 |
| φωτο gianpal333 |
Εκτός από
την φοβία των τρένων, την θολή αναπαράσταση μιας μητέρας γυμνής μέσα στους
ατμούς( που τον παραπέμπει στις ψυχές που καίγονται στην κόλαση), ο φόβος του
είναι ο φόβος να πιστέψει σε αυτό που είδε και άκουσε από τις υστερικές
γυναίκες. Αυτό λέγεται απάρνηση με
ψυχαναλυτικούς όρους. Είναι ο φόβος της διείσδυσης που συγκαλύφθηκε με το άγχος
του ευνουχισμού. Είναι η απειλή «θα στο κόψουν!» αντί για τον φόβο «θα σε διαπεράσουν!»
με βλέμμα, λόγια και νεύματα. Στην ψυχανάλυση ακούω συχνά τους αναλυόμενους να
παραπονιούνται για βιασμό!
«Κάποιος
μπήκε μέσα μου…!» ή «οι άλλοι με διαπερνούν…!» Δεν μπορώ να κάνω τα στραβά
μάτια, όπως έκανε ο Freud όταν 11 μήνες μετά
τον θάνατο του πατέρα του (21 Σεπτέμβρη 1897) απαρνήθηκε την θεωρία των
νευρώσεών του (την neurotica του), και να μην δω αυτό που βγάζει μάτι… ότι ένα
διεισδυτικό-σαγηνευτικό βλέμμα ενηλίκου διαπερνά το λεκτικό και δερματικό
περίβλημα του παιδιού στο Πραγματικό. Η πρώτη τοπική του Freud ήταν η θεωρία της σαγήνης των υστερικών γυναικών από τον διαστροφικό
Δον Ζουάν πατέρα, που είναι ένοχος για
τα συμπτώματα της κόρης. Βέβαια η σαγηνευτική διείσδυση ισχύει και για τα δυο
φύλα. Μπορεί να γίνει χωρίς να αγγίξει κανείς κανένα. Με ένα «βλέμμα που
χουφτώνει» εξ αποστάσεως!
«Με
βιάζουν και βιάζομαι….!» Σε βιάζουν και
βιάζεσαι και από μόνος σου να βιαστείς για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως
προς τον «βιασμό» σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στην χώρα της προσποίησης και των
ομοιωμάτων του εαυτού σου.
Ούτε σε αυτό
μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια όπως έκανε ο Freud με την Κατερίνα (Μελέτες για την υστερία). Το
1924 συμπληρώνει κάτι που απέκρυψε όταν συνέβη… «Τώρα που πέρασαν τα χρόνια
μπορώ να παραβιάσω το απόρρητο και να προσθέσω ότι η Κατερίνα δεν ήταν η ανιψιά
αλλά η κόρη του πανδοχέα…» μας λέει ο Freud. Η Κατερίνα καταλήγει σε αίσθημα
ασφυξίας και υστερικούς εμετούς γιατί την πνίγει ένας «κόμπος στο λαιμό», θα
σας έλεγα, και δεν μπορεί να χωνέψει αυτό που της συνέβη. Ο πανδοχέας μπήκε στο
δωμάτιό της και προσπάθησε να την σαγηνεύσει με αυτά τα λόγια που τα ανέφερε
στον Freud: «Σκάσε ανόητη! Δεν ξέρεις τι καλό που είναι!...»
Εκείνη τον
απωθεί. «Άσε με να κοιμηθώ!»
Αργότερα τον
πιάνει με την ξαδέρφη της στο πανδοχείο. Η συνενοχή του Freud στο «κρύβε λόγια» είναι ότι ανακαλύπτει
«ξαφνικά» ότι οι υποτιθέμενοι σεξουαλικοί τραυματισμοί δεν είναι τίποτα άλλο
από υστερικές φαντασιώσεις…!
Μόνο που μια
αμυδρή εικόνα τον κεντρίζει πότε πότε σαν καρφίτσα…Μια ασυνείδητη ενοχή που
σκάει σαν αμοντάριστη σκηνή από ταινία και δεν την καθησυχάζει ο μύθος του
Οιδίποδα που επινόησε για να την κρύψει.
«Δεν θέλω
πια να ταξιδεύω…» λέει ενοχικά ο Freud στον Fliess τον Μάιο του 1897 και ακινητοποιείται με το
πούρο στην πολυθρόνα του.
