Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

 Σε μαθαίνουν από το νηπιαγωγείο ακόμη ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχεις. Σε παρκάρουν σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης χωρίς καμία δημιουργία ή παιχνίδι. Σε μαθαίνουν αργότερα δημιουργική γραφή και ξεχνάς κάθε δική σου γραφή, εγγραφή, εικόνα, λόγο και αίσθηση της ζωής. Κι εσύ, εξόριστος από εσένα, το μόνο που ζητάς συνεχώς είναι να κατέχεις κάτι ή κάποιον για να καμουφλάρεις την ανυπαρξία σου. Να μην φανεί ότι δεν υπάρχεις κάτω από τα «ρούχα» της δήθεν γνώσης που σου φόρεσαν. Αργοπεθαίνεις από έλλειψη οξυγόνου (πνοή ζωής) και μαθαίνεις να ζεις στο κενό πασχίζοντας να το γεμίσεις με επιβίωση. Κάνεις και ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια και αυτή η επανάληψη αντί να σε νανουρίζει αυνανιστικά σου ανοίγει τον ίλιγγο της έλλειψης. Το κύριο σημαίνον, ψυχαναλυτικά, είναι πια ο ζεστός κόρφος του Οιδιπόδειου συμπλέγματος που δεν ελευθερώνει την επιθυμία αλλά την ξαναεγγράφει σαν έλλειψη! Και τότε η θεραπεία συμπίπτει με την βολή της αρρώστιας. Αυτός ο τρελός φαύλος κύκλος είναι πια ο χιλιοτραγουδισμένος ευνουχισμός. Ούτε το λακανικό αντικείμενο μικρό α μπορεί να σε κάνει πια να επιθυμείς γιατί είναι άλλο ένα φάντασμα που πλανιέται στον ψυχαναλυτικό ορίζοντα, όχι σαν αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας, αλλά σαν αντικείμενο απόλαυσης. Όταν το κυνηγάς, χωρίς να ξέρεις τι κυνηγάς, και τρέχεις και δεν φτάνεις, δεν πρόκειται για επιθυμητική ροή αλλά για ενορμητική μηχανή απόλαυσης. Όλα αυτά τα πυροτεχνήματα με τα αερικά των αντικειμένων (μικρό α-μερικά αντικείμενα ενόρμησης) στα οποία θυσιάστηκαν γενιές και γενιές ψυχαναλυτών μου θυμίζουν μικρά ειδώλια θεοτήτων και περιφραγμένες σέκτες πιστών που τα υπηρετούν. Τροφοδοτούν το σύμπτωμα με σύμπτωμα και τώρα  το σώμα βγάζει ποικιλία συμπτωμάτων που δεν υπήρχαν πριν. Αναπαράγει τα σφάλματα και τα συμπτώματα που του φόρτωσαν και τα κουβαλάει με ηθική αδράνεια μέχρι θανάτου. Οι φωνές διεισδύουν στα αυτιά που δεν έχουν φραγή ήχου και τρέχεις στον γιατρό για να τα ξεβουλώσει. Τα αυτιά βιάζονται και δεν σε νοιάζει.

Ακούς και φαντασιώνεσαι μόνο…

photo gianpal333

 Ένα τσιμπιματάκι άγχους σε ξυπνάει «αχ, αγχώθηκα…» σαν τσίμπιμα κουνουπιού κάθε τόσο και μετά έρχεται το πλάκωμα στο στήθος και τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά με φωτιά. Ρίχνεις ταφόπλακα στην καρδιά, σκληραίνεις και βαραίνεις. Δεν το λέει η καρδιά σου να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου και να περπατήσεις. Μετά δεν υπάρχουν πια ούτε πόδια ούτε χέρια. Μουδιάζουν, παραλύουν και ένα χέρι/μέγγενη πιέζει τον σβέρκο και σφίγγει χαμηλά τον αυχένα. Η επόμενη κίνηση διαφυγής είναι να φορέσεις τα γυαλιά ηλίου σου στο καταχείμωνο για να τα βλέπεις όλα σαν σε ταινία μέσα από τα ματογυάλια σου. Ενώ παρατηρείς και την παραμικρή απειλητική λεπτομέρεια εξ’αποστάσεως, μέσα από τα γυαλιά, τα τζάμια, την οθόνη του υπολογιστή σου, ανακαλύπτεις έντρομος ότι παρόλες τις προφυλάξεις σου δεν υπάρχεις.

Είσαι παντού και πουθενά αλλά… δεν υπάρχεις.

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Πως διεισδύει ο ένας στον άλλο χωρίς καν να το σκεφτεί λιγουλάκι; Με τον φαλλό της ενσυναίσθησης, των πληροφοριών, του ελέγχου του χρόνου και των κινήσεων, με βρεφικές αδηφάγες ανάγκες που μεταφράζονται σε άπειρα «σ’αγαπώ» και κολλούν στο στόμα σαν τσιρότα. Εδώ η Εύα προπορεύεται ξυπόλητη στα αγγούρια μια που τον φαλλό της γνώσης της ενσυναίσθησης τον έχει ήδη πιο μακρύ. Η ευσεβής Εύα που έχει Θεό πίσω της αλλά όχι άντρα, δίνει τα παιδιά της στην εκκλησία για να μην τα χάσει ποτέ και διαιωνίζει την ίδια διαστροφική τριάδα για πάντα «μάνα με το θεό και παιδί». Που αλλού έχει τον φαλλό; Στο μάτι!(αυταρχικό, υπεροπτικό, ψυχρό βλέμμα) που «κάνει σαν» να βλέπει με ενσυναίσθηση. Η λεγόμενη ενσυναίσθηση είναι η πιο μεγάλη διαστροφή με σφραγίδα Φιδιού κολοβού. Σου λέει ότι επιβάλλεται να παίρνεις τη θέση του άλλου! Να γίνεσαι ο άλλος, να μπαίνεις στο πετσί του, να διεισδύεις στις σκέψεις του και όλα αυτά με την ευλογία του Φιδιού/Θεού. Για να πάμε λίγο στην Γένεση…

 

photo gianpal333

Α)Η Εύα τρώει…(τρώγεται να του δοθεί για να τον έχει)

Β) Δίνει στον Αδάμ…(την παίρνει σαν φαγώσιμο, την ξέρει ήδη)

Γ) Ο Αδάμ την γνωρίζει σεξουαλικά.

Όταν θα κληθεί ο άντρας να αφήσει τον πατέρα και την μάνα του (το πολύτιμο Οιδιπόδειό του) και να ενωθεί, να προσκολληθεί σε μια σάρκα με την γυναίκα του, δηλαδή να γίνει και πάλι άνθρωπος (Αδάμ/Εύα) και όχι φαγώσιμο είδος, δεν ξέρει πώς να το κάνει. Η ενσάρκωση διαρκώς του διαφεύγει. Τι σημαίνει «οστό από τα οστά» και «σάρκα από την σάρκα» που της είπε, δεν ξέρει. Προτιμάει τώρα που την ξέρει ήδη να την μάθει ακόμα καλύτερα. Απέξω και ανακατωτά. Να ελέγχει τον χρόνο της, τις κινήσεις της και αυτή του ανταποδίδει το ίδιο. Έγιναν και οι δυο ίδιοι και γαμιούνται χωρίς να αγαπιούνται αλλά δεν τους πειράζει.

Όσο όμως και να «κάνουν σαν» να είναι Ένα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς. Τα αντικείμενα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς! Γι’αυτό μπαίνουν στο Εμείς (λεωφορείο, κόμμα κτλ,) παίρνουν τη θέση κάποιου άλλου, το σώμα του, το φύλο του, χαπακώνονται και κοιμούνται βαριά χωρίς όνειρα ή γίνονται αυτοκόλλητα σε μια σύνθεση τερατώδη (μαμαδοκόρη, μαμαδομπαμπάς κτλ,) ή γίνονται φορείς του Εμείς και στο τέλος της γραμμής (αφετηρία-κέντρο-τερματικός σταθμός) ξορκίζουν τον θάνατο των αντικειμένων για να επαναληφθεί η ίδια θανάσιμη διαδρομή. Και ενώ «κάνουν σαν» να μην πεθαίνουν με τίποτα το υποκείμενο «πεθαίνει» με την βιβλική έννοια. Κοιμάται με τα μάτια ορθάνοιχτα όλη μέρα, σωπαίνει, βουβαίνεται, τρέμει όταν πάει να μιλήσει, είναι εξόριστο και άστεγο αλλά είναι το μόνο που θα ζήσει…όταν γεννηθεί…

Είναι το μόνο που όντως βλέπει…τα τυφλά σημεία του.

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ-ΚΙΝΗΣΗΣ…

Ο Deleuze έλεγε ότι αν υποκαταστήσεις την εικόνα με ένα εκφερόμενο της αφαιρείς την κίνηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Έχουμε γεμίσει εικόνες-δράσεις χωρίς καμία κίνηση και η σύγχυση εικόνας/αντικειμένου δεν αφήνει να ξεχωρίσεις ποιος είσαι, τι κάνεις και που βρίσκεσαι.

Τρέχεις για να καλύψεις τον νεκρό σου χρόνο με κάθε λογής άσκηση και ασκητική που καταλήγει σε όργια και αντί να τον αναστήσεις τον νεκρό σου τον σκοτώνεις ξανά και ξανά. Μετά, επειδή περνούν τα χρόνια, σε πιέζουν για παιδάκια-κατοικίδια, να συνεχίσεις κι εσύ μια γραμμή παραγωγής αντί για μια γραμμή (ροή) επιθυμίας. Ποια είναι τα διαστροφικά συμπτώματα αντικειμένου στις μέρες μας;

Α) τα παιδιά έρχονται πρώτα σαν «υψηλό αντικείμενο» των γονιών τους με σκοπό να τους σώσουν…και γίνονται πρόωρα οι γονείς των γονιών τους.

Β) οι μανάδες τους γίνονται οι Γυναίκες με τα κρυφά αρχίδια που επενδύουν στην εικόνα του παιδιού τους για να ξεμπλοκάρουν την δική τους.

Γ) οι μπαμπάδες τους γίνονται βρέφη που διψάνε για βυζί αλλά δεν έχουν στύση πέους ούτε στύση λόγου.

Όλοι είναι κατατρεγμένοι από το Οιδιπόδειο πλέγμα θανάτου και όχι από ένα απλό σύμπλεγμα. Τους κυνηγάει μια παγωμένη χρονοεικόνα-αναπαράσταση στον καθρέφτη. Να συντηρήσουν ό,τι σφάλμα βρήκαν από τις προηγούμενες γενιές, να το απαρνηθούν, να το απωθήσουν και να το μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές. Το «παίρνουν πάνω τους» το σφάλμα γιοί και κόρες, και το δείχνουν εδώ κι εκεί κρύβοντάς το ταυτόχρονα με εκλογικεύσεις και θεωρίες. Αρρωσταίνουν από αυτό, πεθαίνουν από αυτό και πάλι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε…

Η παγωμένη εικόνα που τους στοιχειώνει δεν είναι μια κρούστα που συντηρεί ένα νωπό τραύμα που πρέπει να μείνει κατεψυγμένο για να μην αποψυχθεί και πονέσει ή να μην χαλάσει ή να μην βρωμίσει… Ακόμη και μέσα στη ζωή του Freud βρίσκουμε τα υπολείμματα αυτής της μερικής απόψυξης που σχετίζονται με τα κρυφά σφάλματα-παραστρατήματα του πατέρα του. Τα κρυφά συμβάντα της ζωής του Jacob Freud, που όλο και κάπου είχε πάρει το αυτί του μικρού Freud, τα συνέχισε και ο ίδιος...

Βλέπεις;

Δεν βλέπεις καν…

Ο Freud υπέθεσε ότι θα κριθεί για τα κρίματά του πατέρα του στη μέλλουσα κρίση για πάντα! Πρέπει να τον σώσει επειγόντως!

«Πως;»

Με μια, τουλάχιστον, κρίση άγχους ή κρίση πανικού, για να τον λυπηθεί ο Θεούλης και να μην κριθεί ο ίδιος για τα σφάλματα του πατέρα του. Θα κριθεί βέβαια κι αυτός αλλά πιο επιεικώς μια που δεν έζησε ποτέ με όλες αυτές τις κρίσεις που τον βρήκαν στην ζωή του. Ή θα τον σώσει εγκαταλείποντας νωρίς τις ηδονές του σεξ και ψάχνοντας την ασκητική του πνεύματος στην ψυχανάλυση.

Έτσι όμως όπως θα του έλεγε και ένας αναλυόμενος, «έβαλε το ένα πόδι πάνω στον τοίχο, έβαλε και το άλλο και έπεσε…»

photo gianpal333

Ο ΝΕΟΣ ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΗΣΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ

Η διπλή όψη είναι πολύ της μόδας. Απέξω Λάιος και από μέσα Οιδίποδας. Τα πόδια τρυπημένα στους αστραγάλους και δεμένα με ιμάντες είναι το σύμπτωμα στο σώμα της κάθε Θήβας όπου δεν έχει τόπο να σταθείς. Ο νέος Οιδίποδας, όπως και ο παλιός, είναι ένα παιδί εκτός τόπου και χρόνου. Χαμένος στην αναπαράσταση του καθρέφτη του, παραγνωρισμένος, βιασμένος, με μοναδικό όνομα το όνομα του συμπτώματος που κατασκεύασαν για αυτόν (πρησμένα πόδια), παραγνωρίζει κι αυτός μέσα από τις άδειες κόγχες των ματιών του ό,τι κι αν δει και τρέχει να πιάσει την όποια θεσούλα αδειάσει για να έχει ένα τόπο να σταθεί. Βγάζει τα μάτια του και τιμωρεί τον εαυτό του για το σφάλμα κάποιου Άλλου που έμεινε ατιμώρητος. Πηδάει και σκοτώνει στα τυφλά ενώ συγχρόνως επενδύει στα πρησμένα του πόδια και το πρήξιμο όλο και ανεβαίνει πιο ψηλά καθώς αφήνεται να του «τα πρήζουν» συστηματικά… Αυτή η επένδυση άρχισε πολύ πιο πριν. Η πρώτη χορηγός και επενδύτρια πάνω του ήταν η μάνα του. Κάθε χρόνο του πλήρωνε μια περιουσία για να πάρει μεταπτυχιακά ενός έτους. Κάθε φορά που πλησίαζαν οι εξετάσεις ευχόταν να αρρωστήσει αλλά δεν αρρώσταινε ποτέ. Ήταν πολύ άτυχος. Έπαιρνε άριστα και πτυχία αλλά η χορηγός του δεν χόρταινε επιτυχία με τίποτα.

«Κι άλλο! Μπορείς και καλύτερα…!»

«Δεν μπορώ…θα σκάσω! Πνίγομαι…»

«Τεμπέλη! Κι αν αργότερα δουλεύεις εικοσιτετράωρα, έχεις οικογένεια και πέντε παιδιά τι θα κάνεις;»

«Γιατί να δουλεύω εικοσιτετράωρα;»

«Ηλίθιο είσαι παιδάκι μου; Με τόσα πτυχία θα δουλεύεις πιο πολύ από τους άλλους και θα κάνεις περιουσία. Όταν φτάσεις στα πενήντα θα δουλεύεις λίγο λιγότερο και θα έχεις αμύθητα πλούτη!»

Η φυλακή της γνώσης τον τύλιξε σε μαύρα σκοτάδια. Έπρεπε να αποδράσει αλλά πως; Όλο του το σώμα βρισκόταν σε αποσύνθεση. Έψαχνε να βρει τρόπο να το σκάσει από την μάνα του αλλά της χρωστούσε πολλά λεφτά και τον χρέωνε και για το μέλλον του. Ήταν σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από την τράπεζα. Γινόταν; Δεν γινόταν…Η μόνη λύση ήταν να βγάλει ένα σύμπτωμα και να κρυφτεί μέσα του σαν πτώμα. Πρήστηκε το στομάχι του και άρχισαν καούρες και φουσκώματα μαζί με μουδιάσματα σε όλο του το σώμα. Το ίδιο βράδυ πετάχτηκε τα μεσάνυχτα στον ύπνο του με τα συμβόλαια θανάτου να στοιχειώνουν την σκέψη του. Παντού έβλεπε μπαμπούλες και dead line και οι σκιές τους γίνονταν γιγαντιαίες στα μάτια του. Την πάθαινε σαν τα μικρά παιδιά που βλέπουν κάτι μικρό και το κάνουν τεράστιο στην φαντασία τους. Ένα τραπεζάκι γίνεται μεμιάς σωστός γίγαντας…

photo gianpal333

Αντί για την Ιοκάστη άρπαξε από το λαιμό το εμφιαλωμένο μπουκάλι με το ρευστό δηλητήριο που έχει πάντα πάνω στο γραφείο του και άρχισε να πίνει. Έβγαλε και τα παπούτσια του γιατί τον πίεζαν στους αστραγάλους. Έσκυψε και είδε ότι ήταν πολύ πρησμένοι. Κατέβασε μονορούφι τον πόνο και την ντροπή και αντί να χύνει προς τα έξω καυτά δάκρυα αφέθηκε να χύνει προς τα μέσα υγρό πυρ…

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

«Δεν μπορώ μόνη μου/μόνος μου…»

Αν ο γκόμενος, δεν καλέσει μια μέρα ανοίγει χρονικό χάσμα απροσπέλαστο. Ένα αδηφάγο μωρό πεινάει για αγάπη. Ένα κενό χρόνου κάνει λούπα. Κλωθογυρίζεις αέναα γύρω του. Μια μηχανιστική επανάληψη από το ίδιο στο ίδιο πενθεί τον χαμό του ενώ τον έχεις ακόμη ανάμεσα στα σκέλια σου. Σου λείπει το μπιμπερό σου (γλωσσόφιλα), η αγκαλιά του (γλυκόλογα), το χέρι που χουφτώνει (ομφάλιος λώρος) και μια γκρίνια ζαρώνει το σώμα που μαραζώνει στο Οιδιπόδειο και παλινδρομεί ολοταχώς προς την μήτρα και τα γνώριμα υγρά της. Δεν βλέπεις ορίζοντα γιατί πέφτεις στην παθητική αδράνεια του «να αγαπιέμαι...». Δεν «πέφτεις» στην αγάπη. Στέκεσαι ολόρθη, φαλλική και μαρμάρινη και πασχίζεις να αγαπηθείς και να λατρευτείς με τελετουργικό πάθος.

«Είσαι αυτό που δεν είσαι ακόμη…»

Ο πόνος έχει γίνει μια φαλλική σεξουαλική απόλαυση για δυο τουλάχιστον. Βουλιάζεις στα μορφώματα του ασυνειδήτου και κλαίγεσαι με το παραμικρό. Νιώθεις την ανεπάρκεια της ύπαρξής σου σαν στέρηση και απελπίζεσαι. Επιθυμείς να επιθυμήσεις κάτι αλλά τίποτα… Η επιθυμία της επιθυμίας γίνεται βραχνάς και σε κάνει να νοσταλγείς «τρύπες» και «φαλλούς» και να μελαγχολείς για το μη χείρον βέλτιστο. Φοβάσαι να επιθυμήσεις το άγνωστο που θα έρθει αναπάντεχα από «πίσω» σου, από την πίσω όψη της καρδιάς σου…και αγωνιάς…

Ο Lacan σφάλλει όταν νομίζει ότι η αγωνία προκαλείται από αυτό που έρχεται κατάματα πάνω σου. Όταν ένα πρόσωπο ή το ίδιο το Πράγμα έρχεται τόσο κοντά σου δεν αγωνιάς. Δεν προλαβαίνεις ούτε καν να αγχωθείς. Τα χαρακτηριστικά του διαλύονται μέσα στα δικά σου σε μια σύγχυση που φέρνει στην επιφάνεια το τυφλό σημείο και μια θολούρα ομίχλης. Η ασυνείδητη εικόνα σου μπερδεύεται με το σωματικό σου σχήμα και σε συνθλίβει μια σμίκρυνση σε διαστάσεις σημείου. Μπορείς να γίνεις ένα δάκρυ και να πνιγείς στα ρηχά. Μπορεί να πάλλεσαι στις φωνητικές χορδές σαν μακρόσυρτο κλάμα ή να καίγεσαι σένα πυρακτωμένο μάτι χωρίς βλέμμα. Όλα αυτά από έρωτα σένα πεινασμένο στόμα/στόμιο, που χάσκει μονίμως ανοιχτό. Η ανάγκη σε κάνει πουτάνα. Η ανάγκη της κοπέλας να φάει τον εραστή της, της δίνει σουβλιές στο στομάχι αλλά αυτή το σφίγγει με μια ζώνη αγνότητας και κάνει μέση δαχτυλίδι. Τα δόντια της δεν μασάνε. Τα ούλα καταρρέουν και όπου να’ναι θα πέσουν κι αυτά. Σε λίγο θα είναι και φαφούτα όπως η γιαγιά της. Η μητρική γιαγιά τσιμπούσε τις ρώγες των κοριτσιών και τις έστριβε μέχρι να ουρλιάξουν από πόνο. Τόσο άχτι τις είχε. Ήθελε οι εγγονές της να φτιάξουν μαστάρια αγελάδας για να παράγουν γάλα για τα παιδιά τους. Βίαζε το παιδικό τους στήθος κι εκείνο από τον φόβο της διείσδυσης που είχε ήδη υποστεί γινόταν σανίδα και πλάκα. Μια λεία επιφάνεια χωρίς τίποτα για να τσιμπήσεις.

Κανένα φαλλικό, μητρικό ή πατρικό υποκατάστατο δεν μπορεί να ικανοποιήσει την επιθυμία να είσαι «Εσύ αυτός που Είσαι…!» και να μην πεθαίνεις από την πείνα. Στο σημείο αυτό θα διαφωνήσω και με την Dolto. Για να βγούμε από το αδιέξοδο δεν αρκεί να μετουσιώσουμε τις ενορμήσεις και να πούμε στα παιδάκια ότι όταν μεγαλώσουν θα βρουν άλλους ενήλικες για να τους παντρευτούνε και να κάνουνε μαζί τους παιδιά. Το μόνο που συμβαίνει όταν θεραπεύονται μετά από αυτή την αναλυτική εκφορά είναι ότι απωθείται το «πτώμα» του συμ-πτώματος και μεταλλάσσεται σαν transformer σε άλλη τοπολογία του σώματος στοιχειώνοντας σωματικό σχήμα και ασυνείδητη εικόνα σώματος. Όταν τους βάζεις μια αναπαράσταση μελλοντικής «αιμομικτικής» οικογένειας με άλλους πρωταγωνιστές και κομπάρσους δεν επιλύεται το Οιδιπόδειο, ούτε μπαίνεις στον συμβολικό ευνουχισμό, απλώς απωθείται και αναδιπλασιάζεται εμπεριέχοντας και την παλιά σου «αιμομικτική» οικογένεια. Τα συμ-πτώματα των παιδιών εξαφανίζονται στην παιδική ηλικία για να επανεμφανιστούν δριμύτερα αργότερα… Μεταθέτεις τον παρθενικό υμένα για μια γενιά μετά. Ταπώνεις τα στόμια και τις ερωτογενείς σου ζώνες και σε ζώνουν τα φίδια του πόνου. Κάθε ομφάλιο αντικείμενο θα είναι η αντανάκλαση του πορτραίτου σου στον κατοπτρικό σου καθρέφτη. Δεν θα την βγάλεις καθαρή με μπιμπερό, ή τον αντίχειρα στο στόμα και τρέχοντας προς την μήτρα, ούτε με την μετουσίωση που θα σε βγάλει σένα Υπερυψωμένο Οιδιπόδειο.

photo gianpal333

Θα ξαναπεράσεις ιχνηλατώντας τα ίδια ίχνη αν θέλεις να εκβάλλεις στην Γη της Επαγγελίας που ρέει μέλι και γάλα, δηλαδή επιθυμητική ροή, χωρίς να γραπώνεσαι από την ρώγα της μαμάς σου ή να προσμένεις μια ζωή τον φαλλό του μπαμπά σου.

Ο ΣΑΔΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ

φωτο gianpal333

«Οι άλλοι μπαίνουν μέσα μου…». Ακούτε σ΄αυτή την φράση το κάλεσμα της μήτρας; Το κάλεσμα είναι υπόκωφο και συγχρόνως εκκωφαντικό. Αν δεν το ακούτε ίσως σας έχει ήδη καταπιεί μια μήτρα με ομφάλιο λώρο και ατροφικό πλακούντα. Η ενοχή κουβαλάει στην ουρά της τον ομφάλιο λώρο της αλλά δεν έχει ομφάλια τομή για να αρχίσει να έχει και σωματικό σχήμα. Γέρνει μονόπαντα. Είναι ξινή, σαδιστική και σαγηνευτική. Αν είσαι ένοχος την βγάζεις καθαρή. Μαθαίνεις να παθαίνεις και δεν πιστεύεις πια στην έξοδο από τα βάσανα και τον πόνο σου. Φτιάχνεις τις δικές σου μήτρες και μπαίνεις μέσα τους. Αυτός ο ομφάλιος λώρος της ενοχής, όπως το περιλαίμιο στα σκυλάκια, μπορεί να γίνει η διαδυκτιακή σου σύνδεση, η ομάδα, το κόμμα, η θρησκευτική ή ψυχοθεραπευτική σέκτα, η οικογένεια που εξ-ίσταται με οιδιπόδεια συμπλέγματα στον εργασιακό σου χώρο, η σχέση σου που αναπαριστά έναν δικέφαλο μαμαδομπαμπά που κάτι σου θυμίζει, η δουλειά του ποδαριού που γίνεται δουλεία, μπορεί να γίνει ακόμα κι αυτό το σπαρακτικό κλάμα που αναβλύζει από τα μάτια σαν λεπτή μύξα και κυλάει στα μάγουλα ενώ στην πραγματικότητα κλαίνε τα αυτιά!

«Κλαίνε τα αυτιά;»

«Δεν το ήξερες; Ιδρώνουν από ντροπή και κλαίνε από ενοχή»

«Οι άλλοι μπαίνουν από τα αυτιά;»

Η δίοδος είναι στενή αλλά πάντα ανοιχτή στο να σας χύσουν από τα αυτιά υπερεγωτικά μοντελάκια σωστής δυαδικότητας. Σας χύνουν ανήκουστες εντολές για να είστε υπάκουοι και συμβατοί ως προς το σφάλμα και την συνενοχή. Ένα σφιγμένο χαμόγελο κυρά-δασκάλας με σαδιστικό επίχρισμα καλοσύνης προβάλλει στα παιδάκια τόνους ενοχής. Το ενήλικο παιδάκι παίρνει αγκαλίτσα την ενοχή γιατί φοβάται τις αστραπές και τους κεραυνούς στην έρημο του Πραγματικού και κάτω από τα πουπουλένια του σκεπάσματα μαλ(θ)ακίζεται…

Ξεχειλώνεις κι εσύ τον πόνο σου για το κακό που σε βρήκε ενώ ήσουν τόσο αθώα ένοχος και υπάκουος και τα ρίχνεις στην κακή σου μοίρα. Γίνεσαι ακόλουθος ενός υπερτροφικού Εγώ-Εμείς(αδιαφοροποίητου) και σκοτώνεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου που δεν έχει καν γεννηθεί στον λόγο. Σου διαφεύγει η ζωή και σου φέρνει εμετό η επιβίωση. Τώρα δεν ακούς τίποτα πια. Η ακουστική οδός έχει φράξει από θυμό και ενοχή και ξεφυσά βγάζοντας ατμούς από τα αυτιά.

«Με γαμάνε από τα αυτιά. Αυτό είναι!»

«Ναι, Αλίκη. Αυτό είναι!»

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ FREUD

φωτο gianpal333

Εκτός από την φοβία των τρένων, την θολή αναπαράσταση μιας μητέρας γυμνής μέσα στους ατμούς( που τον παραπέμπει στις ψυχές που καίγονται στην κόλαση), ο φόβος του είναι ο φόβος να πιστέψει σε αυτό που είδε και άκουσε από τις υστερικές γυναίκες. Αυτό λέγεται απάρνηση με ψυχαναλυτικούς όρους. Είναι ο φόβος της διείσδυσης που συγκαλύφθηκε με το άγχος του ευνουχισμού. Είναι η απειλή «θα στο κόψουν!» αντί για τον φόβο «θα σε διαπεράσουν!» με βλέμμα, λόγια και νεύματα. Στην ψυχανάλυση ακούω συχνά τους αναλυόμενους να παραπονιούνται για βιασμό!

«Κάποιος μπήκε μέσα μου…!» ή «οι άλλοι με διαπερνούν…!» Δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια, όπως έκανε ο Freud  όταν 11 μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα του (21 Σεπτέμβρη 1897) απαρνήθηκε την θεωρία των νευρώσεών του (την neurotica του), και να μην δω αυτό που βγάζει μάτι… ότι ένα διεισδυτικό-σαγηνευτικό βλέμμα ενηλίκου διαπερνά το λεκτικό και δερματικό περίβλημα του παιδιού στο Πραγματικό. Η πρώτη τοπική του Freud ήταν η θεωρία της σαγήνης  των υστερικών γυναικών από τον διαστροφικό Δον Ζουάν  πατέρα, που είναι ένοχος για τα συμπτώματα της κόρης. Βέβαια η σαγηνευτική διείσδυση ισχύει και για τα δυο φύλα. Μπορεί να γίνει χωρίς να αγγίξει κανείς κανένα. Με ένα «βλέμμα που χουφτώνει» εξ αποστάσεως!

«Με βιάζουν  και βιάζομαι….!» Σε βιάζουν και βιάζεσαι και από μόνος σου να βιαστείς για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως προς τον «βιασμό» σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στην χώρα της προσποίησης και των ομοιωμάτων του εαυτού σου.

Ούτε σε αυτό μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια όπως έκανε ο Freud  με την Κατερίνα (Μελέτες για την υστερία). Το 1924 συμπληρώνει κάτι που απέκρυψε όταν συνέβη… «Τώρα που πέρασαν τα χρόνια μπορώ να παραβιάσω το απόρρητο και να προσθέσω ότι η Κατερίνα δεν ήταν η ανιψιά αλλά η κόρη του πανδοχέα…» μας λέει ο Freud. Η Κατερίνα καταλήγει σε αίσθημα ασφυξίας και υστερικούς εμετούς γιατί την πνίγει ένας «κόμπος στο λαιμό», θα σας έλεγα, και δεν μπορεί να χωνέψει αυτό που της συνέβη. Ο πανδοχέας μπήκε στο δωμάτιό της και προσπάθησε να την σαγηνεύσει με αυτά τα λόγια που τα ανέφερε στον Freud: «Σκάσε ανόητη! Δεν ξέρεις τι καλό που είναι!...»

Εκείνη τον απωθεί. «Άσε με να κοιμηθώ!»

Αργότερα τον πιάνει με την ξαδέρφη της στο πανδοχείο. Η συνενοχή του Freud στο «κρύβε λόγια» είναι ότι ανακαλύπτει «ξαφνικά» ότι οι υποτιθέμενοι σεξουαλικοί τραυματισμοί δεν είναι τίποτα άλλο από υστερικές φαντασιώσεις…!

Μόνο που μια αμυδρή εικόνα τον κεντρίζει πότε πότε σαν καρφίτσα…Μια ασυνείδητη ενοχή που σκάει σαν αμοντάριστη σκηνή από ταινία και δεν την καθησυχάζει ο μύθος του Οιδίποδα που επινόησε για να την κρύψει.

«Δεν θέλω πια να ταξιδεύω…» λέει ενοχικά ο Freud στον  Fliess  τον Μάιο του 1897 και ακινητοποιείται με το πούρο στην πολυθρόνα του.

ΤΟ «ΧΕΡΙ» ΣΤΗΝ ΨΥΧΩΣΗ

Ε

φωτο gianpal333

Το «χέρι», το «αιδοίο», το «πέος», το «μαλλί» (κεφάλι της γάτας) ή η «γλώσσα» του σκύλου που είναι μακριά και γλύφει το αφεντικό της, είναι η συσσώρευση μερικών φαλλικών αντικειμένων του Άλλου που ενσωματώνονται στο σώμα του παιδιού. Μόλις γίνουν σάρκα και αίμα του, αρχίζει το περίγραμμα της ασυνείδητης εικόνας να συγχέεται με το σωματικό σχήμα σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι ενορμήσεων.

Το «χέρι» της μικρής είναι «χέρι» καταδότης. Ο μπαμπάς παρακολουθεί την μαμά μέσα από το «χέρι» της μικρής. Το «χέρι» της πρέπει να έχει μάτια. Να βλέπει τις κινήσεις της μαμάς, καθώς την κρατάει «χέρι-χέρι» και να τις καρφώνει στον μπαμπά όταν γυρίζει από την δουλειά του το βράδυ. Έτσι αρχίζει η «πατρική μεταφορά» να γίνεται μεταφορά πληροφοριών σε ένα δίκτυο με κατασκόπους και οικογενειακή μαφία. Η «εικόνα-κίνησης» μένει μετέωρη στο βλέμμα του μπαμπά της. Η μικρή, που έχει συρρικνωθεί σε ένα «χέρι βοηθείας», απαγορεύεται να βγει από το σπίτι χωρίς να είναι η συνοδός της μαμάς της.

Η αιμομεικτική μηχανή που κρύβεται σε κρύπτες ονομάτων έχει πάρει μπρος από την βάφτισή της. Το όνομά της είναι μείξη των ονομάτων των γονιών της. Δυο σε Ένα αδιαφοροποίητο. Μέσα στο όνομά της, αναδιπλασιάζει ο ένας γονιός τον άλλο. Κάθε τόσο μια βροχή εντολών πέφτει καταρρακτωδώς πάνω της.

«Πάχυνες!»

«Θα μας κάνεις ρεζίλι με αυτά τα ρούχα που φοράς!»

Όταν το σωματικό της σχήμα δεν συμπίπτει με το Ιδεώδες των γονιών της υφίσταται μια νέα μορφή ρατσισμού. Πρέπει να ανακαινίσει την μόστρα της. Να δείχνει κομψή και γαμάτη καταναλώνοντας ώρες σε υλικά ανακατασκευής για να κατασκευάζει συνεχώς τον εαυτό της. Η μικρή αχρηστεύει «χέρια» και πόδια. Βουλιάζει σε μια νησίδα ψύχωσης με οπτικοακουστικές παραισθήσεις και έχει ένα μόνιμο χαμόγελο στις άκρες των χειλιών της.

Η μαμά της τρέχει για δίαιτες και έχει πάρει σβάρνα τους γιατρούς. Την πήγε και σε ένα ψυχίατρο. Της είπε ότι ο εγκέφαλός της είναι καθαρός. Της βρήκε όμως βλεφαρόπτωση.

«Η καημενούλα! Πού θα σταθούν τώρα οι ψεύτικες βλεφαρίδες;» αναρωτιέται η φιλενάδα της μαμάς.

Και οι δυο έντρομες ψάχνουν το σώμα τους να δουν μήπως έχουν και οι ίδιες φαλλόπτωση…!