ΧΩΡΙΣ ΧΩΡΟ

Ο χώρος πια καταβροχθίζεται. Υπάρχει μόνο «χώρος» στο διαδίκτυο. Εκεί που το σώμα σου γίνεται οθόνη που κοιτάει άλλες οθόνες-σώματα. Γρήγορα συνηθίζεις να ζεις σε φούσκες και φυσαλίδες αέρα κοπανιστού. Έχεις μπει στην φούσκα της πληροφορίας και στο δίκτυό της. Το αυτοκίνητο σου μιλάει. Σε πληροφορεί για την κατάσταση των οργάνων του. Αρνείται να πάρει μπρος αν δεν έχεις βάλει την ζώνη σου και μουλαρώνει αν δεν το χειρίζεσαι σωστά. Είσαι καλωδιωμένος μαζί του, οδηγείς περισσότερο και προσπαθείς να καταναλώνεις λιγότερα καύσιμα. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους γύρω σου. Προέχει το σύστημα ελέγχου και ο χειρισμός τους. Κάπως έτσι γίνονται οι άνθρωποι αντικείμενα και μετά τους κακοφαίνεται όταν τους θυμίζεις ότι είναι άνθρωποι…

Τρομάζουν κιόλας.

Μαθαίνουν στον σφικτό κλοιό, στις προτροπές για ασφάλεια ζωής χωρίς καμιά ζωή, υπακούν τυφλά ενώ δεν γνωρίζουν ούτε καν τον μηχανισμό της σκέψης που τους κάνει να λένε ό,τι λένε. Ένας μεσήλικας τραβιέται στα Γυμναστήρια για να φτιάξει εκείνα τα σημεία πάνω του που θα φουσκώνουν και δεν θα χρειάζεται να ζηλεύει τους άλλους που είναι ήδη φουσκωτοί. Φαντασιώνεται να πηδάει γκομενίτσες στη σειρά αλλά δεν απατάει ποτέ την γυναίκα του. Είναι από παντού καλυμμένος. Έχει εγγυημένη ασφάλεια και σίγουρη απόδοση. Τότε λοιπόν που τα έχει όλα τακτοποιημένα δέχεται διείσδυση από παντού…

Τρομάζει.

Φοβάται ό,τι έχει σώμα. Φοβάται να είναι στο σώμα του. Φοβάται να είναι το σώμα του. Τρομάζει όταν δεν έχει τον έλεγχο του σώματός του. Αν τα πόδια του κάνουν ακούσια τινάγματα ή το πρόσωπό του μορφάζει με συσπάσεις «χωρίς να το θέλει» παραλύει. Μόλις νιώσει ότι είναι ζωντανός αρρωσταίνει. Τρελαίνεται από τον φόβο του και τρέχει να βρει ορθοπεδικούς κηδεμόνες για να σταματήσει κάθε κίνηση. Πασχίζει να το νεκρώσει, να μην «μιλάει», να το ρυθμίσει σαν μηχάνημα μόνο για δουλειά και σχόλη. Για να ξαναπάρει τον έλεγχο καταφεύγει στο άυλο διαδίκτυο των εφαρμογών. Στήνεται στην κλειδαρότρυπα βλέποντας τις εικονικές ζωές των άλλων, τους μπλοκάρει, τους ξεμπλοκάρει, τους διαγράφει, τα ξαναφτιάχνει μαζί τους και όλα αυτά με το πάτημα ενός κουμπιού.

Τα παιδιά δεν τρομάζουν όταν δεν έχουν τον έλεγχο του σώματός τους. Για να δούμε τι τρομάζει τα παιδιά…

Ένα αγοράκι τετράχρονο επιμένει ότι φοβάται γιατί τα σκυλάκια δαγκώνουν και οι γάτες γρατζουνάνε. Οι μαμάδες δίπλα του επιμένουν ότι τα σκυλάκια δεν δαγκώνουν και οι γάτες δεν γρατζουνάνε! Προσπαθούν να τον πείσουν ότι κόβουν τα νύχια στις γάτες τους και ευνουχίζουν τα σκυλάκια τους. Όλα είναι ακίνδυνα πια. Ο μικρός τις κοιτάει με οίκτο. Τις λυπάται που είναι τόσο χαζές. Τον τρομάζουν κιόλας. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να βάλουν το χέρι τους στο στόμα του σκύλου και να τις δαγκώσει ή να χαϊδέψουν μια γάτα και να τις γρατζουνίσει.

photo gianpal333

 Κουνάει το κεφαλάκι του απογοητευμένος και απομακρύνεται. Είναι πολύ μικρός για να τις προστατέψει.

«Ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους» σκέφτεται και πάει να οδηγήσει το αυτοκινητάκι του όσο πιο γρήγορα μπορεί...

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ:ΥΠΝΩΣΗ

Τους μαζεύουν και τους λένε «πηγαίνετε πίσω στην παιδική σας ηλικία και θυμηθείτε την σχέση που είχατε με τους γονείς σας!». Ό,τι και αν θυμηθείτε θα μεταφραστεί ισοδύναμα σε αυτό που σας συμβαίνει τώρα. Αν σας έλειπε ο μπαμπάς σας και είστε κορίτσι θα κάνετε σχέσεις με ηλικιωμένους άντρες. Αν η μαμά σας ήταν καταπιεστική και είστε αγόρι θα αναζητάτε φαλλικές γυναίκες. Όλοι αυτοί οι χρησμοί σας εγκλωβίζουν σε μερικά τετραγωνικά στενόμυαλης σκέψης. Έτσι ανακυκλώνεται ο εθισμός στην προσομοίωση «κάνεις σαν…» και στην ύπνωση «τον θέλω γιατί είναι ο μπαμπάς μου!» ή «την θέλω γιατί είναι η μαμά μου!».

Ο Henri Bergson (Le rire) περιγράφει την μέθοδο υποβολής που υπνωτίζει με υπονοούμενα, που προκαλεί ακόμη και παραισθήσεις, που δημιουργεί σύγχυση και που μεταμορφώνει τα πρόσωπα σε πράγματα. Θα σας το αναλύσω λίγο για να το δείτε. Η σύγχυση δημιουργείται με την ομοιότητα, κατά την δική μου ψυχαναλυτική ματιά. Δηλαδή, «αν κάποτε σε έβρισαν», (αίτιο), αναζητάς το βρίσιμο όπως τότε στο τώρα (αποτέλεσμα). Έτσι σου λένε. Αυτό το «ένα και ένα κάνουν δύο» οδηγεί σε μια παρανοϊκή λογική που φαντάζει μαθηματικού τύπου. Πολύ εύκολα κάνεις τους άλλους πράγμα, αντικείμενο, μια που έγινες και εσύ. Τους ταξινομείς, τους μετράς, τους στοιχίζεις για την παρέλαση κτλ. Ο χρόνος φυλακίζεται στον χώρο, σε μια τοπολογία αδιέξοδη και εδώ αρχίζει η ύπνωση των θεραπευτικών μοντέλων που δήθεν σε κάνουν ανθεκτικό στο τραύμα σου με την επανάληψη της υποβολής και στην ουσία σε εξαφανίζουν. Δεν έχεις πια σάρκα και οστά και κόβεις βόλτες στο προαύλιο της φυλακής σου σαν φάντασμα του εαυτού σου. Έχεις ήδη δεχτεί πειθήνια την εικόνα που σου υποβάλλεται.

Θα σας αφηγηθώ μια μικρή σκηνή που δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό το «ρεφρέν» που σε μαθαίνουν να τραγουδάς, στη δουλειά σου και στις σχέσεις σου με τους άλλους. Ένας άντρας βάφει μια καρέκλα, την μεταφέρει έξω, «όχι, έχει πολύ αέρα, δεν θα στεγνώσει…», την ξαναβάζει μέσα «όχι, εδώ έχει υγρασία, δεν θα στεγνώσει….», την ξαναβγάζει έξω και όλο κινείται σε αυτόν τον αποχαυνωτικό ρυθμό της αδράνειας για οκτάωρα και δωδεκάωρα ενώ «κάνει σαν» να είναι χρήσιμος για κάτι! Ο εργοδότης του καμαρώνει που τον βλέπει να μην κάθεται ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο δεν κάθεται να σκεφτεί ούτε η σκέψη του. Και αν το κάνει θα γυροφέρνει αντικείμενα, θα τρελαίνεται στο εσωτερικό «μπλα, μπλα…»της, θα τρομάζει και όλο θα συρρικνώνει το σώμα σε ένα ξεψυχισμένο ακόλουθό της.

Η ύπνωση έχει πάρει το πάνω χέρι…

photo gianpal333