Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

 Σε μαθαίνουν από το νηπιαγωγείο ακόμη ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχεις. Σε παρκάρουν σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης χωρίς καμία δημιουργία ή παιχνίδι. Σε μαθαίνουν αργότερα δημιουργική γραφή και ξεχνάς κάθε δική σου γραφή, εγγραφή, εικόνα, λόγο και αίσθηση της ζωής. Κι εσύ, εξόριστος από εσένα, το μόνο που ζητάς συνεχώς είναι να κατέχεις κάτι ή κάποιον για να καμουφλάρεις την ανυπαρξία σου. Να μην φανεί ότι δεν υπάρχεις κάτω από τα «ρούχα» της δήθεν γνώσης που σου φόρεσαν. Αργοπεθαίνεις από έλλειψη οξυγόνου (πνοή ζωής) και μαθαίνεις να ζεις στο κενό πασχίζοντας να το γεμίσεις με επιβίωση. Κάνεις και ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια και αυτή η επανάληψη αντί να σε νανουρίζει αυνανιστικά σου ανοίγει τον ίλιγγο της έλλειψης. Το κύριο σημαίνον, ψυχαναλυτικά, είναι πια ο ζεστός κόρφος του Οιδιπόδειου συμπλέγματος που δεν ελευθερώνει την επιθυμία αλλά την ξαναεγγράφει σαν έλλειψη! Και τότε η θεραπεία συμπίπτει με την βολή της αρρώστιας. Αυτός ο τρελός φαύλος κύκλος είναι πια ο χιλιοτραγουδισμένος ευνουχισμός. Ούτε το λακανικό αντικείμενο μικρό α μπορεί να σε κάνει πια να επιθυμείς γιατί είναι άλλο ένα φάντασμα που πλανιέται στον ψυχαναλυτικό ορίζοντα, όχι σαν αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας, αλλά σαν αντικείμενο απόλαυσης. Όταν το κυνηγάς, χωρίς να ξέρεις τι κυνηγάς, και τρέχεις και δεν φτάνεις, δεν πρόκειται για επιθυμητική ροή αλλά για ενορμητική μηχανή απόλαυσης. Όλα αυτά τα πυροτεχνήματα με τα αερικά των αντικειμένων (μικρό α-μερικά αντικείμενα ενόρμησης) στα οποία θυσιάστηκαν γενιές και γενιές ψυχαναλυτών μου θυμίζουν μικρά ειδώλια θεοτήτων και περιφραγμένες σέκτες πιστών που τα υπηρετούν. Τροφοδοτούν το σύμπτωμα με σύμπτωμα και τώρα  το σώμα βγάζει ποικιλία συμπτωμάτων που δεν υπήρχαν πριν. Αναπαράγει τα σφάλματα και τα συμπτώματα που του φόρτωσαν και τα κουβαλάει με ηθική αδράνεια μέχρι θανάτου. Οι φωνές διεισδύουν στα αυτιά που δεν έχουν φραγή ήχου και τρέχεις στον γιατρό για να τα ξεβουλώσει. Τα αυτιά βιάζονται και δεν σε νοιάζει.

Ακούς και φαντασιώνεσαι μόνο…

photo gianpal333

 Ένα τσιμπιματάκι άγχους σε ξυπνάει «αχ, αγχώθηκα…» σαν τσίμπιμα κουνουπιού κάθε τόσο και μετά έρχεται το πλάκωμα στο στήθος και τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά με φωτιά. Ρίχνεις ταφόπλακα στην καρδιά, σκληραίνεις και βαραίνεις. Δεν το λέει η καρδιά σου να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου και να περπατήσεις. Μετά δεν υπάρχουν πια ούτε πόδια ούτε χέρια. Μουδιάζουν, παραλύουν και ένα χέρι/μέγγενη πιέζει τον σβέρκο και σφίγγει χαμηλά τον αυχένα. Η επόμενη κίνηση διαφυγής είναι να φορέσεις τα γυαλιά ηλίου σου στο καταχείμωνο για να τα βλέπεις όλα σαν σε ταινία μέσα από τα ματογυάλια σου. Ενώ παρατηρείς και την παραμικρή απειλητική λεπτομέρεια εξ’αποστάσεως, μέσα από τα γυαλιά, τα τζάμια, την οθόνη του υπολογιστή σου, ανακαλύπτεις έντρομος ότι παρόλες τις προφυλάξεις σου δεν υπάρχεις.

Είσαι παντού και πουθενά αλλά… δεν υπάρχεις.

ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

Τα αντικείμενα, σαν γενικοί κουμανταδόροι, κάνουν κουμάντο στα αντικείμενα. Όπου κι αν στρέψετε το βλέμμα σας θα δείτε δίπολα, αντί για δίποδα όντα, αντιστροφές που απλώς σαγηνεύουν, ιπτάμενα αντικείμενα (ιδέες) και φαύλους ομόκεντρους κύκλους στη γη της σκλαβιάς. Δεν αρκεί να εξαφανίσεις την γη, την σκλαβιά ή την Γυναίκα («Η Γυναίκα δεν υπάρχει») όπως λέει ο Lacan, τραβώντας μια γραμμή πάνω στις λέξεις και να συμβιβαστείς με το «τίποτα» της ζωής μέχρι τον θάνατο. Δεν υπάρχει σημαίνον που να σημαίνει το γυναικείο φύλο, ξαναλέει ο Lacan , και έτσι άλλο ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα καταναλωτικά ιερά, το φάντασμα της Γυναίκας-Θεάς, με γάμα κεφαλαίο. Αυτό το μεταλλαγμένο διαφημιστικό τέρας ομορφιάς απορροφάει σαν σφουγγάρι και ξερνάει σαν μεθύστακας ενορμητικές ανάγκες. Δεν επιθυμεί τίποτα και καταρρίπτει το λακανικό ρητό «η επιθυμία είναι επιθυμία του Άλλου». Η σύγχρονη Εύα σε σώμα Αδάμ πάσχει από πτώση επιθυμίας. Αυτό βλέπω εγώ κλινικά και δεν διστάζω να σας το πω σε πρώτο ενικό πρόσωπο χωρίς ρητορικά σχήματα και αέναους κύκλους που νανουρίζουν τις ψυχαναλυτικές ομάδες στον ύπνο του δικαίου. Διαφωνώ σ’αυτό το σημείο με τον Lacan. Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία του Άλλου. Αυτή ακριβώς η φράση βραχυκυκλώνει την επιθυμία και σταματάει την ροή της. Είναι ο πρώτος βρόγχος που σας πνίγει. Σας εξαφανίζει και γίνεστε κάτι λιγότερο από την σκιά αυτού του Άλλου. Είναι σαν να σταματάει η ροή του αίματος και να φεύγει η ζωή από τις φλέβες σας. Βέβαια και πάλι μπορείτε να ζείτε σαν ζόμπι αλλά δεν είναι το ίδιο με το να είσαστε ζωντανοί! Βλέπετε ήδη τον σαγηνευτικό αναδιπλασιασμό «επιθυμία-επιθυμία» του Άλλου, που δεν υπάρχει κατά τον Lacan, που είναι διαιρεμένος, που είναι τελικά ένα σημαίνον και σας δημιουργεί έλλειψη που την αισθάνεστε στο πετσί σας ως στέρηση. Όλο αυτό που σας περιέγραψα είναι το νεκροταφείο της επιθυμίας. Η έλλειψη δεν κινεί την επιθυμία γιατί μεταφράζεται αυτόματα σε στέρηση. Το πλεόνασμα μιας δημιουργικής πνοής σε καλεί στην επιθυμία σαν παιχνίδι χαράς και όχι η κραυγή του στερημένου. Αποξηραίνεται το δέρμα του σκλάβου (λεκτικά, μεταφορικά, μετωνυμικά) στο πεδίο της ψυχής και του σώματος και κάθε άγγιγμα βιώνεται σαν διείσδυση. Του βάζουν χέρι από παντού. Το μόνο που «επιθυμεί» είναι να γαμήσει κάποτε και ο φτωχός. Το ρίχνει στη διαστροφή για να την βγάλει όσο μπορεί καλύτερα και αρρωσταίνει από μέσα. Απέξω το ομοίωμά του μπορεί να φαίνεται ντούρο και υγιές. Ζητάει περισσότερη επικοινωνία και παίρνει περισσότερη πληροφορία. Τα κάνει ισοδύναμα, επικοινωνία =πληροφορία, και το πολύ πολύ να περνάει τη ζωή του σε τηλεπαιχνίδια, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, να αρπάξει καμιά ειδησούλα ή λύνοντας σταυρόλεξα και πεθαίνοντας από πείνα.

 

photo gianpal333

«Τι θα φάμε μετά;»

«Τι θα πιούμε μετά;»

Αυτό το «μετά» δεν είναι επιθυμία.

Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

photo gianpal333

Συμβιβάζεις την επιθυμία σου για να κερδίσεις την αγάπη του Άλλου. Ο συμβιβασμός είναι θυσία που σου αναδιπλασιάζει τις ενοχές σου. Στρίβεις μέσω του πόνου της θυσίας για να φτάσεις στην ασώματη κατάσταση του σαδισμού της ενοχής! Αυτό θα πει διαστροφική απόλαυση! Διανύεις συνεχώς ένα φαύλο κύκλο που είναι «ο κύκλος της ηδονής/οδύνης» και σε μαθαίνουν να την βρίσκεις με την απορρόφηση στην «αρχή της νιρβάνα» που είναι και η «αρχή της ηδονής» στον Freud.

Μια μαστούρα που δεν είναι τσάμπα…

Μια ηδονή της εκφόρτισης μέχρι εξαφάνισης σε πάει κόντρα στην επιθυμία του «να είσαι ήδη αυτός που θα γίνεις!».

Η επιθυμία του υποκειμένου του ασυνειδήτου βρίσκεται στον τόπο του γίγνεσθαι, αφού ήδη είσαι αυτός που θα γίνεις. Αλλά δεν σου το λένε… Δεν χρειάζεται να πληρώσεις το βάρος σου σε χρήμα για να είναι πετυχημένη η ψυχανάλυση σου, ούτε να σου βάζουν διαρκώς στόχους , εκ-φράζοντας την επιθυμία σου, για να βγεις από τον δήθεν ηθικό μαζοχισμό σου. Έτσι σε δένουν κόμπο και σε καθηλώνουν σε μια αναδίπλωση και συστροφή προς τα εσώψυχά (εσώρουχά) σου που θα την πληρώσεις πολύ ακριβά. Θα πληρώνεις μια ζωή το τίμημα του «να μην υπάρχεις» για να απολαμβάνεις τον πόνο σου στο ντιβάνι.

Σου κρύβουν το συμβάν της συνάντησης του Ενεστώτα (Είμαι) με τον μη-τετελεσμένο μέλλοντα του εβραϊκού βιβλικού χρόνου(θα είμαι). Εδώ στην ρωγμή του χρόνου επιθυμείς… Σε αυτό το «Θα είμαι» που ήδη βρίσκεται μέσα στο «είμαι» και δεν χρειάζεται να καείς ή να βασανιστείς για να το φτάσεις. Αρκεί να μην συμβιβάζεσαι με το σύμ-πτωμά σου (δηλαδή με το πτώμα του εγκλήματος μέσα σου) και να επιθυμείς την έξοδο από το να είσαι απλά ένα προϊόν του καπιταλισμού. Να ψάχνεις για το «ποιος» αντί να αναλώνεσαι στο «πως» λειτουργεί το μαραφέτι-αντικείμενο που σε έκαναν.

Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία της επιθυμίας, ούτε αυνανιστική απόλαυση. Η έλλειψη δεν γεννά επιθυμία αλλά στέρηση και εγκατάλειψη. Η έλλειψη παράγει έλλειψη που πλεονάζει σε περίσσεια απόλαυσης και σε αφήνει με αναπηρίες όπως τον παραλυτικό…

«Σήκω και περπάτα… Πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε προς εσένα» είναι η αινιγματική φράση του Χριστού που γεννά επιθυμία. Με ένα σάλτο πετάγεσαι από τα σκεπάσματά σου και προχωράς με ρυθμό και παλμό. Βλέπεις ψυχανάλυση και απελευθέρωση από τα βαρίδια των ενοχών και τους ακρωτηριασμούς της επιθυμίας πάνε παρέα σε μια άλλη χαρτογράφηση του ασυνειδήτου από αυτές τις κόπιες των Σχολών, τους πυργίσκους της Βαβέλ, τους ψυχαναλυτές-κλώνους του Ενός κυρίου σημαίνοντος και τα ατελείωτα μορφώματά τους που έχουν κατακλύσει την αγορά των «ψ» υπηρεσιών και σε ακινητοποιούν με κλισέ.

«Είσαστε ένοχος εσχάτης ακινησίας!»

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

φωτο gianpal333

Πως μετράς τις διαδρομές σου; «Από» και «προς» την μήτρα-καταφύγιο είναι ένα τσιγάρο δρόμος. Το ρήμα «μετρώ» μπορεί να μετράει τα βήματα, τις στάσεις, τον τελικό προορισμό σου αλλά χάνει τον τόπο και τον χρόνο. Χάνει το μεσοδιάστημα ανάμεσα στο «από» και «προς». Δεν μπορείς να καταναλώνεις απλά τον φόβο σου, όπως «τρώει τις αποστάσεις» το μετρό. Ο φόβος της έλλειψης επιθυμίας σε τρελαίνει. Αυτός «ο φόβος ότι θα φοβηθείς» παράγεται σε ένα καταναλωτικό κύκλο σπατάλης και κατακράτησης φόβου. Μια ενούρηση και μια δυσκοιλιότητα μαζί. Ένα διαρκές «φοβάμαι…»

Ο μικρός Μάνος φοβάται το μετρό. Ο υπόγειος συρμός διεισδύει σε μια «μαύρη» μήτρα που του προκαλεί εφιάλτες τα βράδια. Κολλάει το βλέμμα του στις αφίσες των σταθμών και σαστίζει. Σε μια από αυτές δυο στόματα, ένα αντρικό και ένα γυναικείο, φιλούν το στόμιο ενός μπουκαλιού.

«Αηδία! Εγώ θα φίλαγα την κοπέλα» μου λέει.

Οι γονείς του τον τρέχουν στους ειδικούς. Ο πρώτος θεραπευτής προσπάθησε να τον κάνει να μην φοβάται το μετρό. Σε τρεις μήνες τα κατάφερε. Ο Μάνος άρχισε να μην φοβάται το μετρό και να φοβάται τα λεωφορεία. Έβγαλε κι ένα έκζεμα στα χέρια του που δεν είχε πριν. Την σκυτάλη πήρε ο δεύτερος θεραπευτής που πυροβολώντας το σύμπτωμα «φοβάμαι το μετρό», το μετατόπισε ακόμη παραπέρα. Ο Μάνος δεν φοβόταν πια το μετρό, ούτε τα λεωφορεία. Φοβόταν τα αυτοκίνητα! Η «αυτό-κίνησή» του περιορίστηκε στο ελάχιστο και το έκζεμα εξαπλώθηκε και στα κάτω άκρα. Καθώς η ασυνείδητη εικόνα του καταρρέει μαζί με το σωματικό του σχήμα έρχεται η σειρά του τρίτου θεραπευτή. Η θεραπευτική τεχνική του οδήγησε τον Μάνο στο να φοβάται όχι μόνο τα «μεταφορικά μέσα» στη «μάνα-γη» αλλά και τα εναέρια. Ένας τρόμος για τα αεροπλάνα τον ακινητοποίησε στο δωμάτιό του. Πουθενά δεν ήταν πια ασφαλής!

«Είμαι γυμνός και φοβάμαι…» μου λέει.

Η φράση του μου θύμισε τον βιβλικό Αδάμ και την Εύα όταν γυμνοί και φοβισμένοι έκρυψαν το φύλο τους στα φύλλα της συκιάς.

«Ποιος σου διηγήθηκε ότι είσαι γυμνός;» τους είπε ο Γιαχβέ.

Ο Μάνος μου έδωσε το «χέρι-έκζεμα». Κάθισε απέναντί μου και άρχισε να μιλάει…