ΥΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΗ

Ο Lacan συνήθιζε να λέει ότι δεν παύει να εγγράφεται το Πραγματικό. Εγώ θα σας έλεγα ότι δεν παύει να εγγράφεται το έγκλημα της υποβολής και της πρόβλεψης. Εκτός αν το μόνο Πραγματικό είναι το Έγκλημα, οπότε θα συμφωνούσα με τον Lacan, αλλά δεν νομίζω ότι το προσέγγιζε όπως εγώ. Όταν εγγράφεις το ίδιο στο ίδιο, την υποβολή στην ύπνωση και την ύπνωση στην υποβολή, είναι σαν να ράβεις διαρκώς ένα κουμπί με διαφορετικού χρώματος κλωστές. Δεν αλλάζει το κουμπί. Ούτε φεύγει από τη θέση του. Ούτε υπάρχει κανένας λόγος να το σταθεροποιείς στη θέση του μια που δεν έχει καμία πρόθεση να φύγει από εκεί που το έραψαν. Εκτός αν φοβάσαι την επιθυμία του κουμπιού να βρει το «κουμπί» σου και να την κάνει…Οι κλωστές που το συνθέτουν ως βιομηχανικό προϊόν είναι: η παραγωγή διαταραχών, η αναπαραγωγή τους, η διάθεση στην αγορά νέων συμπτωμάτων και η διακίνηση και η κατανάλωση του ίδιου σετ ασθενών παρέα με νέας κοπής σημαίνοντα που τους φακελώνουν. Ένα υφαντό δίκτυο simulacra με κομμάτια ύφανσης (data) που καταλήγουν να είναι προγραμματισμένα σε «menu» λεκτικό, συντακτικό, γλωσσολογικό και νεκρό τυλίγει τους ανθρώπους σαν σάβανο.

Θα σας πω από την κλινική μου εμπειρία ότι η υποβολή δεν είναι τόσο απλή όσο νομίζετε. Υπάρχει υποβολή της προσποιητής καλοσύνης και ευγένειας που ξεκινάει από το σπίτι, το σχολείο και έχει ξεκάνει πολλά κορίτσια κάνοντάς τα «κοριτσάκια» που ζητούν συγγνώμη που αναπνέουν, που πιστεύουν ότι φταίνε για όλα και που κάθονται σε όλους μια που δεν ξέρουν να πουν το «όχι» και αργότερα γίνονται μέγαιρες. Υπάρχει υποβολή με δωροδοκία ( λεφτά, βαθμοί, αξιολογήσεις, στατιστικές, απόδοση σε νούμερα) «αν καείς…θα πάρεις αυτό που θες…» που συρρικνώνει πολλά αγόρια σε αδύναμα «αγοράκια» με υπαλληλικές σχέσεις όπου σκύβουν το κεφάλι σε κάθε πατρικού τύπου εξουσία στην δουλειά τους ή στο σπίτι τους.  Συνήθως ο υπνωτισμένος θάβει «το κακό» που του συμβαίνει ή το ερμηνεύει θετικά μέχρι να έρθει ένα γερό σύμπτωμα και να τον κολλήσει στον τοίχο. Τότε «τα χάνει» και είναι η σειρά της Πρόβλεψης να χαρεί για τα νέα πελατάκια της.

«Στα’λεγα!...»

photo gianpal333

Η παλιά Πρόβλεψη (δεισιδαιμονίες, μαντείες, χρησμοί κτλ) μεταλλάχθηκε στην γνωστή σας Πρόληψη υγείας, γι’αυτό είναι τόσο δελεαστική. Τόσο απλά κλείνεις τα μάτια στην θρησκεία και στον παγανισμό για να στα ξανασερβίρουν ως Επιστήμη. Δεν αργεί να  φτάσει και το ιδανικό μοντέλο ζωής, οι τέλειες αναλογίες και η αισθητική απόλαυση του Υψηλού, του Αγαθού και του Ωραίου με την μορφή του Πράγματος (das ding) και της αναπαράστασής του. Το μόνο που κάνεις τότε είναι να προσπαθείς να θυμηθείς ωραίες στιγμές και να τις επιμηκύνεις στο άπειρο. Μόνο που αυτό δεν είναι έξοδος στη ζωή αλλά είσοδος στην Κόλαση…

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ:ΥΠΝΩΣΗ

Τους μαζεύουν και τους λένε «πηγαίνετε πίσω στην παιδική σας ηλικία και θυμηθείτε την σχέση που είχατε με τους γονείς σας!». Ό,τι και αν θυμηθείτε θα μεταφραστεί ισοδύναμα σε αυτό που σας συμβαίνει τώρα. Αν σας έλειπε ο μπαμπάς σας και είστε κορίτσι θα κάνετε σχέσεις με ηλικιωμένους άντρες. Αν η μαμά σας ήταν καταπιεστική και είστε αγόρι θα αναζητάτε φαλλικές γυναίκες. Όλοι αυτοί οι χρησμοί σας εγκλωβίζουν σε μερικά τετραγωνικά στενόμυαλης σκέψης. Έτσι ανακυκλώνεται ο εθισμός στην προσομοίωση «κάνεις σαν…» και στην ύπνωση «τον θέλω γιατί είναι ο μπαμπάς μου!» ή «την θέλω γιατί είναι η μαμά μου!».

Ο Henri Bergson (Le rire) περιγράφει την μέθοδο υποβολής που υπνωτίζει με υπονοούμενα, που προκαλεί ακόμη και παραισθήσεις, που δημιουργεί σύγχυση και που μεταμορφώνει τα πρόσωπα σε πράγματα. Θα σας το αναλύσω λίγο για να το δείτε. Η σύγχυση δημιουργείται με την ομοιότητα, κατά την δική μου ψυχαναλυτική ματιά. Δηλαδή, «αν κάποτε σε έβρισαν», (αίτιο), αναζητάς το βρίσιμο όπως τότε στο τώρα (αποτέλεσμα). Έτσι σου λένε. Αυτό το «ένα και ένα κάνουν δύο» οδηγεί σε μια παρανοϊκή λογική που φαντάζει μαθηματικού τύπου. Πολύ εύκολα κάνεις τους άλλους πράγμα, αντικείμενο, μια που έγινες και εσύ. Τους ταξινομείς, τους μετράς, τους στοιχίζεις για την παρέλαση κτλ. Ο χρόνος φυλακίζεται στον χώρο, σε μια τοπολογία αδιέξοδη και εδώ αρχίζει η ύπνωση των θεραπευτικών μοντέλων που δήθεν σε κάνουν ανθεκτικό στο τραύμα σου με την επανάληψη της υποβολής και στην ουσία σε εξαφανίζουν. Δεν έχεις πια σάρκα και οστά και κόβεις βόλτες στο προαύλιο της φυλακής σου σαν φάντασμα του εαυτού σου. Έχεις ήδη δεχτεί πειθήνια την εικόνα που σου υποβάλλεται.

Θα σας αφηγηθώ μια μικρή σκηνή που δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό το «ρεφρέν» που σε μαθαίνουν να τραγουδάς, στη δουλειά σου και στις σχέσεις σου με τους άλλους. Ένας άντρας βάφει μια καρέκλα, την μεταφέρει έξω, «όχι, έχει πολύ αέρα, δεν θα στεγνώσει…», την ξαναβάζει μέσα «όχι, εδώ έχει υγρασία, δεν θα στεγνώσει….», την ξαναβγάζει έξω και όλο κινείται σε αυτόν τον αποχαυνωτικό ρυθμό της αδράνειας για οκτάωρα και δωδεκάωρα ενώ «κάνει σαν» να είναι χρήσιμος για κάτι! Ο εργοδότης του καμαρώνει που τον βλέπει να μην κάθεται ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο δεν κάθεται να σκεφτεί ούτε η σκέψη του. Και αν το κάνει θα γυροφέρνει αντικείμενα, θα τρελαίνεται στο εσωτερικό «μπλα, μπλα…»της, θα τρομάζει και όλο θα συρρικνώνει το σώμα σε ένα ξεψυχισμένο ακόλουθό της.

Η ύπνωση έχει πάρει το πάνω χέρι…

photo gianpal333