ΑΠΩΘΗΣΗ(ΞΕΧΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ...)

Με την απώθηση συρρικνώνεται η επιθυμία και η αγάπη γίνεται σκηνή θεατρικής αναπαράστασης στην κρεβατοκάμαρα. Η απώθηση παράγει τερατώδη πράγματα ως επιθυμητά. Σε ωθούν να την βρίσκεις με τιμωρίες, ενοχές, φόβο για τη ζωή, να μαζεύεσαι κι άλλο, και να πεθαίνεις λίγο λίγο. Όταν ξεχνάς την επιθυμία γίνεται επιθυμητή η καταστολή. Διψάς για «ευχαριστώ», απορροφάς υπεραξία και ζητάς συνεχώς αναγνώριση μήπως και εκεί καθρεφτιστούν οι θυσίες σου.

«Μπράβο, θυσιάστηκες, ακρωτηριάστηκες!»

Ό,τι έχει κίνηση ακινητοποιείται και γίνεται αντικείμενο-στόχος. Η λιβιδινική ενέργεια λιμνάζει και ο έρωτας εξορίζεται εκτός σώματος, σε εξω-σωματικές συνουσίες. Κάπως έτσι οι καθρέφτες γίνονται όλο και πιο παραμορφωτικοί και οι άνθρωποι όλο και πιο μόνοι ζητούν να αγκιστρωθούν κάπου. Να  φάνε κάποιον για να μην φάνε τα ίδια τους τα σωθικά, τις σάρκες τους.

Με τα παιδιά είναι αλλιώς. Τα παιδάκια θέλουν να είναι ελεύθερα, να μοιράζονται το παιχνίδι τους, να βγαίνουν έξω και να εξερευνούν αυτό που βγαίνει από μέσα προς τα έξω, προς την περιφέρεια. Αυτό είναι ψυχανάλυση και φαίνεται τελείως τρελό στα μάτια των γονιών. Το να μην ξέρεις τι ακριβώς θέλεις και να μην εστιάζεις μέχρι να αλληθωρίσεις πάνω σε ένα μορφοποιημένο αντικείμενο είναι το μόνο που βγάζει νόημα. Η διαστροφική απόλαυση αγκιστρώνεται στο «που» πηγαίνεις και «τι» κέρδος περιμένεις να σου αποφέρει αυτό που κάνεις. Συχνά οι έφηβοι μου λένε: «δεν ξέρω, να πάω με αυτόν ή με αυτή; Είμαι 50-50». Αν το ποσοστό είναι 70 τοις εκατό παίζεις με καλύτερες πιθανότητες γιατί μπορεί να αυξηθεί κι άλλο. Άλλοι τολμούν να κάνουν ένα άλμα από το 50 στο 100 τοις εκατό και άλλοι φοβούνται την χυλόπιτα «δεν μπορούμε να κυνηγάμε την ίδια γκόμενα για να κάνουμε το 50, 70 ή 80 τοις εκατό γιατί μεσολαβεί χυλόπιτα και ξενερώνουμε». Βλέπετε όμως μέσα από όλα αυτά τα εκφερόμενα ότι προκύπτει μια στατιστική αξιολόγησης στον πυρήνα του σαδομαζοχιστικού παιχνιδιού.

-Πιθανότητες;

photo gian pal(333)

Σώτη: Ναι, γιατί αν δω τι θα μου κάτσει είναι σαν να τζογάρω. Επενδύω εκεί και περιμένω να δω τι θα κερδίσω. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι την ώρα του παιχνιδιού έχουν εξαφανιστεί σαν υποκείμενα και βρίσκονται σαν αντικείμενα απέναντί τους. Αν παίζεις εσύ με εσένα σαν αντικείμενο τότε αναισθητοποιείσαι και ως προς τι θα πάθεις. Δεν πονάς. Ή αν πονάς, σαν αντικείμενο-παιχνίδι, δεν πονάς τόσο πολύ. Δεν νιώθεις. Σιγά σιγά αναισθητοποιείσαι στον πόνο. Συμπεριλαμβάνεσαι στην παραπάνω ποσόστοση των εφήβων. Αντιδράς σαν ένα νούμερο…

Δεν σε αναλαμβάνεις. Δεν έχεις καμία ευθύνη για το φονικό. Απλώς ξαπλώνεις σε ύπτια θέση και προσποιείσαι τον νεκρό ενώ όλα κινούνται ξέφρενα γύρω σου. Ακόμη και αν η θέση σου είναι μια θέση στην ποσόστοση, ένα τάδε ποσοστό επιτυχίας, τι μπορείς να κάνεις με αυτό; Μπορείς μόνο να μετακινείσαι σαν περιφερόμενο ζόμπι στις κλίμακες αξιολόγησης χωρίς λόγια και χωρίς ψυχή.

-Αυτή η στατιστική έχει να κάνει και με μια βεβαιότητα;

Σώτη: Ναι. Περιμένουν εκ των προτέρων μια εγγύηση από εκεί. Ένα εγγυημένο αποτέλεσμα.

-Πάντως η στατιστική σαν μέθοδος παράγει γενίκευση, δηλαδή όντως βεβαιότητα γιατί μιλάει για τον γενικό πληθυσμό. Ωστόσο ο στόχος είναι η διαχείριση του αποτελέσματος…

Σώτη: Ναι. Αυτό λοιπόν που προκύπτει μέσα από αυτά που είπατε είναι μηχανισμοί αναπαραγωγής του ίδιου πάντα μοντέλου που δίνει μια ψευδοαίσθηση ασφάλειας. Είτε με την εγγύηση, είτε με την διαχείριση. Αυτοί οι μηχανισμοί εγκαθίστανται και αναπαράγονται σχεδόν αντανακλαστικά συνθλίβοντας την επιθυμία ενώ δεν ξενίζουν καθόλου.  Ο μηχανισμός μοιάζει με καλούπι, με ρούχο που φοράει τον άνθρωπο αντί ο άνθρωπος να φοράει το ρούχο. Ακόμη και αν είναι ένα άκαμπτο και στενό ρούχο νιώθει «ασφάλεια» καθώς τον σφίγγει σαν βόας κροταλίας. Άλλωστε και όλοι οι άλλοι εκεί θα πάνε να καλουπωθούν, σου λένε. Έτσι βολεύονται σε μια ασφάλεια του τρόμου.

-Η ψυχανάλυση απειλείται από την στατιστική; Πως την εντάσσει μέσα της;

Σώτη: Δεν την εντάσσει καθόλου. Για μένα δεν εντάσσεται η στατιστική στην ψυχανάλυση.

-Γενικώς, πως γίνεται;

Σώτη: Πως συμβαίνει γενικώς με ρωτάτε; Είναι απλό. Με το να είμαστε ακόλουθοι κύριων σημαινόντων, να δημιουργούμε ένα συνεκτικό ιστό και να έχουμε πάρε-δώσε με ανταλλαγές, υπεραξίες και οφέλη. Με αυτό τον τρόπο.

-Και στο επίπεδο της πρακτικής μιας ψυχαναλυτικής σχολής;

Σώτη: Όσοι έχετε περάσει από ψυχαναλυτικούς κύκλους το έχετε δει. Πρέπει να μιλήσουμε για το προκαθορισμένο θέμα, να μην παρεκκλίνουμε από την κομματική γραμμή που κατεβάζουν οι βαρόνοι της σχολής και να προσκυνούμε τα σημαίνοντα της κάθε σχολής και του κάθε σχολάρχη σαν να έχουμε μπροστά μας ένα ιερό βιβλικό κείμενο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Αν περάσει η γραμμή που λέγεται «απόλαυση» τότε όλοι θα μιλάμε για απόλαυση…

-Ένα θέσφατο ουσιαστικά…

Σώτη: Ναι, και από την στιγμή που μπαίνουν αυτά τα θέσφατα δεν υπάρχει ψυχανάλυση για μένα. Γιατί η ψυχανάλυση αναλύει. Τι να αναλύσεις; Τον προκαθορισμό; Αν έχουμε ένα προκαθορισμό τότε βρισκόμαστε σε ένα προτεσταντικό δόγμα θρησκευτικού τύπου. Δεν θα μπορούμε να σκεφτούμε έξω από τον προκαθορισμό. Θα αναλωθούμε εντός του μέσα σε ένα σφιχτό σετ αξιωμάτων με συγκεκριμένες συντεταγμένες. Για την αγάπη δεν μιλάμε…Δεν είναι στα sos όπως η απόλαυση.

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΕΣΩ ΑΓΧΟΥΣ

Σε δευτερόλεπτα ακούγεται η τσιρίδα. Έξαλλη τσιρίζει γιατί ο άλλος της έφαγε την σοκολάτα που ξεχείλιζε από το κρουασάν της και της άφησε σκέτη την σφολιάτα.

«Θα σου πάρω άλλο…»

«Δεν θέλω!»

Της έφαγε την απόλαυση. Της έφαγε αυτό το «κάτι» που ξεχείλιζε και λογίζεται για «τίποτα» στα μάτια του άλλου. Και οι δυο αποσύρονται, κρύβονται, πίσω από αυτή την σοκολάτα που πλεονάζει ενώ τους λείπει αφόρητα. Ο ένας την δαγκώνει σε ανύποπτη στιγμή και η άλλη τσιρίζει σαν υστερική. Μια ψευδαίσθηση δια δυο… Απουσιάζουν από τον ίδιο τους τον εαυτό μέσω άγχους. Λειτουργούν μέσω άγχους. Γίνονται το φετιχιστικό αντικείμενο-άγχος. Μπορεί να απορρίπτει ο ένας τον άλλο μέσω σοκολάτας, να γίνονται η ίδια η σφολιάτα συν την υπεραξία της ρευστής σοκολάτας που ξεχειλίζει από την ζύμη και ταυτόχρονα να μην ταυτίζεται κανείς ποτέ με το είναι του.

Φοβούνται να είναι…

Μετά αρχίζουν τα συνηθισμένα τελετουργικά :« δεν θα ξύσουμε ένα εορταστικό ξυστό, δεν θα πάρουμε λαχείο, δεν θα στολίσουμε σαν αυτούς;» και με ένα μορφασμό φόβου ακολουθούν οι απειλές που πυροδοτούν εκρήξεις «δείξε μου το κινητό σου!». Κρατιούνται μαζί μέσω αδράνειας ενώ τρέχουν σαν τρελοί σε χίλιες δυο μεριές. Ενώ δεν υπάρχεις μπαίνεις στη θέση του άλλου με την δική σου μορφή. Σκέφτεσαι τι θα σκέφτεται, τι θα έλεγε, πως θα του φαινόσουν αν έλεγες αυτό ή εκείνο. Έτσι ο άλλος γίνεται πλαστελίνη και παράγεις συνεχώς νέες μορφές του που σε εμπεριέχουν.

Με τον καιρό χάνεις την μιλιά σου και συνηθίζεις να μιλάς με κωδικοποιήσεις «ο νευρωσικός», «ο ψυχωσικός», «ο διαστροφικός», το «κλινικό περιστατικό», ξεχνώντας ότι πίσω από αυτούς τους ύποπτους όρους υπάρχουν άνθρωποι. Τα καλούπια των διαγνώσεων συνθλίβουν τους ανθρώπους κάνοντάς τους σημεία σε διαγράμματα και στατιστικές για δήθεν αξιολογήσεις. Έτσι εθίζεσαι «με ή χωρίς» σοκολάτα σε ένα επιφανειακό τρόπο να βιώνεις χωρίς να νιώθεις…

«Να σου πάρω ένα άλλο κρουασάν;»

«Δεν θέλω, σου είπα!»

photo gianpal333

Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ

Το να είσαι ένα διαφανές αντικείμενο ή αδιαφανές που είναι ακριβώς η άλλη όψη της ίδιας διαφάνειας σημαίνει το να είσαι καλό αντικείμενο πολλαπλών μεταλλάξεων στα χέρια του κατασκευαστή σου. Σημαίνει όχι μόνο να σε διεισδύουν αλλά και να σε διαπερνούν σαν να είσαι αόρατος, εξαφανισμένος, να περνούν από μέσα σου και να βγαίνουν απέναντι. Το διαφανές είναι και εύπλαστο σαν πλαστελίνη. Εύκαμπτο. Παίρνει όλες τις δυνατές στάσεις που του λένε να πάρει. Προσποιείται ότι ζει. Προσποιείται ότι είναι πιστό σκυλί. Γενικά προσποιείται… Προσποιείται αλλά δεν μετακινείται. Όταν γίνεται κάποιος τόσο διαφανής το μόνο που τον γειώνει με τον χρόνο είναι η εξυπηρέτηση αναγκών.

Σας δίνω μια μικρή σκηνή καθημερινής εξυπηρέτησης αναγκών για να δείτε πως αντί για αγάπη διαχέεται στο σπιτικό η απόλαυση της έντασης!

Ο μπαμπάς σαλιαρίζει στο τηλέφωνο σαν έφηβος. Κρύβεται στα μισά της σκάλας, μπεμπεκίζει, αργεί να γυρίσει στο σπίτι. Η μαμά κάνει πως δεν την νοιάζει. Βάζει μουσική και καθαρίζει σχολαστικά όλα τα δωμάτια. Τα έπιπλα τα έχει για παιχνίδι. Τους αλλάζει διαρκώς θέσεις. Γυροφέρνει τις καρέκλες με ένα ξεσκονόπανο, πάει τον καναπέ απέναντι και ανοιγοκλείνει τις ντουλάπες βάζοντας και βγάζοντας πράγματα. Όλα δείχνουν να αλλάζουν θέσεις και όλα μένουν αμετάκλητα στάσιμα. Καθαρίζει την βρωμιά, τις βρωμιές του μπαμπά, τις παστρικές του αλλά ποτέ δεν θίγει το θέμα γιατί θα χαλάσει η οικονομία του σπιτικού πορνείου. Τους δένει μια καθωσπρέπει συναλλαγή. Η μαμά του καθαρίζει, του πλένει, του μαγειρεύει, του σιδερώνει και ο μπαμπάς της δίνει λεφτά.

Κάπως έτσι δένονται χειροπόδαρα σε μια ατμόσφαιρα έντασης. Η μαμά τον εκδικείται μένοντας και υπηρετώντας τον. Πληρώνεται για τις υπηρεσίες της. Ο μπαμπάς αφού πληρώνει και είναι εντάξει στους λογαριασμούς του γιατί να μην παίρνει και έξτρα απόλαυση από καμιά μικρούλα;

Με  τον  καιρό  η ένταση, οι  μορφασμοί,  τα νεύρα  περνιούνται για  αγάπη. Αυτή  η μεταλλαγμένη  αγάπη τους  σκοτώνει σαν δηλητήριο  αλλά την πίνουν  μονορούφι γιατί  φοβούνται  να αγαπήσουν.  Χωρίς αγάπη είναι  έτοιμοι να δοθούν  στο μάξιμουμ της  διέγερσης... 

photo gianpal333

Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΖΕΙ

Σε μαθαίνουν να είσαι ο καθρέφτης σου. Μια αδρανής μάζα, πάντα κουρασμένη. Ένα σωματίδιο που βυθίζεται σε μια ψυχρή οθόνη. Όταν τα φώτα σβήσουν τα κινητά ανάβουν… Έπειτα αφού θα σε έχουν αιχμαλωτίσει στο καθρεφτάκι σου μπορούν να σε κόψουν σε κομματάκια διαταραχών και να διαχειριστούν το σωματικό σου σχήμα με την βούλα της ιατρικής. Πως θα βγεις απ’ αυτό το στημένο πανηγύρι; Αν δεν έχεις καν ενσαρκωθεί με όνομα, σάρκα, οστά, εικόνα και πνοή ζωής θα είσαι έρμαιο της κάθε οθόνης. Θα βλέπεις το είδωλό σου στον καθρέφτη πικρόχολο και συλλογισμένο. Θα είσαι η εικόνα μιας ανάμνησης του εαυτού σου, δηλαδή μια σκέτη αναπαράσταση. Η σκλαβιά στην μήτρα της Αιγύπτου υπακούει στον νόμο της αδράνειας. Οι παθητικοί σκλάβοι που ήταν και η μεγαλύτερη προλεταριακή δύναμη στην χώρα της σκλαβιάς έσερναν τις αλυσίδες τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Ενσωμάτωναν το έγκλημα στην δομή του σώματός τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Η Αίγυπτος φαντάζει ακόμη με τεράστιο λαβύρινθο μιας ασυνείδητης ενοχής και αυτοτιμωρίας. Κάθε διαδρομή είναι και μια αιώνια επιστροφή στον ίδιο θρήνο και στα ίδια βογκητά.

Ποιος είναι ο τόπος όπου το Όνομα μπορεί να ακουστεί και το Είναι γίνεται ορατό;

«Να ο τόπος, μαζί μου: πάρε θέση πάνω στον βράχο,

και στο πέρασμα της δόξης μου σε βάζω στην κοιλότητα του βράχου

και σε καλύπτω με την παλάμη μου μέχρι να περάσω,

τότε αποσύρω την παλάμη μου κι εσύ βλέπεις την ανάποδή μου,

το πρόσωπό μου δεν θα το δεις» ¹

photo gianpal333

Δεν μπορείς να δεις απευθείας το υποκείμενο του ασυνειδήτου, που «μιλάει-χωρίς-να μιλάει» σε πρώτο ενικό πρόσωπο, χωρίς να πέσεις πάνω στο γνωστό σου Εγώ που μιλιέται από τον καθρέφτη παραγωγής συμπτωμάτων. Δεν μπορείς να το δεις ακόμη κι αν είναι μπροστά στα μάτια σου ή στην βάση της μύτης σου όπως τα γυαλιά σου. Συνήθως βλέπεις ένα εξωτερικό χωρίς εσωτερικό ή το αντίστροφο. Τα βλέπεις όλα λεία ή γεμάτα τρύπες αλλά και οι τρύπες είναι ο τόπος μιας λεπτότερης ύλης που πάλι δεν μπορείς να δεις. Έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα και τα αυτιά σου τεντωμένα σε εγρήγορση σαν πορτοπαραθυρόφυλλα που ανοίγουν μόνο απέξω και προς τα έξω αλλά είναι αδύνατον να δεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου να περνά. Δεν μπορείς να το δεις και να ζήσεις…

Ο Φαραώ για να βασιλεύει έχει ανάγκη σκλάβους που παράγουν παθητική αδράνεια. Δεν μπορεί να τους ελευθερώσει γιατί έτσι θα απαρνηθεί τον εαυτό του και το βασίλειό του. Θα το σπρώξει στην κατάρρευση. Μια υπερεγωτική ηθική του σκληραίνει ήδη την καρδιά και την παγώνει σε μια διαστροφική απάρνηση που του αποφέρει διαστροφική απόλαυση. Βλέπετε το Υπερεγώ δεν λέει μόνο το χιλιοακουσμένο λακανικό «Απόλαυσε!» αλλά σε πλήττει με ηθικά χτυπήματα κάτω από την ζώνη…

Οι πληγές του Φαραώ είναι τα χτυπήματα των συμπτωμάτων με τις άπειρες όψεις τους. Δεν μπορείς να τα προλάβεις με καμιά πρόληψη υγείας. Ίσα –ίσα που το κάλεσμα για πρόληψη τα πολλαπλασιάζει. Το Υπερεγώ στις μέρες μας δεν λέει καν «Απόλαυσε!» αλλά… «Φρόντισε τον εαυτό σου! Ψάξε στα σπλάχνα σου!» και σχεδόν υπόκωφα σου ψιθυρίζει:

«δείξε μου πως απολαμβάνεις…!»

«δείξε μου πόσο απολαμβάνεις…!» τον χαμό σου.

1 Έξ. 33.21-23.

Ο Zizek στην χώρα του simulacrum (3)

                   ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ "Τρώω με τα μάτια"

 Στην Εδέμ δεν υπήρξε μια ευδαιμονική συμμετρία όλων από την οποία προέκυψε μια ασυμμετρία με το συμβάν της Πτώσης. Ο Zizek σχολιάζει: "Doesn’t the Bible say exactly the same thing? The serpent promises Adam and Eve that, by eating the fruit of the tree of Knowledge, they will become like God; and after the two do it, God says: "Behold, Adam has become like one of us" (Genesis 3:22). Hegel’s comment is: "So the serpent did not lie, for God confirms what it said"[1]. Πράγματι το φίδι δεν ψεύδεται; Δεν υπάρχει η μακαριότητα της μη-έλλειψης στον αμαρτωλό Κήπο της Εδεμικής υπεραπόλαυσης από την οποία πέφτουν οι πρωτόπλαστοι. Το δέλεαρ δεν είναι μια φαντασίωση σε σχήμα φαλλικού φιδιού. Το φίδι αποκομμένο από το σώμα του Αδάμ είναι το πρώτο ιπτάμενο όργανο χωρίς σώμα που παραληρεί από μόνο του. Αυτή η παραληρηματική ομιλία του επιφέρει την πραγματική επιταγή του παράδοξου Υπερεγώ-φιδιού όπως σωστά διατυπώνει ο Zizek για το Υπερεγώ: «Κάνε το, απόλαυσε! Θέλω να κάνεις ακριβώς αυτό που σου απαγορεύω να κάνεις!». Είσαι ένοχος όταν παραβιάζεις την απαγόρευση αλλά είσαι ακόμη πιο ένοχος όταν υπακούς σε αυτή. "The Freudian paradox “the more you are innocent, the more you are guilty”, holds for them: the more they are innocent of the actual crime, the more they are guilty for enjoying its fruits without paying the price for them. Superego-pressure enters here, capitalizing on this guilt in a very specific way: the superego-pressure does not squash the subject’s individuality, its effect is not to immerse the subject into a crowd where his or her individuality is dissolved; on the contrary, the superego-pressure individualizes the subject"[2] 

 Στην λακανική ψυχανάλυση η θυσία είναι εγκληματική. Καλύπτει φαινομενικά το κενό του Άλλου. Είναι η απόκριση στο αισχρό υπερεγωτικό κάλεσμα για απόλαυση και δεν έχει θετική αξία χρήσης και ανταλλαγής. Η πίεση για εξατομίκευση του υποκειμένου είναι πίεση για θυσία στο βωμό ενός παγανιστικού Θεού σε σχήμα φιδιού. Θυσιάζεται για να υπάρξει ο ανυπόστατος και ασύστατος Άλλος. Συγχρόνως θα πρέπει η θυσία του να αποφέρει το κέρδος μιας υπεραπόλαυσης του Άλλου η οποία θα αντιστραφεί σε ενοχή και χρέος του υποκειμένου που δεν θα αποπληρωθεί ποτέ. Η οπτική γωνία θέασης του κόσμου γίνεται αγωνία για το τίποτα. Η όραση θολώνει από ένα τυφλό σημείο που αγνοεί. Η επόμενη κίνηση είναι ένα μοιραίο δίλημμα: «Να υπερβεί την απαγόρευση ή να απαγορεύσει την απαγόρευση;» Ό,τι και να επιλέξει ο Αδάμ-άνθρωπος θα πέσει στην έλλειψη της έλλειψης. Στο αδηφάγο κάλεσμα «ως Θεοί».

Η Πτώση συνέβη πρώτα στο οπτικό πεδίο της Εύας. Είναι μια πτώση στο ίδιο το βλέμμα της που ατενίζει το αισθησιακά ωραίο στην όψη του καρπού της ολικής γνώσης. Πέφτει από τα ίδια της τα μάτια στην θέα του αντικειμένου της ολότητας και ακολουθεί το στοματικό πεδίο. Η πρωταρχική σαγηνευτική σκηνή εμπεριέχει το «τρώω με τα μάτια» και επακολουθεί το «τρώω με το στόμα». Αν τώρα η Εύα γίνει το ίδιο το αντικείμενο της απόλαυσής της, δηλαδή ο καρπός του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού, τότε θα χρειαστεί επειγόντως την ενσάρκωση μιας διαχωριστικής μπάρας για να εμποδίσει το σημαίνον να γίνει ταυτόσημο με τον εαυτό του. Σε αυτό το σημείο δικαιώνεται ο Zizek όταν λέει ότι: "This is what Lacan means when he says that "Woman doesn’t exist: Woman qua object is nothing but the materialization of a certain bar in the symbolic universe-witness Don Giovanni"[3]. Το αντικείμενο που «δεν υπάρχει» δεν εξαφανίζεται από το οπτικό μας πεδίο. Το στοιχειώνει και προσλαμβάνει απίστευτες διαστάσεις στον χωροχρόνο μας. Είναι παντού και πουθενά. Θα ήταν προτιμότερο να παραδεχτούμε ότι αν «η Γυναίκα δεν υπάρχει» τότε απλώς είναι παντού! Η παράδοση, άνευ όρων  της Εύας γίνεται άμεσα στη σαγήνη μιας φράσης του ομιλ-όντος φιδιού: «Δεν θα πεθάνετε…». Στην μυστηριώδη αυτή φράση συνυπάρχει το απέθαντο της θεϊκής ολότητας με την αντανάκλαση μιας ολικής θετικότητας στο διηνεκές. Αυτή είναι η παγίδα που αγκιστρώνει το βλέμμα της και όχι η δήθεν αλήθεια των λόγων του φιδιού. Άλλωστε το «ως Θεοί» δεν επαληθεύεται. Αφού τρώνε τον καρπό της ολικής γνώσης (ενός καλόκακου πλήρως νοήματος) τα μάτια τους ανοίγουν από μόνα τους στην έλλειψή τους. Μια έλλειψη που κάνει την ανεπάρκεια της ύπαρξης να φαντάζει σαν απελπιστική στέρηση. Οι πρωτόπλαστοι κρύβονται στα φυλλώματα του δέντρου και γίνονται οι ίδιοι το δένδρο στο οποίο κρύβονται. Το σώμα τους γίνεται ο κορμός του και το φύλο τους μπερδεύεται με τα φύλλα του δένδρου. Αυτή η αδιαφοροποίητη περιβολή αντί να τους επενδύει με νέα λεκτικά περιβλήματα τους απογυμνώνει κι άλλο. Είναι «γυμνοί» όπως το φίδι. Το μη-υπαρκτό (το φίδι που μιλάει) γίνεται το μόνο υπαρκτό. Πέφτουν στο σφάλμα και συγχέονται στον τόπο του σφάλματος. Έγιναν ο καρπός που έφαγαν και ομοιώματα του φιδιού που τους προέτρεψε να φάνε. Η φαντασιακή ταύτιση εκδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο στον κήπο της Εδέμ. (Εδέμ: σημαίνει απόλαυση).

photo gianpal333

  Το Πνεύμα τι ρόλο διαδραματίζει σε αυτήν  την Πτώση; Ο Zizek αναφέρει: "What is “Spirit” at its most elementary? The “wound” of nature: the spirit of human subjectivity is the power of differentiating, of “abstracting”, of tearing apart and treating as free-standing what in reality is part of an organic unity. Spirit is nothing but the process of the elaboration (“mediation”) of this immediacy, of withdrawing-into-itself or “taking off” from it, of alienating itself from it. Spirit’s return-to-itself creates the very dimension to which it returns"[4].Το Πνεύμα δεν είναι τραυματική πληγή αλλά πνοή ζωής. Αυτή είναι η απειροελάχιστη ζώσα διαφορά για να μην απομείνει το Πνεύμα χωρίς την πνοή του σε ένα ασφυκτικό κλοιό που διαιωνίζει τους κύκλους του τραύματος ως κύκλους του αιτήματος.

Οι κύκλοι του αιτήματος δεν βγάζουν στην επιθυμητική ροή. Απλά γίνονται ουρλιαχτά για «όρια!» και εγκλήματα των δήθεν ειδικών περί ψυχής. Ο πήχης όλο και ανεβαίνει όσο κι αν τον πηδάτε και η επιθυμία ψυχορραγεί ανάμεσα στα σκέλια σας…

Έραναν τον τάφο…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ,http://psychiama.blogspot.gr/2017/04/zizek-simulacrum-2_9.html,
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ,http://psychiama.blogspot.gr/2017/04/zizek-simulacrum-1.html 

---

[1] Ibid., p.47.

[2] Slavoj Zizek, Trouble in Paradise, From the end of history to the end of capitalism (London: Penguin Books,2014), p.86.

[3] Slavoj Zizek, For They Know Not What They Do; Enjoyment as a Political Factor, 2^nd edn (New York: Verso, 2002), p.112.

[4] Slavoj Zizek, Event, Philosophy in Transit (London: Penguin books, 2014) p.46. 

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΔΕΜ

photo gianpal333

Η Εύα μονολογεί: «το κάνουμε και το ξανακάνουμε στα μουγγά. Έπειτα κάθαρση με τρεχούμενο νερό και ύπνος βαθύς…»

Στην σύγχρονη καπιταλιστική Εδέμ δεν υπάρχει καμιά ανταλλαγή ανάμεσα στην εργασία (κήπος της Εδεμικής απόλαυσης) και στο Κεφάλαιο (Θεός). Ο άνθρωπος (Αδάμ) πουλάει το ίδιο του το τομάρι (δερμάτινοι-λεκτικοί χιτώνες) στην αγορά των αντικειμένων και των αναπαραστάσεών τους για λίγα ψίχουλα υπεραπόλαυσης… Ονομάζει τον εαυτό του ως χειραγωγούμενο σκλάβο, κλωνοποιημένο κατ’εικόνα του «Κυρίου και Θεού του» και τρώει τις σάρκες Του ενώ ταυτόχρονα τον απαρνείται.

Η Εύα μονολογεί: « Η μηλιά στην μέση του κήπου όλο και μαραίνεται. Θα πρέπει να πω στον Αδάμ να κάνει κάτι. Είναι το δέντρο της ζωής. Αν μαραθεί, τότε θα μαραθώ κι εγώ. Εύα σημαίνει ζωή!»

Το φίδι αποκομμένο από το σώμα του Αδάμ είναι το πρώτο ιπτάμενο όργανο χωρίς σώμα που παραληρεί από μόνο του αλλά η Εύα δεν το ξέρει και συνεχίζει να μιλάει μόνη της… Έφαγε από το ομοίωμα της ολικής γνώσης (καρπός του καλού και του κακού) που είχε φαλλικό σχήμα κι έγινε και η ίδια φαλλός με φαλλική αξία χρήσης. Θυσιάστηκε στα βάθρα των μερικών αντικειμένων της και έμεινε μόνη και έρημη. Ένα φοβισμένο «Εγώ» που ντρέπεται για την διαφορά του από το «Εσύ». Στου δειλινού την άκρη έφαγαν ο ένας την διαφορά του άλλου και άρχισαν να τρέμουν σύγκορμοι από ντροπή.

Εντωμεταξύ το φιδάκι στην Εδέμ γίνεται ένα σφάλμα-ερπετό που το ρίχνει ο ένας στον άλλο.

«Πάρτην από πάνω μου!»

«Πάρτον από πάνω μου!»

Το φίδι όμως διεισδύει στο δέντρο της διαλεκτικής τους με τα ανθρώπινα χέρια και πόδια και με φιδίσια καμώματα τους χύνει κι από λίγο δηλητήριο.

Το αποτέλεσμα;

Θέση-αντίθεση-σύγχυση!...

Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

photo gianpal333

Συμβιβάζεις την επιθυμία σου για να κερδίσεις την αγάπη του Άλλου. Ο συμβιβασμός είναι θυσία που σου αναδιπλασιάζει τις ενοχές σου. Στρίβεις μέσω του πόνου της θυσίας για να φτάσεις στην ασώματη κατάσταση του σαδισμού της ενοχής! Αυτό θα πει διαστροφική απόλαυση! Διανύεις συνεχώς ένα φαύλο κύκλο που είναι «ο κύκλος της ηδονής/οδύνης» και σε μαθαίνουν να την βρίσκεις με την απορρόφηση στην «αρχή της νιρβάνα» που είναι και η «αρχή της ηδονής» στον Freud.

Μια μαστούρα που δεν είναι τσάμπα…

Μια ηδονή της εκφόρτισης μέχρι εξαφάνισης σε πάει κόντρα στην επιθυμία του «να είσαι ήδη αυτός που θα γίνεις!».

Η επιθυμία του υποκειμένου του ασυνειδήτου βρίσκεται στον τόπο του γίγνεσθαι, αφού ήδη είσαι αυτός που θα γίνεις. Αλλά δεν σου το λένε… Δεν χρειάζεται να πληρώσεις το βάρος σου σε χρήμα για να είναι πετυχημένη η ψυχανάλυση σου, ούτε να σου βάζουν διαρκώς στόχους , εκ-φράζοντας την επιθυμία σου, για να βγεις από τον δήθεν ηθικό μαζοχισμό σου. Έτσι σε δένουν κόμπο και σε καθηλώνουν σε μια αναδίπλωση και συστροφή προς τα εσώψυχά (εσώρουχά) σου που θα την πληρώσεις πολύ ακριβά. Θα πληρώνεις μια ζωή το τίμημα του «να μην υπάρχεις» για να απολαμβάνεις τον πόνο σου στο ντιβάνι.

Σου κρύβουν το συμβάν της συνάντησης του Ενεστώτα (Είμαι) με τον μη-τετελεσμένο μέλλοντα του εβραϊκού βιβλικού χρόνου(θα είμαι). Εδώ στην ρωγμή του χρόνου επιθυμείς… Σε αυτό το «Θα είμαι» που ήδη βρίσκεται μέσα στο «είμαι» και δεν χρειάζεται να καείς ή να βασανιστείς για να το φτάσεις. Αρκεί να μην συμβιβάζεσαι με το σύμ-πτωμά σου (δηλαδή με το πτώμα του εγκλήματος μέσα σου) και να επιθυμείς την έξοδο από το να είσαι απλά ένα προϊόν του καπιταλισμού. Να ψάχνεις για το «ποιος» αντί να αναλώνεσαι στο «πως» λειτουργεί το μαραφέτι-αντικείμενο που σε έκαναν.

Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία της επιθυμίας, ούτε αυνανιστική απόλαυση. Η έλλειψη δεν γεννά επιθυμία αλλά στέρηση και εγκατάλειψη. Η έλλειψη παράγει έλλειψη που πλεονάζει σε περίσσεια απόλαυσης και σε αφήνει με αναπηρίες όπως τον παραλυτικό…

«Σήκω και περπάτα… Πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε προς εσένα» είναι η αινιγματική φράση του Χριστού που γεννά επιθυμία. Με ένα σάλτο πετάγεσαι από τα σκεπάσματά σου και προχωράς με ρυθμό και παλμό. Βλέπεις ψυχανάλυση και απελευθέρωση από τα βαρίδια των ενοχών και τους ακρωτηριασμούς της επιθυμίας πάνε παρέα σε μια άλλη χαρτογράφηση του ασυνειδήτου από αυτές τις κόπιες των Σχολών, τους πυργίσκους της Βαβέλ, τους ψυχαναλυτές-κλώνους του Ενός κυρίου σημαίνοντος και τα ατελείωτα μορφώματά τους που έχουν κατακλύσει την αγορά των «ψ» υπηρεσιών και σε ακινητοποιούν με κλισέ.

«Είσαστε ένοχος εσχάτης ακινησίας!»

«ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!»

photo gianpal333

Η απόλαυση είναι αυτοερωτική υπόθεση. Τα φωτάκια αναβοσβήνουν και το καρουζέλ ξεκινάει το κυκλικό του ταξίδι. Το κοιτάς από το απέναντι καφέ με νοσταλγική μελαγχολία. Ένα σοκολατένιο κέικ προσγειώνεται στο τραπεζάκι σου και η σερβιτόρα, με τα κέρατα του τάρανδου στο πλατινέ μαλλί, σου εύχεται να απολαύσεις το γλυκό σου.

«Καλή σας απόλαυση!»

Ο τρόπος για να αποκτήσεις την απόλαυση και η ίδια η απόλαυση συγχέονται σ’ ένα ανοξείδωτο κουταλάκι του γλυκού. Αρκεί να το βάλεις στο στόμα σου κι από κει και πέρα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η ενόρμηση. Για να μην σε παρενοχλεί κι αυτή σεξουαλικά αυτές τις άγιες μέρες, την σφίγγεις σ’ένα ορθοπεδικό κορσέ που σου κόβει την ανάσα και φοράς κι ένα αυχενικό περιλαίμιο, μέσα από τα ρούχα σου, για να κρατάει τον λαιμό στη θέση του. Το σώμα σου αρχίζει να διαμελίζεται, μια που το άφησες νηστικό χωρίς επιθυμητική ροή, αλλά εσύ απλά το βάζεις στον γύψο των δώρων και ψωνίζεις μια προσομοίωση οικογενειακών γιορτινών ημερών. Καταναλώνεις το ομοίωμά σου. Το πηγαίνεις θέατρο και παγιδεύεσαι στην παράσταση. Αναπαριστάς συνεχώς την εικόνα της εικόνας σου που αναπαράγεται πια μόνη της, χωρίς εσένα.

Ο Χριστός γεννιέται σε μια φάτνη αλλά η γέννηση και η έξοδος από την μήτρα της απόλαυσης δεν χωράνε στο διαφημιστικό πρότζεκτ που σου ζητάνε να καταναλώσεις. Η φάτνη γίνεται καρτουνίστικη υπερπαραγωγή σε πολυκαταστήματα και πίσω από τον χορό των μεταμφιεσμένων η κατάθλιψη χτυπάει κόκκινο! Την αφήνεις στην άκρη για να περάσουν οι γιορτές και σουλουπώνεις με μακιγιάζ την μάσκα της θλίψης σου…

Μια μαντάμ σπρώχνεται τελευταία στιγμή στην ουρά για να φτιάξει τα μαλλιά της αλλά έχει αλλεργία στις οσμές του κομμωτηρίου. Ξαφνικά η αλλεργία της περνάει από την «μύτη» στην «μέση» της, στο διάζωμα των γοφών, και διπλώνεται στα δυο. Δίπλα της η μαμά της είναι ήδη διπλωμένη στα δυο λόγω ηλικίας. Την κοιτάει έντρομη και μονολογεί: «Έτσι θα γίνω κι εγώ χριστουγεννιάτικα;». Ο παρτενέρ της και ο σωσίας της μπερδεύονται στην φιγούρα της μαμάς της μέσα στον καθρέφτη. Ο Άλλος «ως οσμή» την καταδιώκει με αλλεργίες. Γίνεται το σύμ-πτωμά της και στρογγυλοκάθεται στην μύτης της, στην μέση του προσωπείου της, φράζοντας την αναπνευστική της οδό.

Τώρα τα μάτια της κλαίνε από μόνα τους και θα την προδώσουν στην κομμώτρια. Με ένα κουραμπιέ στο στόμα τρέχει να ξεφύγει από την σκιά της που έγινε παιδούλα και της ζητάει πεισματικά να της πει τα κάλαντα.

«Χρόνια πολλά» ψιθυρίζει αμήχανα και της πετάει ένα κέρμα.

ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣ(Ι)Α Άγαλμα-μανιτάρι: Το κρυφό σφάλμα του Lacan και του Freud

φωτο gianpal333

«Ωραία παπούτσια για χορό! Είπε ο γερο-στρατιώτης. Γίνονται ένα με τα πόδια σου όταν χορεύεις! Και χτύπησε μαλακά το χέρι του στις σόλες…»

Η σεξουαλική διαφορά είναι το Πραγματικό του σώματος αλλά ποιος πραγματικά το βλέπει; Ο Freud από τον πατέρα που σφάλλει πέρασε στην ενοχή του γιού με το οιδιπόδειο κάνοντας ένα άλμα στο κενό… Το οιδιπόδειο είναι η μήτρα-καταφύγιο του Freud. H  αποπλάνηση του σαγηνευτή ενηλίκου αθωώνεται και το παιδί είναι το μόνο που φταίει. Ο ίδιος ως γιός δεν ξέρει τίποτα για την κηλίδα της ενοχής στο μέτωπό του. Το μάτι του τυφλώνεται από την υπερβολική έκθεση στον μύθο του Οιδίποδα και προσπερνά ό,τι «βγάζει μάτι». Ο Οιδίποδας συνδέεται α) με μια παιδοκτονία. Πρώτα «σκοτώνουν» ένα παιδί! β) με μια πατροκτονία γ) με μια αιμομιξία και δ) με μια αυτοκτονία της Ιοκάστης και ένα ακρωτηριασμό του Οιδίποδα. Βγάζει κυριολεκτικά τα μάτια του αφού είδε κατάματα αυτό που «βγάζει μάτι…»

 «…και η Κάρεν δεν κρατήθηκε. Έκανε δυο τρία βήματα, αλλά με το που άρχισε, τα πόδια της συνέχισαν να χορεύουν. Λες και το αποφάσισαν από μόνα τους τα παπούτσια…»

Ο Freud είναι ο ίδιος ο Δον Ζουάν αν και δεν είχε ερωτικές κατακτήσεις. Κάνει όμως συλλογές από αγάλματα παγανιστικών θεοτήτων, συλλέγει  μανιτάρια που μοιάζουν με βάθρα θεοτήτων και απατάει τον Γιαχβέ, τον Θεό των προγόνων του, και όχι την γυναίκα του. Ο Lacan αναδιπλασιάζει τον Freud ενώ θεωρεί ότι «επιστρέφει σ’αυτόν». Τα αγάλματα που συλλέγει είναι, κατά την γνώμη μου, τα «Ονόματα-του-Πατέρα» και το κεντρικό είδωλο, που μαρκάρει τον τόπο της απόλαυσης και όχι της επιθυμίας, είναι το «μικρό αντικείμενο α». Ο Freud τρώει με καλεσμένους αγάλματα στο τραπέζι του και ο Lacan μιλάει για το άγαλμα μέσα μας. Κάπου εδώ βλέπω να μεταδίδεται το σφάλμα από τον πατέρα στον γιό της ψυχανάλυσης…

 Γεμίσαμε «αγαλματίδια-φετίχ» που τα κουβαλάμε στο τσεπάκι μας για κάθε χρήση και μαλακία. Δεν αρκεί το αναιμικό «όχι» ενός μαμαδομπαμπά για να μην τρώμε τα παιδάκια σαν κανίβαλοι και να μην τα ωθούμε σε θυσίες και ολοκαυτώματα. Το σφάλμα είναι ότι στον τόπο της επιθυμίας λιμνάζει η απόλαυση του πόνου και στον τόπο της μεταβιβαστικής αγάπης λιμνάζει η μεταβιβαστική μετάσταση σφαλμάτων από γενιά σε γενιά που εξ-ίστανται σε καρκινώματα. Η διαστροφική αλυσίδα τρέφεται με πλεόνασμα μελαγχολικής νοσταλγίας, με μια κλαίουσα ιτιά δίπλα από την φάτνη του Χριστού, και με το άψογο μακιγιάζ μιας  ξηρής επιδερμίδας με μαύρα στίγματα και νεκρά κύτταρα που, αν και είναι προσωπείο, προσποιείται το λαμπερό πρόσωπο των γιορτών. Όμως παρόλο το λούστρο, τους κορσέδες, και τους

παπουτσωμένους γάτους, τους διασκεδαστές των αφεντάδων τους, κάτι λείπει από τον χορό της χαράς…

«…τα παπούτσια μπήκαν σ΄ένα ντουλάπι του σπιτιού, όμως η Κάρεν δεν άντεχε, κι όλο άνοιγε να τα κοιτάξει…»

(απόσπασμα από το βιβλίο της Σώτης Γρίβα «Κόκκινα παπούτσ(i)α» που εκδίδεται το ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2016)

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΑΥΤΟΑΝΟΣΩΝ

φωτο απο gianpal333

Στον λαβύρινθο του πόνου συναντάς τον Μινώταυρο. Τρέχεις και δεν φθάνεις γιατί σε κυνηγάει η ισορροπία του τρόμου και ο τρόμος της ισορροπίας σε μορφή αυτοάνοσης απειλής. Πως θα ξεφύγεις από τα σημεία και τα τέρατα των καιρών; Άλλωστε με τα αυτοάνοσα στις μέρες μας γίνεται της πουτάνας!

Ποια είναι η μήτρα που τα επωάζει; Δεν πρόκειται για μια κληρονομική πάθηση ούτε για την μοίρα που χτυπάει πισώπλατα. Όσο κι αν σαστίζεις πρόκειται για το γνωστό σου Υπερεγώ και την ουρά του αλλά σε μεταλλαγμένη μορφή. Το Υπερεγώ είναι εκείνο που θεριεύει και σου πολλαπλασιάζει τα κύτταρα και τα χρέη σου προς το Υπερεγώ. Η μετάλλαξή του σε Υπερμοντέλο υψίστης ασφαλείας, ελέγχου και πρόληψης δημιουργεί αυτοάνοσα! Η ουρά του είναι οι κανόνες, οι νόρμες, οι εντολές, τα όρια που οργιάζουν, τα ψυχολογίστικα περιβάλλοντα θερμοκηπίου, ο υπολογισμός της ζωής σου με σενάρια επιβίωσης και πάνω από όλα η αποφυγή του συμβάντος! Τίποτα δεν αφήνεται στο συμβάν της ύπαρξης… Χώνει την ουρά του όπου βρει και συνεχώς σε σπρώχνει να πλεονάζεις στις αγορές, να ρέεις στο παθητικό σου δόσιμο στο διαδίκτυο και σου χαράζει τροχιές δράσεων που όλο και παρεκκλίνουν από Εσένα.

Όλα καλά κι όλα ωραία. Αρκεί να μην υπάρχεις Εσύ ως Εσύ. Μόνο να δορυφορείς τον δορυφόρο σου μέχρι να εκτροχιαστείς. Έτσι την πάτησε και η γραμματέας του Υπερεγώ…

-Πάτα το όνομά του!

-Τι να πατήσω;

-Που είσαι τώρα; Κάτω από το γραφείο; Ηλίθια είσαι; Στο φάκελο ψάξε!

-Έψαξα…

-Που έψαξες; Στα αρχεία…Τα αρχίδια μου θα πάρεις!

-Λάθος ο κωδικός; Και τι παιδευόμαστε τόση ώρα μωράκι μου;   

-Άστο… Ναι… Θα το στείλω εγώ… Τι ώρα να περάσω το βραδάκι; Στις εννιά είναι καλά;  Γδύσου και έρχομαι!...