ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Το αντικείμενο γλιστράει, γίνεται άπιαστο, παράδοξα ασαφές, γίνεται φετίχ που όλο το κυνηγάς και η αμφιβολία σε προκαλεί. Όταν όλα ισχύουν ταυτόχρονα γινόμαστε έρμαια καθρεφτισμών στην χώρα του καθρέφτη. Η πληροφορία σε χτυπάει σαν ακτινοβολία. Σε βομβαρδίζει με ένα ατέλειωτο feedback. Σαν να είσαι σε μια παραλία που ο ήλιος δεν δύει ποτέ. Χωρίς αντιηλιακό. Χωρίς ομπρέλα. Χωρίς καπέλο. Μέσα σ’αυτή την παραζάλη σου προτείνουν μια νέα κολεξιόν επενδύσεων αλλά τα φαρδιά ρούχα σου πέφτουν στενά και τα στενά ακόμα πιο στενά. Κανένα δεν σου κάνει. Κανένα από αυτά δεν είναι το δικό σου ρούχο. Κανένα δεν είναι στις αναλογίες σου.

Σου κόβουν νέους «τύπους-καλούπια» για να μπεις μέσα τους και να γίνεις πότε θύτης, πότε θύμα, πότε σαδιστής, πότε μαζοχιστής με την ίδια ευκολία που διαβάζεις τα ζώδια και προσομοιώνεις κάποιο από αυτά. Αυτή είναι η τέχνη της εξαφάνισης! Ενώ νομίζεις ότι εμφανίζεσαι εδώ και εκεί στην ουσία εξαφανίζεσαι από τα ίδια σου τα μάτια. Δεν σε βλέπεις. Πολύ εύκολα μια αφηρημένη ιδέα, π.χ η ενοχή, μπορεί να γίνει «ο ενοχικός άνθρωπος» σαν ταμπέλα και να μπαίνει παντού για να διαμορφώσει συγκεκριμένες συντεταγμένες και παραμέτρους τύπου «αν είσαι ενοχικός θα συμπεριφέρεσαι έτσι…». Αν καθρεφτιστείς στα λιμνάζοντα ύδατα μιας τέτοιας λογικής διαχείρισης των ανθρώπων ως βιομηχανία συμπτωμάτων τότε θα βλέπεσαι έτσι και θα τρομάζεις. Η ιδέα θα γίνει έμμονη, θα διογκωθεί ενώ εσύ όλο και θα συρρικνώνεσαι ως ακόλουθός της.

Όταν βάζεις κάτι τέτοιο παντού δεν το αφήνεις πουθενά να σταθεί και σε σέρνει μαζί του. Γίνεται υπέρτατο. Σε κατακλύζει. Περικλείει τα πάντα και από αυτό προσπαθείς να συναγάγεις τα πάντα. Έτσι η γλώσσα γίνεται κώδικας με μια μόνο αποκωδικοποίηση ή υπάρχουν άπειρες αποκωδικοποιήσεις που όλες ισχύουν ταυτόχρονα.Το Συμβολικό μετατρέπεται σε μηχανή εκτέλεσης εντολών και το Φαντασιακό εγκλωβίζεται σε κατασκευές χωρίς καμία φαντασίωση. Καθώς προσπαθείς να χωρέσεις σε όλα αυτά, να ισορροπήσεις γέρνοντας λίγο προς τα δω και λίγο προς τα εκεί, η δοκός κουνιέται επικίνδυνα…

photo gianpal333

H ΜΕΘΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ

Ένα κοριτσάκι στο Δημοτικό γράφει μια έκθεση για την άνοιξη. Την περιγράφει σαν νεράιδα πάνω σε άρμα με πράσινο φόρεμα, ανθοστόλιστα μαλλιά και γοβάκια από γρασίδι. Η δασκάλα ανασηκώνει το φρύδι αυστηρά. Την κοιτάει σαν να βλέπει κάποιο καθυστερημένο παιδάκι. Την μαλώνει που δεν λέει ότι λένε όλοι. Ότι η άνοιξη είναι μια  από τις εποχές του χρόνου κ.λπ. Έτσι καταστρέφει κάθε έξυπνο σκίρτημα της σκέψης και κάθε φαντασίωση. Βάζει την άνοιξη στο κουτάκι της, στο διάγραμμά της, στο βαρετό της πλαίσιο και η άνοιξη παγώνει. Τώρα όλα είναι ισοδύναμα. Άνοιξη ή χειμώνας δεν έχει καμιά σημασία για το κοριτσάκι. Όλα είναι εποχές του χρόνου και απλά αλλάζουμε μερικές λέξεις και λέμε το ίδιο πράγμα. Όσα παιδιά υποκύπτουν στην πίεση της ανακύκλωσης μιας ύλης που δεν τρώγεται με τίποτα θεωρούνται άριστοι μαθητές-παπαγάλοι.

Τι γίνεται όμως με την φαντασίωση που πρόδωσαν; Στην επιπλέον διάσταση του χώρου η φαντασίωση γίνεται επιτάχυνση. Η ζωή γίνεται ταινία ή σειρές στο διαδίκτυο αλλά δεν τρέχει τίποτα. Είναι σαν να βλέπεις κάθε μέρα ένα και μόνο επεισόδιο αλλά επειδή το βλέπεις κάθε μέρα έχεις την αίσθηση του σίριαλ. Ένας άντρας λέει συνοφρυωμένος «η ταχύτητα φταίει που δεν κάνω τίποτα στη ζωή μου…».Περνάει γρήγορα από το ένα στο άλλο. Από το λουρί του σκύλου στο πάρκο, στο Γυμναστήριο που μισεί αλλά πηγαίνει γιατί έτσι κάνουν όλοι, στην δουλειά που μισεί αλλά την υπηρετεί, στην σφουγγαρίστρα που πασαλείβει τα βρομόνερα παρά τα καθαρίζει και τελικά κάθε βράδυ μένει άυπνος. Παγιδεύεται στις προθεσμίες πληρωμών και έχει κολλήσει στα κιλά που θα ήθελε να φτάσει. Είναι ακριβώς 70. Αυτό το 70 είναι μια στάση στον γύψο. Ό,τι το ξεπεράσει ή το μειώσει διογκώνεται και χάνει τις αναλογίες του. Κάθε μεταβλητή του 70 οδηγεί σε άπειρες μεταλλάξεις του 70.

«φόβος…θυμός…»

Το χέρι του μοιάζει με πιρούνι. Σφηνωμένο για τα καλά στον γύψο του 70. Το χέρι στον γύψο το συγκρατεί ένα λουρί από τον λαιμό. Συνέχεια σκέφτεται να βρίσκει τρόπους για να μην ξοδεύει τον χρόνο του. Να τον επενδύει με μεθοδικότητα. Όσο το κάνει τόσο τρελαίνεται.

«Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου!» λένε οι διαφημιστές.

Γιατί και τον χρόνο τον βλέπουν σαν ευκαιρία για χρήμα. Και ο Freud βλέπει τον βήχα της Ντόρας σαν κέρδος που θα ήθελε να βγάλει από την αρρώστια της. Το κέρδος της εξοικονόμησης ενέργειας. Τι κέρδος μπορεί να βγάλει σαν σακάτης που μένει ακίνητος ο χρόνος; Μόνο να παρασιτεί στον χώρο μέχρι να ενωθεί μαζί του σε ένα χωροχρόνο σκέτο σάβανο. Η πραγματικότητα βιώνεται σε γνώριμους κύκλους στο προαύλιο της φυλακής του καθενός. Όπου βλέπετε κλειστούς κύκλους υψώνονται και τοίχοι γύρω τους για καλύτερη περίφραξη. Στο κέντρο του κύκλου που είναι και το μέσον του λιμνάζει το Μηδέν. Το μηδέν της μηδενικής φαντασίωσης, το μηδέν που εκμηδενίζει τις φαντασιώσεις και τις κάνει λεφτά, το αδύνατο, το μηδέν της λογικής, το άδειο κέντρο μιας άδειας πόλης και κάποιες εντάσεις που ξεπετάγονται σαν αγριόχορτα εδώ κι εκεί για να σβήσουν αμέσως μετά και να ανάψουν λίγο παραπέρα. Θα θέλατε να ζείτε πάντα εκεί απλά επειδή το περιβάλλον της φυλακής σας φαίνεται οικείο;

 Αυτή η ανακύκλωση του ίδιου πάντα κύκλου προκαλεί πονοκέφαλο και οι έγκλειστοι το ρίχνουνε στο μάτι.

«κάποιος με μάτιασε πάλι…»

Το να λουφάζω στην κοιλιά του κύκλου είναι σαν να αράζω στην ασφάλεια του θανάτου. Σε μια αποχαύνωση σε στάση εμβρύου που κουλουριάζεται στη μήτρα υπολογίζοντας τι θα ήταν χρήσιμο να κάνει και τι θα ήθελε να επιλέξει αλλά ούτε κάνει, ούτε επιλέγει. Το να κυνηγάτε προθεσμίες πληρωμών είναι σαν να τρέχετε στην εθνική οδό με χίλια γιατί πρέπει να φτάσετε στον προορισμό σας χωρίς ούτε μια στάση. Χωρίς να βλέπετε καν το τοπίο γύρω σας. Μόνο μια θολή εικόνα σας συνοδεύει. Είναι σίγουρο ότι θα συμβεί ατύχημα…

gianpal333

ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

Μια δαγκωματιά θα σε πείσει... Χιονάτη! Μπορείς να τα φας όλα εκτός απ' αυτό! Άν φας το κόκκινο μισό ενός ερυθρόλευκου μήλου σε τρως. Μια γερή μπουκιά που τρώμε λαίμαργα μας συγχωνεύει με αυτό που φάγαμε. Παίρνουμε την όψη του. Μας κατοικεί. Μιλάει αντί για εμάς. Μιλιόμαστε απ' αυτό... Άν το φας Εσύ δεν θα'σαι πια Εσύ. Ένα σφάλμα διαχωρισμού θα σε ρίξει κατάχαμα με το μήλο του Αδάμ σκαλωμένο στο λαιμό σου… Το μήλο είναι ένα κόκκαλο στο λαιμό σου. Ένα μήλο με δόντια…Το έγκλημα όμως δεν έρχεται μόνο απ' έξω, απο την μάγισσα. Έρχεται και απο μέσα. Το έγκλημα κατοικεί στο ίδιο το μήλο που στηρίζει τον διαστροφικό νόμο της μάγισσας. Άν δαγκώσεις το δόλωμα μια σκιά θανάτου θα σε επισκιάσει και μια μοχθηρή μητριά θα μορφάζει με κακία μέσα απο τα γελαστά σου μάτια. Τι θα διαλέξεις Χιονάτη; Το μήλο σαν αντικείμενο – αίτιο της επιθυμίας σου ή σαν ενορμητικό αντικείμενο;

Προς το παρόν χαζεύεις μια διάφανη κουρτίνα μπάνιου που κρέμεται με κρίκους απο την οροφή.

photo gianpal333

«Βασίλισσα, εσύ είσαι η ομορφότερη!»

Η ασυνείδητη εικόνα του σώματός μας είναι μέσα μας χωρίς εμάς. Πίσω απο την κουρτίνα σκιαγραφείται η υγρή μορφή ενός γυναικείου κορμιού. Μπορούμε να μαντέψουμε τι κάνει... απο τον ήχο του νερού ή τον καταρράκτη του Νιαγάρα που χύνεται απο ψηλά… Άν σταθούμε αντίκρυ της και σχεδιάσουμε τις παρακάτω λογικές προτάσεις τι θα προκύψει; «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» ή «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Είναι πιο σωστό να αναλωθούμε στο εξής: «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Άς το πάρουμε κι αλλιώς: «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι είναι Χιονάτες» κι έπειτα να συγκρίνουμε την πρόταση «μερικοί κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» με… τότε...

Τότε η γυναικεία φιγούρα θα έχει ήδη εξατμιστεί απο το μπάνιο ή θα έχει δολοφονηθεί κατά ένα αινιγματικό τρόπο την ώρα που η αποβλάκωση των προτάσεων θα έχει καλύψει τα εμφανή ίχνη του μανιακού δολοφόνου που δρα ανύποπτα μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια μας…

«την σήκωσαν, έψαξαν καλά μήπως βρούν τίποτα δηλητηριασμένο, της έλυσαν την ζώνη, της χτένισαν τα μαλλιά, την έπλυναν με κρασί και νερό, αλλά τίποτα δεν κατάφεραν. Η Χιονάτη ήταν πεθαμένη για τα καλά…»

Η φαντασίωση του ερωτικού μήλου του Αδάμ που υπάρχει μόνο για να δοθεί σ' εκείνη γεμίζει το κενό της για λίγο... Μια στιγμή μετά ξηλώνεται απ' άκρη σ' άκρη όλη η μεταξωτή ύφανση που την έντυνε με τον μανδύα τής Δουλτσινέας των ονείρων του. Η φαντασίωση πέφτει στο δάπεδο λιπόθυμη. Δίπλα της κείτεται κι εκείνη. Θα ξαναξυπνήσει με το τυχαίο συναπάντημα του επόμενου πλανόδιου πρίγκιπα καβάλα σε άσπρο άλογο…

ΠΟΙΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Τώρα που ο αυχένας των μαθητευόμενων σκύβει αρκετά δουλικά μπορεί να τους ρίξει ο Επόπτης τους την πρώτη ερμηνευτική σφαλιάρα.

«Εδώ είσαι εσύ…βλέπεις; Συγκεντρώσου!» λέει στον φοβικό μαθητευόμενο και με την ίδια φράση «εδώ είσαι εσύ…» απευθύνεται οργισμένος προς την αιώνια εξηντάχρονη έφηβη που θέλει να φύγει τρέχοντας αλλά κρατιέται, «εκεί είναι ο υπομανιακός…» γράφει σε λευκό χαρτί σαν προπονητής προς τους παίκτες του που είναι στουρνάρια και κινδυνεύουν να χάσουν το ματς από μαλακίες «το πιάσατε;…»

Κανείς δεν απαντάει.

Το ερώτημα είναι μια απλή πάσα προς την ομάδα που πρέπει να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Να αφήσουν την μπαλιά ανεκμετάλλευτη. Τα υπόλοιπα είναι ευκολάκια «που, ποιος, πότε, πως και τα σχετικά…».

Όσο τον κοιτάζουν με το βλέμμα της αγελάδας άλλο τόσο παρατείνει το ερμηνευτικό μοντελάκι σε ένα θεατρικό μονόλογο.

«Να μην του δίνετε χρόνο. Να του λέτε «τι σου συμβαίνει αυτή τη στιγμή…μείνε στη στιγμή! Αν δεν απαντήσει αμέσως ή πάει να σας αλλάξει πρόταση ή θέμα σταματήστε τον! Αν χρειαστεί βγάλτε τον έξω και από την ομάδα. Απαγορεύστε του την χρήση κινητού, πείτε ότι είναι εθισμένος στο playstation και παραπέμψτε τον στην απεξάρτηση και θα του φύγει όλη η μαγκιά όταν του δώσουν την πρώτη φαρμακευτική αγωγή».

Πίνει μια γουλιά νερό, γλείφει τα χείλη του, σκουπίζει το ιδρωμένο του μέτωπο με την παλάμη του και συνεχίζει ακάθεκτος. «Εμένα όταν πάνε να μου ξεφύγουν από το εδώ και τώρα τους τρελαίνω στην μάνα τους και στον πατέρα τους. Μέχρι την γιαγιά τους ανακρίνω και τους φορτώνω ενοχές από καταβολής κόσμου να δω τους αρέσει να ξεφεύγουν στο παρελθόν; Να δεις μετά πως κάθονται σαν κότες και κακαρίζουν στο κοτέτσι… Αν βρεθεί κανένας αντιρρησίας και μου κάνει τον καμπόσο του ρίχνω 100 ερμηνείες σε 10 δευτερόλεπτα και ζαλίζεται. Πιάνει τους κροτάφους του, βουλώνει τα αυτιά του, πήζει το κεφάλι του, τουμπανιάζει και σε λίγο ξεστομίζει ένα «παραδίνομαι!» που είναι όλο δικό μου!»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες σε αυτό το σημείο χειροκροτούν και ο Επόπτης τους κάνει νεύμα να σταματήσουν κορδωμένος σαν παγώνι.

«Ευχαριστώ…αρκετά…»

Μόνο που χάνει την μπάλα για λίγο μέσα από τα πόδια του και ακουμπώντας τις παλάμες του σε στάση προσευχής ψιθυρίζει προς τον αφαλό του «ευχαριστώ Επόπτη… συγγνώμη Επόπτη». Η περιφερειακή του όραση έχει περιοριστεί πολύ, έχει ιδρώσει, έχει αλλάξει δέκα χρώματα και τραυλίζει την επόμενη παρατήρηση προς την ομάδα «από τι είναι φτιαγμένο αυτό το τραπεζάκι;»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες έχουν σαστίσει.

«Από ξύλο…» απαντούν με μια φωνή.

«Όχι…από τσίγκο!» τους απαντάει με στόμφο τετράχρονου πιτσιρίκου που δεν θέλει να ακούει διαφωνίες. Το ένα του μάτι έχει αποκλίνει από τον άξονα του προσώπου του και τους κοιτάει σαλεμένο.

«Ένας συνδετήρας έχει πέσει κάτω!»

Και οι οχτώ μίζερες φάτσες κοιτούν προς τα εκεί που δείχνει το δάχτυλό του.

«Τι κοιτάτε σαν βλάκες; Μαζέψτε τον!»

«Τον συνδετήρα;»

«Ποιον συνδετήρα πανηλίθιοι; Τον κρατούμενο που πάει να σας ξεφύγει από το εδώ και τώρα!»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες χειροκροτούν ανακουφισμένες για το θεατρικό του Επόπτη. Παραλίγο να την πατήσουν και να τον περάσουν για υπομανιακό…

Πάρτε ασκήσεις για το σπίτι.

Άσκηση πρώτη: Δίνουμε στον κάθε κρατούμενο της ομάδας πέντε πετραδάκια να τα δώσει στον διπλανό του και να πει μια σκέψη για κάθε πετραδάκι στο εδώ και τώρα.

Άσκηση δεύτερη: «Ποιος φαντασιώθηκε τι…». Όποιον πιάνετε να φαντασιώνεται κάτι ,θα τον εξαναγκάζετε να επιστρέφει στο εδώ και τώρα μέσα από βασανιστήρια για να μην ξαναφαντασιωθεί…

«Δεν το κατάλαβα…» διακόπτει η αιώνια εξηντάχρονη έφηβη.

Την στραβοκοιτάζει και της το επεξηγεί «τι δεν κατάλαβες καλέ;! Ας πούμε…αν φαντασιώνεται ότι λιάζεται σε καμιά παραλία θα τον περάσετε μέσα από εγκαύματα, ηλίαση, κινούμενη άμμο κτλ, να δούμε θα του αρέσει να το ξανακάνει ή θα κοιτάει τον απέναντι τοίχο και θα σας λέει και χίλια ευχαριστώ στο εδώ και τώρα;»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες ξαναχειροκροτούν και η αυλαία κλείνει για την ώρα… 

photo gianpal333

 

ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗΣ

-Ζέστη που κάνει!

-Μου’ρχεται να βγάλω το δέρμα μου!

-Εγώ λέω να πάρουμε τους φίκους από τα διαμερίσματα, να τους βάλουμε στον δρόμο μαζί με δυο πλαστικούς φοίνικες, άμμο και πλαστική πισίνα και να βουτήξουμε. Τι λες;

-Τέλεια!

Η τέλεια προσομοίωση! Ούτε καν γεμίζεις το κενό της πισίνας που δεν έχεις με πλαστικά ύδατα που αντί να ρέουν λιμνάζουν. Απλά δεν βλέπεις καμιά πισίνα, ούτε θάλασσα, ούτε τα κάνεις έστω θάλασσα. Κατασκευάζεις την προσομοίωσή τους. Δεν βλέπεις ότι δεν βλέπεις. Φοράς τα μαύρα γυαλιά της διαφήμισής σου. Τα μάτια σου γίνονται γιγαντιαίες γουρλωμένες οθόνες που αντανακλούν μια διακεκομμένη συνουσία. Πάνω που πας να φτιαχτείς κόβεται η σύνδεση με το διαδίκτυο. Η βύθιση στην προσομοιωμένη φαντασίωσή σου είναι ότι πιο πραγματικό μπορεί να σου συμβεί. Μικροαπολαύσεις και μικροδονήσεις σε στάσιμα νερά. Πότε-πότε βυθίζεσαι και σε μια επιφάνεια μορφωμάτων του ασυνειδήτου σαν σε ζελέ που σε τυλίγει από παντού κι εσύ αφήνεσαι στην ζαχαρώδη αγκάλη του. Το ζελεδένιο σου κορμάκι προεκτείνεις στο διαδυκτιακό σου σώμα με ελαστικά links και μηνύματα σε ασώματες κεφαλές. Μετεωρίζεσαι σαν απειλητικός μετεωρίτης πάνω από το ίδιο σου το κεφάλι που το στηρίζουν δυο ατροφικά ξυλαράκια που προσποιούνται τα πόδια. Ζεις και καμαρώνεις σε μια no man’s land. Στην Disneyland. Δουλεύεις σαν σκλάβος και σου επιτρέπουν την «έξοδο» τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες για να καταναλώσεις τον πόνο σου στα μπαρ.

photo gianpal333

Όταν πας όμως να βρεις την πραγματική Έξοδο από το τρενάκι του τρόμου μια αόρατη φωτογραφική μηχανή σου τραβάει μια φωτογραφία, από αστυνόμο-φωτογράφο τραβηγμένη, που δείχνει τον τρόμο στο προφίλ σου. Αν θες βγαίνοντας την αγοράζεις για φετίχ. Έπειτα μπορείς να μπεις στα σύγχρονα Προσομοιωτήρια (Γυμναστήρια) για λίγη τόνωση. Το σώμα διαμελισμένο σε όργανα, συνάψεις και νευρώνες είναι ένα πιθανό σενάριο. Πας για να εκφορτιστείς σαν να είσαι μπαταρία. Ή για να διαπλάσεις τους μύες σου με τόνους ψυχαναγκασμού.

Χάνεις χρόνο και παίρνεις βάρος! Στο έχω ξαναπεί.

Το βάρος δεν το βλέπεις. Είναι αθέατο βάρος και πάει και κάθεται στον αυχένα, στη μέση, στην πλάτη, στην κοιλιά και αποικίζει το σώμα σου. Είσαι υπέρβαρος ενώ δείχνεις ανάλαφρος σαν πούπουλο. Σε έχουν καταντήσει ένα βαρυφορτωμένο μηχάνημα με μια απόληξη νωτιαίου μυελού χωρίς καθόλου διάθεση για σκέψη και όλο νυστάζεις και βαριέσαι.

Που να τρέχεις τώρα…

Η ΑΝΑΓΚΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΥΤΑΝΑ?

Η ανάγκη εξαλείφεται (η στοματική, η βλεμματική, η πείνα και η δίψα για κάθε καλλιτεχνία) και στη θέση της σφιχταγκαλιάζεται το αίτημα με μια ατροφική επιθυμία. Αυτή η εσφαλμένη στροφή οφείλεται και στον Lacan. Η ασυνείδητη επιθυμία δεν είναι η μετωνυμία των αιτημάτων όπως έλεγε. Όσο και να ψάχνεις «τι ζητάς» δεν θα καταλήξεις στο «τι πραγματικά θέλεις». Η επιθυμία παραμένει η επιθυμία του Άλλου ή μια επιθυμία της επιθυμίας και μένεις μόνο με ένα αδηφάγο αίτημα στα χέρια σου που σου τρώει τη ζωή. Δεν σε κρατούν τα πόδια σου. Δεν έχεις το ηθικό/σωματικό βάρος για να κάνεις άρση και θέση του ποδιού μακριά από το «υπηρετώ» και «Μάλιστα Κύριε!», «Διαταγάς!».

Οι ψυχαναλυτές της εφαρμοσμένης ψυχανάλυσης και οι κάθε λογής «ψ» που επιμένουν να βάζουν «όρια!» στην επιθυμία σου, χωρίς να ξέρουν καν σε ποιον απευθύνονται ή ποια είναι η επιθυμία του, κάνουν τόσο διάφανο το λεκτικό δέρμα της ψυχής του καθενός σαν να μην έχει καν δέρμα η σάρκα του. Και για να πάει στην τουαλέτα θα πρέπει να έχει άδεια πρόσβασης στην λεκάνη από τον ειδικό που τον έχει αναλάβει με μια αντιστοιχία βασιλιά και ακόλουθου. Η άμυνα του δέρματος πέφτει με τα δήθεν «όρια». Μην τυχόν και επιθυμήσεις να είσαι εσύ… Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

«Δεν είμαι εγώ…» λένε οι άνθρωποι και τους συγχαίρουν που δεν είναι εγωιστές.

Το υποκείμενο του ασυνειδήτου κινδυνεύει να μην γεννηθεί ποτέ στον λόγο του και όλοι νοιάζονται πως θα σε κάνουν ζόμπι. Να επιβιώνεις σαν σωματικό σχήμα αλλά να μην ζεις σαν ασυνείδητη επιθυμία που ρέει στον χωροχρόνο. «Να μην είσαι πουθενά…» και να διαχειρίζονται απλά το αίτημά σου. Δεν σε ρωτούν πια:

«Τι θέλεις;»

«Ποιος είσαι;»

Αλλά «τι θέλεις από μένα» και πως μπορώ να δια-χειριστώ το αίτημά σου, το σώμα σου, την σκέψη σου, το ίδιο σου το είναι, σαν να απευθύνεστε σε διαχειριστή πολυκατοικίας ή μάνατζερ επιχειρήσεων. Το μάτι θολώνει αλλά οι βιτρίνες με τα προϊόντα πολλαπλασιάζονται. Γίνεσαι ένα από αυτά. Οι διαφημίσεις σου αφαιρούν και την φαντασίωση. Θα κάνεις σαν να φαντασιώνεσαι. Θα μπαίνεις και θα βγαίνεις στην διαφημιστική αφίσα προσομοιώντας την φαντασίωσή σου και αφού σου τραβήξουν το μάτι, θα σου τραβήξουν και το αυτί! Γενικώς θα τραβιέσαι από δω κι από κει για λίγη δόση… για να ξεφύγεις…και όχι για να φύγεις!

«Έχεις πονοκέφαλο;»

«Χαπάκι»

«Έχεις δυσκοιλιότητα;»

«Χαπάκι»

«Φοβάσαι το σκοτάδι;»

«Χαπάκι»

«Φοβάσαι να γαμήσεις;»

«Χαπάκι»

Είδες πως καλύπτονται οι ανάγκες σου και δεν βγάζεις τσιμουδιά με όλες αυτές τις πιπίλες; Ώσπου να καταλήξουν όλα αυτά στην πραγματοποιημένη ουτοπία της δικής σου εξόντωσης σε μια εξωτική αμμουδερή παραλία αφίσας λίγο πριν φανεί το πτερύγιο του καρχαρία…

Είναι ακριβώς από πίσω σου.

photo gianpal333

Ο ΙΛΙΓΓΟΣ ΤΟΥ ΑΛΑΘΗΤΟΥ

φωτο   gianpal333

Τι συνολάκια αγοράζεις για να ταπώσεις το κενό σου; Χάρτινο φεγγαράκι, ασημί φεγγαρόφωτο, ερωτικές δουλειές του τρίτου ποδαριού και προπάντων χρόνο! Αγοράζεις χρόνο. Αγοράζεις ρούχα φθινοπώρου με δόσεις και μια πίστωση χρόνου για να τα φορέσεις. Δεν βλέπεις ότι το σώμα σου διαμελίζεται στην αγορά χρόνου. Τρέχει και δεν το φθάνεις. Μουτρώνει, ξινίζει τις εκφράσεις του, γίνεται εκκεντρικό, υπερπραγματικό και εντελώς ασήμαντο.

Εν-τω-μεταξύ για να μην «χάνεις τον καιρό σου» τα ρίχνεις στην γκόμενα απέναντι. Εκείνη ανασηκώνει το κάλυμμα του κινητού της που είναι καθρέπτης. Βουρτσίζει τα μαλλιά της. Παίρνει πόζα και φωτογραφίζεται. Βγάζει ένα κόκκινο κραγιόν και βάφει τα χείλη της. Ξανακοιτάει. Φωτογραφίζεται. Όχι, δεν είναι τέλειο. Διορθώνει το μακιγιάζ. Ξαναβάζει… ξαναβγάζει…

 Ένας ίλιγγος την τυλίγει. Ο ίλιγγος του αλάθητου.

Της έχει συμβεί. Σου έχει συμβεί. Αλλά συνεχώς ξορκίζεις το σφάλμα για να μην σου συμβεί. Να μην σου πέσει, να μην πάθεις κανένα ατύχημα, να μην… Θέλεις να της στείλεις ένα «γράμμα» αλλά το κλεμμένο γράμμα είναι ο ίδιος ο  φαλλός. Συνεχώς χώνεται ανάμεσά σας. Δεν τον λες με το όνομά του. Είναι η μπάρα ανάμεσα στο σημαίνον και στο σημαινόμενο. Έτσι σου έχουν πει. Το εμπόδιο στην σχέση σας. Το παιχνιδάκι της φαντασίωσης…

«Άστα αυτά τα ψυχαναλυτικά μωράκι μου. Έλα, πες μου… Τι φοράς τώρα;»