ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟ ΣΟΚ

Κάτι που είδες ξαφνικά ή που άκουσες, ένα ξύπνημα της ασυνείδητης εικόνας του οπτικού ασυνειδήτου προκαλεί το πρώτο σοκ.

Ένα αγοράκι έχει ακροφοβία και όχι υψοφοβία. Αν βρεθεί στην άκρη στο χαντάκι είναι σίγουρος ότι θα πέσει μέσα. Θυμάται όταν ήταν πιο μικρός να τρέχει προς την παραλία και την τσιρίδα της μάνας του να τον σταματά. Αυτή την τσιρίδα την πήρε όλη μέσα του. Αυτό ήταν! Κατάπιε την ένταση της φωνής της, τον τρόμο, την φρικαρισμένη εικόνα της και την αναπαράγει μέσα του με την αναπαράσταση της τρομακτικής παραλίας…

 Ένα κοριτσάκι βλέπει από πολύ μικρό την γιαγιά του να σκουπίζει τις αυλές, την μάνα του να μαγειρεύει, να πλένει, να καθαρίζει το ήδη καθαρό σπίτι ξανά και ξανά, τον πατέρα του πότε να κατεβάζει ελιές και πότε να κάθεται στον καφενέ του χωριού και όλους μαζί να τρώνε τις Κυριακές στα σόγια και τρελαίνεται! «Είναι τρελό!» φωνάζει. «Τρώνε, δουλεύουν, καθαρίζουν, πότε στον καφενέ και πότε στα σόγια, κάνουν παιδιά και μετά πεθαίνουν. Είναι τρελό!» Την ακούνε να μονολογεί και την περνούν αυτοί για τρελή.

Αυτό κι αν είναι σοκ! 

photo gianpal333

Της λένε πως πρέπει να ζει. Σπουδές, γάμος, παιδιά κτλ., και ας μην είναι η ίδια μέσα σ’όλα αυτά. Ας κρύβεται μέσα στα «ρήματα» των άλλων. Ας είναι ημι-ζωντανή, ημι-λιπόθυμη, ημι-πεθαμένη. Ας είναι, και τι μ’αυτό; Τότε είναι που αγωνιά. Την τυλίγει ένα αίσθημα θανάτου.

«Φοβάσαι τον θάνατο» της λένε.

«Φοβάται αυτούς που είναι ήδη νεκροί. Τον δικό τους θάνατο φοβάται που της στραγγίζει την ζωή…». Αυτή είναι η αλήθεια. Η αγωνία από μπροστά, ο φόβος του θανάτου τους από πίσω. Και το αγοράκι και το κοριτσάκι χωράνε μέσα στα τραυματικά συμπτώματά τους ή κάνουν τα τραύματα συμπτώματα και τα κρύβουν κάπου στο σώμα τους. Απέξω φαίνεται μόνο ένα διάχυτο άγχος. Αγχώνονται για το τίποτα. Τότε είναι που πλακώνουν οι «ψ» και πάνε να εξολοθρεύσουν το άγχος και μαζί με αυτό και το ίχνος εντοπισμού του υποκειμένου του ασυνειδήτου. Το σύμπτωμα αυτών των παιδιών, μαζί με τόσα άλλα, είναι η δική τους στρεβλή και κακοχαραγμένη «γραμμή διαφυγής» από τους νεκροζώντανους ενήλικες με το «όλα καλά!» στα χείλη τους. Αν όμως οι αετονύχηδες των «ψ» καταστρέψουν την «γραμμή», την ρίξουν στον λήθαργο με φάρμακα, ή προσπαθήσουν να την «ισιώσουν» με καταναγκαστικά μέτρα, για να την συμβιβάσουν με τις δικές τους γραμμές επιστροφής στο matrix του φόβου, τότε θολώνουν τα νερά και τα παιδάκια ξεχνούν γιατί είχαν χαράξει αυτή την γραμμή. Ξεχνούν την διαφυγή. Ξεχνούν και την έξοδο!  Αν συμβιβαστείς με το σύμπτωμά σου, «τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά..» σου λένε οι φαρμακόγλωσσες, τότε επωμίζεσαι και το πτώμα του Άλλου πάνω σου και αρρωσταίνεις με την δική του αρρώστια που στην μεταβιβάζει.

Η αρρώστια λέγεται «ανοσία στην σκλαβιά»

Η ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ…

Η γνώση είναι ένα «έχειν» κατά τον Walter Benjamin. Η γνώση έχει αντικείμενο και χαρακτήρα ιδιοκτησίας. Αν προσθέσουμε και την συσσώρευση γνώσης (χωρίς καμία γνώση) από το σχολείο και μετά θα βρεθούμε με ένα απόθεμα από λέξεις-ιδέες (πλατωνικού τύπου) και κούφιες έννοιες χωρίς καμία επιθυμία. Αν κάποιο παιδάκι ρίξει το βλέμμα του στο χαρτί και χαζέψει το περίγραμμα της λέξης, την γραμματοσειρά, τα κενά διαστήματα μεταξύ των λέξεων και αναρωτηθεί το οτιδήποτε είναι ύποπτο διαταραχών! Πρέπει αμέσως να παπαγαλίσει το κείμενο και να πάει παρακάτω την ύλη του μαθήματος. Σαν να είναι η Γνώση με «Γ» κεφαλαίο ένα ιερό φαγητό που μπουκώνεσαι με αυτό και μόλις καταπιείς μια μπουκιά έρχεται γεμάτη η κουτάλα για την επόμενη. Ο άνθρωπος μπαίνει στις σημαίνουσες ιδέες, όπως στις καγκελόφραχτες φράξιες και εξατμίζεται από πολύ μικρός…Ακόμη και το Συμβολικό του Lacan γίνεται μέσω της «γνώσης», των «μαθημίων», της αλληλουχίας των σημαινόντων που κυνηγούν την άπιαστη σημασία του σημαινομένου, μια σημαίνουσα αλυσίδα φαλλικών ιδεών τύπου s1, δηλαδή θραύσματα Πλατωνικής Ιδέας που σε κατοικούν μια που οι λέξεις έχουν ύλη και υλική επίπτωση. Το υποκείμενο κοιμάται με ορθάνοιχτα μάτια τη μέρα, μια που έφαγε τον καρπό της ολικής γνώσης των ισοδυνάμων «καλό-κακό» και μένει άυπνο τις νύχτες ή γίνεται τρόφιμος στα μπαρ για να πνίξει τον καημό του. Το υποκείμενο αντιπροσωπεύεται από το όργανο, κατά τον Lacan, και το Πραγματικό του σώματος που το αντιλαμβάνεται σαν οργανισμό ή σκέτα όργανα αποκομμένα από το σώμα πάσχει σαν Εσταυρωμένος χωρίς Ανάσταση. Ένας καθολικισμός ανάμεικτος με προτεσταντική ηθική του κέρδους πλέκει ένα συγκρητισμό μέσα στην λακανική ψυχανάλυση την ώρα που ο Lacan μελετά το πλατωνικό Συμπόσιο. Εδώ όμως κρύβεται όλη η απάτη της γνώσης. Εδώ υφαίνεται ο ιστός της αράχνης που έφαγε σιγά-σιγά από την ίδια νόσο τον Freud και τον Lacan. Ένας δυισμός που έγινε αναδιπλασιασμός και πολλαπλασιάστηκε ανεξέλεγκτα σαν τα καρκινικά κύτταρα που τρελαίνονται και από στέρηση (λακανική έλλειψη) τρώει το ένα το άλλο. Αν σε αντιπροσωπεύει ένα σημαίνον για ένα άλλο σημαίνον ή ένα όργανο για ένα άλλο όργανο τότε στην σειρά παραγωγής των σημαινόντων ή των οργάνων-χωρίς-σώμα, σαν σε εργοστάσιο που βγάζει πάντα μια εκ των προτέρων καθορισμένη παρτίδα αντικειμένων, το αντικείμενο θα είσαι πάντα εσύ! Κάθε όργανο μπορεί να αυτονομηθεί και να γίνει αντικείμενο μικρό α. Μπορεί να εξυψωθεί σε ιδεατό αντικείμενο ( αντικείμενο μικρό α), και τότε μπορείς να μπεις άνετα στη θέση του και να γίνεις αόρατος, άπιαστος, άχρονος, απέθαντος, μεταλλαγμένος φαλλός και πλατωνική ιδέα μαζί! Δυο σε Ένα. Νεκρός στο Πραγματικό και ακόλουθος στο Φαντασιακό. Ούτε καν παίρνεις είδηση ότι δεν ζεις. Αυτή η Έκθεση των Ιδεών στήνει τον χορό και όλοι οι πιστοί χορεύουν με τελετουργική λατρευτική ακρίβεια χωρίς ούτε μια φιγούρα. Αν παρεκκλίνουν από τον χορό και αυτοσχεδιάσουν λίγο, θα τους κόψουν από τις εξετάσεις. Πρέπει να παπαγαλίσουν αν θέλουν κάποια στιγμή να γίνουν οι διάδοχοι του master τους. Αντί να σηκώνεσαι λοιπόν, πέφτεις κατακόρυφα σε μικρές φαλλικές ενορμήσεις που σε καταβροχθίζουν από μέσα.  Παθαίνεις ότι και η ανορεξική κοπέλα που τρώει τις ίδιες της τις σάρκες από στέρηση και απέθαντη πείνα! Αν και το ψυγείο το θέλει γεμάτο δεν βάζει μπουκιά στο στόμα της. Κάθε μπουκιά φέρνει και μια σκέψη αξιολόγησης.

«Γιατί το έφαγα τώρα αυτό, πόσες θερμίδες, αν φάω τώρα γλυκό το βράδυ δεν έχει φαγητό ή αν…»

Ήδη η γεύση είναι πικρή και οι αισθήσεις παύουν να τρέφονται. Μια αντρική φωνή, βραχνή από το τσιγάρο, μετράει τις μπουκιές της σε πρωτεΐνες ενώ η ίδια φωνή καταναλώνει γαρδούμπα μέσα σε ασπράδι αβγού. Κάπως έτσι αηδιαστική είναι και η ιδιοκτησία της γνώσης, «να έχεις» αντικείμενα που πρόκειται να σε σκοτώσουν…Να έχεις δοσμένες ερωτήσεις και δοσμένες απαντήσεις. Να έχεις στημένο παιχνίδι ενώ  παίζεις μπάλα και ταυτόχρονα βάζεις στοίχημα και καις λιβάνια στην θεά Τύχη για το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Τέτοια τρέλα κατέχει τον φαύλο κύκλο της δήθεν γνώσης. Ενώ είσαι γεμάτος με «γνώση» κοιτάς τις τσέπες σου και είναι τρύπιες από χαρά...

«Από πού θα πάρω τώρα χαρά;» αναρωτιέσαι. 

photo gianpal333

ΑΝΤΕ, ΤΕΛΕΙΩΝΕ!

Ένα σύμπτωμα της Αιγύπτου (μια από τις πληγές του Φαραώ) είναι: η ακραία επιτάχυνση! Ανοίγουν ταυτόχρονα πολλά παραθυράκια επιλογών μπροστά σου (multiple choice) και πρέπει να διαλέξεις τώρα χωρίς να το πολυσκεφτείς. Ό,τι και να επιλέξεις θα σε στιγματίσει για πάντα. Πλέον ισχύει το ρητό «δεν σκέφτομαι άρα δεν υπάρχω!» που ισοδυναμεί με την αίσθηση ότι «δεν πεθαίνω αφού δεν υπάρχω» και συμβαδίζει με το αφηρημένο «σκέφτομαι ότι θα σκεφτώ» που ισοδυναμεί με το «φοβάμαι ότι αν σκεφτώ θα φοβηθώ»! Μπέρδεμα και παγίδα σε μια συσκευασία τρόμου. Η σκέψη σου ως σκλάβου στο σώμα της Αιγύπτου κολλάει στον Φαραώ και στην δόξα του και ζεις για να γίνεις αυτός ακόμη και αν βλέπεις ότι είναι γεμάτος πληγές. Η σκέψη σου φαντασιώνεται Φαραωνικά κόλπα εξουσίας και απόλαυσης και δεν πάει προς το μέλλον (γίγνεσθαι/να γίνεις αυτός που ήδη είσαι σαν υποκείμενο του ασυνειδήτου και δεν το ξέρεις) αλλά κάνει κλειστό κύκλωμα με την δουλική εικόνα σου στο παρόν και σκαλώνει στο παρελθόν. Το μυστικό είναι ότι δεν πιστεύεις ότι υπάρχεις. Πρέπει λοιπόν να κατασκευάζεις συνεχώς ένα εαυτό, μια δράση, ένα στόχο και να χτυπιέσαι για να μην σταματήσει ο κυλιόμενος διάδρομος που σε πάει ολοταχώς στο πουθενά.

«Αν σταματήσει ή χαλάσει…»

«θα πεθάνω…» λες μισοβυθισμένος σε ένα λήθαργο με μισάνοιχτα μάτια.

«Άντε, τελείωνε!» σου λένε και ξαναγυρνάς τον τροχό της ατυχίας σου.

photo gianpal333

Ήταν αυτό ακριβώς που περίμενες να ειπωθεί για να ανατροφοδοτήσεις την εικόνα του ακόλουθου. Τώρα είσαι μια χαρά και ικετεύεις ξανά με ένα πονηρό χαμόγελο ευτυχίας να μην σταματάς να τρέχεις και να μην φτάνεις. Αντί για τον έρωτα της ζωής σου ζεις μια εικονική αυνανιστική τελειότητα που γίνεται όλο και πιο ομφαλική. Στην εικονική Αίγυπτο οι σκλάβοι εκτός από τις βαριές αλυσίδες τυλίγουν και τον ομφάλιο λώρο γύρω από τον λαιμό τους με το πάτημα ενός κουμπιού  και βραχυκυκλώνουν την ασώματη κεφαλή τους. Είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος αυνανιστικού θανάτου της σκέψης. Όλα τότε γίνονται σούπα ή πουρές στο μυαλό τους χωρίς την στερεά τροφή των εικόνων και των λέξεων. Τα μισάνοιχτα μάτια από ηδονή συγχέονται με τα ορθάνοιχτα μάτια από τρόμο και αυτά με τη σειρά τους γίνονται ερμητικά κλειστά μάτια μπροστά σε φωτεινές οθόνες. Ο άνθρωπος εκ-τοπισμένος από το ίδιο του το σώμα (δούλος στην Αίγυπτο) γυρίζει τον τροχό της σκλαβιάς σαν τα χαμστεράκια στο κλουβί τους και νομίζει ότι τρέχει ευθεία. Νομίζει ότι ο χρόνος είναι γραμμικός και την βρίσκει με το να γυρίζει διαρκώς τον τροχό της δουλείας, της τύχης, της μαλακίας, σαν να παίζει σε ένα συνηθισμένο τηλεπαιχνίδι.

«Άντε, ακόμα; Τελείωνε!»