Από παιδιά ακούτε εντολές μέσω
εκπαίδευσης. «Κοίτα στον πίνακα!», «μη μιλάς!», «μην κουνιέσαι!» γιατί «αν
δεν…τότε θα…» και ενώ κάθεστε με σταυρωμένα χέρια για να μην φάτε τιμωρίες τότε
είναι που τις τρώτε μαζεμένες με μια συνολική επίθεση από έξω προς τα μέσα και
αντίστροφα. Νιώθετε την βέργα να πέφτει στην ράχη του χεριού σας και με τον
καιρό το χέρι αναισθητοποιείται και δεν καταλαβαίνει από πόνο. Ξεχνάς πότε
πέρασε η ώρα, πότε ήρθε φθινόπωρο, πότε έφυγε το καλοκαίρι… Ήδη είσαι σ’ένα
μετέωρο καταφύγιο εκτός χρόνου. Ένας έφηβος ξυπνάει το πρωί και θέλει να
ηρεμήσει.
«Από τι να ηρεμήσεις βρε;!»
ουρλιάζει η μάνα του «αφού κοιμόσουν…». Ο έφηβος αφαιρείται. Ξεχνάει το μάτι
της κουζίνας ανοιχτό, πάει να το δει, το ανάβει πιο πολύ αντί να το σβήσει,
πάει να το ξαναδεί, έχει ραντεβού στις 12.00, είναι παρά δέκα και λέει «έχω
ακόμη χρόνο». Έτσι αιωρείται. Δεν πατάει στη γη του σώματός του, ούτε στη γη
των συμπτωμάτων του, απλά καταλαμβάνει σαν αερικό άλλα σώματα και με ένα φύσημα
του αέρα καταρρέει. Δεν ενσαρκώνει κανένα χρόνο ούτε σωματοποιεί κάτι. Κυνηγάει
σαν τρελός σημάδια των καιρών. Τα νούμερα είναι κι αυτά σημάδια και κυνηγώντας
τα δραπετεύεις εκτός χρόνου. Κυνηγάς ιπτάμενα σημεία και τέρατα μαζί.
Επιταχυντές που σπρώχνουν κομματιασμένους χρόνους καθημερινότητας «κομμάτια
έγινα πάλι…» ή φρένα που
επιβραδύνουν απελπιστικά την κίνηση. Το απότομο φρενάρισμα σε φέρνει ανάσκελα
να κοιτάς το ταβάνι, σε ρίχνει σε λήθαργο, κοιμάσαι με ανοιχτά μάτια και
διεσταλμένες κόρες και παγώνεις χρόνους σε καρέ εντυπώσεων. Το κάθε «ή» αναδιπλασιάζει την διαίρεσή του
και έτσι προκύπτει ο πολλαπλασιασμός μιας αυτοάνοσης συρρίκνωσης που οδηγεί σε
σκλήρυνση.
Η φωνή δεν σου ακούγεται δική σου.
Αγχώνεσαι για το πώς ακούγεσαι. Μια έφηβη αναρωτιέται «αν είναι πολύ
τσιριχτή θα με πάρουν για χαζογκόμενα, αν είναι πιο μπάσα ίσως δείχνει
δυναμισμό, αν…». Ήδη μπλέχτηκες στα δίχτυα του «αν». Βλέπεις
απέξω εσένα σαν να είσαι ένας χαρακτήρας που παίζει σε ταινία. Ήδη η
σαδομαζοχιστική διχοτόμηση σε κόβει φέτες. Ό,τι συσσωρεύεις στους πόλους των «αν»
(νιαούρισμα, γατούλα, θηλυκό) αφαιρείται από τους άλλους πόλους (σοβαρή,
δυναμική, με αυτοπεποίθηση). Αυτές οι αφαιρέσεις είναι σαρωτικές κινήσεις που
εξατμίζουν τα σώματα. Τότε βλέπεις ένα στεγνό στόμα, σχισμές για μάτια, ένα
ψυχρό κορμί και λες «αυτός είμαι εγώ;».
Μετά σου φαίνεται ότι ο άλλος
«ξέρει» τα εσώψυχά σου. Είναι ο τόπος του δικού σου μυστικού που αγνοείς και ο
ίδιος. Αυτό κι αν είναι αποπλάνηση! Νομίζεις ότι κρατάει στα χέρια του αυτό που
δεν πρόκειται να μάθεις ποτέ για σένα. Ο άλλος γίνεται ο τόπος που σου
διαφεύγει και μέσω του οποίου διαφεύγεις από τον εαυτό σου και την αλήθεια σου.
Έτσι ο ένας αποπλανά τον άλλο για να παραμείνουν παιδιάστικα ανεύθυνοι. Να μην
αναλάβουν να σηκωθούν από το στρώμα του παραλυτικού όπου την έχουν πέσει σε ένα
βαθύ λήθαργο με ιλίγγους, εμφανίσεις και εξαφανίσεις.
Όταν ο έφηβος και η έφηβη ήταν
παιδάκια έπρεπε να μπουν σε πρόγραμμα. Να βλέπουν παιδικά το βράδυ μόνο αν
είχαν πιεί το γάλα τους. Δεν θα έπιναν όμως το γάλα τους αν πρώτα δεν
μάζευαν τα παιχνίδια τους. Ούτε όμως θα έπαιζαν αν πρώτα δεν έτρωγαν όλο
το φαγητό τους. Και τελικά ακόμα και αν έκαναν όλα αυτά τα «αν» πάλι θα
είχε τιμωρία γιατί ανακάτεψαν τις κάλτσες τους με τα ρούχα τους στα συρτάρια
οπότε δεν…
 |
| photo gianpal333 |
