Αν δούμε τον
άλλο σαν αντικείμενο και τον ζυγίσουμε με το μάτι για να δούμε πόσα θα
κερδίσουμε αν του κάτσουμε είναι πουτανιά αλλά πλέον αυτό θεωρείται μια
καθωσπρέπει ηθική του κέρδους. Αν μπείτε σε αυτόν τον λαβύρινθο έχετε βγάλει
εισιτήριο για το λούνα πάρκ του τρόμου μαζί με τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν
ποτέ. Θα μπείτε σε κυκλικούς στροβίλους φτιαγμένους από τόσες χρονικές
περιστροφές όσες είναι και οι ανταλλαγές σας. Αυτός είναι ο χρόνος του
λαβυρίνθου. Είναι ο χρόνος μιας χαμηλής πτήσης πάνω στον χρόνο της κάθε
μικροσυναλλαγής για σεξ, χρήμα ή προϊόντα που ικανοποιούν μόνο ανάγκες. Ο
οποιοσδήποτε και να μπει στη θέση του οποιουδήποτε θα παραχθεί η ίδια απόλαυση.
Αυτό λέει η κοινή λογική. «Όλοι τους είναι μαλάκες…» «όλες τους είναι
πουτάνες», και πάει λέγοντας. Όλα παίρνουν την όψη της ανάγκης για ικανοποίηση
και της αναπαραγωγής συμπτωμάτων.
Το καταφύγιο
των συμπτωμάτων, όπως σας λέω συχνά, φιλοξενεί και από ένα πτώμα, όχι εντελώς
συμπτωματικά και συγχρόνως δείχνει με πολλαπλά βελάκια προς τον τόπο του εγκλήματος.
Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, αφού γεννηθεί χρειάζεται άμεσα να αναστηθεί γιατί
γεννιέται ήδη «νεκρό» ή το απονεκρώνουν. Κάπως έτσι απονεκρώθηκε και η libido αφού κατά τον Freud προχωρούσε από το στοματικό στο
πρωκτικό και από το πρωκτικό στο φαλλικό στάδιο. Κάπως έτσι αργότερα είδα
κλινικά να ενώνεται το στοματικοπρωκτικό και να συνδέεται σε μια μόνο τρύπα! Στην τρύπα του φύλου που την
βλέπουν σαν τρύπα είτε πρόκειται για αγοράκι είτε για κοριτσάκι. Η αγάπη, ο
έρωτας, έχει καταντήσει ένα τρύπιο εκμηδενισμένο άφυλο πράγμα στο οποίο
μπαίνουν για να πάρουν μάτι και δεν ξαναβγαίνουν. Και εδώ αρχίζουν τα παράξενα.
Το φύλο μπαίνει στην φαντασίωσή τους σαν αποθήκη συσσώρευσης πρωκτικών
υπολοίπων «κάνε!», «δράσε!», «κάνε σαν να κάνεις…» κ.λπ. Γίνεται και χωματερή
διεγέρσεων, εντάσεων, προσμίξεων και κόβεται μαχαίρι η ερωτική επιθυμία που
πάει πέρα από το σεξ. Τότε είναι που η τρύπα μετατοπίζεται πάνω σε όλο το σώμα.
Το σώμα αποκτά διάτρητη όψη, μεταλλάσσεται σε άπειρες μορφές και πεθαίνει.
Για να δούμε
λίγο τι συμβαίνει στα παιδιά…
 |
| photo gianpal333 |
Ένα καλό
κοριτσάκι στο Δημοτικό, πασχίζει να κρυφτεί από το Μάτι που σαρώνει το ύψος
της. Είναι κοντή αλλά το Μάτι της δασκάλας την κάνει να αισθάνεται νάνος. Για
κακή της τύχη βγάζει και σπυράκια ακμής. Ο θυμός της φουντώνει αλλά μόνο το
δέρμα κρατάει τα ίχνη του θυμού που εξωτερικεύεται με φόβο. Είναι καλό
κοριτσάκι με στρουμπουλά ποδαράκια, κατσαρά μαλλιά και γλυκό χαμόγελο. Αν
δείξει τον θυμό της θα την πουν «κακό κορίτσι». Μπαίνει λοιπόν στο παιχνίδι
χωρίς να ρωτήσει «ποιο είναι το παιχνίδι;» και «ποιοι είναι οι κανόνες του
παιχνιδιού;». Γελάει με τις κακίες που της λένε και αυτοσαρκάζεται για να
γελάνε οι άλλοι. Η μαριονέτα είναι πια στο ρόλο που την έβαλαν να είναι. Από
μέσα κλαίει και από έξω γελάει. Αυτή είναι η διαίρεση που δεν αφήνει υπόλοιπο.
Μόνο την σχίζει στα δυο, την διαμελίζει και την κάνει καρτούν. Και τα άλλα
παιδάκια είναι καρτούν. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους για να
βγάλουν από αυτό το «δούλεμα» το κέρδος της παρέας. Στραπατσάρουν την εικόνα
τους, διεισδύουν στην εικόνα των άλλων, τραβολογιούνται, πετάνε μπηχτές,
καρφώματα, σφυριά, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη αρκεί να μην τους διώξει η παρέα
και μείνουν ορφανά στους πέντε δρόμους. Αν κάποιος αντιδράσει με αυτή την ηθική
του κέρδους κακιώνουν.
«μα είναι
ένα παιχνίδι!» λένε μορφάζοντας.
Έχουν
συνηθίσει να είναι ηθικά αντικείμενα πολλαπλών χρήσεων.
