Ό,ΤΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΕΊΤΑΙ

Αν αφαιρέσεις την κίνηση έχεις μόνο το αντικείμενο που είναι έτοιμο να εκραγεί. Αυτές οι μικροεκρήξεις και οι καβγάδες γίνονται για να μην συμβεί τίποτα, να μην υπάρχει απρόβλεπτη ανατροπή. Μη τυχόν και συμβεί το συμβάν! Για να σε καθησυχάσεις ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί προπονείσαι στον στόχο. Στο λένε στην εκπαίδευση και στην εργασία σου.

 Βάζεις στόχους έξω από εσένα και τους υπηρετείς εξ’αποστάσεως. Τους ρίχνεις βελάκια, τους κρατάς έξω από εσένα από φόβο, μακριά από το είναι σου και η μόνη διαμεσολάβηση είναι τα βελάκια. Αξιολογείς τις επιτυχίες και τις αποτυχίες σου, πας στοίχημα, παίζεις με τις πιθανότητες, μετράς την απόκλιση από τον στόχο και βρίσκεσαι υπό ύπνωση.

Αυτή η νυσταλέα κατάσταση υπάρχει αντί για εσένα. Μια νόρμα που φιξάρει, υπνωτίζει, σε κάνει και σαστίζεις, σε αποβλακώνει και μπορείς να φαντασιωθείς μόνο μέσα της. Νομίζεις ότι σου παίρνει τον φόβο αλλά στην ουσία σε αφήνει με μια διάχυτη φοβία. Ενώ απέξω δείχνεις ανάλαφρος από μέσα σου προσθέτει ασήκωτο βάρος. Τότε είναι που νομίζεις ότι είσαι μηχάνημα και θέλεις ρύθμιση. Βρίσκεις ένα χώρο για να απομονωθείς, να ελέγξεις τον προσομοιωμένο χώρο σου, να πεις δυο λόγια στον εαυτό σου που θα δρουν πυροσβεστικά και αφού κάνεις επανεκκίνηση σαν

photo gian pal(333)

να είσαι υπολογιστής θα ξαναμπείς σε λειτουργία και θα συνεχίσεις την δουλειά που σε έβαλαν να κάνεις σαν ρομπότ.  Μαζί με αυτή την δήθεν λειτουργικότητα που σε αρρωσταίνει λειτουργούν  και τα παρακάτω διαστροφικά τελετουργικά σαν αυτοματικός μηχανισμός στις σχέσεις σου:

Υπευθυνότητα: Να μην χαίρεσαι πολύ! Ήρεμα, να σου ορίσει πρώτα ο άλλος τι είδους σχέση έχετε.

‘Ελεγχος: Αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχος. Να μην χαρείς για να μην πληγωθείς.

Λογοκρισία: Αν πεις αυτό θα ξενερώσει, καλύτερα να πεις αυτό…

Ικεσία: Να ικετεύεις γονατιστός για μια αγκαλιά που δεν θα είναι η αγκαλιά του ή η αγκαλιά της. Μια αγκαλιά ό,τι να’ναι…για να μην τρέμεις χωρίς ορθοπεδικό κηδεμόνα σε σχήμα αγκαλιάς.

Με ένα καφέ στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο, πιστός ακόλουθος των τελετουργικών πρακτικών, κολλάς σαν να σε βίδωσαν στην άσφαλτο και δεν έχεις ενέργεια ούτε για να πάρεις τα πόδια σου λίγα βήματα πιο πέρα. Πας να πιαστείς από τον έρωτα ή το σεξ αλλά αρχίζεις να νιώθεις ότι όλοι μιλάνε για αυτό χωρίς να αγαπούν ή να επιθυμούν ερωτικά. Το σεξ δεν βρίσκεται μέσα στον έρωτα αλλά οπουδήποτε αλλού. Όταν τίποτα λοιπόν δεν σου δίνει φλόγα τότε συμβαίνει το πιο παράδοξο από όλα. Είσαι έτοιμος να πέσεις στην φωτιά!

Ο ΠΟΝΟΣ ΣΑΝ MEDIATOR

 

photo gianpal333

Δεν είναι η απόλαυση του πόνου (Lacan), αλλά ο πόνος σαν διαμεσολαβητής (mediator) στις σχέσεις που συντηρεί σαδομαζοχιστικά μορφώματα εξουσίας. Παίρνεις το πονεμένο κομμάτι σου και πας να σχετιστείς με τον άλλο μέσω αυτού του πόνου. Εκεί ακριβώς που σε πόνεσαν. Παίζεις και ξαναπαίζεις απελπισμένα το παιχνίδι της ματαίωσης. Παίζεις και ξαναπαίζεις με τον χρόνο αναμονής. Από μέσα βράζεις και κοχλάζεις, γίνεσαι εκατό κιλά και απέξω είσαι μια λεπτή φέτα σολομού. Αρχίζει να σε ελκύει ο πόνος, το μαρτύριο και το στεφάνι της δόξης που περιμένει τους μάρτυρες για μεταθανάτια ανταμοιβή. Ζεις σε ένα θεατρικό σκηνικό και δεν ξέρεις αν είσαι κομπάρσος ή ηθοποιός.

Ό,τι ξεφεύγει από τον πόνο δεν το αντέχεις.

«Γιατί το χέρι τρέμει;»

«Γιατί είναι ζωντανό!»

«Γιατί τα νύχια σπάνε;»

«Γιατί είναι ζωντανά!»

Το ζωντανό σου φαντάζει νεκρό και το νεκρό ζωντανό. Αυτή η οπτική ψευδαίσθηση γίνεται η πραγματικότητα που ζεις. Δεν εμπιστεύεσαι τίποτα και σου μπαίνουν οδυνηρές ιδέες. Ο πόνος γίνεται ιδέα και σε βασανίζει. Κλειδώνεις και διπλοκλειδώνεις. Ελέγχεις τα μάτια της κουζίνας, τον απορροφητήρα, τα φώτα. Μαζεύεις από μέσα και τεντώνεις απέξω. Φουσκώνεις και ό,τι σου συμβαίνει το κολλάς στην κακή σου μοίρα. Τα μάτια της κουζίνας που δεν θυμάσαι τελικά αν τα έκλεισες ή όχι όσες φορές και αν τα ελέγξεις θα γίνουν τα μάτια σου που διαχωρίζονται από το βλέμμα σου. Θα πηγαίνεις στην παρέα σου και θα μιλάς για τα στραβά που σου συμβαίνουν, θα μένεις άυπνος για να μην τα δεις σε μορφή εφιάλτη, θα ψάχνεις το ταίρι σου που θα έχει περάσει ό,τι πέρασες και εσύ και αυτή η τρελή συμμετρία θα σου τρώει τη ζωή.

Αυτό που συρρικνώνεται μέσα μας από πόνο μπορεί να πάρει διαστάσεις πυραμίδας… Όταν δεν υπάρχω, όταν πετάω από πάνω μου εμένα σαν σκουπίδι, όταν με διαμελίζω σε μερικά αντικείμενα, τι μένει από μένα για να συνδεθώ με τον άλλο;

Ένας πόνος δια δυο…