ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

«…έβαλαν πάνω τους επιστάτες των εργασιών για να τους ταλαιπωρούν με τα βάρη τους και έκτισαν στον Φαραώ πόλεις οχυρά…» (Έξοδος, α’,11).

Η ενόρμηση δεν μπορεί να αυτοακυρωθεί. Είναι πανταχού παρούσα και η λιβιδινική ζώνη είναι ένας λαβύρινθος κατά τον Lyotard. Έχει δίκιο. Βλέπετε ότι οι επενδύσεις πια είναι επενδύσεις στα σώματα και στα μυαλά των παιδιών που εξισώνονται με χρέη και χρήματα. Οι οικογένειες έχουν μετατραπεί σε κατασκευαστικές εταιρίες που  παράγουν πρωταθλητισμό στην κολύμβηση, στα μαθήματα, στις σπουδές, σε ό,τι μπορεί να φέρει πρωτιές! Αν χάσει σε ένα αγώνα το παιδάκι η μομφή πέφτει στους γονιούς και του λένε ότι χάνουν τα λεφτά τους. Μόνο που το παιδί δεν είναι χρηματιστήριο! Αν το παιδί θέλει να παίξει μπάλα πρέπει αμέσως να μπει σε πρόγραμμα για να γίνει ποδοσφαιριστής αλλιώς είναι χαμένος κόπος. Δεν μπορεί να χαρεί κανένα παιχνίδι γιατί όλα γίνονται στόχοι για κατάκτηση. Αν πετύχει σε όλα όσα του λένε στο τέλος θα βρει μια δουλειά που θα του φέρει λεφτά! Τον βλέπετε τον φαύλο κύκλο; Όλα γίνονται με στόχο τα λεφτά. Επενδύουν εδώ και εκεί πάνω του τονίζοντας τα δυνατά του σημεία σαν να είναι προπονητές. Την δόξα από την επιτυχία του που είναι η δυστυχία του την καρπώνονται οι ίδιοι. Άλλωστε τόσα λεφτά έδωσαν. Έτσι το εκπορνεύουν μια που οι επενδύσεις γίνονται μέσω χρημάτων  με την προϋπόθεση το σώμα να παραμένει στείρο κατά τον Lyotard. Ό,τι πληρώνουμε το καταναλώνουμε κιόλας. Εκτρέπουμε λιβιδινικές ποσότητες και τις κάνουμε δαπάνες. Σε αυτό το σημείο τα παιδιά γίνονται εξημερωμένα ζωάκια.

Τα παιδιά όταν νιώθουν από πολύ μικρά ότι κινδυνεύουν από τους μεγάλους αποκλίνουν από τον βασικό άξονα της παθολογίας του οιδιποδείου τους με ένα σύμ-πτωμα. Είτε ζουν στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Τύπου Α «τάξη-πειθαρχία-καθαριότητα», είτε στην πιο φανταχτερή εκδοχή της Disneyland «θα λυπηθεί η γιαγιά σου αν δεν πας να την δεις και θα φταίς εσύ για αυτό…αλλά αν θες μην πας…εσύ αποφασίζεις» πρέπει να σωθούν από το αδιέξοδο αυτής της παχύρευστης σούπας που απειλεί τη ζωή τους. Δεν πρόκειται για άγχος ευνουχισμού ούτε για φόβο τιμωρίας και αίσθημα ενοχής. Πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου και έτσι το αντιμετωπίζουν. Δεν ταμπουρώνονται πίσω από το σύμπτωμά τους. Είναι ένα προσωρινό καταφύγιο όσο και αν θέλουν οι μεγάλοι να τα συμβιβάσουν με αυτό και να το κάνουν δεύτερο δέρμα τους. Τα παιδιά ρισκάρουν πολλά με το σύμπτωμα που βγάζουν. Κινδυνεύουν γιατί ενώ θέλουν να αποστρέψουν το βλέμμα από πάνω τους που διεισδύει ως τα εσώψυχά τους το βλέμμα στρέφεται προς το σύμπτωμα, γίνονται το σύμπτωμά τους, τα τρέχουν στους γιατρούς και το υπόλοιπο σώμα απενσαρκώνεται.

Όταν μεγαλώσουν και ερωτευτούν (μέσα στο σύμπτωμά τους) θα πρέπει να διαλέξουν μια σταθερή αξία όπως το τυρί του μπακάλη και να επενδύσουν πάνω της. Μόνο που δεν ερωτευόμαστε ιδιότητες, αντικείμενα με τη βούλα και με ονομασία προέλευσης, απενσαρκωμένες αξίες, άφυλα καρτουνίστικα φερσίματα αλλά ανθρώπους.

Αυτό πια ακούγεται σαν ανέκδοτο. 

photo gianpal333

ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ

Όταν αφαιρέσεις από το άνθρωπο τον ίδιο τον άνθρωπο μένει κάτι πέρα από την γνωστή σας ενόρμηση, κάτι που πηγαινοέρχεται μηχανικά σαν να κάνει παρέλαση και εκτελεί τις ίδιες πάντα κινήσεις. Οι ψυχαναγκαστικές μηχανές ρουφούν την ενέργεια των ανθρώπων από μέσα. Οι Deleuze-Guattari έλεγαν ότι ο πολεμικός άνθρωπος φαντάζει πια ξεπερασμένος, καταδικασμένος, χωρίς μέλλον, αποτραβηγμένος στον θυμό του που τον στρέφει εναντίον του εαυτού του. Θα προσθέσω και μια άλλη μετάλλαξη που βλέπω ψυχαναλυτικά δίπλα στο «να μην συγκρουστώ γιατί θα γίνει χαμός…», «να μην ανοίξω το στόμα μου γιατί θα…», μια μετάλλαξη προς ένα μηχανισμό που προσπερνάει και αλληθωρίζει ότι δεν είναι λείο και ομαλό για να διαχυθεί σε μηχανικές καταστροφικές σκέψεις που πολεμούν δυσαρμονίες και συγχρόνως πολεμούν για να πετύχουν υψηλούς στόχους.

Οι υψηλοί στόχοι είναι σαν τις γοτθικές εκκλησίες που όλο ψηλώνουν και μακραίνουν οι θόλοι τους. Όταν στέκεσαι εκεί ψηλά μετέωρος μεταξύ ταβανιού και πατώματος χωρίς να μπορείς να σύρεις το σώμα σου λίγο παραπέρα αυτό που σου λείπει από την ενατένιση είναι οι αναλογίες. Δεν έχεις σχήμα. Είσαι πλαστελίνη. Τότε κυνηγάς με ξώβεργες του νου κορυφές κύριων σημαινόντων για να τις κατακτήσεις και να στήσεις τη σημαία σου στα εδάφη τους αλλά όταν φτάσεις τη μια κορυφή σε καλεί η άλλη και πρέπει να πας τρέχοντας… Και αν σας φαίνονται όλα αυτά πολύ θεωρητικά πάμε να τα γειώσουμε ψυχαναλυτικά.  Το Υψηλό σε μορφή στόχου μπορεί να ξεπεταχτεί μπροστά σας με την μορφή ζήλιας για αυτόν εκεί, για αυτήν εκεί που έχει ετούτο ή το άλλο το τέλειο χαρακτηριστικό. Ένας αναλυόμενος το νιώθει να συμβαίνει αληθινά στο σώμα του με κάθε λεπτομέρεια. Ένα φούντωμα μπροστά, ένα κάψιμο πίσω στον αυχένα, ένα σφίξιμο στο στομάχι μπροστά σε όλα αυτά τα καλογυμνασμένα σώματα που στρώνονται με τις ώρες στα όργανα του γυμναστηρίου ενώ αυτός… Η εισβολή του Υψηλού Στόχου έρχεται πισώπλατα. Αμέσως τα μάτια του ανοίγουν διάπλατα, γουρλώνουν, κάνει δυο βήματα πιο πίσω για να αποφύγει την σύγκρουση με την εικόνα του Τέλειου αλλά την έχει φάει ήδη την αίσθηση. Φευγαλέα έχει δει αυτό που δεν έπρεπε να δει. Γυρνάει για να ξανακοιτάξει και η δεύτερη ματιά είναι ενοχική. Γιατί να το ξαναδεί αφού τον ενοχλεί;

«Άρα…», 

photo gianpal333

εδώ κόβεται μετέωρη η φράση από τον τρόμο ότι πράγματι δεν έχει αυτό που θα έπρεπε να έχει και το έχουν όλοι οι άλλοι! Οι πυροβολισμοί και οι μαχαιριές της σκέψης δίνονται πισώπλατα. Εκεί όπου δεν βλέπεις σε χτυπούν και εσύ ίσα που το νιώθεις. Αυτό που ένιωσες σαν μαχαιριά και το μυαλό σου πασχίζει να το διαγράψει εγγράφεται στο σώμα σου σαν σύμπτωμα διαμπερές.

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

 Σε μαθαίνουν από το νηπιαγωγείο ακόμη ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχεις. Σε παρκάρουν σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης χωρίς καμία δημιουργία ή παιχνίδι. Σε μαθαίνουν αργότερα δημιουργική γραφή και ξεχνάς κάθε δική σου γραφή, εγγραφή, εικόνα, λόγο και αίσθηση της ζωής. Κι εσύ, εξόριστος από εσένα, το μόνο που ζητάς συνεχώς είναι να κατέχεις κάτι ή κάποιον για να καμουφλάρεις την ανυπαρξία σου. Να μην φανεί ότι δεν υπάρχεις κάτω από τα «ρούχα» της δήθεν γνώσης που σου φόρεσαν. Αργοπεθαίνεις από έλλειψη οξυγόνου (πνοή ζωής) και μαθαίνεις να ζεις στο κενό πασχίζοντας να το γεμίσεις με επιβίωση. Κάνεις και ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια και αυτή η επανάληψη αντί να σε νανουρίζει αυνανιστικά σου ανοίγει τον ίλιγγο της έλλειψης. Το κύριο σημαίνον, ψυχαναλυτικά, είναι πια ο ζεστός κόρφος του Οιδιπόδειου συμπλέγματος που δεν ελευθερώνει την επιθυμία αλλά την ξαναεγγράφει σαν έλλειψη! Και τότε η θεραπεία συμπίπτει με την βολή της αρρώστιας. Αυτός ο τρελός φαύλος κύκλος είναι πια ο χιλιοτραγουδισμένος ευνουχισμός. Ούτε το λακανικό αντικείμενο μικρό α μπορεί να σε κάνει πια να επιθυμείς γιατί είναι άλλο ένα φάντασμα που πλανιέται στον ψυχαναλυτικό ορίζοντα, όχι σαν αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας, αλλά σαν αντικείμενο απόλαυσης. Όταν το κυνηγάς, χωρίς να ξέρεις τι κυνηγάς, και τρέχεις και δεν φτάνεις, δεν πρόκειται για επιθυμητική ροή αλλά για ενορμητική μηχανή απόλαυσης. Όλα αυτά τα πυροτεχνήματα με τα αερικά των αντικειμένων (μικρό α-μερικά αντικείμενα ενόρμησης) στα οποία θυσιάστηκαν γενιές και γενιές ψυχαναλυτών μου θυμίζουν μικρά ειδώλια θεοτήτων και περιφραγμένες σέκτες πιστών που τα υπηρετούν. Τροφοδοτούν το σύμπτωμα με σύμπτωμα και τώρα  το σώμα βγάζει ποικιλία συμπτωμάτων που δεν υπήρχαν πριν. Αναπαράγει τα σφάλματα και τα συμπτώματα που του φόρτωσαν και τα κουβαλάει με ηθική αδράνεια μέχρι θανάτου. Οι φωνές διεισδύουν στα αυτιά που δεν έχουν φραγή ήχου και τρέχεις στον γιατρό για να τα ξεβουλώσει. Τα αυτιά βιάζονται και δεν σε νοιάζει.

Ακούς και φαντασιώνεσαι μόνο…

photo gianpal333

 Ένα τσιμπιματάκι άγχους σε ξυπνάει «αχ, αγχώθηκα…» σαν τσίμπιμα κουνουπιού κάθε τόσο και μετά έρχεται το πλάκωμα στο στήθος και τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά με φωτιά. Ρίχνεις ταφόπλακα στην καρδιά, σκληραίνεις και βαραίνεις. Δεν το λέει η καρδιά σου να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου και να περπατήσεις. Μετά δεν υπάρχουν πια ούτε πόδια ούτε χέρια. Μουδιάζουν, παραλύουν και ένα χέρι/μέγγενη πιέζει τον σβέρκο και σφίγγει χαμηλά τον αυχένα. Η επόμενη κίνηση διαφυγής είναι να φορέσεις τα γυαλιά ηλίου σου στο καταχείμωνο για να τα βλέπεις όλα σαν σε ταινία μέσα από τα ματογυάλια σου. Ενώ παρατηρείς και την παραμικρή απειλητική λεπτομέρεια εξ’αποστάσεως, μέσα από τα γυαλιά, τα τζάμια, την οθόνη του υπολογιστή σου, ανακαλύπτεις έντρομος ότι παρόλες τις προφυλάξεις σου δεν υπάρχεις.

Είσαι παντού και πουθενά αλλά… δεν υπάρχεις.

«ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!»

photo gianpal333

Η απόλαυση είναι αυτοερωτική υπόθεση. Τα φωτάκια αναβοσβήνουν και το καρουζέλ ξεκινάει το κυκλικό του ταξίδι. Το κοιτάς από το απέναντι καφέ με νοσταλγική μελαγχολία. Ένα σοκολατένιο κέικ προσγειώνεται στο τραπεζάκι σου και η σερβιτόρα, με τα κέρατα του τάρανδου στο πλατινέ μαλλί, σου εύχεται να απολαύσεις το γλυκό σου.

«Καλή σας απόλαυση!»

Ο τρόπος για να αποκτήσεις την απόλαυση και η ίδια η απόλαυση συγχέονται σ’ ένα ανοξείδωτο κουταλάκι του γλυκού. Αρκεί να το βάλεις στο στόμα σου κι από κει και πέρα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η ενόρμηση. Για να μην σε παρενοχλεί κι αυτή σεξουαλικά αυτές τις άγιες μέρες, την σφίγγεις σ’ένα ορθοπεδικό κορσέ που σου κόβει την ανάσα και φοράς κι ένα αυχενικό περιλαίμιο, μέσα από τα ρούχα σου, για να κρατάει τον λαιμό στη θέση του. Το σώμα σου αρχίζει να διαμελίζεται, μια που το άφησες νηστικό χωρίς επιθυμητική ροή, αλλά εσύ απλά το βάζεις στον γύψο των δώρων και ψωνίζεις μια προσομοίωση οικογενειακών γιορτινών ημερών. Καταναλώνεις το ομοίωμά σου. Το πηγαίνεις θέατρο και παγιδεύεσαι στην παράσταση. Αναπαριστάς συνεχώς την εικόνα της εικόνας σου που αναπαράγεται πια μόνη της, χωρίς εσένα.

Ο Χριστός γεννιέται σε μια φάτνη αλλά η γέννηση και η έξοδος από την μήτρα της απόλαυσης δεν χωράνε στο διαφημιστικό πρότζεκτ που σου ζητάνε να καταναλώσεις. Η φάτνη γίνεται καρτουνίστικη υπερπαραγωγή σε πολυκαταστήματα και πίσω από τον χορό των μεταμφιεσμένων η κατάθλιψη χτυπάει κόκκινο! Την αφήνεις στην άκρη για να περάσουν οι γιορτές και σουλουπώνεις με μακιγιάζ την μάσκα της θλίψης σου…

Μια μαντάμ σπρώχνεται τελευταία στιγμή στην ουρά για να φτιάξει τα μαλλιά της αλλά έχει αλλεργία στις οσμές του κομμωτηρίου. Ξαφνικά η αλλεργία της περνάει από την «μύτη» στην «μέση» της, στο διάζωμα των γοφών, και διπλώνεται στα δυο. Δίπλα της η μαμά της είναι ήδη διπλωμένη στα δυο λόγω ηλικίας. Την κοιτάει έντρομη και μονολογεί: «Έτσι θα γίνω κι εγώ χριστουγεννιάτικα;». Ο παρτενέρ της και ο σωσίας της μπερδεύονται στην φιγούρα της μαμάς της μέσα στον καθρέφτη. Ο Άλλος «ως οσμή» την καταδιώκει με αλλεργίες. Γίνεται το σύμ-πτωμά της και στρογγυλοκάθεται στην μύτης της, στην μέση του προσωπείου της, φράζοντας την αναπνευστική της οδό.

Τώρα τα μάτια της κλαίνε από μόνα τους και θα την προδώσουν στην κομμώτρια. Με ένα κουραμπιέ στο στόμα τρέχει να ξεφύγει από την σκιά της που έγινε παιδούλα και της ζητάει πεισματικά να της πει τα κάλαντα.

«Χρόνια πολλά» ψιθυρίζει αμήχανα και της πετάει ένα κέρμα.

Ο ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

φωτο- gianpal333

Τι τρέφει το γαμημένο το «αναμένω» και δεν κουνιέται ρούπι από την θέση του;

«Τι τρέχει; Είπες, τι τρέχει;»

«Όχι, Αλίκη. Είπα, τι τρέφει;»

Κάτι τρέχει, λοιπόν, με την ακινησία. «Μένεις ακίνητος για να σε προσέξουν!»  θα σου έλεγαν οι εύκολες συνταγές ψυχοθεραπείας για αρχάριους.

«Μένεις ακίνητη για να είσαι ο φαλλός!» θα σου έλεγε μια εφαρμοσμένη ψυχαναλυτική ματιά που αλληθωρίζει…

«Μένεις ακίνητος γιατί κινείσαι διαρκώς γύρω από τον δορυφόρο σου» θα σου έλεγα εγώ. Σε αυτό το «γύρω-γύρω όλοι στη μέση ο φαλλός» ακόμα κι αν είσαι ένα φαλλικό ομοίωμα δεν ξεφεύγεις από την σαγήνη των ισοδύναμων σημείων που σε γυροφέρνουν σε ομόκεντρους οικογενειακούς κύκλους ενός υπερυψωμένου Οιδίποδα. Σε αυτή την μαζοχιστική ακινησία δρας του σκοτωμού αναζητώντας τον πόνο σαν διώκτη σου ή σαν αδυσώπητη μοίρα. Ο πόνος σου γίνεται σαδιστικά άπονος και σου αναδιπλασιάζει τα πονάκια με απανωτά χτυπήματα «κάτω από τη μέση».

Γίνεσαι «καλό κορίτσι» και «άξιο παλικάρι» για να μην βγεις ποτέ από την ηδονή του πόνου. Την βρίσκεις με μια μαζοχιστική φαντασίωση χωρίς σώμα και σεξουαλικότητα. Μόνο με ενόρμηση θανάτου και οσμή ευωδίας οινο-πνευματιστικής… Αποκρυφιστικά πράγματα. Με αγγίγματα και προκαταρκτικά ερωτικά παιχνιδάκια, «πέρα από την αρχή της ευχαρίστησης» του Freud, αναζητάς την υπερδιέγερση μιας μαζοχιστικής υπεραπόλαυσης. Ένας αυνανιστικός πόνος, που ανατροφοδοτείται από μόνος του χωρίς εκφόρτιση, σε βυθίζει στην πολυθρόνα σου.

Η Αλίκη πιάνει το κινητό της αγχωμένη και ψάχνει ένα προϊόν για ανακούφιση.

-Έλα! Να σου πω…, το προϊόν που αγόρασες κάνει θαύματα;

-Σκίζει! Επουλώνει τις πληγές από μέσα.

-Το ίδιο προϊόν;

-Είναι δύο σε ένα!

-Πως το χρησιμοποιείς;

-Δεν έχει οδηγίες χρήσεως! Το βάζεις σε βάζο με σκορδόλαδο για συντήρηση κι έχεις το απόλυτο μαντζούνι για τον πόνο του έρωτα ανά πάσα στιγμή.

-Βάζεις και μπαχαρικά;

-Τα μπαχαρικά γαμάνε!

-Μετά το τρως;

-Μετά τον τρως!

Και σε τρώει…!

H ΣΑΓΗΝΗ ΚΑΙ Η ΝΤΟΡΑ pt.2

photo by Σπύρος-Ίωνας Μαρκάτης

Γ.Π.:Είναι μόνο γυναικεία η υστερία;

Σώτη Γρίβα: Όχι μόνο, αλλά κυρίως γυναικεία. Για να περάσουμε λοιπόν στην επιθυμία, που είναι επιθυμία του Άλλου, σε μια επιθυμία της επιθυμίας, αυτά τα ψαράκια της ενόρμησης δεν μπορούν να είναι Ένα. Θα βρεθούμε σε επαναληπτικές σειρές απο ψαράκια. Βλέπετε; (γράφημα). Άς πούμε ότι αυτός ή αυτή που αγαπώ βρίσκεται στο κέντρο της τρύπας γύρω απο την οποία γυρίζουν τα ψαράκια σε σπιράλ σχηματισμούς. Γιατί υπάρχει μια τρύπα εδώ; Γιατί σας είπα ότι υπάρχει κάτι αινιγματικό μέσα στον Άλλο. Πιο πολύ ζητάω να μου δώσει κάτι που αγνοεί κι εδώ είναι το ανικανοποίητο που ανέφερε η Β. Κάτι που δεν έχει.. Σε αυτή την τρύπα βάζει ο Λακάν το αντικείμενο α. Το ονομάζει έτσι για να δώσει έναν τύπο, σαν να λέμε έναν μαθηματικό τύπο, στο αντικείμενο αίτιο επιθυμίας και στο αντικείμενο της επιθυμίας μας. Σε αυτό που κυνηγάμε και δεν ξέρουμε τί είναι. Το βάζει στη μέση της τρύπας γιατί ξέρετε κάθε τρύπα, όπως και κάθε Κουνελότρυπα, θυμάστε το παραμύθι της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων και την δική μου εκδοχή στο βιβλίο μου «η Αλίκη στη χώρα της παράνοιας», κάθε τρύπα λοιπόν μπορεί να΄ναι μια μαύρη τρύπα όπου παγώνει η κίνησή σου στα δευτερόλεπτα που πέφτεις ενώ εσύ χάνεσαι σε διαφορετικά επίπεδα και διαβαθμίσεις Κουνελότρυπας.
Οπότε αυτή η τρύπα δεν είναι είσοδος-έξοδος. Ούτε είναι μια λιμνούλα που μέσα της υπάρχει ένα ψαράκι. Έχει βάθος σχεδόν αβυσσαλέο. Είναι μια δίνη που μας ελκύει σε κάτι άπιαστο. Για να σας δώσω μια εικόνα θα σας πω ότι δεν μας προκαλούν όλοι οι άντρες ή όλες οι γυναίκες του κόσμου για να σχετιστούμε μαζί τους. Μπορεί να θεωρείται μια γυναίκα «κούκλα» με τα κατεστημένα στάνταρ ομορφιάς ανά εποχή αλλά να μη μας λέει τίποτα. Να είναι τελείως αδιάφορη. Και μπορεί ένας απλός μορφασμός, ένα τικ, ένα λακκάκι στο μάγουλο, κάτι πολύ μικρό, σχεδόν αδιόρατο να κάνει την διαφορά της συγκεκριμένης γυναίκας απο όλες τις υπόλοιπες.

Γ.Π.: Και η καράφλα του;

Σώτη Γρίβα: Η καράφλα του όχι. Γιατί αν μπούμε στο «με» ή «χωρίς» μαλλιά αλλάζει το θέμα..

Γ.Π.:Εντάξει, το ελάφρυνα λίγο γιατί βάρυνε με την μαύρη τρύπα..

Σώτη Γρίβα: Ακόμα δεν έχουμε μπεί στο θέμα. Το γυροφέρνουμε. Όπως βλέπετε σας πάω σιγά σιγά.. Για να τον/την θέλω για ένα λόγο θα πρέπει τουλάχιστον το κάθε ψαράκι της ενόρμησης να κάνει δυο βόλτες γύρω του/της. Περπατάω στο αίτημα και βγαίνω στην επιθυμία αναδιπλασιάζοντας τις διαδρομές μου. Δεν τελειώνει με μια μόνο περιστροφή, δηλαδή σου ζητώ κάτι μου απαντάς και κλείνει η υπόθεση εκεί. Όχι.. Υπάρχει κάτι που ελκύει την περιφορά γύρω του. Αυτό το κάτι κυκλώνουμε.

Μ: Τι είναι αυτό το δύο δηλαδή;

Σώτη Γρίβα: Τουλάχιστον δύο. Θα δούμε τί είναι το δύο. Προς το παρόν θα σας πάω στο 8 εσωτερικό. Σε κάτι που μοιάζει λίγο σαν μονόπλευρη ταινία Μέμπιους. Περπατάμε στην επιφάνειά της και ενώ λέμε τώρα θα φθάσουμε βρισκόμαστε συνεχώς στην ίδια πλευρά. Επαναλαμβάνουμε το «τί θες απο μένα;» και απαντούμε βλακωδώς «εμένα». Έτσι μπαίνουμε στην κοιλιά του κήτους για να γεμίσουμε τον Άλλο και γινόμαστε ο Άλλος ή εξαφανιζόμαστε μυστηριωδώς.. Όλη αυτή η σύμπτωση των αντιθέτων βαπτίζεται με ένα γλυκανάλατο χαμόγελο ως «αγάπη».
Δεν ξεχνάμε βέβαια σε όλα αυτά την Φαντασίωση. Είναι σαν να λέμε ότι έχουμε ένα κάδρο στο οποίο μας ενδιαφέρει κυρίως η κορνίζα του. Η φαντασίωση κινείται σ’ένα πλαίσιο κορνίζας..

Γ.Π.: Η λίμπιντο δηλαδή του Φρόυντ.

Σώτη Γρίβα: Η λίμπιντο που λέμε είναι η ενόρμηση αλλά..

Ν.Π.:Και απο πού προέρχεται; Απο πού γεννάται;

Σώτη Γρίβα: Γεννάται απο τις ερωτογενείς ζώνες του σώματος..

Ν.Π.: Απο το μηδέν δηλαδή;

Σώτη Γρίβα: Δεν είναι μηδέν. Είναι ενσαρκωμένο αυτό το μηδέν. Είναι κάτι λιγότερο και απο το μηδέν που πάλλεται.. Το μηδέν μπορείς να το δεις και σαν τρύπα. Όμως οι ενορμητικές πηγές: το στοματικό, το πρωκτικό, το σκοπικό και το επικλητικό είναι ερωτογενή στόμια που πάλλονται. Δεν είναι κάτι στατικό χωρίς παλμό και κίνηση.
Ν.Π.: Αυτό γιατί συμβαίνει; Συμβαίνει γιατί ανατέλλει ο ήλιος απο την ανατολή ας πούμε;

Σώτη Γρίβα: Είπαμε ότι σκοπός της είναι να απευθυνθεί κάπου. Δεν είναι αυνανιστική κατάσταση η ενόρμηση. Δεν πηγάζει απο μένα για να επιστρέψει σε μένα και να κάνει ένα φαύλο κύκλο γύρω μου..

Ν.Π.: Το ερώτημα είναι τι είναι αυτό που ξεχειλίζει και παράγει την περίσσεια.

Π.:Και γιατί το λέμε ενόρμηση και δεν το λέμε ορμή;

Σώτη Γρίβα: Η ορμή έχει να κάνει περισσότερο με αυτό που λέμε «ορμέμφυτο» και μας πάει και πάλι στο ένστικτο απο την πίσω πόρτα. Η ενόρμηση πηγάζει απο το εσωτερικό του σώματος, απο τις ερωτογενείς ζώνες αλλά απευθύνεται κάπου. Αυτό που την καλεί είναι το αινιγματικό κάτι στον Άλλο. Τότε αναβλύζει τόσο πολύ και χάνουμε το μυαλό μας. Γιατί; Γιατί αυτό το κάλεσμα έχει σχέση με το ενικό χαρακτηριστικό στον Λακάν. Είναι κάτι πολύ λεπτό, δυσδιάκριτο, που με κάνει να θέλω κάποιον παθιασμένα χωρίς να ξέρω ότι αυτό ασυνείδητα κάτι μου θυμίζει εμένα.. Είναι ένα κομβικό κουμπί στην φαντασίωση..
Ο έρωτας εγγράφεται στο σώμα. Αφήνει δυσδιάκριτα ίχνη σαν ιερογλυφικά. Αφήνει τραύματα. Όταν λέμε λοιπόν ότι το ενικό χαρακτηριστικό μας θυμίζει κάτι απο παλιά δεν εννοούμε απο προηγούμενες ζωές αλλά απο μνημονικές εικόνες που κρατάμε απο την παιδική μας ηλικία. «Εικόνες-πληγές». Σ’αυτό το σημείο ο Φρόυντ έχει δίκιο..