ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

Ακόμα και αν σε ρωτούσαν όταν θα μεγάλωνες «πες ακριβώς τι θες!» και τους έλεγες την δική τους λέξη-πράγμα, δηλαδή «παγωτό!» δεν θα σε πίστευαν. Θα έπρεπε να προσδιορίσεις ακριβώς το είδος του παγωτού, το χρώμα, το μέγεθος, το πόσο παγωμένο είναι το παγωτό και να έχεις συλλέξει κάθε δυνατή πληροφορία ώστε να μπορείς πράγματι να θέλεις «παγωτό». Αλλιώς είσαι απλώς ανικανοποίητος και δεν ξέρεις τι θέλεις! Ανάμεσα λοιπόν στο αντικείμενο και στην ανάγκη κάτι μπαίνει για να συνδεθούν. Κάποιος συνδετικός κρίκος που δεν σ’αφήνει να φύγεις. Η υλικότητα του αντικειμένου δεν συνδέεται απευθείας με τις υλικές ανάγκες. Κάτι διαμεσολαβεί. Κάτι πολύ αφηρημένο αλλά εξαιρετικά χειριστικό. Είναι η γνωστή σας λειτουργικότητα!

Έχω συναντήσει ανθρώπους που τους μετράνε με το μάτι για να δουν πόσο ζυγίζουν στην αγορά σαν τα σφαχτά. Τους λένε δήθεν με καλοσύνη «κουρασμένος φαίνεσαι…», «δείχνεις άρρωστος…». Τόσο αθώα και τόσο χειριστικά τους πείθουν ότι δεν είναι λειτουργικοί γιατί κάτι αφηρημένο έρπει πάνω τους σαν αρρώστια και θα έπρεπε να το ψάξουν. Τίποτα το συγκεκριμένο που να μπορούν να αντικρούσουν. Μόνο κάτι σαν αίσθηση. Κάτι στην ατμόσφαιρα. Κάτι δεν πάει καλά με την αύρα τους και τους χτυπάνε αλύπητα με το γάντι. Τους σημαδεύουν. Τους καρφώνουν στο βασίλειο των σημείων και των τεράτων και τους αφήνουν φιμωμένους και δέσμιους του καθρέφτη τους για πάντα.

Σιγά σιγά χάνουν τον χρόνο «τι μέρα έχουμε;», χάνουν και τον χώρο «που βρίσκομαι;» και παραδίνονται στην δύναμη της αδράνειας. Βλέπουν την θάλασσα στο φόντο μιας αφίσας που πουλάει αντιηλιακά ενώ είναι στην θάλασσα και κολυμπάνε. Χάνουν την φύση και αποκτούν μια δήθεν λειτουργική φυσικότητα κινήσεων ψάχνοντας για φυσικά προϊόντα. Χάνουν τον χρόνο και τον μετρούν με ταχύτητα και prestige. «Πόσο γρήγορα φτάσαμε…!» χωρίς καμιά στάση για να δουν κάτι στον δρόμο τους και «τι γυαλισμένο που είναι το αμάξι!». Ακόμη και αν τους πιάσει ασφυξία το πρώτο που θα σκεφτούν είναι να πάρουν ένα καλύτερο κλιματιστικό. Η ανάγκη πρέπει να ικανοποιηθεί με μετωνυμία αναγκών.

photo gianpal333

 Από ανάγκη σε ανάγκη και από παραγωγή σε παραγωγή αναγκών ζαλίζονται στους κύκλους που κατασκευάζουν νυχθημερόν και ρίχνουν το φταίξιμο στον πονοκέφαλο. Από πονοκέφαλο σε ίλιγγο και από φόβο σε τρόμο πέφτουν με τα μούτρα σε βίαιους αυτοματισμούς και θάβονται σε τόνους ψυχαναγκασμού.

ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

Τα αντικείμενα, σαν γενικοί κουμανταδόροι, κάνουν κουμάντο στα αντικείμενα. Όπου κι αν στρέψετε το βλέμμα σας θα δείτε δίπολα, αντί για δίποδα όντα, αντιστροφές που απλώς σαγηνεύουν, ιπτάμενα αντικείμενα (ιδέες) και φαύλους ομόκεντρους κύκλους στη γη της σκλαβιάς. Δεν αρκεί να εξαφανίσεις την γη, την σκλαβιά ή την Γυναίκα («Η Γυναίκα δεν υπάρχει») όπως λέει ο Lacan, τραβώντας μια γραμμή πάνω στις λέξεις και να συμβιβαστείς με το «τίποτα» της ζωής μέχρι τον θάνατο. Δεν υπάρχει σημαίνον που να σημαίνει το γυναικείο φύλο, ξαναλέει ο Lacan , και έτσι άλλο ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα καταναλωτικά ιερά, το φάντασμα της Γυναίκας-Θεάς, με γάμα κεφαλαίο. Αυτό το μεταλλαγμένο διαφημιστικό τέρας ομορφιάς απορροφάει σαν σφουγγάρι και ξερνάει σαν μεθύστακας ενορμητικές ανάγκες. Δεν επιθυμεί τίποτα και καταρρίπτει το λακανικό ρητό «η επιθυμία είναι επιθυμία του Άλλου». Η σύγχρονη Εύα σε σώμα Αδάμ πάσχει από πτώση επιθυμίας. Αυτό βλέπω εγώ κλινικά και δεν διστάζω να σας το πω σε πρώτο ενικό πρόσωπο χωρίς ρητορικά σχήματα και αέναους κύκλους που νανουρίζουν τις ψυχαναλυτικές ομάδες στον ύπνο του δικαίου. Διαφωνώ σ’αυτό το σημείο με τον Lacan. Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία του Άλλου. Αυτή ακριβώς η φράση βραχυκυκλώνει την επιθυμία και σταματάει την ροή της. Είναι ο πρώτος βρόγχος που σας πνίγει. Σας εξαφανίζει και γίνεστε κάτι λιγότερο από την σκιά αυτού του Άλλου. Είναι σαν να σταματάει η ροή του αίματος και να φεύγει η ζωή από τις φλέβες σας. Βέβαια και πάλι μπορείτε να ζείτε σαν ζόμπι αλλά δεν είναι το ίδιο με το να είσαστε ζωντανοί! Βλέπετε ήδη τον σαγηνευτικό αναδιπλασιασμό «επιθυμία-επιθυμία» του Άλλου, που δεν υπάρχει κατά τον Lacan, που είναι διαιρεμένος, που είναι τελικά ένα σημαίνον και σας δημιουργεί έλλειψη που την αισθάνεστε στο πετσί σας ως στέρηση. Όλο αυτό που σας περιέγραψα είναι το νεκροταφείο της επιθυμίας. Η έλλειψη δεν κινεί την επιθυμία γιατί μεταφράζεται αυτόματα σε στέρηση. Το πλεόνασμα μιας δημιουργικής πνοής σε καλεί στην επιθυμία σαν παιχνίδι χαράς και όχι η κραυγή του στερημένου. Αποξηραίνεται το δέρμα του σκλάβου (λεκτικά, μεταφορικά, μετωνυμικά) στο πεδίο της ψυχής και του σώματος και κάθε άγγιγμα βιώνεται σαν διείσδυση. Του βάζουν χέρι από παντού. Το μόνο που «επιθυμεί» είναι να γαμήσει κάποτε και ο φτωχός. Το ρίχνει στη διαστροφή για να την βγάλει όσο μπορεί καλύτερα και αρρωσταίνει από μέσα. Απέξω το ομοίωμά του μπορεί να φαίνεται ντούρο και υγιές. Ζητάει περισσότερη επικοινωνία και παίρνει περισσότερη πληροφορία. Τα κάνει ισοδύναμα, επικοινωνία =πληροφορία, και το πολύ πολύ να περνάει τη ζωή του σε τηλεπαιχνίδια, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, να αρπάξει καμιά ειδησούλα ή λύνοντας σταυρόλεξα και πεθαίνοντας από πείνα.

 

photo gianpal333

«Τι θα φάμε μετά;»

«Τι θα πιούμε μετά;»

Αυτό το «μετά» δεν είναι επιθυμία.

ΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ: «Να είσαι λειτουργικός!»

φωτο gianpal333

Πολύ αινιγματικά μας τα λες… Πες τα πιο απλά. Τι να κάνω για να είμαι λειτουργικός;

Αυτό που σας πουλάνε σαν προϊόν είναι μια λειτουργικότητα του αντικειμένου που είσαστε εσείς. Το σώμα σαν σύστημα αντικειμένων. Το «έχω σώμα» σημαίνει να το χρησιμοποιείς, να κάνεις «κάτι» με αυτό, να το θεωρείς σαν επιφάνεια πάνω στην οποία κολλάς «τάπες-αντικείμενα» για να καλύψεις τις ανάγκες του. Να σου δίνουν «ένα σώμα για να το φορέσεις σαν επένδυση», μια ιδεολογική πανοπλία, για την οποία θα πρέπει να πληρώσεις για να την χρησιμοποιήσεις σαν όργανο για τον κοινωνικό δεσμό.

«Αυτό κι αν είναι παράνοια!»

Γιατί να καίγεσαι για το πως θα κάνεις το Εγώ σου αντικείμενο και θα το διαχειριστείς στα επιμέρους σημεία του, για να πάρεις μια καλύτερη βαθμολογία στην αξιολόγησή σου, αν δεν είσαι ήδη ένα αντικείμενο που θέλει να βελτιώσει το χρώμα του, το σχήμα του και την μόστρα του; Για να γίνεις λειτουργικός θα πρέπει να έχεις μια ικανότητα να ενσωματώνεσαι σε βόθρους με περιττώματα που δείχνουν άοσμα και καλαίσθητα. Να γίνεσαι ένα πρωκτικό αντικείμενο συμμετρικό με όλα τα άλλα σε ένα υπερσύγχρονο λουτροκαμπινέ υψηλής διαφάνειας και απολύμανσης. Για να τα καταφέρεις να αναδείξεις την φαλλική λειτουργικότητά σου θα πρέπει πρώτα να συρρικνωθείς πολύ! Να γίνεις ένα με το χώμα. Ίσως και λίγο παρακάτω… μέχρι να εξαφανισθείς στην παχύρευστη σούπα του «όλοι κάνουν το ίδιο» στην οιδιποδειακή τους σύγχυση, για να αρπάξει κάτι ο κώλος τους στην παρούσα ζωή και μια καλή θεσούλα στον «παράδεισο της διαφήμισης» στην μέλλουσα ζωή.

 Μια ψευδή φωνή που τραυλίζει σου λέει: «Μην χάνεις τον καιρό σου!»

Τρέχεις να προλάβεις. Μπαίνεις στο κινητό σου. Βγαίνεις. Μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου. Βγαίνεις. Ανοιγοκλείνεις πόρτες και μόλις που καταλαβαίνεις ότι για να είσαι λειτουργικός σε έμαθαν να τρέχεις επί τόπου με υπερβολική ταχύτητα χωρίς να πηγαίνεις πουθενά! Ακριβώς όπως στον διάδρομο του γυμναστηρίου σου. Η υψηλή σου λειτουργικότητα προϋποθέτει μόνιμη αδράνεια που σε κουράζει και σε εξαντλεί. Βλέπεις και την άλλη δίπλα σου να βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο και να τα σταυρώνει στον άξονα της θηλυκότητας με πρόκες στο τακούνι. Παίρνεις κι εσύ τα πούλια και τα χτυπάς στο μεταλλικό τραπεζάκι αφού τα παίξεις λίγο στην χούφτα σου. Αργία είναι σήμερα. Δικαιούσαι λίγη αδράνεια παραπάνω…

«Καλό ταβλάκι»

«Καλό γκομενάκι»

Κι έχει ο Θεός της λειτουργικότητας…

ΤΟ «ΧΕΡΙ» ΣΤΗΝ ΨΥΧΩΣΗ

Ε

φωτο gianpal333

Το «χέρι», το «αιδοίο», το «πέος», το «μαλλί» (κεφάλι της γάτας) ή η «γλώσσα» του σκύλου που είναι μακριά και γλύφει το αφεντικό της, είναι η συσσώρευση μερικών φαλλικών αντικειμένων του Άλλου που ενσωματώνονται στο σώμα του παιδιού. Μόλις γίνουν σάρκα και αίμα του, αρχίζει το περίγραμμα της ασυνείδητης εικόνας να συγχέεται με το σωματικό σχήμα σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι ενορμήσεων.

Το «χέρι» της μικρής είναι «χέρι» καταδότης. Ο μπαμπάς παρακολουθεί την μαμά μέσα από το «χέρι» της μικρής. Το «χέρι» της πρέπει να έχει μάτια. Να βλέπει τις κινήσεις της μαμάς, καθώς την κρατάει «χέρι-χέρι» και να τις καρφώνει στον μπαμπά όταν γυρίζει από την δουλειά του το βράδυ. Έτσι αρχίζει η «πατρική μεταφορά» να γίνεται μεταφορά πληροφοριών σε ένα δίκτυο με κατασκόπους και οικογενειακή μαφία. Η «εικόνα-κίνησης» μένει μετέωρη στο βλέμμα του μπαμπά της. Η μικρή, που έχει συρρικνωθεί σε ένα «χέρι βοηθείας», απαγορεύεται να βγει από το σπίτι χωρίς να είναι η συνοδός της μαμάς της.

Η αιμομεικτική μηχανή που κρύβεται σε κρύπτες ονομάτων έχει πάρει μπρος από την βάφτισή της. Το όνομά της είναι μείξη των ονομάτων των γονιών της. Δυο σε Ένα αδιαφοροποίητο. Μέσα στο όνομά της, αναδιπλασιάζει ο ένας γονιός τον άλλο. Κάθε τόσο μια βροχή εντολών πέφτει καταρρακτωδώς πάνω της.

«Πάχυνες!»

«Θα μας κάνεις ρεζίλι με αυτά τα ρούχα που φοράς!»

Όταν το σωματικό της σχήμα δεν συμπίπτει με το Ιδεώδες των γονιών της υφίσταται μια νέα μορφή ρατσισμού. Πρέπει να ανακαινίσει την μόστρα της. Να δείχνει κομψή και γαμάτη καταναλώνοντας ώρες σε υλικά ανακατασκευής για να κατασκευάζει συνεχώς τον εαυτό της. Η μικρή αχρηστεύει «χέρια» και πόδια. Βουλιάζει σε μια νησίδα ψύχωσης με οπτικοακουστικές παραισθήσεις και έχει ένα μόνιμο χαμόγελο στις άκρες των χειλιών της.

Η μαμά της τρέχει για δίαιτες και έχει πάρει σβάρνα τους γιατρούς. Την πήγε και σε ένα ψυχίατρο. Της είπε ότι ο εγκέφαλός της είναι καθαρός. Της βρήκε όμως βλεφαρόπτωση.

«Η καημενούλα! Πού θα σταθούν τώρα οι ψεύτικες βλεφαρίδες;» αναρωτιέται η φιλενάδα της μαμάς.

Και οι δυο έντρομες ψάχνουν το σώμα τους να δουν μήπως έχουν και οι ίδιες φαλλόπτωση…!

ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ

φωτο απο gianpal333

Το παιδάκι σκύβει κάτω από την φούστα της και βλέπει λίγη «γούνα» από το «γατάκι» της. Μήπως κάτω από τα πόδια της φαίνεται το τρίχωμα και το σατέν; Αναρωτιέται ο Freud. Και αν «ναι», τότε η γάμπα και το τακούνι της, ως τα κατεξοχήν φετίχ, είναι τα υποκατάστατα αυτού που είδε;

Βλέπετε, το βλέμμα απασχολεί ήδη τον Freud κι έπειτα περνάει φευγαλέα από τον Lacan μέχρι να απολιθωθεί στο κεφάλι μιας Μέδουσας που το παίζει συνδαιτημόνας στο τραπέζι σας. Η ψυχανάλυση δυστυχώς αποφεύγει ακόμη το βλέμμα και γίνεται η ίδια το απολιθωμένο βλέμμα που αποφεύγει.

Ίσως αυτό να είναι το φετίχ της…

Ίσως φταίνε και τα σκατουλάκια, τα περιττώματα-δώρα, που μυρίζουν χρήμα και ηχούν σαν κέρματα. Άλλο ένα φετίχ που ταπώνει την πόρτα της εξόδου από το φετίχ. Δεν αφήνεσαι να βγεις. Βρίσκεις χίλιες δικαιολογίες για να αλυσοδεθείς στα πολιτικά κόλπα ενός αδιάτρητου κόλπου. Η ανάγκη είναι πουτάνα και σε περνάει τρέχοντας από λεκάνη σε λεκάνη κι εσύ σφίγγεσαι για να μην αφήσεις το πολύτιμο φορτίο σου να εξαφανισθεί στον υπόνομο. Πονάς βέβαια από την κατακράτηση, αλλά αυτός ο πόνος είναι ηδονικός…

«Λες να σου το κόψουν το φετίχ σου;»

Αυτή είναι πια η απειλή ευνουχισμού. Στον καιρό του Freud, η απειλή ότι θα σου «το κόψουν» έκανε το πέος φαλλικό σύμβολο και ένας υποτιθέμενος φαλλός φύτρωνε κάτω από την κοιλιά του μητρικού Πράγματος. Τώρα το στήθος, τα κακά, η φωνή, το βλέμμα είναι απορρίμματα που τα καταναλώνεις κι έπειτα τα πετάς στα σκουπίδια. Στη θέση τους βάζεις κι από ένα «αντικείμενο μικρό α» για να ονομάσεις τον τόπο της απόλαυσης. Τον τόπο του εγκλήματος.

«Κι εσύ τι κάνεις;»

Πιπιλάς ήδη τον πόνο σου με το τσιγάρο. Καίγεσαι με την καύτρα και γλείφεις τα χείλη σου. Παρκάρεις το αυτοκίνητο απέξω και μπαίνεις στην ουρά για την Disneyland. Σκύβεις το πάνω κεφάλι και απευθύνεσαι στο κάτω με ένα επιτιμητικό βλέμμα.

«Εγκληματία! Μην με προδώσεις πάλι γιατί θα σε κόψω!...»