ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ

Πάνω στη σκηνή βάζουν σαν εκθέματα τους ανθρώπους «από δω ο ψυχωσικός…», «από κει ο σχιζοφρενής…». Τους κάνουν παγίδες-ερωτήσεις ξέροντας ήδη τις απαντήσεις. Ο ηθοποιός που κατά λάθος βρέθηκε στο κέντρο της επικαιρότητας, σε ένα από τα project εκπαίδευσης των «ψ», είναι και κομπάρσος μαζί. Κοκκινίζει, σαστίζει, χάνει τα λόγια του και ό,τι πει ή δεν πει επιβεβαιώνει την δομή του. Οι θεατές εκπαιδευόμενοι αντί να χειροκροτούν σημειώνουν πυρετωδώς στα μπλοκάκια τους την κάθε του λέξη, την κάθε σύσπαση μυών, τον κάθε μορφασμό, το κάθε τραύλισμα και εμπλουτίζουν το θεωρητικό τους πλαίσιο στο οποίο θα τον χώσουν με το ζόρι. Χωράει, δεν χωράει.

Οι Gilles Deleuze-Felix Guattari (Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια) προτρέπουν για «γραμμές φυγής». Να επινοήσει ο καθένας τις δικές του. Συμφωνώ. Επιπλέον, θα σας έλεγα, να χαρτογραφήσει ο καθένας τον δρόμο του προς την έξοδο από τους ομόκεντρους-κεντρομόλους κύκλους των σεκτών που κάνουν τους ανθρώπους εκθέματα, προϊόντα και πολύτιμα μερικά αντικείμενα με κόστος την ζωή τους. Η παρουσίαση ασθενών είναι διαχείριση ασθενών. Η ψυχή και το σώμα αποσυναρμολογείται όπως θα γινόταν με κάποιο μηχάνημα, σπάει σε συστήματα ερωτογενών ζωνών, νησίδων αποκλεισμού, τους λείπει το ένα, τους λείπει το άλλο, πρέπει να προλάβουν το τρίτο το μακρύτερο και όλο και γεμίζει το τεφτέρι των «ψ» με νέες κοπές διαταραχών μέσα στις υπάρχουσες δομές.

Τους βλέπετε τους ομόκεντρους κύκλους;

photo gianpal333

Όσο κι αν προσπαθείτε, ούτε ο Lacan το κατάφερε, ο κύκλος δεν εξίσταται. Ο κύκλος πάει από αφετηρία σε τέρμα αργά ή με αυξανόμενη ενορμητική επιτάχυνση μέχρι να γίνει θηλιά και να σας πνίξει. Σας το χρυσώνουν όμως το χάπι για να μην δίνετε σημασία στους κύκλους που σας φέρνουν ίλιγγο και ασφυξία. Απλά να σκέφτεστε την αξιολόγηση, την λειτουργικότητα της απόλαυσή σας, την ταξινόμηση, την ναρκισσιστική προσάρτηση νέων αντικειμένων και πάει λέγοντας…

Στο τέλος καταλήγετε με ένα σύστημα φαντασιώσεων ειδικά για σας. Με ένα ορθοπεδικό μοντελάκι. Ένα κηδεμόνα που σας κρατάει σε ακινησία. Αν έχετε τάσεις φυγής θα σας βγάλουν τρελούς! Ενώ είσαστε ρακένδυτοι και ακινητοποιημένοι κοιτώντας το ταβάνι ονειρεύεστε πακέτα διακοπών. Αλλά κι αυτά είναι εντός του στρατοπέδου. Όλα εντός του τουριστικού συγκροτήματος, οι τρόφιμοι να κόβουν βόλτες σαν ζόμπι γύρω-γύρω και μια παραλία περιφραγμένη ακριβώς απέξω. Ορίζοντας πουθενά…!

O ΤΟΜΕΑΣ ΥΠΕΡΕΓΩ

Ο Τομέας Υπερεγώ δούλευε όλο το εικοσιτετράωρο. Τον στήριζαν οι υποδομές του Όρκου του Ιπποκράτη, οι ψυχίατροι, οι νέες διαταραχές, οι νέες δραστικές ουσίες φαρμάκων, τα εργοστάσια κοπής τρελών, οι υπηρεσίες μαστούρας και οι θυγατρικές τους. Τα κλινικά περιστατικά πήγαιναν και έρχονταν μέρα-νύχτα. Ο Κρατούμενος Π.Ι, ήταν μόνιμος θαμώνας. Το ιστορικό του ήταν γεμάτο με «πρέπει», «μη» και παραβιασμένα «όρια» ασφαλείας. Πότε- πότε τον πήγαιναν σε ανοιχτούς χώρους άθλησης για να αξιολογήσει τα μέλη του και έπειτα τον έκλειναν σε ένα θάλαμο Προσομοιωτηρίου-Γυμναστηρίου για να δουλέψει τους μύες του καλύτερα. Μόλις πονούσε κάποιο γόνατο, ένας ώμος ή η μέση, μια κατευθυνόμενη σκέψη από τον Τομέα Υπερεγώ τον έβαζε ψυχαναγκαστικά να το κάνει να πονέσει κι άλλο για να δει αν θα ξαναπονέσει. Κουβαλούσε ένα ατροφικό ομφάλιο λώρο στον αφαλό του και οι ειδικοί του τομέα του είχαν δώσει διάγνωση σχιζοφρενούς γιατί δεν μπορούσε να συνδεθεί με το οικογενειακό του matrix με κανένα τρόπο. Δεν ήθελε να παντρευτεί, ούτε να κάνει παιδιά αλλά ούτε έπαιρνε και τα φάρμακα που του έδιναν.

photo gianpal333

Τώρα στεκόταν σαν τετράχρονο έξω από το γραφείο της Ψυχαναλύτριας, στην αίθουσα αναμονής, και περίμενε να μπει με ανυπομονησία. Το μπουφάν του το άφηνε πάντα στην ίδια καρέκλα και περνούσε στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι χωρίς τα προσωπικά του είδη.

-Λοιπόν;

-Τα γνωστά, ξέρετε… με πιάνουν αυτές οι ιδέες και δεν λένε να με αφήσουν. Μήπως ευθύνεται ο Τομέας του Υπερεγώ;

-Σίγουρα!...

-Μόνο εσείς με πιστεύετε. Οι άλλοι με περνάνε για σχιζοφρενή…

-Βάλατε πάλι το γόνατό σας στο στόχαστρο;

-Πάλι, και πάλι, και πάλι! Δεν μπορώ να ξεκολλήσω με τίποτα.

-Αν είχατε ένα παιδάκι και σας ζητούσε δυο κιλά παγωτό θα του το δίνατε;

-Όχι…

-Θα σκεφτόσασταν «κάτσε να δω αν θα πονέσει η κοιλιά του;»

-Όχι… έχετε δίκιο

-Γιατί το κάνετε λοιπόν στο σώμα σας;

-Το βλέπετε λοιπόν κι εσείς! Έχω ένα σώμα.

Η Ψυχαναλύτρια τον είδε να γελάει με μηχανικό γέλιο. Τα χείλη του τεντώθηκαν για λίγο και μια λευκή οδοντοστοιχία φάνηκε και εξαφανίστηκε αμέσως. Το ύφος του ζωντάνεψε στην ιδέα και μόνο ότι δεν είναι ένα ακόμη ανθρωποειδές σαν όλα τα άλλα.