ΠΑΡΑΝΟ-ΙΟΣ

PHOTO BY GIAN PAL(33)

«απόσπασμα βιβλίου»

Ζείτε σε μια γιγαντιαία προσομοίωση πραγματικότητας, όπως θα έλεγε και ο Jean Baudrillard. Ποια πραγματικότητα προσομοιώνει η προσομοίωση; Καμία. Απλά βλέπετε σε απευθείας μετάδοση την αναπαραγωγή μιας μετέωρης απειλής που εισάγει στην σφαίρα της ψύχωσης. Οι εντολές διογκώνουν την παράνοια.

«για να μην πεθάνετε, θα πεθάνετε!»

Οι άνθρωποι μπαίνουν στους τάφους για να μην πεθάνουν! Όσο πιο πολύ τους φοβίζουν με τον θάνατο άλλο τόσο χώνονται βαθιά μέσα στους οικογενειακούς τάφους τους για να προστατευτούν από τον θάνατο. Τα σπίτια γίνονται θήκες και περιβλήματα των ανθρώπων-όπως λέει και ο Walter Benjiamin-που εφαρμόζουν μέσα τους μαζί με όλα τους τα εξαρτήματα. Γίνονται οι ίδιοι η μόλυνση, ο παρανο-ιός, τα θερμόμετρα, οι μάσκες, τα γάντια και τα απολυμαντικά. Η πρόληψη σκοτώνει. Έχουν χάσει τα χέρια τους, την μύτη τους, το στόμα τους, δεν βλέπουν, ούτε ακούν και εκφράζονται μόνο με τα ανακλαστικά τους.

Ο φόβος τους παραλύει. Χτυπούν από απόσταση όποιον περιπλανιέται άσκοπα…

Δεν είναι πια μόνο το τέλος της απόλαυσης αλλά και το τέλος της περιπλάνησης. Μόνο που αγνοούν αυτό που φαίνεται ψυχαναλυτικά στα μάτια μου. Αγνοούν ότι στα μέρη του σώματός τους που αποκλείστηκαν με διπλό αποκλεισμό (ψυχοσωματικό) θα βγουν τερατώδη συμπτώματα που ήδη τα περιμένουν οι διαχειριστές συμπτωμάτων να σκάσουν μύτη με τα μαχαιροπίρουνα ανά χείρας.

Έχουν πείσει τους υποψήφιους ασθενείς ότι ο καθένας είναι ύποπτος φορέας κάθε νόσου και κάθε μαλακίας και έτσι του φορτώνουν τόνους ενοχής κλείνοντάς τον φυλακή στα θερμοκήπια του φόβου.

Σεμνοταπεινοδιαβάτες με ατσάλινες ματιές διασχίζουν τετράγωνα ασύλου με χειρουργικές μάσκες να κρέμονται από τα αυτιά τους. Κάποιον κακομοίρη κατακρεούργησαν στο χειρουργικό τραπέζι της τραπεζαρίας τους αλλά δεν θυμούνται ποιον. Οι διαδρομές τους είναι περιορισμένες. Πάνε πέρα-δώθε σαν τρόφιμοι ενός τεράστιου Ψυχιατρείου που σε κάθε τετράγωνο έχει και από ένα υποκατάστημα.

Ένας τρεμάμενος ανθρωπάκος αφήνιασε. Βρήκαν στον πάνω όροφο της δουλειάς του ένα Κρούσμα παρανο-ιού και τους απολύμαναν όλους μαζί με το κτίριο, με μάνικες. Όταν γύρισε σπίτι του δεν έφαγε, ούτε κοιμήθηκε. Πήρε μια καρέκλα και την έβαλε παράμερα από όλους.

«μην με ακουμπάτε!»

«μην με κοιτάτε!»

Το μυαλό του σκάναρε βιαστικά ποιους είδε στην διάρκεια της μέρας τσεκάροντας νοερά αν μέσα σε αυτούς ήταν και το Κρούσμα του πάνω ορόφου. Μέχρι να δει το Κρούσμα σε αφίσα ενός μέτρου κόντευε να τρελαθεί. Την επόμενη μέρα στη δουλειά του μίλησαν πέντε άτομα από απόσταση αναπνοής. Τους είδε τρέμοντας σαν Κρούσματα και μάλιστα πέντε! Ξέφυγε… Βγήκε στον δρόμο και άρχισε να ουρλιάζει «πιάστε τους!».

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟ ΣΟΚ

Κάτι που είδες ξαφνικά ή που άκουσες, ένα ξύπνημα της ασυνείδητης εικόνας του οπτικού ασυνειδήτου προκαλεί το πρώτο σοκ.

Ένα αγοράκι έχει ακροφοβία και όχι υψοφοβία. Αν βρεθεί στην άκρη στο χαντάκι είναι σίγουρος ότι θα πέσει μέσα. Θυμάται όταν ήταν πιο μικρός να τρέχει προς την παραλία και την τσιρίδα της μάνας του να τον σταματά. Αυτή την τσιρίδα την πήρε όλη μέσα του. Αυτό ήταν! Κατάπιε την ένταση της φωνής της, τον τρόμο, την φρικαρισμένη εικόνα της και την αναπαράγει μέσα του με την αναπαράσταση της τρομακτικής παραλίας…

 Ένα κοριτσάκι βλέπει από πολύ μικρό την γιαγιά του να σκουπίζει τις αυλές, την μάνα του να μαγειρεύει, να πλένει, να καθαρίζει το ήδη καθαρό σπίτι ξανά και ξανά, τον πατέρα του πότε να κατεβάζει ελιές και πότε να κάθεται στον καφενέ του χωριού και όλους μαζί να τρώνε τις Κυριακές στα σόγια και τρελαίνεται! «Είναι τρελό!» φωνάζει. «Τρώνε, δουλεύουν, καθαρίζουν, πότε στον καφενέ και πότε στα σόγια, κάνουν παιδιά και μετά πεθαίνουν. Είναι τρελό!» Την ακούνε να μονολογεί και την περνούν αυτοί για τρελή.

Αυτό κι αν είναι σοκ! 

photo gianpal333

Της λένε πως πρέπει να ζει. Σπουδές, γάμος, παιδιά κτλ., και ας μην είναι η ίδια μέσα σ’όλα αυτά. Ας κρύβεται μέσα στα «ρήματα» των άλλων. Ας είναι ημι-ζωντανή, ημι-λιπόθυμη, ημι-πεθαμένη. Ας είναι, και τι μ’αυτό; Τότε είναι που αγωνιά. Την τυλίγει ένα αίσθημα θανάτου.

«Φοβάσαι τον θάνατο» της λένε.

«Φοβάται αυτούς που είναι ήδη νεκροί. Τον δικό τους θάνατο φοβάται που της στραγγίζει την ζωή…». Αυτή είναι η αλήθεια. Η αγωνία από μπροστά, ο φόβος του θανάτου τους από πίσω. Και το αγοράκι και το κοριτσάκι χωράνε μέσα στα τραυματικά συμπτώματά τους ή κάνουν τα τραύματα συμπτώματα και τα κρύβουν κάπου στο σώμα τους. Απέξω φαίνεται μόνο ένα διάχυτο άγχος. Αγχώνονται για το τίποτα. Τότε είναι που πλακώνουν οι «ψ» και πάνε να εξολοθρεύσουν το άγχος και μαζί με αυτό και το ίχνος εντοπισμού του υποκειμένου του ασυνειδήτου. Το σύμπτωμα αυτών των παιδιών, μαζί με τόσα άλλα, είναι η δική τους στρεβλή και κακοχαραγμένη «γραμμή διαφυγής» από τους νεκροζώντανους ενήλικες με το «όλα καλά!» στα χείλη τους. Αν όμως οι αετονύχηδες των «ψ» καταστρέψουν την «γραμμή», την ρίξουν στον λήθαργο με φάρμακα, ή προσπαθήσουν να την «ισιώσουν» με καταναγκαστικά μέτρα, για να την συμβιβάσουν με τις δικές τους γραμμές επιστροφής στο matrix του φόβου, τότε θολώνουν τα νερά και τα παιδάκια ξεχνούν γιατί είχαν χαράξει αυτή την γραμμή. Ξεχνούν την διαφυγή. Ξεχνούν και την έξοδο!  Αν συμβιβαστείς με το σύμπτωμά σου, «τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά..» σου λένε οι φαρμακόγλωσσες, τότε επωμίζεσαι και το πτώμα του Άλλου πάνω σου και αρρωσταίνεις με την δική του αρρώστια που στην μεταβιβάζει.

Η αρρώστια λέγεται «ανοσία στην σκλαβιά»

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ (Das Ding)

H εσωτερική διαρρύθμιση του χώρου είχε σχήμα ομόκεντρων κύκλων. Ο μεγάλος κύκλος ήταν η Βαβέλ, ο μεσαίος τα στρατόπεδα και εντός του ο μικρότερος ήταν τα κελιά των Κρατουμένων. Τα κελιά είχαν κλειστό σύστημα παρακολούθησης, κλειδιά, κλειδαριές και σύρτες.

«Απαγορεύεται η έκπληξη!» έγραφε η επιγραφή πάνω από κάθε κελί σαν υπόδειξη στάσεων σεξ σε μπουρδέλο. Αν το ανέλυες θα έμενες με την επιγραφή στο χέρι να σου βγάζει όλο καινούργια σημαίνοντα χωρίς κανένα νόημα. Αυτό που καταλάβαιναν όλοι ήταν ότι δεν μπορούσαν να απατήσουν το μπουρδέλο τους. Δεν μπορούσαν να πετάξουν το κλειδί που κάπου το έβαλαν και το ξέχασαν, ίσως σε κάποια τρύπια τσέπη, δεν μπορούσαν να… Κάθε ρήξη, κάθε ράγισμα της κλειδαριάς, κάθε κλωτσιά στο κούφωμα της πόρτας θα έφερνε την Παρανοϊκή Πρόληψη Υγείας στο κεφάλι τους και θα άρχιζαν τα ζόρικα. Πονάς εδώ…πονάς εκεί…γιατί δεν έκανες την τάδε και την τάδε εξέταση…και μια σωρεία από απειλές και τιμωρίες που θα τους έκοβε και τον ύπνο. Το μόνο που τους είχε απομείνει…

Όταν είχαν αυπνίες μπορούσαν βέβαια να κόβουν βόλτες στον αυλόγυρο, κάτι σαν μεγάλο μπαλκόνι, έξω από κάθε κελί. Άναβαν κανένα ηλεκτρονικό τσιγάρο, τράβαγαν καμιά τζούρα και ξανάμπαιναν από μόνοι τους σε λίγο στο κελί τους. Μέσα στα κελιά νιαούριζαν ή γαύγιζαν σκυλόγατα. Τα είχαν πάρει αναγκαστικά υπό την προστασία τους γιατί δεν έπρεπε να είναι μόνοι τους. Μπορεί να τους έμπαινε καμιά τρελή ιδέα να πηδήξουν από το μπαλκόνι στο βαθύ κενό. Ενώ αν είχαν τα σκυλόγατα ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Θα τα τάιζαν, θα τα πότιζαν, θα τα έβγαζαν έξω για τις ανάγκες τους και δεν θα μπορούσαν δικαιολογημένα να φύγουν.

«Που να πάνε τα πεθαμένα και να αφήσουν πίσω τα ζωντανά τους;»

photo gianpal333

Γύρω από τον αστράγαλο είχαν αλυσίδα με βαρίδια. Ο κρίκος της αλυσίδας έσφιγγε τον αστράγαλο του κάθε Κρατούμενου. Εκτός από τα σκυλόγατα τους κρατούσε έγκλειστους και ο θαυμασμός προς τις αλυσίδες τους. «Από τι υλικό είναι φτιαγμένη η δική σου;», «η δική μου είναι από λευκόχρυσο…». Θαύμαζαν και τα προϊόντα τους «εγώ έχω κάτι παιδιά μαλάματα…», «που να δεις τα δικά μου…ήσυχα…αθόρυβα…».  Οι έφηβες κόρες είχαν τις λιγότερες ελευθερίες και τα περισσότερα παιχνίδια. Έπρεπε να ανεβάζουν «ιστορίες» από τα κελιά τους σε εφαρμογές του διαδικτύου με προσθήκη φατσούλες για να δείχνουν έντονα συναισθήματα. Οι φατσούλες κλαίνε, γελάνε και κλείνουν ματάκια. Ό,τι κάνουν και δεν κάνουν πρέπει να ανεβαίνει σε real time. Αν έφαγαν, αν έβηξαν, αν κάπνισαν πρέπει να το δείξουν με σχετικά βίντεο που τα αναπαριστούν όπως ακριβώς έγιναν. Αν κάποια κατεβάσει καμιά τρελή ιδέα όπως να φορέσουν πιτζάμες και να ξαπλώσουν έξω από καμιά πολυκατοικία εντός του στρατοπέδου θα γίνει άμεσα πράξη. Θα γίνει μόδα, θα γίνει Νόμος και θα ισχύει για όλες. Όποια δεν το κάνει θα είναι σνομπ, ψωνάρα, κτλ. Θα ανεβάσουν σχετικό βίντεο για αυτήν και δεν θα την ξανακάνουν παρέα.

Μερικοί Κρατούμενοι σκέφτηκαν να πεθάνουν στ’αλήθεια. Ήταν όμως τσάμπα κόπος. Ακόμα και αν πέθαιναν δεν θα την γλίτωναν γιατί θα πέθαιναν εκεί μέσα στο κελί τους και όχι έξω από το στρατόπεδο. Μερικοί άλλοι σκέφτηκαν να έσπαγαν την αλυσίδα τους. Ήταν όμως τσάμπα κόπος. Πως θα ζούσαν στο άγνωστο χωρίς αλυσίδες και σκυλόγατα; Θα έφτιαχναν σίγουρα μια άλλη αλυσίδα. Πιο ανθεκτική αυτή τη φορά. Θα την ξαναέσφιγγαν γύρω από τον αστράγαλο και θα την έλεγαν: «φόβο θανάτου».