ΤΟ PROJECT ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

Πως οδηγούν τους ανθρώπους στην τρέλα; Τους βάζουν σε μια μηχανιστική διάταξη σώματος και καθημερινότητας. Τους ταξινομούν. Τους βάζουν να επιλέξουν ψυχαναγκαστικά μια έμμονη ιδέα και να την υπηρετήσουν πιστά μέσα από ένα καθορισμένο πλαίσιο ιδεών. Τα πιο «καλά» παιδιά την πατάνε. Πιστεύουν στην έμμονη ιδέα που τους φόρεσαν, προσαρμόζονται στο καλούπι για να νιώσουν ασφάλεια, για να βγάλουν κέρδος από αυτήν όπως τους έταξαν και σαν πιστοί μιας θρησκείας που αγνοούν προσδοκούν μέλλουσα απόδραση, μόνιμη δουλειά και λεφτά στην τράπεζα. Πολύ συχνά πέφτουν σε μια παρανοϊκή λογική που τους συνθλίβει. Πιστεύουν και σ’αυτήν και την επεκτείνουν σε όλο και πλατύτερους κύκλους. Στο τέλος τα μπερδεύουν όλα. Γελάνε σαν να κλαίνε. Κλαίνε ενώ γελάνε και τους κρεμάνε κουδούνια γιατί έχουν σαλτάρει.

«Κρίμα…και ήταν τόσο καλό παιδί…» λένε και κουνάνε το κεφάλι τους ξορκίζοντας το μίασμα από πάνω τους.

Επιπλέον τους μαθαίνουν να μπαίνουν στην θέση των άλλων από μικροί. Το βασανιστήριο αρχίζει. Σκέφτονται συνέχεια «τι να κάνει τώρα, που είναι;». Μπαίνουν στη ζωή των άλλων και δεν βγαίνουν ποτέ. Νιώθουν ό,τι φαντασιώνονται ότι θα ένιωθε ο άλλος, κάνουν ό,τι υποθετικά θα έκανε ο άλλος και δεν ζουν. Έτσι και οι πιο ανάλαφρες διαδρομές αποκτούν βάρος. Τρώνε σαν πουλάκια και ζυγίζουν όσο ένας ελέφαντας. Κοιμούνται νωρίς και ξυπνούν κουρασμένοι σαν να έσκαβαν όλη νύχτα ή δεν κοιμούνται καθόλου και αφουγκράζονται μέρα-νύχτα κινδύνους και απειλές.

Ένας άνθρωπος-ρομπότ έφτασε στο σημείο να μην μπορεί να πέσει στο κρεβάτι του. Του έδωσαν μια ταμπέλα ψύχωσης, τον φόρτωσαν μια σακούλα φάρμακα και γέλαγαν μαζί του για την έμμονη ιδέα που τον παίδευε. Πήγαινε μπρος-πίσω, ακουμπούσε στο σεντόνι και σαν να μην έπρεπε να ξαπλώσει ξανάκανε την ίδια αυνανιστική κίνηση «μπρος-πίσω». Μια δήθεν κίνηση που δεν πάει ούτε μπρος, ούτε πίσω. Έτσι τους έδειχνε ανάγλυφα την ζωή του. Αυτή ήταν η αναπαράσταση που μπορούσε να κάνει. Μόνο που η άκαμπτη στάση του προκαλούσε ενόχληση και νευρικό γέλιο στους ειδικούς.

Έτσι μεταξύ αστείου και σοβαρού μαθαίνουν να παράγουν «κατηγορίες τρέλας» από ελάχιστες παρεκκλίσεις του ίδιου.

«Μιλάει σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του κι έχει εμμονές; Τρελός!»

«Δεν έχει κάνει σεξ; Σχιζοφρενής!»

Τόσο απλά. Σαν να απαντάνε σε τηλεπαιχνίδι που θέλει πολύ γρήγορα να δώσεις μια απάντηση σε κλάσματα δευτερολέπτου για την καρτέλα που σου δείχνουν. Είναι σαν να παράγουν αποκλίσεις του ίδιου πάντα χρώματος τρέλας. Μια απόχρωση λίγο πιο ανοιχτή για την παράνοια. Λίγο πιο σκούρα για την σχιζοφρένεια. Μπλε στο μπλε ή κόκκινο στο κόκκινο ή αστραφτερό λευκό. Λευκό πιο λευκό και από το λευκό. Μια λαμπερή καθαριότητα…εγκλεισμού.

Η μαχαιριά της μπάρας (αναφέρομαι στο διαγραμμένο υποκείμενο του Lacan) τους αποκλείει διπλά και τους διχάζει. Την έχουν ως νευρωσικοί, δεν την έχουν ως ψυχωσικοί, τι πραγματικά συμβαίνει; Αυτή η διαγώνια γραμμή είναι σαν μαχαιριά στην πλάτη. Δεν είναι η δομή του υποκειμένου αλλά τους κάνουν να πιστεύουν ότι έτσι είναι η δομή τους. Τους πείθουν ότι γεννήθηκαν για να πεθάνουν, ότι όλα είναι ανώφελα, ότι όλα καταλήγουν σε απόρριμμα, ότι είναι φτιαγμένοι από ενόρμηση θανάτου, από σελίδες αδιαπέραστου κειμένου και τους μαθαίνουν να επιδεικνύουν την μαχαιριά στην πλάτη που τρώνε πισώπλατα ή να την υπομένουν παθητικά γιατί αυτά έχει η ζωή που τους φέρνει όλο και πιο κοντά στον θάνατο. Έτσι τρελαίνονται από ένα θεωρητικό σύστημα που δεν τους αφήνει τόπο να σταθούν πηδώντας αφηρημένα από την μια μεριά της μπάρας στην άλλη σαν να κάνουν τραμπάλα. Ο μοχλός αυτού του βασανιστηρίου που δεν τους αφήνει τόπο να σταθούν «Ούτε από δω…ούτε…από κει» ή η ανεστραμμένη συμμετρία του ίδιου ειδώλου «και από δω…και από κει…» τους αφαιρεί και τον χρόνο. Δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν.

Πετάνε ατάκες στον αέρα όπως ο άνθρωπος-ρομπότ που συχνά είναι αφηρημένος. Καμιά φορά βρίσκει μια πέτρα μπροστά του, δεν την βλέπει, δεν την κλωτσάει, ούτε την πηδάει, την πατάει, γλιστράει, πέφτει και σωριάζεται κάτω.

«Κοίτα τον μεθύστακα, τύφλα θα’ναι…!» λένε οι περαστικοί ενοχλημένοι και τον παρακάμπτουν. 

photo gianpal333

ΕΝΟΡΜΗΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ; «ΌΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»

Ο καθένας γνωρίζει μόνο τις ατάκες του, τον ρόλο του, τα λέει και κατεβαίνει από την σκηνή πιο απογοητευμένος από πριν. Δεν μπορώ, σαν ψυχαναλύτρια, να μην βλέπω την τύφλα του συστήματος. Το οικοδόμημα μπάζει νερά από τα θεμέλια της ενόρμησης του θανάτου του Freud. O Freud επινόησε κάτι, χωρίς να το κάνει σημαία του, μπορεί να έκανε και λάθος, πάντα το έλεγε, αλλά οι διάφοροι «ψυχαναλυτές» στον ψυχαναλυτικό χώρο έτρεξαν να το κάνουν σύστημα χωρίς να εξαιρείται  και ο  Lacan. Αναρωτιόμουν γιατί τόσοι αναλυόμενοι που πέρασαν από φροϋδικά και λακανικά πεδία έρχονται και μου λένε ότι η ανάλυση είναι πολύ οδυνηρή, ότι έτσι πρέπει να’ναι, να είσαι σκυθρωπός, να έχεις έλλειψη, να στενάζεις γιατί έτσι είναι η ζωή, γιατί παντού υπάρχει κενό και τρύπες, γιατί όλα καταλήγουν σε απόρριμμα, γιατί πρέπει να συμβιβάζεσαι με το σύμπτωμά σου και να το διαχειρίζεσαι και άλλα τέτοια μαζοχιστικά και φρικτά συμπεράσματα χωρίς επιθυμία, χαρά, αγάπη και ζωή. Χωρίς να ρέει τίποτα για αυτούς. Αυτό το βαμπιρικό κατασκεύασμα που πουλάνε στους ανθρώπους δεν είναι ψυχανάλυση.

Για μένα, κλινικά, η ενόρμηση θανάτου είναι μεγάλο σφάλμα. Θα σας έλεγα ότι δεν υπάρχει αλλά δεν θέλω να προσθέσω άλλο ένα «δεν υπάρχει» στα όσα έβαλε ο Lacan και μετά να διαιωνίσω το δικό του σφάλμα. Όταν δίνουμε έμφαση στο «δεν υπάρχει» χωρίς να το αναλύσουμε σε βάθος, πετάμε ατάκες στον αέρα που στοιχειώνουν τους ανθρώπους. Είναι όπως όταν διαγράφετε κάποιον εραστή ή ερωμένη ενώ δεν τον/την έχετε ξεπεράσει και τότε σας ακολουθεί παντού η αναπαράστασή του/της. Κάθε ορμή είναι ορμή θανάτου, λέει ο Lacan (Ec,848). Να λοιπόν πως καταλήγουν όλα σε απόρριμμα! Τα μερικά αντικείμενα τραβούν την απόλαυση σαν μαγνήτης αλλά ποτέ δεν ενσαρκώνονται σε άνθρωπο. Γίνονται σκέτοι μηχανισμοί, άψυχα σώματα και «δεν πεθαίνουν»… Όταν βλέπουμε παντού ενόρμηση θανάτου τότε ζούμε σχέσεις εξάρτησης, τυφλές και βουβές. Σας δίνω μια σκηνή καθημερινής τρέλας τέτοιου τύπου και σας αφήνω να το σκεφτείτε.

Κάθε πρωί σαν ρομπότ πάει βόλτα στο supermarket, μετά ένα πέρασμα από τον χασάπη, μαγείρεμα και ύπνος. Η τηλεόραση είναι πάντα ανοιχτή χωρίς να την βλέπει κανείς. Το απόγευμα ντύνεται, στολίζεται και τρέχει για να γράψει εξετάσεις στους γιατρούς. Προληπτικά παίρνει και «μαγικά χαπάκια» για να μην νιώθει εκείνο το σφίξιμο στο στήθος. Το βραδάκι κάθεται μπροστά στην οθόνη, το αυτί βουίζει από την συνομιλία με την κολλητή και με μια περίεργη έξαψη διηγείται όλο χαρά την ημερήσια διάγνωση που πήρε,

«Να δεις τι μου βρήκε ο γιατρός! Ναι, καλέ…που να στα λέω, έχω αυτό, εκείνο, το άλλο…αύριο θα πάω να μου γράψει κι άλλες εξετάσεις!...» 

photo gianpal333

ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΝΩΕ…

Υπάρχει ένα χρέος ανάμεσα σε αγχιστεία και δεσμούς αίματος. Μια αναπαράσταση που μπλοκάρει την επιθυμία. Γυρνάς από οικογενειακό τραπέζι σε «οικογενειακές» εργασιακές σχέσεις και ο βραχνάς μεγαλώνει. Πνίγεσαι, βήχεις, φτύνεις, αλλά μάλλον θα φταίει κάποια ίωση…Ό,τι κι αν κάνεις έχεις  χρέη. Έχεις χρέος ως οισοφάγος να καταπιείς όχι μόνο προσβολές αλλά και διεισδύσεις. Να καταπιείς διεισδυτικές εισβολές. Να πετύχεις τον χαμό σου με μια πρωκτική αναπαραγωγή ένδοξων ερειπίων…Να πνιγείς στα ρηχά, να γίνεις η σκιά ενός φαντασιακού φαλλού, να σε απολαύσουν οι μανούλες και οι κάθε πατερούληδες (κομματικοί και μη) και όλα αυτά γιατί; Για να εξ-ίσταται κάθε φορά και λίγο χρέος παραπάνω. Το χρέος λιμνάζει σε όγκους οφειλής που πολλαπλασιάζονται προς τα μέσα. Θα σας το συνδέσω παραδόξως με τον κατακλυσμό του Νώε. Πολλοί έχουν την αίσθηση ότι κατακλύζονται από λιμνάζοντα ύδατα φόβου, τρόμου, θυμού και άγχη εγκατάλειψης. Είναι μια μαθητεία στον πόνο. Να υφίστασαι κατακλυσμιαία αυτό που σε εξευτελίζει και σε συρρικνώνει σε ένα «τίποτα» με μπόλικο καθόλου μέχρι να εξαφανισθείς, να πέσεις από τα ίδια σου τα μάτια. Αυτός ο μαζοχισμός του υγρού πόνου, μια που καταναλώνουν αμέτρητα χαρτομάντιλα, μετατρέπεται σε υγρή απάθεια αντί να μετατρέπεται σε υγρή κάβλα. Υπάρχει βέβαια και το «υγρό βλέμμα» του Άλλου που τους σαγηνεύει…Ο κατακλυσμός του Νώε είναι η κατακυρίευσή τους από τους δεσμούς αίματος της οικογένειάς τους σε πολλαπλές εκδοχές οιδιπόδειου μύθου. Φτωχικού, σαπουνόπερας, μεσοαστικού ή μη, όπως κι αν λέγεται ο ομφάλιος λώρος και ο πλακούντας που τους δένει άρρηκτα με την ενόρμηση θανάτου, είναι σαν να πλέεις χωρίς σχεδία στα αφρισμένα κύματα της ερυθράς θάλασσας. Αν ο ψυχαναλυτής δεν πιστεύει στην έξοδο από το βόλεμα του συμπτώματος και από την οιδιπόδεια μέγγενη σε ομόκεντρους κύκλους «επιτυχιών» σε δουλικά αξιώματα, κανείς αναλυόμενος δεν πρόκειται να ξεφύγει από την μήτρα της Αιγύπτου. Θα τρέφει πάντα την υπερυψωμένη εικόνα που θα ήθελαν για αυτόν και θα καίγεται σε κάθε ευκαιρία για να τα καταφέρει. Αυτό το Συμβολικό που σας προσφέρεται είναι μια ακέφαλη ενόρμηση σε μορφή Γνώσης, χωρίς Φαντασιακό και με μια παρανοϊκή λειτουργικότητα που περνιέται για Πραγματικό. Σας τεμαχίζουν, σας ακρωτηριάζουν, σας βάζουν να χωράτε παντού και δεν είστε πουθενά και ενώ μιλάτε δεν ακούγεστε! Όλα αυτά δεν είναι καθόλου αναίμακτα…

gianpal333

Το χρέος ρυθμίζει πια την εικόνα του σώματος. Την ανταλλαγή του «πάνω-κάτω» και των αντιμεταθέσεών του. Χύνεις δάκρυα αντί να χύνεις. Το μάτι γίνεται ο ορατός πόνος σου. Ο πόνος σου σαν υπεραξία που το μάτι σου αποκομίζει. Αν το απόθεμά σου μετριέται σε δάκρυα τότε αργά ή γρήγορα θα σε προλάβει ένας κατακλυσμός δακρύων. Δεν αποφορτίζεσαι έτσι, όπως σου λένε οι ειδικοί των ψυχοθεραπειών. Ίσα-ίσα που φορτίζεσαι περισσότερο και περνάς σε μια υπερδιέγερση που σε οδηγεί σε μια υπερδράση εξαντλητική. Να μην κάνεις τίποτα, μια που όλο και κάποιος σε απολαμβάνει κανιβαλιστικά, και να κουράζεσαι απίστευτα.

Γι’αυτό  βλέπετε συνέχεια να μιλάνε για μπεσαμέλ, τρούφες, γλυκά,  ζαχαρωτά και ψητά στο φούρνο,  πίνοντας καφέ. Γιατί ανακαλούν  συνεχώς την γεύση  που δεν υπάρχει πια…Την ανακαλούν  φαντασιακά μια που  πραγματικά δεν  γεύονται τίποτα.