ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ

Πως αποβλακώνονται οι άνθρωποι; Δεν σκέφτονται, δεν αναλύουν, δεν θέλουν να θυμούνται κτλ. Θα ακολουθήσω λίγο την σκέψη του Jean-Francois-Lyotard (The Inhuman) και θα την προχωρήσω αναλυτικά στο «τώρα». Για τον Lyotard στη θέση της σκέψης έρχεται μια πλήρης πληροφορία, κάποιες αφηγήσεις που σαν χρονικά φίλτρα μεταμορφώνουν κάθε συμβάν σε μικροενότητες πληροφοριών με καθορισμένο νόημα. Συμφωνώ και επαυξάνω.  Έτσι μαζεύουνε στιγμές και τις κάνουνε «πληροφορία» που σε αφορά. Έτσι εξαφανίζουν ταχυδακτυλουργικά και τον χρόνο με την γνωστή θρησκευτική μέθοδο του Προκαθορισμού. Με μια προτεσταντική μανία ψυχαναγκαστικού τύπου μαζεύεις χρόνο και χρήμα, τον αποθηκεύεις για να έχεις απόθεμα και τα κρατάς όλα αδρανή σε αυτοσχέδια στοκατζίδικα!  Σε μαθαίνουν να ελέγχεις ήδη το μέλλον σου από το παρόν σου για να μην σε βρει καμιά στραβή και πριν το καταλάβεις δεν έχεις πια μέλλον, ούτε καν παρόν. Είσαι κι εσύ μέρος του στοκατζίδικου.

«Τι γίνεται μετά;»

photo gianpal333

Δεν υπάρχει μετά γιατί θα πρέπει να το έχεις προβλέψει από πριν! Τίποτα δεν αφήνεται να αναπνεύσει στο άνοιγμα του χρόνου, στο συμβάν, στο μη προβλέψιμο. Τότε αν είσαι ακόμη άνθρωπος και δεν έχεις μεταλλαχθεί σε ανθρωποειδές θα αγχωθείς. Το άγχος όμως το ταυτίζουν πια ψυχιατρικά με την κατάθλιψη και το κυνηγάνε με φάρμακα που σε στέλνουν σε ένα λήθαργο ανελέητο, σε ρίχνουν κάτω από την κούραση, κόβουν την λίμπιντο και κάθε ερωτική επιθυμία, και καταλήγεις χωρίς αίσθηση του χρόνου με αρχές άνοιας! Αν παραπονεθείς για τα συμπτώματα που έβγαλες ξαφνικά σε παραπέμπουν στην αγχώδη διαταραχή σου και όχι στις παρενέργειες των φαρμάκων. Μπορεί και να σου αυξήσουν την δοσολογία. Ο εθισμός δεν σε αφήνει και ο φόβος για ένα μέλλον που το ξέρεις ήδη σε ρίχνει σε μικρές διάσπαρτες ψυχαναγκαστικές μανίες για να ξεχνάς ότι δεν ζεις. Στέκεσαι μπροστά στο κουνουπίδι, στην πατάτα, στον πάγκο με τους μαϊντανούς και για σένα καθένα από αυτά αποκτά υπερβατική αξία. Η πολυθρόνα γίνεται ιερή, το φωτιστικό πιο πολύτιμο και από τον ήλιο. Τα σταγονίδια που πέφτουν από το κλιματιστικό υπερβαίνουν τις ριπές του ανέμου και σε δροσίζουν καλύτερα.

  Όλα γίνονται είδωλα και φετίχ στη σοδομιστική λογική των «δομών» την ώρα που ακούς «μην δίνεις για να μην δοθείς» και «κράτα για να έχεις!». Έτσι χάνεις την ανθρωπιά σου και γίνεσαι σιγά σιγά ασπόνδυλο ή χταπόδι ή ακόμα και σουπιά…!

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟ ΣΟΚ

Κάτι που είδες ξαφνικά ή που άκουσες, ένα ξύπνημα της ασυνείδητης εικόνας του οπτικού ασυνειδήτου προκαλεί το πρώτο σοκ.

Ένα αγοράκι έχει ακροφοβία και όχι υψοφοβία. Αν βρεθεί στην άκρη στο χαντάκι είναι σίγουρος ότι θα πέσει μέσα. Θυμάται όταν ήταν πιο μικρός να τρέχει προς την παραλία και την τσιρίδα της μάνας του να τον σταματά. Αυτή την τσιρίδα την πήρε όλη μέσα του. Αυτό ήταν! Κατάπιε την ένταση της φωνής της, τον τρόμο, την φρικαρισμένη εικόνα της και την αναπαράγει μέσα του με την αναπαράσταση της τρομακτικής παραλίας…

 Ένα κοριτσάκι βλέπει από πολύ μικρό την γιαγιά του να σκουπίζει τις αυλές, την μάνα του να μαγειρεύει, να πλένει, να καθαρίζει το ήδη καθαρό σπίτι ξανά και ξανά, τον πατέρα του πότε να κατεβάζει ελιές και πότε να κάθεται στον καφενέ του χωριού και όλους μαζί να τρώνε τις Κυριακές στα σόγια και τρελαίνεται! «Είναι τρελό!» φωνάζει. «Τρώνε, δουλεύουν, καθαρίζουν, πότε στον καφενέ και πότε στα σόγια, κάνουν παιδιά και μετά πεθαίνουν. Είναι τρελό!» Την ακούνε να μονολογεί και την περνούν αυτοί για τρελή.

Αυτό κι αν είναι σοκ! 

photo gianpal333

Της λένε πως πρέπει να ζει. Σπουδές, γάμος, παιδιά κτλ., και ας μην είναι η ίδια μέσα σ’όλα αυτά. Ας κρύβεται μέσα στα «ρήματα» των άλλων. Ας είναι ημι-ζωντανή, ημι-λιπόθυμη, ημι-πεθαμένη. Ας είναι, και τι μ’αυτό; Τότε είναι που αγωνιά. Την τυλίγει ένα αίσθημα θανάτου.

«Φοβάσαι τον θάνατο» της λένε.

«Φοβάται αυτούς που είναι ήδη νεκροί. Τον δικό τους θάνατο φοβάται που της στραγγίζει την ζωή…». Αυτή είναι η αλήθεια. Η αγωνία από μπροστά, ο φόβος του θανάτου τους από πίσω. Και το αγοράκι και το κοριτσάκι χωράνε μέσα στα τραυματικά συμπτώματά τους ή κάνουν τα τραύματα συμπτώματα και τα κρύβουν κάπου στο σώμα τους. Απέξω φαίνεται μόνο ένα διάχυτο άγχος. Αγχώνονται για το τίποτα. Τότε είναι που πλακώνουν οι «ψ» και πάνε να εξολοθρεύσουν το άγχος και μαζί με αυτό και το ίχνος εντοπισμού του υποκειμένου του ασυνειδήτου. Το σύμπτωμα αυτών των παιδιών, μαζί με τόσα άλλα, είναι η δική τους στρεβλή και κακοχαραγμένη «γραμμή διαφυγής» από τους νεκροζώντανους ενήλικες με το «όλα καλά!» στα χείλη τους. Αν όμως οι αετονύχηδες των «ψ» καταστρέψουν την «γραμμή», την ρίξουν στον λήθαργο με φάρμακα, ή προσπαθήσουν να την «ισιώσουν» με καταναγκαστικά μέτρα, για να την συμβιβάσουν με τις δικές τους γραμμές επιστροφής στο matrix του φόβου, τότε θολώνουν τα νερά και τα παιδάκια ξεχνούν γιατί είχαν χαράξει αυτή την γραμμή. Ξεχνούν την διαφυγή. Ξεχνούν και την έξοδο!  Αν συμβιβαστείς με το σύμπτωμά σου, «τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά..» σου λένε οι φαρμακόγλωσσες, τότε επωμίζεσαι και το πτώμα του Άλλου πάνω σου και αρρωσταίνεις με την δική του αρρώστια που στην μεταβιβάζει.

Η αρρώστια λέγεται «ανοσία στην σκλαβιά»

Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ

«Πήρες ψωμί και εφημερίδες;»

«Όχι, μαμά…συγγνώμη…»

«Να πας τώρα αμέσως!»

«Ναι, μαμά…»

«Πήρες την μαμά σου από πίσω να δεις που ξεπόρτισε πάλι;»

«Όχι, μπαμπά…συγγνώμη»

«Να πας τώρα αμέσως!»

«Ναι, μπαμπά…»

photo gianpal333

Φτιάχνει ένα καφέ με γάλα και κάθεται να τον πιεί στα σκοτεινά στο δωμάτιό της. Το πόμολο τρίζει και μια ασημένια λάμψη περνάει κάτω από την πόρτα. Είναι έτοιμη να ουρλιάξει όταν θυμάται…

«Η μικρή έπαθε υστερική κρίση πάλι. Να φωνάξουμε ένα γιατρό!»

Από μικρή έλεγε «βαριέμαι» και μετά έβγαζε κραυγές. Για να σταματήσει τα διακοπτόμενα ουρλιαχτά την πήγαν σε ένα πανάκριβο κολυμβητήριο αλλά τα ουρλιαχτά επιδεινώθηκαν. Τους ζήταγε «συγγνώμη» αλλά ο πόνος της τιμωρίας πολλαπλασιαζόταν. Μετά δοκίμασαν να της φτιάξουν μια τούρτα σοκολάτα που έμοιαζε με φάρμα ζώων. Στη βάση είχε μπισκότα ανασηκωμένα όρθια και στην επιφάνεια πολύχρωμα ζαχαρωτά ζωάκια. Ένα από αυτά είχε το όνομά της. Μόλις είδε την τούρτα τα ουρλιαχτά επιδεινώθηκαν κι άλλο. Τους ξαναζήτησε «συγγνώμη» αλλά η «συγγνώμη» δεν έπιανε. Είχε τρελαθεί η «συγγνώμη» και εκείνη σερνόταν από πίσω της για λίγα ψίχουλα αγάπης και άφεση αμαρτιών. Απελπισμένη η αγωνία ρίχτηκε κι αυτή στα αδύναμα μπράτσα της «συγγνώμης». Η επόμενη απόπειρα να την ηρεμήσουν με ένα ολοκαίνουργιο πατίνι απέτυχε παταγωδώς. Μόλις έβαλε το πόδι της πάνω του έσπασε τον αστράγαλό της και από τις δυο μεριές. Όταν συνήλθε μετά την χειρουργική επέμβαση την πήγαν σε καλοκαιρινό στρατόπεδο απασχόλησης και εκεί ήταν που δάγκωσε την διπλανή της και χαστούκισε την δασκάλα της χωρίς να ζητήσει καμία συγγνώμη. Από κει και πέρα άρχισε η μεγάλη κατηφόρα. Γλιστρούσε σαν μπαλάκι από τον ένα θεραπευτή στον άλλο, από την μια διάγνωση στην άλλη και από τον ένα γκόμενο στον άλλο ζητώντας συγγνώμες και παίρνοντας τιμωρίες σιωπής, στέρησης ερωτισμού, αγκαλιάς, μηνυμάτων και μια τελική διάγνωση τρελής.

Δεν έλεγε πια «βαριέμαι» αλλά βαρούσε δυνατά τον εαυτό της με μπουνιές στο στομάχι και εξωτερικά έδειχνε ευγενική και πρόσχαρη. Πείστηκαν ότι θεραπεύτηκε και από τότε η «συγγνώμη» ζαχαρώνει το μπαλκόνι για το τελικό πήδημα στο κενό…

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

«Δεν μπορώ μόνη μου/μόνος μου…»

Αν ο γκόμενος, δεν καλέσει μια μέρα ανοίγει χρονικό χάσμα απροσπέλαστο. Ένα αδηφάγο μωρό πεινάει για αγάπη. Ένα κενό χρόνου κάνει λούπα. Κλωθογυρίζεις αέναα γύρω του. Μια μηχανιστική επανάληψη από το ίδιο στο ίδιο πενθεί τον χαμό του ενώ τον έχεις ακόμη ανάμεσα στα σκέλια σου. Σου λείπει το μπιμπερό σου (γλωσσόφιλα), η αγκαλιά του (γλυκόλογα), το χέρι που χουφτώνει (ομφάλιος λώρος) και μια γκρίνια ζαρώνει το σώμα που μαραζώνει στο Οιδιπόδειο και παλινδρομεί ολοταχώς προς την μήτρα και τα γνώριμα υγρά της. Δεν βλέπεις ορίζοντα γιατί πέφτεις στην παθητική αδράνεια του «να αγαπιέμαι...». Δεν «πέφτεις» στην αγάπη. Στέκεσαι ολόρθη, φαλλική και μαρμάρινη και πασχίζεις να αγαπηθείς και να λατρευτείς με τελετουργικό πάθος.

«Είσαι αυτό που δεν είσαι ακόμη…»

Ο πόνος έχει γίνει μια φαλλική σεξουαλική απόλαυση για δυο τουλάχιστον. Βουλιάζεις στα μορφώματα του ασυνειδήτου και κλαίγεσαι με το παραμικρό. Νιώθεις την ανεπάρκεια της ύπαρξής σου σαν στέρηση και απελπίζεσαι. Επιθυμείς να επιθυμήσεις κάτι αλλά τίποτα… Η επιθυμία της επιθυμίας γίνεται βραχνάς και σε κάνει να νοσταλγείς «τρύπες» και «φαλλούς» και να μελαγχολείς για το μη χείρον βέλτιστο. Φοβάσαι να επιθυμήσεις το άγνωστο που θα έρθει αναπάντεχα από «πίσω» σου, από την πίσω όψη της καρδιάς σου…και αγωνιάς…

Ο Lacan σφάλλει όταν νομίζει ότι η αγωνία προκαλείται από αυτό που έρχεται κατάματα πάνω σου. Όταν ένα πρόσωπο ή το ίδιο το Πράγμα έρχεται τόσο κοντά σου δεν αγωνιάς. Δεν προλαβαίνεις ούτε καν να αγχωθείς. Τα χαρακτηριστικά του διαλύονται μέσα στα δικά σου σε μια σύγχυση που φέρνει στην επιφάνεια το τυφλό σημείο και μια θολούρα ομίχλης. Η ασυνείδητη εικόνα σου μπερδεύεται με το σωματικό σου σχήμα και σε συνθλίβει μια σμίκρυνση σε διαστάσεις σημείου. Μπορείς να γίνεις ένα δάκρυ και να πνιγείς στα ρηχά. Μπορεί να πάλλεσαι στις φωνητικές χορδές σαν μακρόσυρτο κλάμα ή να καίγεσαι σένα πυρακτωμένο μάτι χωρίς βλέμμα. Όλα αυτά από έρωτα σένα πεινασμένο στόμα/στόμιο, που χάσκει μονίμως ανοιχτό. Η ανάγκη σε κάνει πουτάνα. Η ανάγκη της κοπέλας να φάει τον εραστή της, της δίνει σουβλιές στο στομάχι αλλά αυτή το σφίγγει με μια ζώνη αγνότητας και κάνει μέση δαχτυλίδι. Τα δόντια της δεν μασάνε. Τα ούλα καταρρέουν και όπου να’ναι θα πέσουν κι αυτά. Σε λίγο θα είναι και φαφούτα όπως η γιαγιά της. Η μητρική γιαγιά τσιμπούσε τις ρώγες των κοριτσιών και τις έστριβε μέχρι να ουρλιάξουν από πόνο. Τόσο άχτι τις είχε. Ήθελε οι εγγονές της να φτιάξουν μαστάρια αγελάδας για να παράγουν γάλα για τα παιδιά τους. Βίαζε το παιδικό τους στήθος κι εκείνο από τον φόβο της διείσδυσης που είχε ήδη υποστεί γινόταν σανίδα και πλάκα. Μια λεία επιφάνεια χωρίς τίποτα για να τσιμπήσεις.

Κανένα φαλλικό, μητρικό ή πατρικό υποκατάστατο δεν μπορεί να ικανοποιήσει την επιθυμία να είσαι «Εσύ αυτός που Είσαι…!» και να μην πεθαίνεις από την πείνα. Στο σημείο αυτό θα διαφωνήσω και με την Dolto. Για να βγούμε από το αδιέξοδο δεν αρκεί να μετουσιώσουμε τις ενορμήσεις και να πούμε στα παιδάκια ότι όταν μεγαλώσουν θα βρουν άλλους ενήλικες για να τους παντρευτούνε και να κάνουνε μαζί τους παιδιά. Το μόνο που συμβαίνει όταν θεραπεύονται μετά από αυτή την αναλυτική εκφορά είναι ότι απωθείται το «πτώμα» του συμ-πτώματος και μεταλλάσσεται σαν transformer σε άλλη τοπολογία του σώματος στοιχειώνοντας σωματικό σχήμα και ασυνείδητη εικόνα σώματος. Όταν τους βάζεις μια αναπαράσταση μελλοντικής «αιμομικτικής» οικογένειας με άλλους πρωταγωνιστές και κομπάρσους δεν επιλύεται το Οιδιπόδειο, ούτε μπαίνεις στον συμβολικό ευνουχισμό, απλώς απωθείται και αναδιπλασιάζεται εμπεριέχοντας και την παλιά σου «αιμομικτική» οικογένεια. Τα συμ-πτώματα των παιδιών εξαφανίζονται στην παιδική ηλικία για να επανεμφανιστούν δριμύτερα αργότερα… Μεταθέτεις τον παρθενικό υμένα για μια γενιά μετά. Ταπώνεις τα στόμια και τις ερωτογενείς σου ζώνες και σε ζώνουν τα φίδια του πόνου. Κάθε ομφάλιο αντικείμενο θα είναι η αντανάκλαση του πορτραίτου σου στον κατοπτρικό σου καθρέφτη. Δεν θα την βγάλεις καθαρή με μπιμπερό, ή τον αντίχειρα στο στόμα και τρέχοντας προς την μήτρα, ούτε με την μετουσίωση που θα σε βγάλει σένα Υπερυψωμένο Οιδιπόδειο.

photo gianpal333

Θα ξαναπεράσεις ιχνηλατώντας τα ίδια ίχνη αν θέλεις να εκβάλλεις στην Γη της Επαγγελίας που ρέει μέλι και γάλα, δηλαδή επιθυμητική ροή, χωρίς να γραπώνεσαι από την ρώγα της μαμάς σου ή να προσμένεις μια ζωή τον φαλλό του μπαμπά σου.