ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

Μια δαγκωματιά θα σε πείσει... Χιονάτη! Μπορείς να τα φας όλα εκτός απ' αυτό! Άν φας το κόκκινο μισό ενός ερυθρόλευκου μήλου σε τρως. Μια γερή μπουκιά που τρώμε λαίμαργα μας συγχωνεύει με αυτό που φάγαμε. Παίρνουμε την όψη του. Μας κατοικεί. Μιλάει αντί για εμάς. Μιλιόμαστε απ' αυτό... Άν το φας Εσύ δεν θα'σαι πια Εσύ. Ένα σφάλμα διαχωρισμού θα σε ρίξει κατάχαμα με το μήλο του Αδάμ σκαλωμένο στο λαιμό σου… Το μήλο είναι ένα κόκκαλο στο λαιμό σου. Ένα μήλο με δόντια…Το έγκλημα όμως δεν έρχεται μόνο απ' έξω, απο την μάγισσα. Έρχεται και απο μέσα. Το έγκλημα κατοικεί στο ίδιο το μήλο που στηρίζει τον διαστροφικό νόμο της μάγισσας. Άν δαγκώσεις το δόλωμα μια σκιά θανάτου θα σε επισκιάσει και μια μοχθηρή μητριά θα μορφάζει με κακία μέσα απο τα γελαστά σου μάτια. Τι θα διαλέξεις Χιονάτη; Το μήλο σαν αντικείμενο – αίτιο της επιθυμίας σου ή σαν ενορμητικό αντικείμενο;

Προς το παρόν χαζεύεις μια διάφανη κουρτίνα μπάνιου που κρέμεται με κρίκους απο την οροφή.

photo gianpal333

«Βασίλισσα, εσύ είσαι η ομορφότερη!»

Η ασυνείδητη εικόνα του σώματός μας είναι μέσα μας χωρίς εμάς. Πίσω απο την κουρτίνα σκιαγραφείται η υγρή μορφή ενός γυναικείου κορμιού. Μπορούμε να μαντέψουμε τι κάνει... απο τον ήχο του νερού ή τον καταρράκτη του Νιαγάρα που χύνεται απο ψηλά… Άν σταθούμε αντίκρυ της και σχεδιάσουμε τις παρακάτω λογικές προτάσεις τι θα προκύψει; «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» ή «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Είναι πιο σωστό να αναλωθούμε στο εξής: «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Άς το πάρουμε κι αλλιώς: «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι είναι Χιονάτες» κι έπειτα να συγκρίνουμε την πρόταση «μερικοί κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» με… τότε...

Τότε η γυναικεία φιγούρα θα έχει ήδη εξατμιστεί απο το μπάνιο ή θα έχει δολοφονηθεί κατά ένα αινιγματικό τρόπο την ώρα που η αποβλάκωση των προτάσεων θα έχει καλύψει τα εμφανή ίχνη του μανιακού δολοφόνου που δρα ανύποπτα μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια μας…

«την σήκωσαν, έψαξαν καλά μήπως βρούν τίποτα δηλητηριασμένο, της έλυσαν την ζώνη, της χτένισαν τα μαλλιά, την έπλυναν με κρασί και νερό, αλλά τίποτα δεν κατάφεραν. Η Χιονάτη ήταν πεθαμένη για τα καλά…»

Η φαντασίωση του ερωτικού μήλου του Αδάμ που υπάρχει μόνο για να δοθεί σ' εκείνη γεμίζει το κενό της για λίγο... Μια στιγμή μετά ξηλώνεται απ' άκρη σ' άκρη όλη η μεταξωτή ύφανση που την έντυνε με τον μανδύα τής Δουλτσινέας των ονείρων του. Η φαντασίωση πέφτει στο δάπεδο λιπόθυμη. Δίπλα της κείτεται κι εκείνη. Θα ξαναξυπνήσει με το τυχαίο συναπάντημα του επόμενου πλανόδιου πρίγκιπα καβάλα σε άσπρο άλογο…

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΑΠΟΥΤΣΑ «ΧΙΟΝΑΤΗ»

photo gianpal333

Ο σκληρός πυρήνας της πραγματικότητας είναι αισθητικής φύσεως.

«…Πω, πω! Θεούλη μου! Πω!, πω! Έλεγαν και ξανάλεγαν τι όμορφο που είναι αυτό το κοριτσάκι!»

Αν η Χιονάτη πάρει κυριολεκτικά τα λόγια τους τότε καταρρέει όλη η συμβολική τάξη. Το «αντικείμενο μικρό α» (Lacan) πέφτει μέσα στην αψεγάδιαστη εικόνα της και γίνεται η ίδια το αντικείμενο της απόλαυσής της. Το γυαλί του καθρέφτη που την αντανακλά δεν ραγίζει την εικόνα της. Την κάνει μια αδιαφανή επιφάνεια που την σαγηνεύει με μια ψευδαίσθηση βάθους.

-Και μετά, και μετά; Τι γίνεται μετά;!

-Ο καθρέφτης ξαναχτυπά!

Το φαντασιακό υπερδιογκώνεται και η κακιά μητριά χυμάει σαν αγρίμι με προβιά καλοκάγαθης γριούλας στο κατώφλι της Χιονάτης.

-Χιονάτη, φυλάξου!

Πρώτα καταφτάνει ένα τραυματικό συναπάντημα: ένα δηλητηριασμένο χτενάκι. Ο απερίγραπτος τρόμος παραχωρεί τη θέση του σε μια ανάλαφρη λύση του δράματος. Βγάζουμε το χτενάκι από τα μαλλιά και η Χιονάτη ζωντανεύει ξανά. Τόσο απλά. Κι όμως έχουμε ένα φαντασιακό διπλό «Χιονάτη-χτένα» που κρύβει ένα matrix: «Η χτένα σκοτώνει αντί να χτενίζει». Το Πραγματικό εισβάλλει στη φαντασιακή διάσταση και η μαγεμένη χτένα ακυρώνει την ίδια την φιλντισένια φαλλική λαβή της.

- Από πού να την πιάσεις;

-Από πού να πιαστείς;

Έτσι η χτένα αν και διπλασιάζεται φαντασιακά παραμένει χωρίς το διπλό της. Δεν είναι ένα αντικείμενο ανταλλαγής, αν και αλλάζει χέρια… Είναι χτένα με φτερά…!

Το ένα της φτερό ξεκολλάει και διανύει μια ελικοειδή διαδρομή πριν χαθεί στον ορίζοντα. Πάει η αθωότητά της. Ποτέ δεν υπήρξε, άλλωστε, αγγελούδι ούτε αυτή ούτε κανένα άλλο παιδάκι. Σε μια στιγμή έμπνευσης στο Γυμνάσιο, την ώρα της Έκθεσης, είχε γράψει: «Εκείνος αγάπησε Εκείνη που δεν άξιζε την αγάπη του. Εκείνη αγάπησε Εκείνον που δεν άξιζε να αγαπηθεί…». Το Εκείνος εναλλασσόταν με το Εκείνη σ’ ένα κυνηγητό με χιουμοριστικές ατάκες σε τρείς σελίδες τετραδίου. Η Χιονάτη έδωσε την έκθεσή της στον μαραμένο φιλόλογο μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Όταν την ξαναπήρε διορθωμένη η πένα του φιλολόγου είχε κοκκινίσει την τελευταία γραμμή της τρίτης σελίδας μ’ ένα σχόλιο.

«Ντροπή σου!»

Πως τολμούσε αυτή η μικρή αθώα Χιονάτη να παίζει ερωτικά με τις λέξεις; Ανήκουστο! Θα έπρεπε να λέει ό,τι λένε όλοι. Τα γνωστά. Σε δυο λεπτά με μια διαγώνια ανάγνωση θα την είχε επιβραβεύσει μ’ ένα «μπράβο!» και θα είχε ξεμπερδέψει μαζί της. Τώρα το Εκείνος και το Εκείνη στροβιλίζονται γύρω του και τον περιγελούν. Ντύνονται τις όψεις του εαυτού του στην νιότη του και του θυμίζουν ό,τι απωθεί. Εκείνη. Εκείνη που ακόμα και τώρα ποθεί… Συνοφρυώνεται. Κρύβει το πρόσωπό του στις παλάμες του. Από τα αφύλακτα περάσματα των δαχτύλων του περνάει και πάλι Εκείνη, η Χιονάτη, σε μια πόζα από ανετάριστο φακό και τον κοιτάει κατάματα.

«…δέρμα λευκό σαν χιόνι, μάγουλα κόκκινα σαν το αίμα, μαλλιά μαύρα σαν τον έβενο!»

(απόσπασμα από το βιβλίο της Σώτης Γρίβα «Τα κόκκινα παπούτσ(ι)α», που μόλις εκδόθηκε, Ιανουάριο 2017, από τις εκδόσεις Έναστρον. Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι του gianpal333).