ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΟΛΛΗΤΗΣ

Μια έφηβη που νιώθει κάτι σαν πόνο που μετατοπίζεται από τον αυχένα στο στήθος και κατεβαίνει προς την κοιλιά για να της χαλάσει εντελώς την διάθεση πάσχει από το σύνδρομο της κολλητής. Η κολλητή της γίνεται βδέλλα, βαμπίρ και της ρουφάει την κάθε στιγμή που χρειάζεται ενέργεια για να είναι ο εαυτός της.

«Τι κάνεις σήμερα; Τι θα κάνεις μετά, τι θα κάνεις το σαββατοκύριακο, πότε θα κανονίσουμε να βγούμε, γιατί μίλησες στην τάδε και στον τάδε, κάτσε μαζί μου στο θρανίο, γιατί δεν ανέβασες βιντεάκι με τα γενέθλια μου…»

Τα ερωτήματα διαδέχονται το ένα το άλλο και τα παράπονα δεν έχουν τελειωμό. Πρέπει να την ευχαριστήσει, να της προσφέρει τον εαυτό της για να σταματήσει την κλάψα αλλά τότε δεν θα είναι πια αυτή! Όταν πρέπει να προσφερθείς στο πιάτο για να σε αγαπήσουν έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση προς την συρρίκνωσή σου. Έχει αρχίσει η άρνηση που διαιωνίζει την άρνηση  «δεν με αγαπάει κανείς…», «δεν θα με αγαπήσει κανείς…» που της τρώει το μυαλό και την καρδιά. Δεν μπορεί  να  πει «όχι!» γιατί δεν θα είναι το καλό κορίτσι που δεν πληγώνει ποτέ τους άλλους όπως την έμαθαν να είναι αλλά ούτε μπορεί να πει «ναι». Φοράει ένα γλυκό χαμόγελο απελπισίας και σταυρώνει τα χέρια της αμήχανα στους μηρούς της.

«Θα με πας μέχρι το σπίτι μου;»

Το σπίτι της κολλητής απέχει δυο λεπτά από το σχολείο αλλά πρέπει να την πάει. Αυτά τα «πρέπει» να θυσιαστείς για να σε αγαπούν, να μην μείνεις μόνη σου, να έχεις κολλητές κτλ, την αγχώνουν υπερβολικά. Αφού δεν μπορεί να πει «όχι!» και να μην δεθεί με χίλιες ενοχές που την δηλητηριάζουν σαν φίδια επινοεί δικαιολογίες που την κάνουν χάλια «έχω μαθήματα, φροντιστήριο, δεν με αφήνουν οι γονείς μου…» και επιμηκύνουν την σκλαβιά της στον βωμό του Άλλου. Πίσω από την κολλητή κρύβεται το αγόρι που δεν έχει και το φαντασιώνεται σαν ένα δίδυμο του μπαμπά της, κρύβεται η μαμά της που μοιάζει σε όλα με την κολλητή της και κρύβεται και η ίδια πότε σαν μαμά και πότε σαν παιδάκι που εκτελεί εντολές της κολλητής. Το μπέρδεμα την ακινητοποιεί. Δεν διαβάζει, δεν παίρνει καλούς βαθμούς και οι γονείς ανησυχούν που το παιδάκι τους δεν είναι ένας τέλειος μηχανισμός που δρα για να αποφέρει οφέλη για το μέλλον του. Τα ρίχνουν στην εφηβεία… Χρονοδιαγράμματα δράσεων, λίστες καθηκόντων και κάποια επιβράβευση με ζαχαρωτά σαν τα ζωάκια στα τσίρκο μπαίνουν αμέσως σε λειτουργία πτήσης. Το κοριτσάκι αγχώνεται ακόμη πιο πολύ. Τώρα όλα είναι σκατά και η ζωή της της διαφεύγει μέσα από τα χέρια της. Δεν ακούει κανείς. Δεν βλέπει κανείς. Τώρα πράγματι είναι τελείως μόνη. Η άγρια σκέψη «όλα σκατά…» κάνει μια γύρα στις εφαρμογές στο διαδίκτυο και στέλνει μηνύματα sos αλλά την έχουν γραμμένη κανονικά. Τότε έρχεται ένα ψιλόβροχο από κάτι μαβιά σύννεφα και ψιχαλίζει μέσα της κάτι υγρά δάκρυα που δεν κλαίνε, δεν ξεχειλίζουν, δεν γδέρνουν τον λαιμό σαν αναφιλητά αλλά πάνε και λιμνάζουν στα μάτια και τα κάνουν πολύ θαμπά σαν να έχει υψηλό πυρετό. Ό,τι βλέπει και ακούει της φέρνει σύγχυση εικονικού και πραγματικού στην καθημερινότητά της «τώρα πράγματι το είδα ή το φαντάστηκα;» και την απομακρύνει μίλια μακριά από μια δική της ματιά και οπτική γωνία. Την λύση την δίνει ένα σύμπτωμα εκζέματος στα χέρια της. Τρέχουν αίμα σαν να την έχουν σταυρώσει με αόρατα καρφιά στις παλάμες. Από κρέμα σε κρέμα, από γάντια μιας χρήσης μέχρι γάντια φαρμακευτικά κατέληξε να μην μπορεί ούτε να πλυθεί. Ακόμη και το τρεχούμενο νερό της άνοιγε πληγές που έτρεχαν αίμα. Τα χέρια δεν υπήρχαν πια. Επανεμφανίστηκαν φρέσκα και δροσερά χωρίς αίματα όταν μέσα από τη ανάλυσή της βρήκε την πηγή του αίματος «όταν ήμουν στο νηπιαγωγείο η κολλητή μου ήθελε να την κρατάω χέρι με χέρι…».

photo gianpal333

ΟΜΦΑΛΙΟΙ ΛΩΡΟΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΤΥΠΟ

 

photo gianpal333

Το αγοραστικό κέντρο σε σχήμα ενυδρείου είχε κλείσει την θολωτή του οροφή. Τέτοια ώρα αιχμής είχε αμέτρητους πελάτες. Όλοι οι αρσενικοί είχαν τον ομφάλιο λώρο τους τυλιγμένο γύρω από την μέση τους σαν ζώνη και όλες οι θηλυκές τον είχαν να σέρνεται κάτω από την φούστα τους σαν φουντωτή ουρά αλεπούς. Μπορούσες να τον  ρίξεις και στον  ώμο σου σαν τσάντα σε μια πιο στιλάτη εκδοχή. Οι ομφάλιοι λώροι έδειχναν την πραγματική ηλικία του καθενός. Ήταν ο vanishing mediator, ο διαμεσολαβητής χρόνος ανάμεσα στα ανθρωποειδή και στην εικονική τους πραγματικότητα. Οι πιο ελαστικοί ήταν των αιώνια εφήβων. Μπορούσες να ταξιδέψεις μαζί τους μέχρι την άκρη του πλανήτη με ασφάλεια χωρίς να κουνηθείς σπιθαμή από την καρέκλα σου. Τους είχαν συνήθως οι πρωκτικοί τύποι. Η Καταναλώτρια ήταν υστερικός τύπος με ψυχωτική επένδυση. Ανθεκτική στις διεισδύσεις αλλά τρεμάμενη και εύθραυστη σαν κοριτσάκι. Δεν μπορούσε να έχει μόνιμη σχέση εκτός αν είχε παράλληλα δυο αρσενικούς κι έναν αναπληρωματικό στον πάγκο για ώρα ανάγκης. Σκανάρισε με μια γρήγορη ματιά τις βιτρίνες και έψαξε να βρει τον δικό της αγοραστικό τομέα. Οι ταμπέλες αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια των πελατών με φωτεινούς οδοδείκτες που έγραφαν τις κατηγορίες τους: Στοματικοί-Πρωκτικοί-Βλεμματικοί-Ακουστικοί. Στον καθένα αντιστοιχούσε και διαφορετική αλυσίδα προϊόντων. Η Καταναλώτρια ήθελε να αγοράσει προϊόντα μακιγιάζ και καθαριστικά κουζίνας. Έβγαλε την μικροσκοπική συσκευή αναζήτησης που ήταν συνδεδεμένη με την παλάμη της και έδωσε το στίγμα της. Αμέσως ένα εικονίδιο την ενημέρωσε ότι μπήκε σε λάθος αγοραστικό κέντρο και έπρεπε να βγει άμεσα πριν καλέσουν τους φουσκωτούς της μπατσαρίας και την βγάλουν σηκωτή.

 «Γαμώτο!» είπε από μέσα της κι έτρεξε προς την έξοδο.

Ήταν τόσο αφηρημένη και μπέρδεψε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης πελατών. Παραλίγο να την τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί και να χάσει τα προνόμιά της στις αγορές. Αυτή η μεταμοντέρνα σκλαβιά την έχει μπερδέψει πάρα πολύ. Παλιά που τους καρφίτσωναν στο πέτο ένα κίτρινο αστεράκι ήταν πολύ καλύτερα. Ήξεραν ακριβώς σε πιο στρατόπεδο ανήκαν και για πιο λόγο θα τους εξολόθρευαν. Τώρα ήταν όλα τόσο γραφειοκρατικά και τόσο παρανοϊκά συγχρόνως που δεν ήξερες ούτε ποιο ανθρωποειδές είσαι! Έβγαλε με τρεμάμενο μανικιούρ την μάρκα της «υστερική ψύχωση» και την καρφίτσωσε στο μπλουζάκι της. Τώρα δεν είχε να φοβηθεί τίποτα. Ήταν πλήρως αναγνωρίσιμη από τις Υπηρεσίες Πρόληψης. Κοίταξε γύρω της με περιέργεια. Σίγουρα μπήκε σε λάθος στρατόπεδο γιατί έβλεπε φάτσες ανέκφραστες με θολά μάτια και σακούλες σουπερμάρκετ στα χέρια να προχωρούν σκυφτοί και μίζεροι. Πρέπει να ήταν οι τύποι του αυτιστικού φάσματος. Δεν ήθελε να έχει πάρε-δώσε μαζί τους. Ανήκαν στην κάστα των μολυσματικών διαταραχών και όποιος τους άγγιζε μπορούσε να κολλήσει κι αυτός αποβλάκωση. Έτσι έλεγαν οι εκπομπές στα διαδικτυακά κανάλια. Απέστρεψε το βλέμμα της γιατί δεν ξέρεις καμιά φορά…

«η βλακεία μπορεί να κολλάει και με βλεμματική επαφή» σκέφτηκε.

Με μάτια που δεν βλέπουν και αυτιά που δεν ακούν, άρχισε να τρέχει σαν δαιμονισμένη προς την γυάλινη περιστρεφόμενη πόρτα που τους στροβίλιζε και τους έριχνε δεξιά και αριστερά στα πεζοδρόμια με μώλωπες.

ΥΣΤΕΡΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Η γλώσσα άνοιγε και δεν ήξερε τι έλεγε… Έρωτες στο σεληνόφως, περικοκλάδες στα μπαλκόνια, γιασεμιά στα παραθύρια παραληρούσαν για να μαραθούν άδοξα με σκοπό τον γάμο και την δημιουργία οικογένειας, όπως λένε στα συνοικέσια. Τις βίαζαν, τις άνοιγαν, τις έκλειναν και εκείνες έπλεναν, καθάριζαν, σιδέρωναν και έραβαν νύχτα-μέρα τα πονάκια της επόμενης μέρας. Με πόνο έτρεφαν τον άντρα τους και τα παιδιά που του γεννούσαν. 

photo gianpal333

 «Ώχ! Το κεφάλι μου, με μούρλανε!»

«Και εμένα η ρημάδα η μέση μου, δεν μπορώ να σηκωθώ!»

Σαράβαλα που κρατούν από τα αρχίδια τον άντρα τους για να μην τα μπλέξει με καμιά μικρούλα. Δεν φτάνει που τους έκοψαν τον ανθό και τους μάραναν το φύλο; Τώρα θα τους πηδήξουν και αυτές με τον υστερικό εκβιασμό της αρρώστιας και του πόνου. Όπου και αν τις πιάσουν πονάνε και πρέπει να τρέξουν για δαύτες στους γιατρούς!

Δυο σφιχτοί κότσοι στον αυχένα, ένας σε κάθε κεφάλι, τους προκαλούν χρόνιους πονοκεφάλους. Καμιά δεν βλέπει την αναγκαστική, λόγω αχρησίας, μετακόμιση της μήτρας στο κεφάλι που πονάει. Ο κόσμος το’χει τούμπανο κι αυτές κρυφό καμάρι. Ο χαμένος και ανεκπλήρωτος οργασμός έγινε πόνος που σκαρφάλωσε στον αυχένα ή κατηφόρισε κατά τη μέση. Σαν κοριτσόπουλα χαχανίζουν νευρικά όταν ένα λάστιχο χύνει ξαφνικά νερό ή μια αφίσα τυλιγμένη σε ξύλινο κοντάρι κρατιέται όρθια ανάμεσα σε δυο μπούτια σαν καβλί. Η ζωή τους, μια ευθεία γραμμή με σκοπό τον γάμο και την δημιουργία οικογένειας έπεσε σε τοίχο και από την πρόσκρουση διαλύθηκαν σε διακεκομμένα δάκρυα που στάζουν στα φουστάνια και στις απλωμένες στο σχοινί κιλότες τριών τετάρτων. Το κέρδος είναι μικρό. Κανένα κουτσούβελο κι ένα όνομα οικογενείας που αναπαράγεται χωρίς λόγο μαζί με ένα επίθετο.

Που είναι ο έρωτας;

Πουθενά…

Πότε αγαπήθηκαν;

Ποτέ…

Γιατί δεν πεθαίνουν τότε;

Γιατί δεν έζησαν…

 

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ FREUD

φωτο gianpal333

Εκτός από την φοβία των τρένων, την θολή αναπαράσταση μιας μητέρας γυμνής μέσα στους ατμούς( που τον παραπέμπει στις ψυχές που καίγονται στην κόλαση), ο φόβος του είναι ο φόβος να πιστέψει σε αυτό που είδε και άκουσε από τις υστερικές γυναίκες. Αυτό λέγεται απάρνηση με ψυχαναλυτικούς όρους. Είναι ο φόβος της διείσδυσης που συγκαλύφθηκε με το άγχος του ευνουχισμού. Είναι η απειλή «θα στο κόψουν!» αντί για τον φόβο «θα σε διαπεράσουν!» με βλέμμα, λόγια και νεύματα. Στην ψυχανάλυση ακούω συχνά τους αναλυόμενους να παραπονιούνται για βιασμό!

«Κάποιος μπήκε μέσα μου…!» ή «οι άλλοι με διαπερνούν…!» Δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια, όπως έκανε ο Freud  όταν 11 μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα του (21 Σεπτέμβρη 1897) απαρνήθηκε την θεωρία των νευρώσεών του (την neurotica του), και να μην δω αυτό που βγάζει μάτι… ότι ένα διεισδυτικό-σαγηνευτικό βλέμμα ενηλίκου διαπερνά το λεκτικό και δερματικό περίβλημα του παιδιού στο Πραγματικό. Η πρώτη τοπική του Freud ήταν η θεωρία της σαγήνης  των υστερικών γυναικών από τον διαστροφικό Δον Ζουάν  πατέρα, που είναι ένοχος για τα συμπτώματα της κόρης. Βέβαια η σαγηνευτική διείσδυση ισχύει και για τα δυο φύλα. Μπορεί να γίνει χωρίς να αγγίξει κανείς κανένα. Με ένα «βλέμμα που χουφτώνει» εξ αποστάσεως!

«Με βιάζουν  και βιάζομαι….!» Σε βιάζουν και βιάζεσαι και από μόνος σου να βιαστείς για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως προς τον «βιασμό» σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στην χώρα της προσποίησης και των ομοιωμάτων του εαυτού σου.

Ούτε σε αυτό μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια όπως έκανε ο Freud  με την Κατερίνα (Μελέτες για την υστερία). Το 1924 συμπληρώνει κάτι που απέκρυψε όταν συνέβη… «Τώρα που πέρασαν τα χρόνια μπορώ να παραβιάσω το απόρρητο και να προσθέσω ότι η Κατερίνα δεν ήταν η ανιψιά αλλά η κόρη του πανδοχέα…» μας λέει ο Freud. Η Κατερίνα καταλήγει σε αίσθημα ασφυξίας και υστερικούς εμετούς γιατί την πνίγει ένας «κόμπος στο λαιμό», θα σας έλεγα, και δεν μπορεί να χωνέψει αυτό που της συνέβη. Ο πανδοχέας μπήκε στο δωμάτιό της και προσπάθησε να την σαγηνεύσει με αυτά τα λόγια που τα ανέφερε στον Freud: «Σκάσε ανόητη! Δεν ξέρεις τι καλό που είναι!...»

Εκείνη τον απωθεί. «Άσε με να κοιμηθώ!»

Αργότερα τον πιάνει με την ξαδέρφη της στο πανδοχείο. Η συνενοχή του Freud στο «κρύβε λόγια» είναι ότι ανακαλύπτει «ξαφνικά» ότι οι υποτιθέμενοι σεξουαλικοί τραυματισμοί δεν είναι τίποτα άλλο από υστερικές φαντασιώσεις…!

Μόνο που μια αμυδρή εικόνα τον κεντρίζει πότε πότε σαν καρφίτσα…Μια ασυνείδητη ενοχή που σκάει σαν αμοντάριστη σκηνή από ταινία και δεν την καθησυχάζει ο μύθος του Οιδίποδα που επινόησε για να την κρύψει.

«Δεν θέλω πια να ταξιδεύω…» λέει ενοχικά ο Freud στον  Fliess  τον Μάιο του 1897 και ακινητοποιείται με το πούρο στην πολυθρόνα του.

H ΣΑΓΗΝΗ ΚΑΙ Η ΝΤΟΡΑ pt.3

photo by Σπύρος-Ίωνας Μαρκάτης

Γ.Π.: Μαρξίζει εδώ ο Φρόυντ!

Σώτη Γρίβα: Λες ε; Πάντως υπάρχει ένα τραύμα εκεί και ένα κρυφό σφάλμα του Άλλου. Το άγαλμα για τον Λακάν και τα μανιτάρια για τον Φρόυντ. Θα τα αναπτύξω στην ανάλυση παραμυθιών με τίτλο «Κόκκινα παπούτσ(ι)α» στο νέο μου βιβλίο. Προς το παρόν κρατάμε την εικόνα αυτού που μας σαγηνεύει σαν ένα κομματάκι μιας φωτογραφίας ασυνείδητα μέσα μας. Δεν ξέρουμε καν ότι το κρατάμε και κάποια στιγμή πάει και κολλάει στην εικόνα ενός άλλου ανθρώπου. Προβάλλεται πάνω του μ’ένα πηγαίο τρόπο, κατακλυσμιαίο θα έλεγα, μια ασίγαστη ερωτική επιθυμία. Βλέπετε φέρνει μαζί της κάτι απο την πληγή..
Τι συμβαίνει λοιπόν στο άχρονο παιδάκι μέσα μας; Συναντάται με κάτι. Αυτή η συνάντηση είναι σοκαριστική. Οι συναντήσεις αυτές είναι βλεμματικές, ακουστικές, σωματικές αλλά για αυτές δεν μιλάει ποτέ κανείς.. Άν φανταστούμε ότι βλέπει κάτι γυμνό που εξέχει ή λείπει δεν είναι απλώς γυμνό. Είναι απογυμνωμένο απο κάθε λεκτικό περίβλημα. Δεν ξέρει πως να αισθανθεί και διαφεύγει μέσα απο το καταφύγιο της ενοχής. Το παιδί είναι ένοχο για εκείνο που είδε. Είναι ένοχο για μια σύγχυση διαφορών. Είναι ένοχο για την μη-διαφορά των γονιών του..
Βέβαια η ενοχή εισχωρεί στη γλώσσα και σαν φράσεις-ρητά που μας είπε κάποιος και εμείς τα κρατάμε σαν ευαγγελικές ρήσεις χωρίς να ξέρουμε γιατί. Άς πούμε: «Είσαι άχρηστος/η!». Δεν θα προκόψεις ποτέ σου. Πράγμα που μεταφράζεται απευθείας στο «Εσύ φταίς!». Αυτές οι φράσεις μπαίνουν απο τα αυτιά, τις καταπίνουμε και προκαλούν βαρυστομαχιά. Πώς να τις μεταβολίσει κανείς; Γεννιόμαστε σ’ένα γλωσσικό σύστημα και αυτό το γεγονός δεν μας αφήνει ανεπηρέαστους. Βυθιζόμαστε και αναδυόμαστε. Δεν είναι ένα παράλληλο σύμπαν για εμάς. Είμαστε φτιαγμένοι απο γλώσσα, απο λέξεις, γι’αυτό μπορεί μια φράση να μας κρατήσει αιχμάλωτους, να μας σαγηνεύσει και να αποτυπωθεί στο σώμα ως σύμ-πτωμα. Ένα «πτώμα λόγου» που συμπτωματικά το συναντήσαμε κι απο τότε το κουβαλάμε μέσα μας. Πώς να συμβιβασθεί κανείς μ’ένα πτώμα μέσα του;
Άς πάρουμε για παράδειγμα την Ντόρα του Φρόυντ. Είναι ένα κοριτσάκι 14 χρονών που βγάζει περίεργα συμπτώματα. Παραλυσίες χωρίς να έχουν ιατρικό υπόβαθρο και μια έντονη αποστροφή προς τους άντρες. Βγάζει μια άρνηση επαφής, ένα φόβο, ένα ανικανοποίητο σε ό,τι της προσφέρουν. Η μαμά της Ντόρας είναι νοικοκυρά που έχει πέσει με τα μούτρα στην καθαριότητα του σπιτιού. Καθαρίζει την βρομιά της θηλυκότητας, θα έλεγα, όπου κι αν την συναντά και προφασίζεται πονοκεφάλους για να απέχει απο κάθε σεξουαλική επαφή με τον σύζυγο. Το σπίτι εικονίζει το σώμα όπως στις παιδικές ζωγραφιές που μου κάνουν τα παιδάκια στην παιδική ψυχανάλυση. Το «σπίτι-σώμα» της μαμάς της Ντόρας θέλει επειγόντως καθάρισμα. Απο τη μια καθαρίζει τη βρομιά και απο την άλλη μένει ανέπαφη. Ο άντρας της ζητά θεραπεία σε κάποια θέρετρα στη Ελβετία γιατί αρρωσταίνει απο κάτι που αγνοεί. Κάποια στιγμή βρίσκουν ένα φιλικό ζευγάρι με παιδιά. Ο μπαμπάς της Ντόρας σχετίζεται με την κυρία Κ., και ο κύριος Κ., «τα ρίχνει» στην Ντόρα.
Πώς γίνεται αυτό; Η Ντόρα χωρίς να το θέλει μπαίνει σε ένα δίκτυο ερωτικών σχέσεων, σε ερωτικά τρίγωνα που μοιάζουν με αδιέξοδα περιγράμματα πόρτας ή σπηλιάς που συγκαλύπτει στα βάθη της ένα έγκλημα. Το σεξουαλικό τραύμα είναι εγκληματικό και την αφήνει άφωνη. Ο μπαμπάς της βρίσκει όλο και πιο γελοίες δικαιολογίες για να αφήνει την γυναίκα του και να πηγαίνει στην εξοχή να βρίσκει την κυρία Κ. Παίρνει μαζί του και την Ντόρα για να φυλάει τσίλιες. Η Ντόρα δεν παρευρίσκεται στην ερωτική σκηνή αλλά είναι κάπου εκεί στα παρασκήνια. Μπορεί να προσέχει τα παιδιά της κυρίας Κ., ενώ το ζεύγος πάει μια βόλτα στα δασάκια..
Ο κύριος Κ., ξέρει τι συμβαίνει και δεν μιλάει. Επειδή η Ντόρα όσο μεγαλώνει γίνεται ένα κοριτσάκι όλο και πιο όμορφο προφανώς δελεάζει τους άντρες όπως λέει ο Φρόυντ. Ελκύει το βλέμμα τους και ο κύριος Κ., βρίσκει ευκαιρίες να την απομονώνει στο σπίτι. Δεν της την πέφτει απευθείας αλλά με ένα τρόπο που τραυματίζει.. Της προτείνει να έρθει στο μαγαζί του για να πάρει κάποια πακέτα και να τα μεταφέρει στο σπίτι κι εκείνος την ώρα εκείνη φροντίζει να έχει διώξει τους υπαλλήλους και να΄ναι μόνος. Καθώς μπαίνει την πλησιάζει λίγο. Δήθεν τυχαία.. Στριμώχνεται πάνω της κατά λάθος.. Όλο αυτό το «δήθεν» είναι τραύμα για το οποίο δεν μπορεί να μιλήσει. «Δεν έγινε και κάτι» θα έλεγε ο κύριος Κ. «Δεν έκανα τίποτα» θα έλεγε και η Ντόρα. Και όμως έγινε κάτι για το οποίο δεν μιλάει κανείς.
Μετά απο μια σειρά τέτοιων προσεγγίσεων ο κύριος Κ., σκηνοθετεί μια σκηνή μεταξύ σκάλας της μεζονέτας και εξώπορτας και κατεβάζει τα στόρια. Σε αυτό το ατμοσφαιρικό σκηνικό την καλεί να κάνει κάποια εκδούλευση, να πάει τα παιδιά κάπου, μια που κάνει και την γκουβερνάντα για να συγκαλύπτει τα ίχνη του ζεύγους των εραστών, και καθώς μπαίνει η Ντόρα βρίσκονται μόνοι στο άνοιγμα της πόρτας που σύμφωνα με την Βίβλο ένα σφάλμα ελλοχεύει.. Την στριμώχνει στη γωνία καθώς γυρνάει για να φύγει και την φιλάει. Θα είναι σίγουρα ένα φιλί με γλώσσα.. Εκείνη τον σπρώχνει και φεύγει. Δεν το λέει πουθενά και το συμβάν είναι σαν να μην έχει συμβεί ποτέ.. Εκείνος και Εκείνη μπαίνουν οπισθοχωρώντας στην «φαντασίωση-παραμύθι».
Μια φορά κι ένα καιρό λοπόν ήταν Εκείνος και Εκείνη..

H ΣΑΓΗΝΗ ΚΑΙ Η ΝΤΟΡΑ pt.2

photo by Σπύρος-Ίωνας Μαρκάτης

Γ.Π.:Είναι μόνο γυναικεία η υστερία;

Σώτη Γρίβα: Όχι μόνο, αλλά κυρίως γυναικεία. Για να περάσουμε λοιπόν στην επιθυμία, που είναι επιθυμία του Άλλου, σε μια επιθυμία της επιθυμίας, αυτά τα ψαράκια της ενόρμησης δεν μπορούν να είναι Ένα. Θα βρεθούμε σε επαναληπτικές σειρές απο ψαράκια. Βλέπετε; (γράφημα). Άς πούμε ότι αυτός ή αυτή που αγαπώ βρίσκεται στο κέντρο της τρύπας γύρω απο την οποία γυρίζουν τα ψαράκια σε σπιράλ σχηματισμούς. Γιατί υπάρχει μια τρύπα εδώ; Γιατί σας είπα ότι υπάρχει κάτι αινιγματικό μέσα στον Άλλο. Πιο πολύ ζητάω να μου δώσει κάτι που αγνοεί κι εδώ είναι το ανικανοποίητο που ανέφερε η Β. Κάτι που δεν έχει.. Σε αυτή την τρύπα βάζει ο Λακάν το αντικείμενο α. Το ονομάζει έτσι για να δώσει έναν τύπο, σαν να λέμε έναν μαθηματικό τύπο, στο αντικείμενο αίτιο επιθυμίας και στο αντικείμενο της επιθυμίας μας. Σε αυτό που κυνηγάμε και δεν ξέρουμε τί είναι. Το βάζει στη μέση της τρύπας γιατί ξέρετε κάθε τρύπα, όπως και κάθε Κουνελότρυπα, θυμάστε το παραμύθι της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων και την δική μου εκδοχή στο βιβλίο μου «η Αλίκη στη χώρα της παράνοιας», κάθε τρύπα λοιπόν μπορεί να΄ναι μια μαύρη τρύπα όπου παγώνει η κίνησή σου στα δευτερόλεπτα που πέφτεις ενώ εσύ χάνεσαι σε διαφορετικά επίπεδα και διαβαθμίσεις Κουνελότρυπας.
Οπότε αυτή η τρύπα δεν είναι είσοδος-έξοδος. Ούτε είναι μια λιμνούλα που μέσα της υπάρχει ένα ψαράκι. Έχει βάθος σχεδόν αβυσσαλέο. Είναι μια δίνη που μας ελκύει σε κάτι άπιαστο. Για να σας δώσω μια εικόνα θα σας πω ότι δεν μας προκαλούν όλοι οι άντρες ή όλες οι γυναίκες του κόσμου για να σχετιστούμε μαζί τους. Μπορεί να θεωρείται μια γυναίκα «κούκλα» με τα κατεστημένα στάνταρ ομορφιάς ανά εποχή αλλά να μη μας λέει τίποτα. Να είναι τελείως αδιάφορη. Και μπορεί ένας απλός μορφασμός, ένα τικ, ένα λακκάκι στο μάγουλο, κάτι πολύ μικρό, σχεδόν αδιόρατο να κάνει την διαφορά της συγκεκριμένης γυναίκας απο όλες τις υπόλοιπες.

Γ.Π.: Και η καράφλα του;

Σώτη Γρίβα: Η καράφλα του όχι. Γιατί αν μπούμε στο «με» ή «χωρίς» μαλλιά αλλάζει το θέμα..

Γ.Π.:Εντάξει, το ελάφρυνα λίγο γιατί βάρυνε με την μαύρη τρύπα..

Σώτη Γρίβα: Ακόμα δεν έχουμε μπεί στο θέμα. Το γυροφέρνουμε. Όπως βλέπετε σας πάω σιγά σιγά.. Για να τον/την θέλω για ένα λόγο θα πρέπει τουλάχιστον το κάθε ψαράκι της ενόρμησης να κάνει δυο βόλτες γύρω του/της. Περπατάω στο αίτημα και βγαίνω στην επιθυμία αναδιπλασιάζοντας τις διαδρομές μου. Δεν τελειώνει με μια μόνο περιστροφή, δηλαδή σου ζητώ κάτι μου απαντάς και κλείνει η υπόθεση εκεί. Όχι.. Υπάρχει κάτι που ελκύει την περιφορά γύρω του. Αυτό το κάτι κυκλώνουμε.

Μ: Τι είναι αυτό το δύο δηλαδή;

Σώτη Γρίβα: Τουλάχιστον δύο. Θα δούμε τί είναι το δύο. Προς το παρόν θα σας πάω στο 8 εσωτερικό. Σε κάτι που μοιάζει λίγο σαν μονόπλευρη ταινία Μέμπιους. Περπατάμε στην επιφάνειά της και ενώ λέμε τώρα θα φθάσουμε βρισκόμαστε συνεχώς στην ίδια πλευρά. Επαναλαμβάνουμε το «τί θες απο μένα;» και απαντούμε βλακωδώς «εμένα». Έτσι μπαίνουμε στην κοιλιά του κήτους για να γεμίσουμε τον Άλλο και γινόμαστε ο Άλλος ή εξαφανιζόμαστε μυστηριωδώς.. Όλη αυτή η σύμπτωση των αντιθέτων βαπτίζεται με ένα γλυκανάλατο χαμόγελο ως «αγάπη».
Δεν ξεχνάμε βέβαια σε όλα αυτά την Φαντασίωση. Είναι σαν να λέμε ότι έχουμε ένα κάδρο στο οποίο μας ενδιαφέρει κυρίως η κορνίζα του. Η φαντασίωση κινείται σ’ένα πλαίσιο κορνίζας..

Γ.Π.: Η λίμπιντο δηλαδή του Φρόυντ.

Σώτη Γρίβα: Η λίμπιντο που λέμε είναι η ενόρμηση αλλά..

Ν.Π.:Και απο πού προέρχεται; Απο πού γεννάται;

Σώτη Γρίβα: Γεννάται απο τις ερωτογενείς ζώνες του σώματος..

Ν.Π.: Απο το μηδέν δηλαδή;

Σώτη Γρίβα: Δεν είναι μηδέν. Είναι ενσαρκωμένο αυτό το μηδέν. Είναι κάτι λιγότερο και απο το μηδέν που πάλλεται.. Το μηδέν μπορείς να το δεις και σαν τρύπα. Όμως οι ενορμητικές πηγές: το στοματικό, το πρωκτικό, το σκοπικό και το επικλητικό είναι ερωτογενή στόμια που πάλλονται. Δεν είναι κάτι στατικό χωρίς παλμό και κίνηση.
Ν.Π.: Αυτό γιατί συμβαίνει; Συμβαίνει γιατί ανατέλλει ο ήλιος απο την ανατολή ας πούμε;

Σώτη Γρίβα: Είπαμε ότι σκοπός της είναι να απευθυνθεί κάπου. Δεν είναι αυνανιστική κατάσταση η ενόρμηση. Δεν πηγάζει απο μένα για να επιστρέψει σε μένα και να κάνει ένα φαύλο κύκλο γύρω μου..

Ν.Π.: Το ερώτημα είναι τι είναι αυτό που ξεχειλίζει και παράγει την περίσσεια.

Π.:Και γιατί το λέμε ενόρμηση και δεν το λέμε ορμή;

Σώτη Γρίβα: Η ορμή έχει να κάνει περισσότερο με αυτό που λέμε «ορμέμφυτο» και μας πάει και πάλι στο ένστικτο απο την πίσω πόρτα. Η ενόρμηση πηγάζει απο το εσωτερικό του σώματος, απο τις ερωτογενείς ζώνες αλλά απευθύνεται κάπου. Αυτό που την καλεί είναι το αινιγματικό κάτι στον Άλλο. Τότε αναβλύζει τόσο πολύ και χάνουμε το μυαλό μας. Γιατί; Γιατί αυτό το κάλεσμα έχει σχέση με το ενικό χαρακτηριστικό στον Λακάν. Είναι κάτι πολύ λεπτό, δυσδιάκριτο, που με κάνει να θέλω κάποιον παθιασμένα χωρίς να ξέρω ότι αυτό ασυνείδητα κάτι μου θυμίζει εμένα.. Είναι ένα κομβικό κουμπί στην φαντασίωση..
Ο έρωτας εγγράφεται στο σώμα. Αφήνει δυσδιάκριτα ίχνη σαν ιερογλυφικά. Αφήνει τραύματα. Όταν λέμε λοιπόν ότι το ενικό χαρακτηριστικό μας θυμίζει κάτι απο παλιά δεν εννοούμε απο προηγούμενες ζωές αλλά απο μνημονικές εικόνες που κρατάμε απο την παιδική μας ηλικία. «Εικόνες-πληγές». Σ’αυτό το σημείο ο Φρόυντ έχει δίκιο..