Η ΕΚΛΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΩΣΗΣ

Το αντάμωμα του άχρονου με την ψύχωση και το Υψηλό του Στόχου δεν αργεί να φανεί. Η έκλυση της ψύχωσης συμβαίνει όταν μπεις μέσα στην τρύπα του Πράγματος έχοντας βυθιστεί ήδη στην δική σου μαύρη τρύπα. Παγώνει ο χρόνος όταν δεν εγγράφεται κάτι από την δική σου ιστορία που να μπορείς να θυμηθείς. Μια θολή γραμμή απώθησης σε περιφέρει σαν έκθεμα «κάπου πήγα…κάτι άκουσα…διάβασα κάτι…». Τίποτα δεν εγγράφεται καθαρά. Θρυμματίζεις το σημαίνον. Λες ότι είσαι πλήρης. Μετά φοβάσαι να μην σε πουν ψυχωσικό και δέχεσαι ότι είσαι διαγραμμένος. Κάπου παγιδεύεσαι ανάμεσα στο πλήρες υποκείμενο και στο διαγραμμένο υποκείμενο, κατά Lacan. Η διαλεκτική αυτή του Lacan οδηγεί σε αδιέξοδο. Αφού είναι αδύνατο να δεχτείς ότι είσαι πλήρης (μομφή ψύχωσης) αναστρέφεται η πληρότητα και πηγαίνει στο διαγραμμένο υποκείμενο. Τώρα είσαι «πλήρης» μέσα στον διαμελισμό σου. Το μόνο πλήρες είναι η διαγραφή σου!  Αυτή είναι μεγάλη απάτη και πολύ επικίνδυνη για το είναι του ανθρώπου. Διαγράφεσαι, γίνεσαι ασθενής και σε βάζουν κάτω από τα διαγράμματα της πάθησής σου που κρέμονται από το νοσοκομειακό κρεβάτι σου. Πολλοί παγιδεύτηκαν κρεμασμένοι από σημαίνοντα που δεν σημαίνουν τίποτα. Τα σημαίνοντα γλιστρούν γιατί είναι ιπτάμενα. Δεν αγκιστρώνονται πουθενά. Γλιστρούν σαν φούσκες. Πετούν σαν μπαλόνια. Μαθήμια, αλγόριθμοι, χάσματα, κενά, κύκλοι, θυμίζουν λογιστική της λιβιδινικής οικονομίας και όχι ψυχανάλυση. Ο άνθρωπος άρχισε να φοβάται πια το πλεόνασμα, την ροή της επιθυμίας, την αγάπη χωρίς ανταλλακτική αξία και να τα θεωρεί όλα αυτά ύποπτα για ψύχωση.

Έτσι φτιάχνεται η κουνελότρυπα των ομόκεντρων κύκλων και οι πιστοί της κούνελοι που πέφτουν μέσα. Η πληρότητα νομίζουν ότι είναι η τρύπα! Τρυπώνουν λοιπόν όπου βρουν…

Την απάντηση στις τρύπες και στις τάπες των αντικειμένων που πάνε να  καλύψουν τις τρύπες την δίνει ένα κοριτσάκι που άκουσα πρόσφατα. Ζητάει την μαμά του και η αυτόματη απάντηση που παίρνει από τον μπαμπά του είναι «παγωτό!». Όσο λέει «μαμά!» τόσο του απαντάνε «παγωτό!».

Το κοριτσάκι πολύ γενναία απορρίπτει το παγωτό.

«δεν θέλω παγωτό! Θέλω τη μαμά…»

Είναι μόλις δυο χρονών και επιλέγει τον άνθρωπο από τα αντικείμενα που πάνε να τον υποκαταστήσουν. Δεν έχει διαστρεβλωθεί ακόμη από την εκπαίδευση και δεν έχει βγάλει ούτε τις πάνες. Θα την ζήλευαν όμως πολλοί ψυχαναλυτές…

photo gianpal333

ΟΤΑΝ ΠΑΓΩΝΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ο χρόνος παγώνει όταν  βάζουν στόχους σαν δορυφόροι που γυροφέρνουν πλανήτες, όταν περνούν τη ζωή τους μαζεύοντας υλικό για την επιφάνεια των πλανητών, για την σύστασή τους, και νιώθουν βαθιά ικανοποίηση αν ο δορυφόρος που έφτιαξαν ζήσει για πάντα και αυτοί πεθάνουν. Θα έχουν περάσει στην αιωνιότητα μέσω της κατασκευής τους. Ο δορυφόρος είναι κομμάτι από τον εαυτό τους. Το διαστρικό ταξίδι χωρίς να κουνιούνται από την καρέκλα τους, το κενό που έχει βάρος και τους εξαντλεί από ενέργεια, η μαγνητική έλξη του matrix που κάνει τις κόρες των ματιών τους να  συστέλλονται και να διαστέλλονται βαθαίνοντας και πλαταίνοντας τις μαύρες τρύπες τους είναι η φούσκα που τους περιβάλλει μέσα στο ηλιακό τους σύστημα. Είναι η πρέζα τους. Τι θα απογίνουν χωρίς αυτή;! Η επιθυμία έτσι στερείται επιθυμίας εκ των προτέρων και όχι εκ των υστέρων. Μόλις σας περιέγραψα μια μαύρη τρύπα! Δεν θέλουν να συμβεί αυτό που έχει ήδη συμβεί. Να είναι δηλαδή εξωγήινοι μέσα στην ίδια την γη του ψυχισμού τους, μέσα στο σώμα τους και να βαδίζουν σε αχαρτογράφητες περιοχές.  Εξαφανίζονται κοιτώντας από ένα τηλεσκόπιο εναγωνίως για ένδειξη ζωής σε άλλους πλανήτες μια που ο πλανήτης ο δικός τους, του ασυνειδήτου, δεν είναι κατοικήσιμος και τους απειλεί με εκρήξεις και θύελλες.

Φοβούνται να πάνε «στη γη που θα σε κάνω να δεις…» βιβλικά γιατί προτιμούν την τύφλωση. Να σε τυφλώνουν με εκθαμβωτικές ειδήσεις, με λεζάντες, με ερμηνείες, να σε ψέλνουν μέχρι να κουφαθείς και να σε πρήζουν μέχρι να κορεστείς. Δεν έχεις τίποτα να δεις πια. Τα έχεις δει όλα από πριν. Πάλι αυτό το ολοκληρωτικό  μοντέλο που σε ωθεί στο Όλο, στο Υψηλό και στο Ωραίο, σου φράζει τον δρόμο. Η πορεία προς «τη γη που θα σε κάνω να δεις…» δεν είναι εκτόξευση σε άλλους γαλαξίες που όλο και πολλαπλασιάζονται αλλά είναι μυστηριώδης και αινιγματική. Λίγοι πάνε προς τα εκεί… Οι πιο πολλοί φοβούνται να στείλουν και τον ίσκιο τους ακόμη. Προτιμούν να απομονώνουν τις αισθήσεις τους σε χωριστά κελιά «θα βλέπεις έτσι…!», «θα ακούς έτσι…!» και να μαθαίνουν στο στρίμωγμα.

 Εκεί παγώνει ο χρόνος…

photo gianpal333

     

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ:ΥΠΝΩΣΗ

Τους μαζεύουν και τους λένε «πηγαίνετε πίσω στην παιδική σας ηλικία και θυμηθείτε την σχέση που είχατε με τους γονείς σας!». Ό,τι και αν θυμηθείτε θα μεταφραστεί ισοδύναμα σε αυτό που σας συμβαίνει τώρα. Αν σας έλειπε ο μπαμπάς σας και είστε κορίτσι θα κάνετε σχέσεις με ηλικιωμένους άντρες. Αν η μαμά σας ήταν καταπιεστική και είστε αγόρι θα αναζητάτε φαλλικές γυναίκες. Όλοι αυτοί οι χρησμοί σας εγκλωβίζουν σε μερικά τετραγωνικά στενόμυαλης σκέψης. Έτσι ανακυκλώνεται ο εθισμός στην προσομοίωση «κάνεις σαν…» και στην ύπνωση «τον θέλω γιατί είναι ο μπαμπάς μου!» ή «την θέλω γιατί είναι η μαμά μου!».

Ο Henri Bergson (Le rire) περιγράφει την μέθοδο υποβολής που υπνωτίζει με υπονοούμενα, που προκαλεί ακόμη και παραισθήσεις, που δημιουργεί σύγχυση και που μεταμορφώνει τα πρόσωπα σε πράγματα. Θα σας το αναλύσω λίγο για να το δείτε. Η σύγχυση δημιουργείται με την ομοιότητα, κατά την δική μου ψυχαναλυτική ματιά. Δηλαδή, «αν κάποτε σε έβρισαν», (αίτιο), αναζητάς το βρίσιμο όπως τότε στο τώρα (αποτέλεσμα). Έτσι σου λένε. Αυτό το «ένα και ένα κάνουν δύο» οδηγεί σε μια παρανοϊκή λογική που φαντάζει μαθηματικού τύπου. Πολύ εύκολα κάνεις τους άλλους πράγμα, αντικείμενο, μια που έγινες και εσύ. Τους ταξινομείς, τους μετράς, τους στοιχίζεις για την παρέλαση κτλ. Ο χρόνος φυλακίζεται στον χώρο, σε μια τοπολογία αδιέξοδη και εδώ αρχίζει η ύπνωση των θεραπευτικών μοντέλων που δήθεν σε κάνουν ανθεκτικό στο τραύμα σου με την επανάληψη της υποβολής και στην ουσία σε εξαφανίζουν. Δεν έχεις πια σάρκα και οστά και κόβεις βόλτες στο προαύλιο της φυλακής σου σαν φάντασμα του εαυτού σου. Έχεις ήδη δεχτεί πειθήνια την εικόνα που σου υποβάλλεται.

Θα σας αφηγηθώ μια μικρή σκηνή που δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό το «ρεφρέν» που σε μαθαίνουν να τραγουδάς, στη δουλειά σου και στις σχέσεις σου με τους άλλους. Ένας άντρας βάφει μια καρέκλα, την μεταφέρει έξω, «όχι, έχει πολύ αέρα, δεν θα στεγνώσει…», την ξαναβάζει μέσα «όχι, εδώ έχει υγρασία, δεν θα στεγνώσει….», την ξαναβγάζει έξω και όλο κινείται σε αυτόν τον αποχαυνωτικό ρυθμό της αδράνειας για οκτάωρα και δωδεκάωρα ενώ «κάνει σαν» να είναι χρήσιμος για κάτι! Ο εργοδότης του καμαρώνει που τον βλέπει να μην κάθεται ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο δεν κάθεται να σκεφτεί ούτε η σκέψη του. Και αν το κάνει θα γυροφέρνει αντικείμενα, θα τρελαίνεται στο εσωτερικό «μπλα, μπλα…»της, θα τρομάζει και όλο θα συρρικνώνει το σώμα σε ένα ξεψυχισμένο ακόλουθό της.

Η ύπνωση έχει πάρει το πάνω χέρι…

photo gianpal333

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ MATRIX

Ο χρόνος λιμνάζει σε μια ακύμαντη λίμνη του καθρέφτη, σε μια εικονική αναπαράσταση χωρίς λόγια... Ίσως να σας εκπλήξει αυτό που θα σας πω αλλά «το ασυνείδητο είναι δομημένο με εικόνες» και δεν είναι δομημένο σαν γλώσσα όπως έλεγε ο Lacan. Οι αναλυόμενοι πρώτα ανασύρουν κάποια εικόνα που τους στοιχειώνει και έπειτα έρχεται η λεζάντα ή κάποια φράση που κατάπιαν. Στο να κυνηγάνε οι ψυχαναλυτές με το τουφέκι τα σημαίνοντα και να αποκλίνουν συνεχώς από κάθε αινιγματικό σημαίνον με νόημα, βρέθηκαν στους κύκλους του σημείου που κάνει μπίζνες και οι μπίζνες επαναφέρουν τους πιστούς τους στο ίδιο πάντα σημείο, δηλαδή στο matrix. Προηγείται το οπτικό ασυνείδητο από κάθε γλώσσα και από κάθε δομημένο λόγο, αυτή είναι η αλήθεια. Ο καθρέφτης δεν έχει στάδιο όπως υπέθεσε ο Lacan, ούτε πρόκειται για απλή αναπαράσταση. Είναι μια αιχμαλωσία για στιγμές που μοιάζουν με αιώνες. Μια συμμετρία «κάνε ό,τι κάνω…» όπου ο χρόνος γίνεται ιδεατός χώρος (Σχολές, κόμματα κτλ), το κινητό γίνεται ακίνητο και κολλάς «στην κίνηση» όπως σε μια λεωφόρο με πολλά αυτοκίνητα στη σειρά. «Έχει κίνηση» αλλά εσύ μένεις τελείως ακίνητος. Αυτό είναι το παράδοξο! Χώρος και χρόνος μπερδεύονται στο να λιβανίζεις μια πλατωνική Ιδέα (μια εξυψωμένη αγάπη χωρίς ένσαρκη παρουσία, ένα εξυψωμένο εκκρεμές που σε νανουρίζει ή μια σειρά από πράγματα που θα κάνεις αύριο, μεθαύριο αλλά πάντα χωρίς εσένα).Το υποκείμενο του ασυνειδήτου με το Πραγματικό του σώμα, που ανακλάται σε πραγματικό αντικείμενο στον καθρέφτη, φλερτάρει με την αιχμαλωσία του σε μια κινούμενη εικόνα στον καθρέφτη που θυμίζει καρτούν. 

photo gianpal333

Υπάρχει μια ενεργή εικόνα, όπως θα έλεγε και ο Deleuze, η οπτική του υποκειμένου, ο τόπος απ’όπου βλέπει και ακούει, αλλά και ένα μικρότερο κύκλωμα σαν εσωτερικός δακτύλιος που σας ακινητοποιεί μπροστά στον καθρέφτη ενώ πάνω του έρχονται να εφαρμόσουν και άλλοι ομόκεντροι κύκλοι σαν τα κυκλάκια όπου αναγράφονται σε συννεφάκια όταν κάποιος αναπολεί μελαγχολικά ή σκέφτεται κάποιον… Ποιο είναι το εσωτερικό όριο όλων των άλλων κυκλωμάτων σε μορφή εικόνων που σας γυροφέρνουν;

Είναι ένας πυρήνας/δακτύλιος. Το S1, η κορυφή των υψωμάτων των συμπτωμάτων όπου κάθε φορά στήνεται και από ένα παγανιστικό ιερό από τεμαχισμένα μέλη χωρίς σώμα.

Γιατί δεν φτάνει η ενέργεια των ανθρώπων ώστε να φύγουν από το matrix;

Γιατί λιποθυμούν στα μισά του δρόμου μια που κάνουν μπίζνες με τον πόνο και ρίχνουν όλο τους τον χρόνο εκεί…!

 Για να κυλάει ο χρόνος με σταθερή διάρκεια χρειάζεται κάτι να αλλάξει! Αν όλα είναι μια άυλη αγαπητική σούπα κάποια στιγμή θα την λουστείτε στο Πραγματικό…

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Σε βιάζουν και βιάζεσαι. Σε βιάζουν και βιάζεσαι και από μόνος σου για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως προς τον βιασμό σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στη χώρα της προσποίησης και των ομοιωμάτων του εαυτού σου. Μια από τις επιπτώσεις της προσομοίωσης δουλείας είναι και η αϋπνία. Όλη μέρα ξεσκίζεσαι στη δουλειά και τα βράδια δεν μπορείς να αφεθείς στον ύπνο γιατί δεν υπάρχεις. Πρέπει να τσιμπιέσαι συνεχώς και να είσαι σε εγρήγορση για κάθε ενδεχόμενο. Σου σκηνοθετούν σενάρια ζωής και εργασίας κι εσύ τα παίζεις και μετά «τα παίζεις» κανονικά…

«Όταν δεν σε γαμάω, γαμάω εμένα στην δουλειά!»

Χάνεις  χρόνο και  παίρνεις  βάρος! Το  «χάνω χρόνο»  ισοδυναμεί  με  το  «παίρνω βάρος». Η  μέση  σου  πονάει  από τα  αθέατα βάρη  που    κουβαλάς  σκυφτός και προέρχονται από την κάθετη κατάρρευση   προς  την γη  που σε απορροφάει.  Αντί να αναδυθείς σαν   υποκείμενο με μια στύση του λόγου σου,   πέφτεις μεμιάς σαν δίδυμος πύργος   από κάποιο αυτοάνοσο.   Όταν δεν πέφτεις  κατακόρυφα, πέφτεις μπρούμητα ή μπουσουλάς «στα τέσσερα» σαν μωρό.   Μερικές μέρες για να ξεσκάσεις  μπαίνεις σένα εμπορικό   κέντρο και παίρνεις μάτι τις βιτρίνες.   Υπερμεγέθη πλαστικά     στεφάνια κρέμονται από την   οροφή και   αντί να σου μυρίζει    νεκροταφείο ζωντανών,   πανηγυρίζεις   για τον   ερχομό του Μάη.     Βγαίνεις στο δρόμο με    ένα χαμόγελο που δεν απευθύνεις    σε κανένα και παίρνεις    τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς   άγνωστη κατεύθυνση.   Όταν ανοίγει    απότομα η   πόρτα του    λεωφορείου και     βλέπεις    τους επιβάτες να    είναι «ο ένας πάνω        στον άλλο»      ξαφνικά λιποθυμάς!

Γκαντεμιά…

photo gianpal333

Αυτή η σκηνή της ομαδικής συνουσίας, στα μέσα συγκοινωνίας, σου θολώνει το βλέμμα και μια μαύρη δίνη σε ρουφάει προς το πάτωμα. Στρέφεις το βλέμμα προς τη φύση και βλέπεις μόνο μπάλες από πλαστικό γρασίδι και πλαστικό καστανόχωμα. Μια ανεξήγητη δυσφορία σε κάνει «ένα» με την γη. Χάνεις τις αισθήσεις σου (αφάνιση-εξαφάνιση) και προσομοιώνεις ένα οργασμό με εσωτερικούς άηχους σπασμούς στα πόδια των επιβατών.

«Απολαμβάνω τον χαμό μου…» θα έλεγες αν είχες ακόμη τις αισθήσεις σου.