ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ (Das Ding)

H εσωτερική διαρρύθμιση του χώρου είχε σχήμα ομόκεντρων κύκλων. Ο μεγάλος κύκλος ήταν η Βαβέλ, ο μεσαίος τα στρατόπεδα και εντός του ο μικρότερος ήταν τα κελιά των Κρατουμένων. Τα κελιά είχαν κλειστό σύστημα παρακολούθησης, κλειδιά, κλειδαριές και σύρτες.

«Απαγορεύεται η έκπληξη!» έγραφε η επιγραφή πάνω από κάθε κελί σαν υπόδειξη στάσεων σεξ σε μπουρδέλο. Αν το ανέλυες θα έμενες με την επιγραφή στο χέρι να σου βγάζει όλο καινούργια σημαίνοντα χωρίς κανένα νόημα. Αυτό που καταλάβαιναν όλοι ήταν ότι δεν μπορούσαν να απατήσουν το μπουρδέλο τους. Δεν μπορούσαν να πετάξουν το κλειδί που κάπου το έβαλαν και το ξέχασαν, ίσως σε κάποια τρύπια τσέπη, δεν μπορούσαν να… Κάθε ρήξη, κάθε ράγισμα της κλειδαριάς, κάθε κλωτσιά στο κούφωμα της πόρτας θα έφερνε την Παρανοϊκή Πρόληψη Υγείας στο κεφάλι τους και θα άρχιζαν τα ζόρικα. Πονάς εδώ…πονάς εκεί…γιατί δεν έκανες την τάδε και την τάδε εξέταση…και μια σωρεία από απειλές και τιμωρίες που θα τους έκοβε και τον ύπνο. Το μόνο που τους είχε απομείνει…

Όταν είχαν αυπνίες μπορούσαν βέβαια να κόβουν βόλτες στον αυλόγυρο, κάτι σαν μεγάλο μπαλκόνι, έξω από κάθε κελί. Άναβαν κανένα ηλεκτρονικό τσιγάρο, τράβαγαν καμιά τζούρα και ξανάμπαιναν από μόνοι τους σε λίγο στο κελί τους. Μέσα στα κελιά νιαούριζαν ή γαύγιζαν σκυλόγατα. Τα είχαν πάρει αναγκαστικά υπό την προστασία τους γιατί δεν έπρεπε να είναι μόνοι τους. Μπορεί να τους έμπαινε καμιά τρελή ιδέα να πηδήξουν από το μπαλκόνι στο βαθύ κενό. Ενώ αν είχαν τα σκυλόγατα ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Θα τα τάιζαν, θα τα πότιζαν, θα τα έβγαζαν έξω για τις ανάγκες τους και δεν θα μπορούσαν δικαιολογημένα να φύγουν.

«Που να πάνε τα πεθαμένα και να αφήσουν πίσω τα ζωντανά τους;»

photo gianpal333

Γύρω από τον αστράγαλο είχαν αλυσίδα με βαρίδια. Ο κρίκος της αλυσίδας έσφιγγε τον αστράγαλο του κάθε Κρατούμενου. Εκτός από τα σκυλόγατα τους κρατούσε έγκλειστους και ο θαυμασμός προς τις αλυσίδες τους. «Από τι υλικό είναι φτιαγμένη η δική σου;», «η δική μου είναι από λευκόχρυσο…». Θαύμαζαν και τα προϊόντα τους «εγώ έχω κάτι παιδιά μαλάματα…», «που να δεις τα δικά μου…ήσυχα…αθόρυβα…».  Οι έφηβες κόρες είχαν τις λιγότερες ελευθερίες και τα περισσότερα παιχνίδια. Έπρεπε να ανεβάζουν «ιστορίες» από τα κελιά τους σε εφαρμογές του διαδικτύου με προσθήκη φατσούλες για να δείχνουν έντονα συναισθήματα. Οι φατσούλες κλαίνε, γελάνε και κλείνουν ματάκια. Ό,τι κάνουν και δεν κάνουν πρέπει να ανεβαίνει σε real time. Αν έφαγαν, αν έβηξαν, αν κάπνισαν πρέπει να το δείξουν με σχετικά βίντεο που τα αναπαριστούν όπως ακριβώς έγιναν. Αν κάποια κατεβάσει καμιά τρελή ιδέα όπως να φορέσουν πιτζάμες και να ξαπλώσουν έξω από καμιά πολυκατοικία εντός του στρατοπέδου θα γίνει άμεσα πράξη. Θα γίνει μόδα, θα γίνει Νόμος και θα ισχύει για όλες. Όποια δεν το κάνει θα είναι σνομπ, ψωνάρα, κτλ. Θα ανεβάσουν σχετικό βίντεο για αυτήν και δεν θα την ξανακάνουν παρέα.

Μερικοί Κρατούμενοι σκέφτηκαν να πεθάνουν στ’αλήθεια. Ήταν όμως τσάμπα κόπος. Ακόμα και αν πέθαιναν δεν θα την γλίτωναν γιατί θα πέθαιναν εκεί μέσα στο κελί τους και όχι έξω από το στρατόπεδο. Μερικοί άλλοι σκέφτηκαν να έσπαγαν την αλυσίδα τους. Ήταν όμως τσάμπα κόπος. Πως θα ζούσαν στο άγνωστο χωρίς αλυσίδες και σκυλόγατα; Θα έφτιαχναν σίγουρα μια άλλη αλυσίδα. Πιο ανθεκτική αυτή τη φορά. Θα την ξαναέσφιγγαν γύρω από τον αστράγαλο και θα την έλεγαν: «φόβο θανάτου».

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ MATRIX

Ο χρόνος λιμνάζει σε μια ακύμαντη λίμνη του καθρέφτη, σε μια εικονική αναπαράσταση χωρίς λόγια... Ίσως να σας εκπλήξει αυτό που θα σας πω αλλά «το ασυνείδητο είναι δομημένο με εικόνες» και δεν είναι δομημένο σαν γλώσσα όπως έλεγε ο Lacan. Οι αναλυόμενοι πρώτα ανασύρουν κάποια εικόνα που τους στοιχειώνει και έπειτα έρχεται η λεζάντα ή κάποια φράση που κατάπιαν. Στο να κυνηγάνε οι ψυχαναλυτές με το τουφέκι τα σημαίνοντα και να αποκλίνουν συνεχώς από κάθε αινιγματικό σημαίνον με νόημα, βρέθηκαν στους κύκλους του σημείου που κάνει μπίζνες και οι μπίζνες επαναφέρουν τους πιστούς τους στο ίδιο πάντα σημείο, δηλαδή στο matrix. Προηγείται το οπτικό ασυνείδητο από κάθε γλώσσα και από κάθε δομημένο λόγο, αυτή είναι η αλήθεια. Ο καθρέφτης δεν έχει στάδιο όπως υπέθεσε ο Lacan, ούτε πρόκειται για απλή αναπαράσταση. Είναι μια αιχμαλωσία για στιγμές που μοιάζουν με αιώνες. Μια συμμετρία «κάνε ό,τι κάνω…» όπου ο χρόνος γίνεται ιδεατός χώρος (Σχολές, κόμματα κτλ), το κινητό γίνεται ακίνητο και κολλάς «στην κίνηση» όπως σε μια λεωφόρο με πολλά αυτοκίνητα στη σειρά. «Έχει κίνηση» αλλά εσύ μένεις τελείως ακίνητος. Αυτό είναι το παράδοξο! Χώρος και χρόνος μπερδεύονται στο να λιβανίζεις μια πλατωνική Ιδέα (μια εξυψωμένη αγάπη χωρίς ένσαρκη παρουσία, ένα εξυψωμένο εκκρεμές που σε νανουρίζει ή μια σειρά από πράγματα που θα κάνεις αύριο, μεθαύριο αλλά πάντα χωρίς εσένα).Το υποκείμενο του ασυνειδήτου με το Πραγματικό του σώμα, που ανακλάται σε πραγματικό αντικείμενο στον καθρέφτη, φλερτάρει με την αιχμαλωσία του σε μια κινούμενη εικόνα στον καθρέφτη που θυμίζει καρτούν. 

photo gianpal333

Υπάρχει μια ενεργή εικόνα, όπως θα έλεγε και ο Deleuze, η οπτική του υποκειμένου, ο τόπος απ’όπου βλέπει και ακούει, αλλά και ένα μικρότερο κύκλωμα σαν εσωτερικός δακτύλιος που σας ακινητοποιεί μπροστά στον καθρέφτη ενώ πάνω του έρχονται να εφαρμόσουν και άλλοι ομόκεντροι κύκλοι σαν τα κυκλάκια όπου αναγράφονται σε συννεφάκια όταν κάποιος αναπολεί μελαγχολικά ή σκέφτεται κάποιον… Ποιο είναι το εσωτερικό όριο όλων των άλλων κυκλωμάτων σε μορφή εικόνων που σας γυροφέρνουν;

Είναι ένας πυρήνας/δακτύλιος. Το S1, η κορυφή των υψωμάτων των συμπτωμάτων όπου κάθε φορά στήνεται και από ένα παγανιστικό ιερό από τεμαχισμένα μέλη χωρίς σώμα.

Γιατί δεν φτάνει η ενέργεια των ανθρώπων ώστε να φύγουν από το matrix;

Γιατί λιποθυμούν στα μισά του δρόμου μια που κάνουν μπίζνες με τον πόνο και ρίχνουν όλο τους τον χρόνο εκεί…!

 Για να κυλάει ο χρόνος με σταθερή διάρκεια χρειάζεται κάτι να αλλάξει! Αν όλα είναι μια άυλη αγαπητική σούπα κάποια στιγμή θα την λουστείτε στο Πραγματικό…

ΠΟΙΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Τώρα που ο αυχένας των μαθητευόμενων σκύβει αρκετά δουλικά μπορεί να τους ρίξει ο Επόπτης τους την πρώτη ερμηνευτική σφαλιάρα.

«Εδώ είσαι εσύ…βλέπεις; Συγκεντρώσου!» λέει στον φοβικό μαθητευόμενο και με την ίδια φράση «εδώ είσαι εσύ…» απευθύνεται οργισμένος προς την αιώνια εξηντάχρονη έφηβη που θέλει να φύγει τρέχοντας αλλά κρατιέται, «εκεί είναι ο υπομανιακός…» γράφει σε λευκό χαρτί σαν προπονητής προς τους παίκτες του που είναι στουρνάρια και κινδυνεύουν να χάσουν το ματς από μαλακίες «το πιάσατε;…»

Κανείς δεν απαντάει.

Το ερώτημα είναι μια απλή πάσα προς την ομάδα που πρέπει να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Να αφήσουν την μπαλιά ανεκμετάλλευτη. Τα υπόλοιπα είναι ευκολάκια «που, ποιος, πότε, πως και τα σχετικά…».

Όσο τον κοιτάζουν με το βλέμμα της αγελάδας άλλο τόσο παρατείνει το ερμηνευτικό μοντελάκι σε ένα θεατρικό μονόλογο.

«Να μην του δίνετε χρόνο. Να του λέτε «τι σου συμβαίνει αυτή τη στιγμή…μείνε στη στιγμή! Αν δεν απαντήσει αμέσως ή πάει να σας αλλάξει πρόταση ή θέμα σταματήστε τον! Αν χρειαστεί βγάλτε τον έξω και από την ομάδα. Απαγορεύστε του την χρήση κινητού, πείτε ότι είναι εθισμένος στο playstation και παραπέμψτε τον στην απεξάρτηση και θα του φύγει όλη η μαγκιά όταν του δώσουν την πρώτη φαρμακευτική αγωγή».

Πίνει μια γουλιά νερό, γλείφει τα χείλη του, σκουπίζει το ιδρωμένο του μέτωπο με την παλάμη του και συνεχίζει ακάθεκτος. «Εμένα όταν πάνε να μου ξεφύγουν από το εδώ και τώρα τους τρελαίνω στην μάνα τους και στον πατέρα τους. Μέχρι την γιαγιά τους ανακρίνω και τους φορτώνω ενοχές από καταβολής κόσμου να δω τους αρέσει να ξεφεύγουν στο παρελθόν; Να δεις μετά πως κάθονται σαν κότες και κακαρίζουν στο κοτέτσι… Αν βρεθεί κανένας αντιρρησίας και μου κάνει τον καμπόσο του ρίχνω 100 ερμηνείες σε 10 δευτερόλεπτα και ζαλίζεται. Πιάνει τους κροτάφους του, βουλώνει τα αυτιά του, πήζει το κεφάλι του, τουμπανιάζει και σε λίγο ξεστομίζει ένα «παραδίνομαι!» που είναι όλο δικό μου!»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες σε αυτό το σημείο χειροκροτούν και ο Επόπτης τους κάνει νεύμα να σταματήσουν κορδωμένος σαν παγώνι.

«Ευχαριστώ…αρκετά…»

Μόνο που χάνει την μπάλα για λίγο μέσα από τα πόδια του και ακουμπώντας τις παλάμες του σε στάση προσευχής ψιθυρίζει προς τον αφαλό του «ευχαριστώ Επόπτη… συγγνώμη Επόπτη». Η περιφερειακή του όραση έχει περιοριστεί πολύ, έχει ιδρώσει, έχει αλλάξει δέκα χρώματα και τραυλίζει την επόμενη παρατήρηση προς την ομάδα «από τι είναι φτιαγμένο αυτό το τραπεζάκι;»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες έχουν σαστίσει.

«Από ξύλο…» απαντούν με μια φωνή.

«Όχι…από τσίγκο!» τους απαντάει με στόμφο τετράχρονου πιτσιρίκου που δεν θέλει να ακούει διαφωνίες. Το ένα του μάτι έχει αποκλίνει από τον άξονα του προσώπου του και τους κοιτάει σαλεμένο.

«Ένας συνδετήρας έχει πέσει κάτω!»

Και οι οχτώ μίζερες φάτσες κοιτούν προς τα εκεί που δείχνει το δάχτυλό του.

«Τι κοιτάτε σαν βλάκες; Μαζέψτε τον!»

«Τον συνδετήρα;»

«Ποιον συνδετήρα πανηλίθιοι; Τον κρατούμενο που πάει να σας ξεφύγει από το εδώ και τώρα!»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες χειροκροτούν ανακουφισμένες για το θεατρικό του Επόπτη. Παραλίγο να την πατήσουν και να τον περάσουν για υπομανιακό…

Πάρτε ασκήσεις για το σπίτι.

Άσκηση πρώτη: Δίνουμε στον κάθε κρατούμενο της ομάδας πέντε πετραδάκια να τα δώσει στον διπλανό του και να πει μια σκέψη για κάθε πετραδάκι στο εδώ και τώρα.

Άσκηση δεύτερη: «Ποιος φαντασιώθηκε τι…». Όποιον πιάνετε να φαντασιώνεται κάτι ,θα τον εξαναγκάζετε να επιστρέφει στο εδώ και τώρα μέσα από βασανιστήρια για να μην ξαναφαντασιωθεί…

«Δεν το κατάλαβα…» διακόπτει η αιώνια εξηντάχρονη έφηβη.

Την στραβοκοιτάζει και της το επεξηγεί «τι δεν κατάλαβες καλέ;! Ας πούμε…αν φαντασιώνεται ότι λιάζεται σε καμιά παραλία θα τον περάσετε μέσα από εγκαύματα, ηλίαση, κινούμενη άμμο κτλ, να δούμε θα του αρέσει να το ξανακάνει ή θα κοιτάει τον απέναντι τοίχο και θα σας λέει και χίλια ευχαριστώ στο εδώ και τώρα;»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες ξαναχειροκροτούν και η αυλαία κλείνει για την ώρα… 

photo gianpal333