Ο ΠΟΝΟΣ ΣΑΝ MEDIATOR

 

photo gianpal333

Δεν είναι η απόλαυση του πόνου (Lacan), αλλά ο πόνος σαν διαμεσολαβητής (mediator) στις σχέσεις που συντηρεί σαδομαζοχιστικά μορφώματα εξουσίας. Παίρνεις το πονεμένο κομμάτι σου και πας να σχετιστείς με τον άλλο μέσω αυτού του πόνου. Εκεί ακριβώς που σε πόνεσαν. Παίζεις και ξαναπαίζεις απελπισμένα το παιχνίδι της ματαίωσης. Παίζεις και ξαναπαίζεις με τον χρόνο αναμονής. Από μέσα βράζεις και κοχλάζεις, γίνεσαι εκατό κιλά και απέξω είσαι μια λεπτή φέτα σολομού. Αρχίζει να σε ελκύει ο πόνος, το μαρτύριο και το στεφάνι της δόξης που περιμένει τους μάρτυρες για μεταθανάτια ανταμοιβή. Ζεις σε ένα θεατρικό σκηνικό και δεν ξέρεις αν είσαι κομπάρσος ή ηθοποιός.

Ό,τι ξεφεύγει από τον πόνο δεν το αντέχεις.

«Γιατί το χέρι τρέμει;»

«Γιατί είναι ζωντανό!»

«Γιατί τα νύχια σπάνε;»

«Γιατί είναι ζωντανά!»

Το ζωντανό σου φαντάζει νεκρό και το νεκρό ζωντανό. Αυτή η οπτική ψευδαίσθηση γίνεται η πραγματικότητα που ζεις. Δεν εμπιστεύεσαι τίποτα και σου μπαίνουν οδυνηρές ιδέες. Ο πόνος γίνεται ιδέα και σε βασανίζει. Κλειδώνεις και διπλοκλειδώνεις. Ελέγχεις τα μάτια της κουζίνας, τον απορροφητήρα, τα φώτα. Μαζεύεις από μέσα και τεντώνεις απέξω. Φουσκώνεις και ό,τι σου συμβαίνει το κολλάς στην κακή σου μοίρα. Τα μάτια της κουζίνας που δεν θυμάσαι τελικά αν τα έκλεισες ή όχι όσες φορές και αν τα ελέγξεις θα γίνουν τα μάτια σου που διαχωρίζονται από το βλέμμα σου. Θα πηγαίνεις στην παρέα σου και θα μιλάς για τα στραβά που σου συμβαίνουν, θα μένεις άυπνος για να μην τα δεις σε μορφή εφιάλτη, θα ψάχνεις το ταίρι σου που θα έχει περάσει ό,τι πέρασες και εσύ και αυτή η τρελή συμμετρία θα σου τρώει τη ζωή.

Αυτό που συρρικνώνεται μέσα μας από πόνο μπορεί να πάρει διαστάσεις πυραμίδας… Όταν δεν υπάρχω, όταν πετάω από πάνω μου εμένα σαν σκουπίδι, όταν με διαμελίζω σε μερικά αντικείμενα, τι μένει από μένα για να συνδεθώ με τον άλλο;

Ένας πόνος δια δυο…

«ΕΡΜΗ! ΜΕΙΝΕ!»

Κανείς να μην είναι αδέσποτος, σου λένε. Το μόνο ζωντανό που γαβγίζει στην «σιωπή» που έχει ντύσει σαν σάβανο τα σπίτια είναι το ζωάκι που το εκπαιδεύουν για να μένει στον τόπο. Εξάρτηση-εξάρτημα-αντιστάθμισμα μαζοχιστικού κέρδους: όλα σε πακέτο για το σπίτι! Ο Freud αντί να δει τον απέθαντο βαμπιρισμό της λιβιδινικής ενέργειας από βαμπίρ οιδιποδείου κυκλώματος που την ρουφάνε κάθε μέρα με επενδύσεις «εσύ κάνεις για γράμματα», «εσύ για μανικιούρ», ή «αυτή κάνει για σπίτι, παιδιά, νοικοκυριό», «αυτή κάνει για πουτάνα…», «ο Ερμής κάνει για φύλακας του σπιτιού» κ.λπ, καθηλώθηκε στο να διατηρήσει καθαρό τον δυϊσμό ενόρμησης ζωής-ενόρμησης θανάτου. Έτσι μπήκαμε στα λημέρια μιας μήτρας που τρώει τα παιδιά της και τους απαγορεύει να την προδώσουν. «Δεν επιτρέπεται να αγαπήσεις εκτός της φυλής σου, της σέκτας σου, του στρατοπέδου των Ιδεών σου, καμιά άλλη…γλώσσα, εικόνα, αίσθηση…για να μην πούμε για άνθρωπο». Έτσι χτίζονται οι σύγχρονες Βαβέλ!

 Αν ακολουθήσουμε το κυκλικό μονοπάτι της ενόρμησης που τρεκλίζει γύρω από τα μερικά αντικείμενα σαν μεθυσμένος ναύτης και γυροφέρνουμε ως μερικά αντικείμενα ένα άλλο μερικό αντικείμενο-στόχο, δεν θα φτάσουμε στην πηγή της απόλαυσης αλλά στο οιδιπόδειο σπίτι μας. Όπως συνέβη με την Αλίκη μέσα στον καθρέφτη. Όποιο μονοπάτι και αν έπαιρνε κατέληγε στην αφετηρία της. Στο σπίτι της. Ο Lacan που εκκενώνει την ενέργεια από την ενόρμηση και την κάνει κύκλωμα, απλά την μετουσιώνει και φτάνει από άλλο κυκλικό μονοπάτι (ομόκεντροι κύκλοι-σπείρα-σαγήνη) σε αδρανή στάσιμα νερά που μυρίζουν μαζοχισμό βουτηγμένο στην απόλαυση του πόνου. Εδώ χρειάζεται επειγόντως ένα fall out από την ενόρμηση θανάτου και τον πόνο. Το fall in…το ερωτικό, το κρατάμε αρκεί να μην βυθίζεται στον πόνο της δήθεν αγάπης. Η αγάπη δεν έχει πόνο. Η απόλαυση έχει πόνο και για να σας λύσω κι ένα λακανικό γρίφο θα σας πω ότι η άλλη απόλαυση είναι ο μαζοχισμός!

Ακόμα και το «χύμα» εναλλακτικό στυλάκι εύκολα ευθυγραμμίζεται μαζοχιστικά μέσα σε ένα καλούπι σαδιστικής σημασίας «πρέπει να υιοθετούμε αδέσποτα, να τα φροντίζουμε, να κουραζόμαστε, να μην έχουμε που να τα αφήσουμε, να μένουμε σπίτι για να τους κάνουμε παρέα, κ.λπ.». Τα μόνα αδέσποτα είναι οι ιδιοκτήτες τους. Τα δυο γατιά στο σπίτι δεν είναι αρκετά. Πρέπει να πάρουν και δυο σκυλιά. Ούτε αυτά όμως είναι αρκετά… Δράσεις, δράσεις, για άλλοθι…Δεν ζεις γιατί δεν έχεις χρόνο. Πρέπει να φροντίσεις τα «παιδιά σου». Τα ζωάκια έχουν μεταλλαχθεί μαγικά σε παιδάκια και η οικογένειά σου είναι πολύτεκνη. Πρέπει να πάρεις και μεγαλύτερο αμάξι. Πρέπει…

«Άχ!, βάχ!, ούφ!»

Τα πρώτα φουσκώματα ήρθαν. Το στομάχι φουσκώνει, κάνει δίπλες και κρύβει τον αφαλό σου. Δεν βλέπεις τον αφαλό και πιστεύεις ότι δεν έχεις αφαλό. Δεν ξέρεις από πού ξεκινάει το στομάχι και που καταλήγει η κοιλιά. Είναι όλα κοιλιά. Σε βαραίνει και την βλαστημάς. Πας στο γυμναστήριο για να ξεφουσκώσεις, να βρεις άλλο ένα άλλοθι για το φονικό εναντίον του εαυτού σου, προσπαθείς να είσαι κάπου μόνος με τα μηχανήματα και τα ακουστικά στα αυτιά σου και έρχονται τα αρπακτικά με τις νόρμες παραμάσχαλα για να σε φάνε: «δεν το κάνετε σωστά!», «φέρατε πετσέτα, λουκέτο για το ντουλαπάκι σας, φέρατε;…», «όχι έτσι!, έτσι!», «πρώτα το ένα πρόγραμμα, μετά το άλλο και μετά αν δεν…» όλη την ώρα σου πιπιλίζουν το μυαλό σαν διαφημιστές μυών και οργάνων. Ιδρώνεις, δυσφορείς με την ίδια σου την οσμή που δεν μυρίζει αποσμητικό και είσαι υπό το βλέμμα του εκπαιδευτή σου σαν σκύλος! Φεύγοντας μαζί με ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια μέγγενη στα μηνίγγια και μια ανατριχίλα στην πλάτη παίρνεις δώρο και ένα πακέτο ψυχαναγκασμών που δεν είχες ποτέ πιο πριν. Ο αστράγαλος σου φαίνεται χοντρός, οι πλάτες στενές, η κοιλιά πλαδαρή, κ.λπ. Αν σιγά σιγά γίνεσαι σκύλος χρειάζεσαι και εκπαιδευτή σκύλων για να σου δίνει εντολές

 «Ερμή!, μείνε!!».

 Μένεις. Ούτε καν διανοείσαι να φύγεις. Χωρίς να το θες κλωτσάς την επιθυμία σου να πάει λίγο παραπέρα και αν σε ζορίσει την κυνηγάς με ένα σκουπόξυλο ή της γαβγίζεις σαν να βλέπεις γάτα.

photo gianpal333

ΕΝΟΡΜΗΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ; «ΌΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»

Ο καθένας γνωρίζει μόνο τις ατάκες του, τον ρόλο του, τα λέει και κατεβαίνει από την σκηνή πιο απογοητευμένος από πριν. Δεν μπορώ, σαν ψυχαναλύτρια, να μην βλέπω την τύφλα του συστήματος. Το οικοδόμημα μπάζει νερά από τα θεμέλια της ενόρμησης του θανάτου του Freud. O Freud επινόησε κάτι, χωρίς να το κάνει σημαία του, μπορεί να έκανε και λάθος, πάντα το έλεγε, αλλά οι διάφοροι «ψυχαναλυτές» στον ψυχαναλυτικό χώρο έτρεξαν να το κάνουν σύστημα χωρίς να εξαιρείται  και ο  Lacan. Αναρωτιόμουν γιατί τόσοι αναλυόμενοι που πέρασαν από φροϋδικά και λακανικά πεδία έρχονται και μου λένε ότι η ανάλυση είναι πολύ οδυνηρή, ότι έτσι πρέπει να’ναι, να είσαι σκυθρωπός, να έχεις έλλειψη, να στενάζεις γιατί έτσι είναι η ζωή, γιατί παντού υπάρχει κενό και τρύπες, γιατί όλα καταλήγουν σε απόρριμμα, γιατί πρέπει να συμβιβάζεσαι με το σύμπτωμά σου και να το διαχειρίζεσαι και άλλα τέτοια μαζοχιστικά και φρικτά συμπεράσματα χωρίς επιθυμία, χαρά, αγάπη και ζωή. Χωρίς να ρέει τίποτα για αυτούς. Αυτό το βαμπιρικό κατασκεύασμα που πουλάνε στους ανθρώπους δεν είναι ψυχανάλυση.

Για μένα, κλινικά, η ενόρμηση θανάτου είναι μεγάλο σφάλμα. Θα σας έλεγα ότι δεν υπάρχει αλλά δεν θέλω να προσθέσω άλλο ένα «δεν υπάρχει» στα όσα έβαλε ο Lacan και μετά να διαιωνίσω το δικό του σφάλμα. Όταν δίνουμε έμφαση στο «δεν υπάρχει» χωρίς να το αναλύσουμε σε βάθος, πετάμε ατάκες στον αέρα που στοιχειώνουν τους ανθρώπους. Είναι όπως όταν διαγράφετε κάποιον εραστή ή ερωμένη ενώ δεν τον/την έχετε ξεπεράσει και τότε σας ακολουθεί παντού η αναπαράστασή του/της. Κάθε ορμή είναι ορμή θανάτου, λέει ο Lacan (Ec,848). Να λοιπόν πως καταλήγουν όλα σε απόρριμμα! Τα μερικά αντικείμενα τραβούν την απόλαυση σαν μαγνήτης αλλά ποτέ δεν ενσαρκώνονται σε άνθρωπο. Γίνονται σκέτοι μηχανισμοί, άψυχα σώματα και «δεν πεθαίνουν»… Όταν βλέπουμε παντού ενόρμηση θανάτου τότε ζούμε σχέσεις εξάρτησης, τυφλές και βουβές. Σας δίνω μια σκηνή καθημερινής τρέλας τέτοιου τύπου και σας αφήνω να το σκεφτείτε.

Κάθε πρωί σαν ρομπότ πάει βόλτα στο supermarket, μετά ένα πέρασμα από τον χασάπη, μαγείρεμα και ύπνος. Η τηλεόραση είναι πάντα ανοιχτή χωρίς να την βλέπει κανείς. Το απόγευμα ντύνεται, στολίζεται και τρέχει για να γράψει εξετάσεις στους γιατρούς. Προληπτικά παίρνει και «μαγικά χαπάκια» για να μην νιώθει εκείνο το σφίξιμο στο στήθος. Το βραδάκι κάθεται μπροστά στην οθόνη, το αυτί βουίζει από την συνομιλία με την κολλητή και με μια περίεργη έξαψη διηγείται όλο χαρά την ημερήσια διάγνωση που πήρε,

«Να δεις τι μου βρήκε ο γιατρός! Ναι, καλέ…που να στα λέω, έχω αυτό, εκείνο, το άλλο…αύριο θα πάω να μου γράψει κι άλλες εξετάσεις!...» 

photo gianpal333

ΣΑΔΟ-ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ "ΔΟΜΕΣ"

Η γνωστή άποψη ότι ο μαζοχιστής χρειάζεται τον σαδιστή του και το αντίστροφο είναι πολύ διάτρητη και μπάζει νερά ψυχαναλυτικά. Ακολουθώντας την οπτική του Deleuze που λέει ότι «από το σώμα στο έργο τέχνης, από το έργο τέχνης στις Ιδέες υπάρχει πάντα μια στιγμή εξύψωσης που επιτυγχάνεται με το μαστίγωμα» θα ανιχνεύσουμε γιατί ο μαζοχιστής να ζητάει την τιμωρία, να την προκαλεί, να διαστρέφει τον άλλο σε δεσποτικό αφέντη και να κρύβεται σε συμφωνίες και συμβόλαια με τον διάολο.

Η σαδιστική εξουσία με μορφή γυναίκας  βαραίνει σαν ογκώδης εκκλησία με κίονες στραβοχυμένους πάνω της. Μπράτσα, κοιλιά, πόδια, τετράγωνες πλάτες στηρίζουν ένα στρογγυλό κεφάλι σαν θόλο που κάθε τόσο γέρνει αριστερά ή δεξιά για να σπρώξει τη γλώσσα της να φτύσει θύελλες οργής στον μαζοχιστή ακόλουθο που την κοιτάει και αλληθωρίζει.

«Τι με κοιτάς ρε;!»

Ο δουλικός ακόλουθος σκύβει το κεφάλι.

«Πήγες σούπερ μάρκετ σήμερα; Μίλα! Γιατί δεν με κοιτάς ρε;!»

Ο δουλικός ακόλουθος την κοιτάει δειλά στραβώνοντας το κεφάλι και ρίχνοντας κλεφτά κάποια ματιά.

«Πήγα…πήγα…πήρα γάλα, μέλι…»

«Με γάλα και μέλι ρε θα με ταίσεις; Μίλα!»

Ο δουλικός ακόλουθος καταπίνει το σάλιο του και σκύβει κι άλλο το κεφάλι.

«Καθάρισες ρε;!»

«Τι να καθαρίσω…λίγα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας και…», δεν πρόλαβε να σταυρώσει δεύτερη κουβέντα,

«Το μυαλό σου ρε είναι λίγα τετραγωνικά που θα πεις για το σπίτι μου!».

Τα τασάκια αναποδογύρισαν, η πίτσα με το κουτί της πετάχτηκε σαν αστραπόβροντο στο γυάλινο τραπεζάκι από το χέρι της σαδιστικής εξουσίας και ο δουλικός ακόλουθος  βρέθηκε με τα τέσσερα να ικετεύει για ανακωχή στα πλαϊνά της πολυθρόνας.

Σας περιέγραψα    μια καθημερινή     στιγμή που    κάτι σας θυμίζει.   Μόνο που  στο  τέλος  μένει  η  απογοήτευση  παρά      τις μεταμφιέσεις,       τους αναδιπλασιασμούς,  τα «πρέπει»       και τις ενοχές που ενδυναμώνουν     τα «πρέπει» της θυσίας.     Στο   τέλος   μένει   η   παγερή εικόνα μιας     ψυχρής και αυστηρής υπερεγωτικής μορφής που μαστιγώνει    και   

photo gianpal333

αυτομαστιγώνεται. «Κάνε αυτό!»,     «κάνε το άλλο!», «φόρα αυτό!» κ,λπ.     Η   παράθεση εντολών είναι τόσο χυδαία όσο στις τσόντες.     Σε    μαθαίνουν    να   βασανίζεσαι    από μικρό παιδί με τον τρόπο που σε βασάνισαν.

ΝΕΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ -ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ: ΣΩΤΗ ΓΡΙΒΑ (πληροφορίες για την έναρξη του σεμιναρίου που θα πραγματοποιηθεί αρχές Σεπτεμβρίου στο Psychiama.)

ΤΟ ΤΡΙΟ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΑΣ ΕΝΥΔΡΕΙΟ

«Μα η αγάπη μας δεν είναι θάλασσα, δεν είναι πλοίο…εμείς το φτιάξαμε και το ελέγχουμε το ενυδρείο» (Τζίμης Πανούσης)

Του έρωτα η φουσκάλα είναι ένα ετοιμόρροπο Εγώ, ένα ετοιμόρροπο Εσύ και ένα αντικείμενο στη μέση για να παίζουνε και να στηρίζουν την φουσκάλα του ενυδρείου τους. Ακριβώς όπως τα λέει ο Τζιμάκος… Για να το δούμε και ψυχαναλυτικά. Ένας νέος μαζοχισμός ξαναμοντάρει την εικόνα του πατέρα στην εικόνα της μητέρας που παίρνει τον Νόμο στα χέρια της «ό,τι πεις εσύ αφεντικό!...». Η αναπαράσταση της εκδίκησης του «γελοίου» εμφανίζεται σε σαδιστική μορφή. Σαδιστής και μαζοχιστής σφιχταγκαλιασμένοι ψευτοζούν στην κοιλιά του ενυδρείου σε μια αιμομικτική προγεννητική σεξουαλικότητα γεμάτη στοργή και προδέρμ.

photo gianpal333

Ο G.Deleuze αναφέρει ότι ο πραγματικός R.S.Masoch (που δεν είχε σχέση με τον μαζοχισμό) σαν παιδί κρυβόταν στη ντουλάπα με τις γούνες και κατασκόπευε τις κινήσεις της θείας του. Το «κρύβομαι», το «μάτι στην κλειδαρότρυπα», το αδηφάγο κήτος με την γούνα-περίβλημα, ίσως να σας θυμίζουν κάτι πολύ οικείο. Τα τελετουργικά της αναστολής και της αναμονής. Κρύβομαι και παίρνω μάτι…στο μικρό μου ενυδρείο… Για να συντηρηθεί το ενυδρείο και να εξαπλωθεί σε παραγωγή ενυδρείων χρειάζεται ένα Νόμο υποταγής και μια σειρά από κανόνες σύμβασης που θα ενισχύουν την υποταγή. Όλα υπό συνθήκες και με ρήτρες συμβάσεων. Ανάμεσα στο ένα και στο άλλο παθητικό μέλος της σύμβασης υπάρχουν τα σύνεργα του βασανισμού τους. Ο σαδιστής διαχειρίζεται εργαλειακά με τόνους Υπερεγώ τον μαζοχιστή του και ο μαζοχιστής υπερευαίσθητος και ενοχικός λατρεύει και υπακούει. Μια παγανιστική μελαγχολική φαντασίωση τους κρατάει μαζί στον πόνο της έλλειψης και όχι στην χαρά της επιθυμίας.

Ο τεμαχισμός, οι ερωτικές τεχνικές, τα δαγκώματα, τα μελανά σημάδια, τα ξεφτιλίσματα, ανθούν εκεί που δεν υπάρχει το «όλος», «όλη» της αγάπης. Έτσι γινόμαστε «όλες ένα μάτσο βιόλες, σας βαρέθηκε η ψυχή μου, καρκινάκια του πλανήτη, σκατοκαργιόλες…» (Τζίμης Πανούσης)

Γειά σου Τζιμάκο μερακλή!!