρειάζεται να το φτάσουμε μέχρι τέλους. Να το τεντώσουμε μέχρι να σκάσει ή να το μαζέψουμε σφιχτά μέχρι να τσαλακωθεί και να μαραζώσει. Η μικρή πονάει στην ράχη της μύτης της. Μια  μυτούλα συναχωμένη που κοκκινίζει και κλαίει είναι πολύ διαφορετική από μια ψηλή μύτη που σε βλέπει αφ’υψηλού, κοκκορεύεται, σκοντάφτει από την υπεροψία της, πέφτει και ματώνει. Κόκκινο στο κόκκινο αλλά έχει διαφορά! Ποιος θα της αναλύσει της μικρής αυτό που νιώθει αλλά δεν μπορεί να το περιγράψει με λόγια; Και ακόμα αν υποθέσουμε ότι έπεσε κοιτώντας ψηλά και χτύπησε πρέπει μαζί με το τραύμα της να πάρει και το παράσημο της Ψηλομύτας;

«Ένα, δυο, τρία, απόλυτη ησυχία! Και όποιος την χαλάσει, αυτός θα χάσει!»

Αυτό το μακάβριο τραγουδάκι κρατούσε τα παιδάκια νεκρά «απόλυτη ησυχία» για να έχουν κάποιο κέρδος από την νέκρα τους. Ίσως μια καραμέλα όπως στα ζωάκια. Αυτή η διαστροφική εκπαίδευση κλονίσθηκε όταν άρχισα να τους μιλάω. Τώρα η μικρή δεν παπαγαλίζει πια αυτό το πένθιμο μοτίβο. Είναι όλο ζωντάνια και χάρη. Δεν κάθεται ασάλευτη σαν μπαστούνι. Το ματάκι της είναι όλο πονηριά για σκανταλιές που σκέφτεται αλλά δεν τις κάνει. Όλα αυτά που συμβαίνουν με τα παιδιά ρέουν κάτω από την επιφάνεια της αφήγησης του βασιλιά και της κόρης του της Ψηλομύτας.

«την Ψηλομύτα την παντρεύεται ένας ζητιάνος!»

Χαρές και πανηγύρια.

Δεν ξέρει να του μαγειρέψει τίποτα άλλο εκτός από βραστό νερό. Τα παιδιά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το βραστό νερό. Από αυτά τα κίτρινα, τα πράσινα και τα κόκκινα που επιπλέουν μέσα στις σούπες και στα όσπρια το προτιμούν με όλη τους την καρδιά. Θα έτρωγαν μόνο ψωμί και βραστό νερό και θα έπαιζαν όλη μέρα, αν μπορούσαν.

«κοιτάζει καλύτερα και τι να δει…πάνω στο άλογο κάθεται ένας ωραίος πρίγκιπας. Φοράει μια στολή που καλύπτει το σαγόνι του. Της λέει ανέβα…!»

«τι έχει το σαγόνι του;» ρωτούν όλα μαζί ανήσυχα. Υποψιάζονται κάποια αταξία του πρίγκιπα, γιατρούς και ράμματα μετά.

«πάλεψε με ένα θαλάσσιο δράκο και έχει μια πληγή που δεν πρέπει να δει κανείς γιατί ντρέπεται…»

«να μας την δείξει!!»

photo gianpal333

ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ ΦΩΤΙΑΣ

Τα κυκλικά φλεγόμενα δρομολόγια εγκλωβίζουν τα θύματά τους.  Οι εξωτερικοί δρόμοι κλείνουν και οι εσωτερικοί παίρνουν σχήμα σαλιγκαριού. Οι άνθρωποι καίγονται κυριολεκτικά και μεταφορικά από μια κυνική πρόληψη που δήθεν όλα τα έχει υπό έλεγχο αλλά στην ουσία σκοτώνει. Τα συμβάντα γίνονται γρήγορα σκέτες ειδήσεις. Νέες φοβίες προκύπτουν. Όλα ενοχοποιούνται για να μην δεις τον ένοχο. Η πυκνή βλάστηση είναι πια ύποπτη, οι στάλες της βροχής ξυπνούν πανικό για επερχόμενο κατακλυσμό, ο τρόμος παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις και η μικροπολιτική θριαμβεύει. Για να δούμε πως ξεκινούν και άλλες φλογίτσες, αθέατες, σε μέρη χωρίς βλάστηση που είναι δήθεν ασφαλή.

Για να πάμε στα παιδιά…

Σε μια αίθουσα τα παιδάκια γίνονται σπιούνοι. Τα μαθαίνουν να καταδίδει αθόρυβα το ένα το άλλο στη δασκάλα. Σηκώνεται ξαφνικά από το καρεκλάκι του ένα αγοράκι, πηγαίνει πίσω από το συρόμενο διαχωριστικό και καρφώνει τον διπλανό του. Έρχεται και ξανακάθεται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ο διπλανός του σκούπισε τις μύξες του χωρίς χαρτομάντηλο. Το εκπαιδευόμενο καρφί ξανασηκώνεται για να καρφώσει ξανά. Μάλιστα παρατήρησε ότι κάποια μύξα ίσως να άγγιξε το παντελόνι της φόρμας του. Η δασκάλα έξαλλη βγαίνει από το διαχωριστικό, πιάνει τον μυξιάρη και τον βάζει τιμωρία παράμερα στην αίθουσα. Του χώνει ένα χαρτομάντηλο στο χέρι και ένα πακέτο ανοιχτό δίπλα του. Είδα την σκηνή μπαίνοντας. Μόλις με βλέπουν τρέχουν όλα μαζί, και ο τιμωρημένος, και ζητάνε αγκαλιά. Μετά όλα τα παιδιά θέλουν επειγόντως τουαλέτα. Τον τιμωρημένο τον ελευθέρωσα και τώρα τρέχει κι αυτός για τουαλέτα. Στοιχίζονται στην πόρτα και διευκολύνει το ένα το άλλο για να τελειώσουν γρήγορα και να μην χάσουν την συνέχεια του παραμυθιού. Η επιθυμία τους ενεργοποίησε τις ανάγκες! Αντίθετα από τα ενήλικα παιδάκια που νομίζουν ότι η επιθυμία είναι η ανάγκη τους!

Ένας μικρούλης ψιθυρίζει ένα μονόλογο τόσο σιγά που δεν ακούγεται. Πότε πότε σφυρίζει σαν καράβι. Άλλοτε ακούγεται σαν μακρόσυρτος ήχος σειρήνας. Είναι δίπλα μου. Μετά του έρχεται η έμπνευση να μου μαγειρέψει κάτι να φάω. Χρησιμοποιεί τις κουτάλες, τις πιρούνες και το ανακατευτήρι σαν υποκατάστατα της βίδας και του κατσαβιδιού που του εξαφάνισαν μυστηριωδώς. Με πλησιάζει με ένα κουταλάκι, ένα πιατάκι και ένα φρούτο. Δοκιμάζω.

«μμμ, πολύ ωραίο!»

Ανασηκώνει το φρύδι του σαν μεγάλος και μου γνέφει «όχι». Αμέσως μετά μου λέει «θα το φας όλο!».

Αυτή είναι η αναπαράσταση της τραγωδίας του όπως και των άλλων παιδιών. Χωρίς πραγματικό παιχνίδι και με «φαγητό» που πρέπει να το φάνε όλο είναι εγκλωβισμένα και φλέγονται χωρίς κανείς να καταλάβει ότι καίγονται!

photo gianpal333