Ο ΠΟΝΟΣ ΣΑΝ MEDIATOR

 

photo gianpal333

Δεν είναι η απόλαυση του πόνου (Lacan), αλλά ο πόνος σαν διαμεσολαβητής (mediator) στις σχέσεις που συντηρεί σαδομαζοχιστικά μορφώματα εξουσίας. Παίρνεις το πονεμένο κομμάτι σου και πας να σχετιστείς με τον άλλο μέσω αυτού του πόνου. Εκεί ακριβώς που σε πόνεσαν. Παίζεις και ξαναπαίζεις απελπισμένα το παιχνίδι της ματαίωσης. Παίζεις και ξαναπαίζεις με τον χρόνο αναμονής. Από μέσα βράζεις και κοχλάζεις, γίνεσαι εκατό κιλά και απέξω είσαι μια λεπτή φέτα σολομού. Αρχίζει να σε ελκύει ο πόνος, το μαρτύριο και το στεφάνι της δόξης που περιμένει τους μάρτυρες για μεταθανάτια ανταμοιβή. Ζεις σε ένα θεατρικό σκηνικό και δεν ξέρεις αν είσαι κομπάρσος ή ηθοποιός.

Ό,τι ξεφεύγει από τον πόνο δεν το αντέχεις.

«Γιατί το χέρι τρέμει;»

«Γιατί είναι ζωντανό!»

«Γιατί τα νύχια σπάνε;»

«Γιατί είναι ζωντανά!»

Το ζωντανό σου φαντάζει νεκρό και το νεκρό ζωντανό. Αυτή η οπτική ψευδαίσθηση γίνεται η πραγματικότητα που ζεις. Δεν εμπιστεύεσαι τίποτα και σου μπαίνουν οδυνηρές ιδέες. Ο πόνος γίνεται ιδέα και σε βασανίζει. Κλειδώνεις και διπλοκλειδώνεις. Ελέγχεις τα μάτια της κουζίνας, τον απορροφητήρα, τα φώτα. Μαζεύεις από μέσα και τεντώνεις απέξω. Φουσκώνεις και ό,τι σου συμβαίνει το κολλάς στην κακή σου μοίρα. Τα μάτια της κουζίνας που δεν θυμάσαι τελικά αν τα έκλεισες ή όχι όσες φορές και αν τα ελέγξεις θα γίνουν τα μάτια σου που διαχωρίζονται από το βλέμμα σου. Θα πηγαίνεις στην παρέα σου και θα μιλάς για τα στραβά που σου συμβαίνουν, θα μένεις άυπνος για να μην τα δεις σε μορφή εφιάλτη, θα ψάχνεις το ταίρι σου που θα έχει περάσει ό,τι πέρασες και εσύ και αυτή η τρελή συμμετρία θα σου τρώει τη ζωή.

Αυτό που συρρικνώνεται μέσα μας από πόνο μπορεί να πάρει διαστάσεις πυραμίδας… Όταν δεν υπάρχω, όταν πετάω από πάνω μου εμένα σαν σκουπίδι, όταν με διαμελίζω σε μερικά αντικείμενα, τι μένει από μένα για να συνδεθώ με τον άλλο;

Ένας πόνος δια δυο…

ΣΑΔΟ-ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ "ΔΟΜΕΣ"

Η γνωστή άποψη ότι ο μαζοχιστής χρειάζεται τον σαδιστή του και το αντίστροφο είναι πολύ διάτρητη και μπάζει νερά ψυχαναλυτικά. Ακολουθώντας την οπτική του Deleuze που λέει ότι «από το σώμα στο έργο τέχνης, από το έργο τέχνης στις Ιδέες υπάρχει πάντα μια στιγμή εξύψωσης που επιτυγχάνεται με το μαστίγωμα» θα ανιχνεύσουμε γιατί ο μαζοχιστής να ζητάει την τιμωρία, να την προκαλεί, να διαστρέφει τον άλλο σε δεσποτικό αφέντη και να κρύβεται σε συμφωνίες και συμβόλαια με τον διάολο.

Η σαδιστική εξουσία με μορφή γυναίκας  βαραίνει σαν ογκώδης εκκλησία με κίονες στραβοχυμένους πάνω της. Μπράτσα, κοιλιά, πόδια, τετράγωνες πλάτες στηρίζουν ένα στρογγυλό κεφάλι σαν θόλο που κάθε τόσο γέρνει αριστερά ή δεξιά για να σπρώξει τη γλώσσα της να φτύσει θύελλες οργής στον μαζοχιστή ακόλουθο που την κοιτάει και αλληθωρίζει.

«Τι με κοιτάς ρε;!»

Ο δουλικός ακόλουθος σκύβει το κεφάλι.

«Πήγες σούπερ μάρκετ σήμερα; Μίλα! Γιατί δεν με κοιτάς ρε;!»

Ο δουλικός ακόλουθος την κοιτάει δειλά στραβώνοντας το κεφάλι και ρίχνοντας κλεφτά κάποια ματιά.

«Πήγα…πήγα…πήρα γάλα, μέλι…»

«Με γάλα και μέλι ρε θα με ταίσεις; Μίλα!»

Ο δουλικός ακόλουθος καταπίνει το σάλιο του και σκύβει κι άλλο το κεφάλι.

«Καθάρισες ρε;!»

«Τι να καθαρίσω…λίγα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας και…», δεν πρόλαβε να σταυρώσει δεύτερη κουβέντα,

«Το μυαλό σου ρε είναι λίγα τετραγωνικά που θα πεις για το σπίτι μου!».

Τα τασάκια αναποδογύρισαν, η πίτσα με το κουτί της πετάχτηκε σαν αστραπόβροντο στο γυάλινο τραπεζάκι από το χέρι της σαδιστικής εξουσίας και ο δουλικός ακόλουθος  βρέθηκε με τα τέσσερα να ικετεύει για ανακωχή στα πλαϊνά της πολυθρόνας.

Σας περιέγραψα    μια καθημερινή     στιγμή που    κάτι σας θυμίζει.   Μόνο που  στο  τέλος  μένει  η  απογοήτευση  παρά      τις μεταμφιέσεις,       τους αναδιπλασιασμούς,  τα «πρέπει»       και τις ενοχές που ενδυναμώνουν     τα «πρέπει» της θυσίας.     Στο   τέλος   μένει   η   παγερή εικόνα μιας     ψυχρής και αυστηρής υπερεγωτικής μορφής που μαστιγώνει    και   

photo gianpal333

αυτομαστιγώνεται. «Κάνε αυτό!»,     «κάνε το άλλο!», «φόρα αυτό!» κ,λπ.     Η   παράθεση εντολών είναι τόσο χυδαία όσο στις τσόντες.     Σε    μαθαίνουν    να   βασανίζεσαι    από μικρό παιδί με τον τρόπο που σε βασάνισαν.

ΝΕΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ -ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ: ΣΩΤΗ ΓΡΙΒΑ (πληροφορίες για την έναρξη του σεμιναρίου που θα πραγματοποιηθεί αρχές Σεπτεμβρίου στο Psychiama.)

Ο ΣΑΔΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ

φωτο gianpal333

«Οι άλλοι μπαίνουν μέσα μου…». Ακούτε σ΄αυτή την φράση το κάλεσμα της μήτρας; Το κάλεσμα είναι υπόκωφο και συγχρόνως εκκωφαντικό. Αν δεν το ακούτε ίσως σας έχει ήδη καταπιεί μια μήτρα με ομφάλιο λώρο και ατροφικό πλακούντα. Η ενοχή κουβαλάει στην ουρά της τον ομφάλιο λώρο της αλλά δεν έχει ομφάλια τομή για να αρχίσει να έχει και σωματικό σχήμα. Γέρνει μονόπαντα. Είναι ξινή, σαδιστική και σαγηνευτική. Αν είσαι ένοχος την βγάζεις καθαρή. Μαθαίνεις να παθαίνεις και δεν πιστεύεις πια στην έξοδο από τα βάσανα και τον πόνο σου. Φτιάχνεις τις δικές σου μήτρες και μπαίνεις μέσα τους. Αυτός ο ομφάλιος λώρος της ενοχής, όπως το περιλαίμιο στα σκυλάκια, μπορεί να γίνει η διαδυκτιακή σου σύνδεση, η ομάδα, το κόμμα, η θρησκευτική ή ψυχοθεραπευτική σέκτα, η οικογένεια που εξ-ίσταται με οιδιπόδεια συμπλέγματα στον εργασιακό σου χώρο, η σχέση σου που αναπαριστά έναν δικέφαλο μαμαδομπαμπά που κάτι σου θυμίζει, η δουλειά του ποδαριού που γίνεται δουλεία, μπορεί να γίνει ακόμα κι αυτό το σπαρακτικό κλάμα που αναβλύζει από τα μάτια σαν λεπτή μύξα και κυλάει στα μάγουλα ενώ στην πραγματικότητα κλαίνε τα αυτιά!

«Κλαίνε τα αυτιά;»

«Δεν το ήξερες; Ιδρώνουν από ντροπή και κλαίνε από ενοχή»

«Οι άλλοι μπαίνουν από τα αυτιά;»

Η δίοδος είναι στενή αλλά πάντα ανοιχτή στο να σας χύσουν από τα αυτιά υπερεγωτικά μοντελάκια σωστής δυαδικότητας. Σας χύνουν ανήκουστες εντολές για να είστε υπάκουοι και συμβατοί ως προς το σφάλμα και την συνενοχή. Ένα σφιγμένο χαμόγελο κυρά-δασκάλας με σαδιστικό επίχρισμα καλοσύνης προβάλλει στα παιδάκια τόνους ενοχής. Το ενήλικο παιδάκι παίρνει αγκαλίτσα την ενοχή γιατί φοβάται τις αστραπές και τους κεραυνούς στην έρημο του Πραγματικού και κάτω από τα πουπουλένια του σκεπάσματα μαλ(θ)ακίζεται…

Ξεχειλώνεις κι εσύ τον πόνο σου για το κακό που σε βρήκε ενώ ήσουν τόσο αθώα ένοχος και υπάκουος και τα ρίχνεις στην κακή σου μοίρα. Γίνεσαι ακόλουθος ενός υπερτροφικού Εγώ-Εμείς(αδιαφοροποίητου) και σκοτώνεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου που δεν έχει καν γεννηθεί στον λόγο. Σου διαφεύγει η ζωή και σου φέρνει εμετό η επιβίωση. Τώρα δεν ακούς τίποτα πια. Η ακουστική οδός έχει φράξει από θυμό και ενοχή και ξεφυσά βγάζοντας ατμούς από τα αυτιά.

«Με γαμάνε από τα αυτιά. Αυτό είναι!»

«Ναι, Αλίκη. Αυτό είναι!»