ΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑ ΔΩ ΕΜΕΝΑ

«απόσπασμα σεμιναρίου»

Σώτη: Γιατί δεν θέλω να δω εμένα και τρέχω να καθίσω σε θεραπευτικούς κύκλους όπου ακούγονται τα πιο κουφά πράγματα;

-Γράψτε τα συναισθήματά σας σε χαρτί και μετά σκίστε το χαρτί!

Τόσο εύκολα νομίζουν ότι ξεμπερδεύεις με τα κακά συναισθήματα. Αν κάνεις λίστες  ξεσκίζοντας αυτά που νιώθεις τότε θα νιώθεις μόνο αυτά που ξέσκισες. Θα γίνεις επιπλέον ένα ψυχολογικό αυτόματο υπνωτιστών, υποβολέων, θυτών και θυμάτων. Τότε μπαίνουν εύκολα και οι διαγνωστικές ταμπέλες. Αν για παράδειγμα δεν διαβάζεις όσο θα έπρεπε είσαι αναβλητικός. Τι γίνεται με την ταμπέλα; Την παίρνω πάνω μου, την ενσωματώνω και γίνομαι αυτό που μου λένε ότι είμαι.

-Και έτσι αναβάλεις τα πάντα;

Σώτη: Αναβάλεις αυτά τα «πάντα» που σου λένε να κάνεις.

-Κι αν αναβάλεις και αυτά που σου αρέσουν;

Σώτη: Τότε και αυτά που σου αρέσουν τους αρέσουν…Είναι σαν να λες δεν θα κάνω αυτό που μου λες εσύ αλλά ούτε και αυτό που λέω εγώ. Η τιμωρία είναι διπλή. Χτυπάω εσένα, χτυπάω και μένα μέσα στην ίδια διαστροφική συνθήκη και μετά αναπαράγεται η όλη κατάσταση με δόσεις ενοχής. Οπότε πολύ εύκολα παγιδεύεσαι και ξεφορτώνεσαι τον εαυτό σου σε τέτοια  θανάσιμα τελετουργικά και εγκλωβίζεσαι στα κλειστά κυκλώματα.

Για παράδειγμα, σας το έχω αναφέρει ξανά στις συνεδρίες των σεμιναρίων, ας δούμε την κοινή θεραπευτική λογική που λέει: «και γιατί δεν σταματάει να παιδεύεται; Άρα είναι μαζοχιστής και απολαμβάνει τον πόνο του». Αντί να βρούμε την έξοδο από το σύμ-πτωμα του φορτώνουμε και ένα «καλά να πάθει!» συν την απαραίτητη ενοχή ώστε να είναι καλύτερα διαχειρίσιμος. Έτσι περνάμε εύκολα στις ταυτολογίες «η υστερική κάνει υστερίες» ή «τσιρίζει γιατί είναι υστερική». Τα βλέπετε τα κλειστά κυκλώματα; Δεν ενδιαφέρονται για το τι μας λέει ο άλλος, για τις πεσμένες όψεις του προσώπου του, για το βλέμμα του, για τον ίδιο ως άνθρωπο αλλά για το αν χωράει στο κουτάκι που τον τοποθετήσαμε. Αν εξέχει από αυτό τον στέλνουν για φαρμακευτική αγωγή.

Αν δεν έχουνε μάτια για να βλέπουνε ούτε αυτιά για να ακούνε, ούτε καν σώμα για να υπάρχουνε, μπλοκάρουν ακόμα και αυτό που ρέει.

-Γιατί;

Σώτη: Γιατί τους τρομάζει η ζωή και γίνεται οικείο το νεκρό.

photo gianpal(333)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ «ΓΕΡΑΝΟΎ!»

Θα μας πεις ένα παράδειγμα;

-Ναι, θυμάμαι ένα τρίχρονο αγοράκι σε μια καφετέρια να ζητάει ένα αυτοκινητάκι που είδε σε ένα ράφι. Του το δίνουνε, παίζει ένα τρίλεπτο με αυτό, το πετάει και θέλει να βγει έξω. Οι γονείς σαστίζουν.

«Μα πώς; Κοίτα τι ωραίο που είναι το παιχνίδι που σου κατεβάσαμε από το ράφι…»

Ο μικρός χτυπάει τα πόδια του στο πάτωμα, μουτρώνει, σφίγγει τις γροθιές του και πάει προς την πόρτα φωνάζοντας «γερανού, γερανού!». Η μαμά του υπέθεσε ότι ψάχνει ένα γερανό αντί για  αυτοκινητάκι και πήγε να ξαναψάξει στο ράφι για να δει αν υπάρχει γερανός.

«Δεν υπάρχει κανένας γερανός στο ράφι» του λέει «μήπως λες αυτό εδώ το φορτηγάκι γερανό;»

Του δίνει το φορτηγάκι και ο μικρός το πετάει κάτω.

«Γερανού!!!» φωνάζει.

Η μαμά θυμωμένη ανοίγει την πόρτα για να τον βγάλει έξω γιατί την έκανε ρεζίλι στην καφετέρια. Όλοι είχαν στραφεί και τους κοίταζαν. Τότε ο μικρός της δείχνει τον ουρανό φωνάζοντας με χαρά «γερανού!». Έξω, στου ουρανού τα μέρη, στον αέρα, στην βροχή, στις οσμές του πάρκου, εκεί ήταν το «γερανού»! Δεν θα ικανοποιηθεί το αγοράκι, ούτε κανένα άλλο ενήλικο παιδάκι αν του δώσουμε να παίξει με ένα φορτηγάκι, μετά με ένα γερανό, δηλαδή με μια σειρά σημαινόντων, με Αγιο-βασιλιάτικα παιχνιδάκια, με κάλαντα, ξορκίζοντας τον κακό χρόνο και περιμένοντας την καλή χρονιά, όλα δηλαδή τα τελετουργικά διαφημιστικού τύπου όπως είναι αραδιασμένα στα ράφια του μαγαζιού.

Θέλει να βγει από τα κλειστά κυκλώματα, όπου ανακυκλώνονται ράφια με αντικείμενα, σε ένα ανοιχτό χώρο όπου η επιθυμία ρέει σαν νεράκι ακόμα και αν δεν ξέρουμε ακριβώς που μας πάει. Το παιδάκι απορρίπτει το παιχνίδι που του δίνουν για να βγει έξω χωρίς να ξέρει ακριβώς που θέλει να πάει και χωρίς να πηγαίνει σε κάποια δραστηριότητα που θα έφερνε ένα χαμόγελο ανακούφισης στους γονείς. Γιατί πλέον άμα βγεις έξω πρέπει να ξέρεις που θέλεις να πας και τι ακριβώς θα καταναλώσεις!

Άμα δεν ξέρεις που θέλεις να πας, αυτό σου λένε, πως δεν βγάζει κανένα νόημα. «Πολύ περίεργο…» θα έλεγε το τρίχρονο αγοράκι «είναι το μόνο που βγάζει νόημα…».

Καλή χρονιά!

photo gian pal(333)

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

 Σε μαθαίνουν από το νηπιαγωγείο ακόμη ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχεις. Σε παρκάρουν σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης χωρίς καμία δημιουργία ή παιχνίδι. Σε μαθαίνουν αργότερα δημιουργική γραφή και ξεχνάς κάθε δική σου γραφή, εγγραφή, εικόνα, λόγο και αίσθηση της ζωής. Κι εσύ, εξόριστος από εσένα, το μόνο που ζητάς συνεχώς είναι να κατέχεις κάτι ή κάποιον για να καμουφλάρεις την ανυπαρξία σου. Να μην φανεί ότι δεν υπάρχεις κάτω από τα «ρούχα» της δήθεν γνώσης που σου φόρεσαν. Αργοπεθαίνεις από έλλειψη οξυγόνου (πνοή ζωής) και μαθαίνεις να ζεις στο κενό πασχίζοντας να το γεμίσεις με επιβίωση. Κάνεις και ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια και αυτή η επανάληψη αντί να σε νανουρίζει αυνανιστικά σου ανοίγει τον ίλιγγο της έλλειψης. Το κύριο σημαίνον, ψυχαναλυτικά, είναι πια ο ζεστός κόρφος του Οιδιπόδειου συμπλέγματος που δεν ελευθερώνει την επιθυμία αλλά την ξαναεγγράφει σαν έλλειψη! Και τότε η θεραπεία συμπίπτει με την βολή της αρρώστιας. Αυτός ο τρελός φαύλος κύκλος είναι πια ο χιλιοτραγουδισμένος ευνουχισμός. Ούτε το λακανικό αντικείμενο μικρό α μπορεί να σε κάνει πια να επιθυμείς γιατί είναι άλλο ένα φάντασμα που πλανιέται στον ψυχαναλυτικό ορίζοντα, όχι σαν αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας, αλλά σαν αντικείμενο απόλαυσης. Όταν το κυνηγάς, χωρίς να ξέρεις τι κυνηγάς, και τρέχεις και δεν φτάνεις, δεν πρόκειται για επιθυμητική ροή αλλά για ενορμητική μηχανή απόλαυσης. Όλα αυτά τα πυροτεχνήματα με τα αερικά των αντικειμένων (μικρό α-μερικά αντικείμενα ενόρμησης) στα οποία θυσιάστηκαν γενιές και γενιές ψυχαναλυτών μου θυμίζουν μικρά ειδώλια θεοτήτων και περιφραγμένες σέκτες πιστών που τα υπηρετούν. Τροφοδοτούν το σύμπτωμα με σύμπτωμα και τώρα  το σώμα βγάζει ποικιλία συμπτωμάτων που δεν υπήρχαν πριν. Αναπαράγει τα σφάλματα και τα συμπτώματα που του φόρτωσαν και τα κουβαλάει με ηθική αδράνεια μέχρι θανάτου. Οι φωνές διεισδύουν στα αυτιά που δεν έχουν φραγή ήχου και τρέχεις στον γιατρό για να τα ξεβουλώσει. Τα αυτιά βιάζονται και δεν σε νοιάζει.

Ακούς και φαντασιώνεσαι μόνο…

photo gianpal333

 Ένα τσιμπιματάκι άγχους σε ξυπνάει «αχ, αγχώθηκα…» σαν τσίμπιμα κουνουπιού κάθε τόσο και μετά έρχεται το πλάκωμα στο στήθος και τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά με φωτιά. Ρίχνεις ταφόπλακα στην καρδιά, σκληραίνεις και βαραίνεις. Δεν το λέει η καρδιά σου να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου και να περπατήσεις. Μετά δεν υπάρχουν πια ούτε πόδια ούτε χέρια. Μουδιάζουν, παραλύουν και ένα χέρι/μέγγενη πιέζει τον σβέρκο και σφίγγει χαμηλά τον αυχένα. Η επόμενη κίνηση διαφυγής είναι να φορέσεις τα γυαλιά ηλίου σου στο καταχείμωνο για να τα βλέπεις όλα σαν σε ταινία μέσα από τα ματογυάλια σου. Ενώ παρατηρείς και την παραμικρή απειλητική λεπτομέρεια εξ’αποστάσεως, μέσα από τα γυαλιά, τα τζάμια, την οθόνη του υπολογιστή σου, ανακαλύπτεις έντρομος ότι παρόλες τις προφυλάξεις σου δεν υπάρχεις.

Είσαι παντού και πουθενά αλλά… δεν υπάρχεις.

ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

Τα αντικείμενα, σαν γενικοί κουμανταδόροι, κάνουν κουμάντο στα αντικείμενα. Όπου κι αν στρέψετε το βλέμμα σας θα δείτε δίπολα, αντί για δίποδα όντα, αντιστροφές που απλώς σαγηνεύουν, ιπτάμενα αντικείμενα (ιδέες) και φαύλους ομόκεντρους κύκλους στη γη της σκλαβιάς. Δεν αρκεί να εξαφανίσεις την γη, την σκλαβιά ή την Γυναίκα («Η Γυναίκα δεν υπάρχει») όπως λέει ο Lacan, τραβώντας μια γραμμή πάνω στις λέξεις και να συμβιβαστείς με το «τίποτα» της ζωής μέχρι τον θάνατο. Δεν υπάρχει σημαίνον που να σημαίνει το γυναικείο φύλο, ξαναλέει ο Lacan , και έτσι άλλο ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα καταναλωτικά ιερά, το φάντασμα της Γυναίκας-Θεάς, με γάμα κεφαλαίο. Αυτό το μεταλλαγμένο διαφημιστικό τέρας ομορφιάς απορροφάει σαν σφουγγάρι και ξερνάει σαν μεθύστακας ενορμητικές ανάγκες. Δεν επιθυμεί τίποτα και καταρρίπτει το λακανικό ρητό «η επιθυμία είναι επιθυμία του Άλλου». Η σύγχρονη Εύα σε σώμα Αδάμ πάσχει από πτώση επιθυμίας. Αυτό βλέπω εγώ κλινικά και δεν διστάζω να σας το πω σε πρώτο ενικό πρόσωπο χωρίς ρητορικά σχήματα και αέναους κύκλους που νανουρίζουν τις ψυχαναλυτικές ομάδες στον ύπνο του δικαίου. Διαφωνώ σ’αυτό το σημείο με τον Lacan. Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία του Άλλου. Αυτή ακριβώς η φράση βραχυκυκλώνει την επιθυμία και σταματάει την ροή της. Είναι ο πρώτος βρόγχος που σας πνίγει. Σας εξαφανίζει και γίνεστε κάτι λιγότερο από την σκιά αυτού του Άλλου. Είναι σαν να σταματάει η ροή του αίματος και να φεύγει η ζωή από τις φλέβες σας. Βέβαια και πάλι μπορείτε να ζείτε σαν ζόμπι αλλά δεν είναι το ίδιο με το να είσαστε ζωντανοί! Βλέπετε ήδη τον σαγηνευτικό αναδιπλασιασμό «επιθυμία-επιθυμία» του Άλλου, που δεν υπάρχει κατά τον Lacan, που είναι διαιρεμένος, που είναι τελικά ένα σημαίνον και σας δημιουργεί έλλειψη που την αισθάνεστε στο πετσί σας ως στέρηση. Όλο αυτό που σας περιέγραψα είναι το νεκροταφείο της επιθυμίας. Η έλλειψη δεν κινεί την επιθυμία γιατί μεταφράζεται αυτόματα σε στέρηση. Το πλεόνασμα μιας δημιουργικής πνοής σε καλεί στην επιθυμία σαν παιχνίδι χαράς και όχι η κραυγή του στερημένου. Αποξηραίνεται το δέρμα του σκλάβου (λεκτικά, μεταφορικά, μετωνυμικά) στο πεδίο της ψυχής και του σώματος και κάθε άγγιγμα βιώνεται σαν διείσδυση. Του βάζουν χέρι από παντού. Το μόνο που «επιθυμεί» είναι να γαμήσει κάποτε και ο φτωχός. Το ρίχνει στη διαστροφή για να την βγάλει όσο μπορεί καλύτερα και αρρωσταίνει από μέσα. Απέξω το ομοίωμά του μπορεί να φαίνεται ντούρο και υγιές. Ζητάει περισσότερη επικοινωνία και παίρνει περισσότερη πληροφορία. Τα κάνει ισοδύναμα, επικοινωνία =πληροφορία, και το πολύ πολύ να περνάει τη ζωή του σε τηλεπαιχνίδια, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, να αρπάξει καμιά ειδησούλα ή λύνοντας σταυρόλεξα και πεθαίνοντας από πείνα.

 

photo gianpal333

«Τι θα φάμε μετά;»

«Τι θα πιούμε μετά;»

Αυτό το «μετά» δεν είναι επιθυμία.

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ-ΚΙΝΗΣΗΣ…

Ο Deleuze έλεγε ότι αν υποκαταστήσεις την εικόνα με ένα εκφερόμενο της αφαιρείς την κίνηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Έχουμε γεμίσει εικόνες-δράσεις χωρίς καμία κίνηση και η σύγχυση εικόνας/αντικειμένου δεν αφήνει να ξεχωρίσεις ποιος είσαι, τι κάνεις και που βρίσκεσαι.

Τρέχεις για να καλύψεις τον νεκρό σου χρόνο με κάθε λογής άσκηση και ασκητική που καταλήγει σε όργια και αντί να τον αναστήσεις τον νεκρό σου τον σκοτώνεις ξανά και ξανά. Μετά, επειδή περνούν τα χρόνια, σε πιέζουν για παιδάκια-κατοικίδια, να συνεχίσεις κι εσύ μια γραμμή παραγωγής αντί για μια γραμμή (ροή) επιθυμίας. Ποια είναι τα διαστροφικά συμπτώματα αντικειμένου στις μέρες μας;

Α) τα παιδιά έρχονται πρώτα σαν «υψηλό αντικείμενο» των γονιών τους με σκοπό να τους σώσουν…και γίνονται πρόωρα οι γονείς των γονιών τους.

Β) οι μανάδες τους γίνονται οι Γυναίκες με τα κρυφά αρχίδια που επενδύουν στην εικόνα του παιδιού τους για να ξεμπλοκάρουν την δική τους.

Γ) οι μπαμπάδες τους γίνονται βρέφη που διψάνε για βυζί αλλά δεν έχουν στύση πέους ούτε στύση λόγου.

Όλοι είναι κατατρεγμένοι από το Οιδιπόδειο πλέγμα θανάτου και όχι από ένα απλό σύμπλεγμα. Τους κυνηγάει μια παγωμένη χρονοεικόνα-αναπαράσταση στον καθρέφτη. Να συντηρήσουν ό,τι σφάλμα βρήκαν από τις προηγούμενες γενιές, να το απαρνηθούν, να το απωθήσουν και να το μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές. Το «παίρνουν πάνω τους» το σφάλμα γιοί και κόρες, και το δείχνουν εδώ κι εκεί κρύβοντάς το ταυτόχρονα με εκλογικεύσεις και θεωρίες. Αρρωσταίνουν από αυτό, πεθαίνουν από αυτό και πάλι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε…

Η παγωμένη εικόνα που τους στοιχειώνει δεν είναι μια κρούστα που συντηρεί ένα νωπό τραύμα που πρέπει να μείνει κατεψυγμένο για να μην αποψυχθεί και πονέσει ή να μην χαλάσει ή να μην βρωμίσει… Ακόμη και μέσα στη ζωή του Freud βρίσκουμε τα υπολείμματα αυτής της μερικής απόψυξης που σχετίζονται με τα κρυφά σφάλματα-παραστρατήματα του πατέρα του. Τα κρυφά συμβάντα της ζωής του Jacob Freud, που όλο και κάπου είχε πάρει το αυτί του μικρού Freud, τα συνέχισε και ο ίδιος...

Βλέπεις;

Δεν βλέπεις καν…

Ο Freud υπέθεσε ότι θα κριθεί για τα κρίματά του πατέρα του στη μέλλουσα κρίση για πάντα! Πρέπει να τον σώσει επειγόντως!

«Πως;»

Με μια, τουλάχιστον, κρίση άγχους ή κρίση πανικού, για να τον λυπηθεί ο Θεούλης και να μην κριθεί ο ίδιος για τα σφάλματα του πατέρα του. Θα κριθεί βέβαια κι αυτός αλλά πιο επιεικώς μια που δεν έζησε ποτέ με όλες αυτές τις κρίσεις που τον βρήκαν στην ζωή του. Ή θα τον σώσει εγκαταλείποντας νωρίς τις ηδονές του σεξ και ψάχνοντας την ασκητική του πνεύματος στην ψυχανάλυση.

Έτσι όμως όπως θα του έλεγε και ένας αναλυόμενος, «έβαλε το ένα πόδι πάνω στον τοίχο, έβαλε και το άλλο και έπεσε…»

photo gianpal333

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

«Δεν μπορώ μόνη μου/μόνος μου…»

Αν ο γκόμενος, δεν καλέσει μια μέρα ανοίγει χρονικό χάσμα απροσπέλαστο. Ένα αδηφάγο μωρό πεινάει για αγάπη. Ένα κενό χρόνου κάνει λούπα. Κλωθογυρίζεις αέναα γύρω του. Μια μηχανιστική επανάληψη από το ίδιο στο ίδιο πενθεί τον χαμό του ενώ τον έχεις ακόμη ανάμεσα στα σκέλια σου. Σου λείπει το μπιμπερό σου (γλωσσόφιλα), η αγκαλιά του (γλυκόλογα), το χέρι που χουφτώνει (ομφάλιος λώρος) και μια γκρίνια ζαρώνει το σώμα που μαραζώνει στο Οιδιπόδειο και παλινδρομεί ολοταχώς προς την μήτρα και τα γνώριμα υγρά της. Δεν βλέπεις ορίζοντα γιατί πέφτεις στην παθητική αδράνεια του «να αγαπιέμαι...». Δεν «πέφτεις» στην αγάπη. Στέκεσαι ολόρθη, φαλλική και μαρμάρινη και πασχίζεις να αγαπηθείς και να λατρευτείς με τελετουργικό πάθος.

«Είσαι αυτό που δεν είσαι ακόμη…»

Ο πόνος έχει γίνει μια φαλλική σεξουαλική απόλαυση για δυο τουλάχιστον. Βουλιάζεις στα μορφώματα του ασυνειδήτου και κλαίγεσαι με το παραμικρό. Νιώθεις την ανεπάρκεια της ύπαρξής σου σαν στέρηση και απελπίζεσαι. Επιθυμείς να επιθυμήσεις κάτι αλλά τίποτα… Η επιθυμία της επιθυμίας γίνεται βραχνάς και σε κάνει να νοσταλγείς «τρύπες» και «φαλλούς» και να μελαγχολείς για το μη χείρον βέλτιστο. Φοβάσαι να επιθυμήσεις το άγνωστο που θα έρθει αναπάντεχα από «πίσω» σου, από την πίσω όψη της καρδιάς σου…και αγωνιάς…

Ο Lacan σφάλλει όταν νομίζει ότι η αγωνία προκαλείται από αυτό που έρχεται κατάματα πάνω σου. Όταν ένα πρόσωπο ή το ίδιο το Πράγμα έρχεται τόσο κοντά σου δεν αγωνιάς. Δεν προλαβαίνεις ούτε καν να αγχωθείς. Τα χαρακτηριστικά του διαλύονται μέσα στα δικά σου σε μια σύγχυση που φέρνει στην επιφάνεια το τυφλό σημείο και μια θολούρα ομίχλης. Η ασυνείδητη εικόνα σου μπερδεύεται με το σωματικό σου σχήμα και σε συνθλίβει μια σμίκρυνση σε διαστάσεις σημείου. Μπορείς να γίνεις ένα δάκρυ και να πνιγείς στα ρηχά. Μπορεί να πάλλεσαι στις φωνητικές χορδές σαν μακρόσυρτο κλάμα ή να καίγεσαι σένα πυρακτωμένο μάτι χωρίς βλέμμα. Όλα αυτά από έρωτα σένα πεινασμένο στόμα/στόμιο, που χάσκει μονίμως ανοιχτό. Η ανάγκη σε κάνει πουτάνα. Η ανάγκη της κοπέλας να φάει τον εραστή της, της δίνει σουβλιές στο στομάχι αλλά αυτή το σφίγγει με μια ζώνη αγνότητας και κάνει μέση δαχτυλίδι. Τα δόντια της δεν μασάνε. Τα ούλα καταρρέουν και όπου να’ναι θα πέσουν κι αυτά. Σε λίγο θα είναι και φαφούτα όπως η γιαγιά της. Η μητρική γιαγιά τσιμπούσε τις ρώγες των κοριτσιών και τις έστριβε μέχρι να ουρλιάξουν από πόνο. Τόσο άχτι τις είχε. Ήθελε οι εγγονές της να φτιάξουν μαστάρια αγελάδας για να παράγουν γάλα για τα παιδιά τους. Βίαζε το παιδικό τους στήθος κι εκείνο από τον φόβο της διείσδυσης που είχε ήδη υποστεί γινόταν σανίδα και πλάκα. Μια λεία επιφάνεια χωρίς τίποτα για να τσιμπήσεις.

Κανένα φαλλικό, μητρικό ή πατρικό υποκατάστατο δεν μπορεί να ικανοποιήσει την επιθυμία να είσαι «Εσύ αυτός που Είσαι…!» και να μην πεθαίνεις από την πείνα. Στο σημείο αυτό θα διαφωνήσω και με την Dolto. Για να βγούμε από το αδιέξοδο δεν αρκεί να μετουσιώσουμε τις ενορμήσεις και να πούμε στα παιδάκια ότι όταν μεγαλώσουν θα βρουν άλλους ενήλικες για να τους παντρευτούνε και να κάνουνε μαζί τους παιδιά. Το μόνο που συμβαίνει όταν θεραπεύονται μετά από αυτή την αναλυτική εκφορά είναι ότι απωθείται το «πτώμα» του συμ-πτώματος και μεταλλάσσεται σαν transformer σε άλλη τοπολογία του σώματος στοιχειώνοντας σωματικό σχήμα και ασυνείδητη εικόνα σώματος. Όταν τους βάζεις μια αναπαράσταση μελλοντικής «αιμομικτικής» οικογένειας με άλλους πρωταγωνιστές και κομπάρσους δεν επιλύεται το Οιδιπόδειο, ούτε μπαίνεις στον συμβολικό ευνουχισμό, απλώς απωθείται και αναδιπλασιάζεται εμπεριέχοντας και την παλιά σου «αιμομικτική» οικογένεια. Τα συμ-πτώματα των παιδιών εξαφανίζονται στην παιδική ηλικία για να επανεμφανιστούν δριμύτερα αργότερα… Μεταθέτεις τον παρθενικό υμένα για μια γενιά μετά. Ταπώνεις τα στόμια και τις ερωτογενείς σου ζώνες και σε ζώνουν τα φίδια του πόνου. Κάθε ομφάλιο αντικείμενο θα είναι η αντανάκλαση του πορτραίτου σου στον κατοπτρικό σου καθρέφτη. Δεν θα την βγάλεις καθαρή με μπιμπερό, ή τον αντίχειρα στο στόμα και τρέχοντας προς την μήτρα, ούτε με την μετουσίωση που θα σε βγάλει σένα Υπερυψωμένο Οιδιπόδειο.

photo gianpal333

Θα ξαναπεράσεις ιχνηλατώντας τα ίδια ίχνη αν θέλεις να εκβάλλεις στην Γη της Επαγγελίας που ρέει μέλι και γάλα, δηλαδή επιθυμητική ροή, χωρίς να γραπώνεσαι από την ρώγα της μαμάς σου ή να προσμένεις μια ζωή τον φαλλό του μπαμπά σου.