Ό,ΤΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΕΊΤΑΙ

Αν αφαιρέσεις την κίνηση έχεις μόνο το αντικείμενο που είναι έτοιμο να εκραγεί. Αυτές οι μικροεκρήξεις και οι καβγάδες γίνονται για να μην συμβεί τίποτα, να μην υπάρχει απρόβλεπτη ανατροπή. Μη τυχόν και συμβεί το συμβάν! Για να σε καθησυχάσεις ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί προπονείσαι στον στόχο. Στο λένε στην εκπαίδευση και στην εργασία σου.

 Βάζεις στόχους έξω από εσένα και τους υπηρετείς εξ’αποστάσεως. Τους ρίχνεις βελάκια, τους κρατάς έξω από εσένα από φόβο, μακριά από το είναι σου και η μόνη διαμεσολάβηση είναι τα βελάκια. Αξιολογείς τις επιτυχίες και τις αποτυχίες σου, πας στοίχημα, παίζεις με τις πιθανότητες, μετράς την απόκλιση από τον στόχο και βρίσκεσαι υπό ύπνωση.

Αυτή η νυσταλέα κατάσταση υπάρχει αντί για εσένα. Μια νόρμα που φιξάρει, υπνωτίζει, σε κάνει και σαστίζεις, σε αποβλακώνει και μπορείς να φαντασιωθείς μόνο μέσα της. Νομίζεις ότι σου παίρνει τον φόβο αλλά στην ουσία σε αφήνει με μια διάχυτη φοβία. Ενώ απέξω δείχνεις ανάλαφρος από μέσα σου προσθέτει ασήκωτο βάρος. Τότε είναι που νομίζεις ότι είσαι μηχάνημα και θέλεις ρύθμιση. Βρίσκεις ένα χώρο για να απομονωθείς, να ελέγξεις τον προσομοιωμένο χώρο σου, να πεις δυο λόγια στον εαυτό σου που θα δρουν πυροσβεστικά και αφού κάνεις επανεκκίνηση σαν

photo gian pal(333)

να είσαι υπολογιστής θα ξαναμπείς σε λειτουργία και θα συνεχίσεις την δουλειά που σε έβαλαν να κάνεις σαν ρομπότ.  Μαζί με αυτή την δήθεν λειτουργικότητα που σε αρρωσταίνει λειτουργούν  και τα παρακάτω διαστροφικά τελετουργικά σαν αυτοματικός μηχανισμός στις σχέσεις σου:

Υπευθυνότητα: Να μην χαίρεσαι πολύ! Ήρεμα, να σου ορίσει πρώτα ο άλλος τι είδους σχέση έχετε.

‘Ελεγχος: Αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχος. Να μην χαρείς για να μην πληγωθείς.

Λογοκρισία: Αν πεις αυτό θα ξενερώσει, καλύτερα να πεις αυτό…

Ικεσία: Να ικετεύεις γονατιστός για μια αγκαλιά που δεν θα είναι η αγκαλιά του ή η αγκαλιά της. Μια αγκαλιά ό,τι να’ναι…για να μην τρέμεις χωρίς ορθοπεδικό κηδεμόνα σε σχήμα αγκαλιάς.

Με ένα καφέ στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο, πιστός ακόλουθος των τελετουργικών πρακτικών, κολλάς σαν να σε βίδωσαν στην άσφαλτο και δεν έχεις ενέργεια ούτε για να πάρεις τα πόδια σου λίγα βήματα πιο πέρα. Πας να πιαστείς από τον έρωτα ή το σεξ αλλά αρχίζεις να νιώθεις ότι όλοι μιλάνε για αυτό χωρίς να αγαπούν ή να επιθυμούν ερωτικά. Το σεξ δεν βρίσκεται μέσα στον έρωτα αλλά οπουδήποτε αλλού. Όταν τίποτα λοιπόν δεν σου δίνει φλόγα τότε συμβαίνει το πιο παράδοξο από όλα. Είσαι έτοιμος να πέσεις στην φωτιά!

ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ ΦΩΤΙΑΣ

Τα κυκλικά φλεγόμενα δρομολόγια εγκλωβίζουν τα θύματά τους.  Οι εξωτερικοί δρόμοι κλείνουν και οι εσωτερικοί παίρνουν σχήμα σαλιγκαριού. Οι άνθρωποι καίγονται κυριολεκτικά και μεταφορικά από μια κυνική πρόληψη που δήθεν όλα τα έχει υπό έλεγχο αλλά στην ουσία σκοτώνει. Τα συμβάντα γίνονται γρήγορα σκέτες ειδήσεις. Νέες φοβίες προκύπτουν. Όλα ενοχοποιούνται για να μην δεις τον ένοχο. Η πυκνή βλάστηση είναι πια ύποπτη, οι στάλες της βροχής ξυπνούν πανικό για επερχόμενο κατακλυσμό, ο τρόμος παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις και η μικροπολιτική θριαμβεύει. Για να δούμε πως ξεκινούν και άλλες φλογίτσες, αθέατες, σε μέρη χωρίς βλάστηση που είναι δήθεν ασφαλή.

Για να πάμε στα παιδιά…

Σε μια αίθουσα τα παιδάκια γίνονται σπιούνοι. Τα μαθαίνουν να καταδίδει αθόρυβα το ένα το άλλο στη δασκάλα. Σηκώνεται ξαφνικά από το καρεκλάκι του ένα αγοράκι, πηγαίνει πίσω από το συρόμενο διαχωριστικό και καρφώνει τον διπλανό του. Έρχεται και ξανακάθεται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ο διπλανός του σκούπισε τις μύξες του χωρίς χαρτομάντηλο. Το εκπαιδευόμενο καρφί ξανασηκώνεται για να καρφώσει ξανά. Μάλιστα παρατήρησε ότι κάποια μύξα ίσως να άγγιξε το παντελόνι της φόρμας του. Η δασκάλα έξαλλη βγαίνει από το διαχωριστικό, πιάνει τον μυξιάρη και τον βάζει τιμωρία παράμερα στην αίθουσα. Του χώνει ένα χαρτομάντηλο στο χέρι και ένα πακέτο ανοιχτό δίπλα του. Είδα την σκηνή μπαίνοντας. Μόλις με βλέπουν τρέχουν όλα μαζί, και ο τιμωρημένος, και ζητάνε αγκαλιά. Μετά όλα τα παιδιά θέλουν επειγόντως τουαλέτα. Τον τιμωρημένο τον ελευθέρωσα και τώρα τρέχει κι αυτός για τουαλέτα. Στοιχίζονται στην πόρτα και διευκολύνει το ένα το άλλο για να τελειώσουν γρήγορα και να μην χάσουν την συνέχεια του παραμυθιού. Η επιθυμία τους ενεργοποίησε τις ανάγκες! Αντίθετα από τα ενήλικα παιδάκια που νομίζουν ότι η επιθυμία είναι η ανάγκη τους!

Ένας μικρούλης ψιθυρίζει ένα μονόλογο τόσο σιγά που δεν ακούγεται. Πότε πότε σφυρίζει σαν καράβι. Άλλοτε ακούγεται σαν μακρόσυρτος ήχος σειρήνας. Είναι δίπλα μου. Μετά του έρχεται η έμπνευση να μου μαγειρέψει κάτι να φάω. Χρησιμοποιεί τις κουτάλες, τις πιρούνες και το ανακατευτήρι σαν υποκατάστατα της βίδας και του κατσαβιδιού που του εξαφάνισαν μυστηριωδώς. Με πλησιάζει με ένα κουταλάκι, ένα πιατάκι και ένα φρούτο. Δοκιμάζω.

«μμμ, πολύ ωραίο!»

Ανασηκώνει το φρύδι του σαν μεγάλος και μου γνέφει «όχι». Αμέσως μετά μου λέει «θα το φας όλο!».

Αυτή είναι η αναπαράσταση της τραγωδίας του όπως και των άλλων παιδιών. Χωρίς πραγματικό παιχνίδι και με «φαγητό» που πρέπει να το φάνε όλο είναι εγκλωβισμένα και φλέγονται χωρίς κανείς να καταλάβει ότι καίγονται!

photo gianpal333

Απειλή Φοβίας

Σε απειλούν ότι θα αποσυνδεθούν τα μέλη από το σώμα σου και θα φύγουν χωρίς εσένα και άντε να τα βρεις!...

Σε αυτή την φοβία πατάνε οι Υπηρεσίες Πρόληψης και σπέρνουν τον πανικό που σπρώχνει την υστερία να πέσει στην «παράνοια». Στρέφουν το Εγώ προς τα μέσα και το βάζουν να παρακολουθεί σαν χωροφύλακας τα όργανά του και να τα συντηρεί για να δουλεύει το μηχάνημα που λέγεται άνθρωπος! Αυτή ακριβώς είναι και η πηγή του φόβου. Λες και αν δεν τα δεις δεν θα υπάρχουν από μόνα τους. Έτσι το βλέμμα γίνεται το εξεταστικό βλέμμα του ιατρού ή του δικαστή και ο καθένας είναι υπόλογος για την θέση και την καλή κατάσταση των οργάνων του. Το βλέμμα γίνεται εργαλείο πρόληψης και εισβάλλει παντού.

Η απειλή φουντώνει… Αν δεν το κάνεις θα δεις τι θα πάθεις…

Αρχίζεις ήδη να βλέπεις τα πρώτα σημάδια πανικού μετά από την βία με την οποία σε βομβαρδίζουν από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Βλέπεις τα όργανα να φεύγουν από το θέση τους, να μουδιάζουν, να ιδρώνουν ή να κουνιούνται επικίνδυνα. Τα κρατάς με το χέρι και προσπαθείς να τα βιδώσεις στη θέση τους. Τώρα όμως φτερουγίζει και η καρδιά! Για να μην φύγει κι αυτή από το σώμα την συγκρατείς με φάρμακα και μεταλλικά άγκιστρα αλλά μέχρι πότε; Αν αρχίσει κάθε όργανο να κάνει του κεφαλιού του τότε το έχασες το παιχνίδι της ζωής. Τα όργανα θα γίνουν ιπτάμενα και εσύ θα περάσεις τη ζωή σου στα ιατρεία ευρέσεως οργάνων. Μπορεί και να εξαφανισθούν στο τέλος ή να εξαφανισθείς εσύ κυνηγώντας τα.

photo gianpal333

Σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάτι εύθραυστο στην εικόνα του σώματος που απειλείται να σβηστεί από στιγμή σε στιγμή, σαν μια μουτζούρα, με μια μικρή γόμα. Ήδη το σώμα αρχίζει να τρέμει στην βάση του, στο βασικό σωματικό του σχήμα, και να μην είναι σίγουρο ότι πατάει γερά στα πόδια του και ότι πράγματι υπάρχει. Η διαφήμιση έχει πετύχει τον στόχο της! Όταν κάποιος παθαίνει κάτι σε απειλούν έμμεσα ότι θα το πάθεις κι εσύ. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η υστερική ταύτιση την συνέχεια της τραγωδίας. Νομίζεις ότι ήδη το έπαθες και τρέχεις να σωθείς σε όποιο άρρωστο περιβάλλον συναντήσεις. Το περνάς για υγιές και αρρωσταίνεις κι άλλο πασχίζοντας να γίνεις καλά…Σε κατατρέχει η φοβία ότι θα σπάσεις στη μέση, θα κοπείς, θα διαλυθείς…και όλο σου παίρνουν και από κάτι, σου κάνουν αφαίμαξη, σε πηδάνε, σε πατάνε κάτω κι εσύ λατρεύεις αυτόν που μισείς! Όλο σκέφτεσαι να μην τον χάσεις και χαθείς. Κι έτσι χάνεις και το τελευταίο καταφύγιο, το σώμα σου.

Εσένα αυτοπροσώπως…

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

φωτο gianpal333

Πως μετράς τις διαδρομές σου; «Από» και «προς» την μήτρα-καταφύγιο είναι ένα τσιγάρο δρόμος. Το ρήμα «μετρώ» μπορεί να μετράει τα βήματα, τις στάσεις, τον τελικό προορισμό σου αλλά χάνει τον τόπο και τον χρόνο. Χάνει το μεσοδιάστημα ανάμεσα στο «από» και «προς». Δεν μπορείς να καταναλώνεις απλά τον φόβο σου, όπως «τρώει τις αποστάσεις» το μετρό. Ο φόβος της έλλειψης επιθυμίας σε τρελαίνει. Αυτός «ο φόβος ότι θα φοβηθείς» παράγεται σε ένα καταναλωτικό κύκλο σπατάλης και κατακράτησης φόβου. Μια ενούρηση και μια δυσκοιλιότητα μαζί. Ένα διαρκές «φοβάμαι…»

Ο μικρός Μάνος φοβάται το μετρό. Ο υπόγειος συρμός διεισδύει σε μια «μαύρη» μήτρα που του προκαλεί εφιάλτες τα βράδια. Κολλάει το βλέμμα του στις αφίσες των σταθμών και σαστίζει. Σε μια από αυτές δυο στόματα, ένα αντρικό και ένα γυναικείο, φιλούν το στόμιο ενός μπουκαλιού.

«Αηδία! Εγώ θα φίλαγα την κοπέλα» μου λέει.

Οι γονείς του τον τρέχουν στους ειδικούς. Ο πρώτος θεραπευτής προσπάθησε να τον κάνει να μην φοβάται το μετρό. Σε τρεις μήνες τα κατάφερε. Ο Μάνος άρχισε να μην φοβάται το μετρό και να φοβάται τα λεωφορεία. Έβγαλε κι ένα έκζεμα στα χέρια του που δεν είχε πριν. Την σκυτάλη πήρε ο δεύτερος θεραπευτής που πυροβολώντας το σύμπτωμα «φοβάμαι το μετρό», το μετατόπισε ακόμη παραπέρα. Ο Μάνος δεν φοβόταν πια το μετρό, ούτε τα λεωφορεία. Φοβόταν τα αυτοκίνητα! Η «αυτό-κίνησή» του περιορίστηκε στο ελάχιστο και το έκζεμα εξαπλώθηκε και στα κάτω άκρα. Καθώς η ασυνείδητη εικόνα του καταρρέει μαζί με το σωματικό του σχήμα έρχεται η σειρά του τρίτου θεραπευτή. Η θεραπευτική τεχνική του οδήγησε τον Μάνο στο να φοβάται όχι μόνο τα «μεταφορικά μέσα» στη «μάνα-γη» αλλά και τα εναέρια. Ένας τρόμος για τα αεροπλάνα τον ακινητοποίησε στο δωμάτιό του. Πουθενά δεν ήταν πια ασφαλής!

«Είμαι γυμνός και φοβάμαι…» μου λέει.

Η φράση του μου θύμισε τον βιβλικό Αδάμ και την Εύα όταν γυμνοί και φοβισμένοι έκρυψαν το φύλο τους στα φύλλα της συκιάς.

«Ποιος σου διηγήθηκε ότι είσαι γυμνός;» τους είπε ο Γιαχβέ.

Ο Μάνος μου έδωσε το «χέρι-έκζεμα». Κάθισε απέναντί μου και άρχισε να μιλάει…