Όπως στο matrix…

Σε συνδέουν στην πρίζα, δουλεύεις και σε αποσυνδέουν όταν τελειώσεις για να πας στο σπίτι σου. Εν-τω-μεταξύ σε μαθαίνουν να δίνεις ονόματα διαταραχών σε ότι σε ενοχλεί σαν διαστροφικός Αδάμ αντί να ονομάζεις με την έκπληξη των μικρών παιδιών «να ένας ελέφαντας!». Αυτό που σαγηνεύει στρεβλά είναι ό,τι μπορεί να μπει σε μικρογραφία στο εσωτερικό ενός κουκλόσπιτου. Φόβοι, τραβηγμένα χαρακτηριστικά από τρόμο, ψαλιδοχέρηδες και κούκλες που κόβουν τούφες από τα μαλλιά τους και δέρμα από το δέρμα τους χωρίς να ξέρουν γιατί. Σαν ένα τσίρκο έγκλειστων που ανοιγοκλείνουν παραθυρόφυλλα και εσύ τους βλέπεις και λες «ουάου!».

Συνδέεσαι; Είσαι οκ.

Δεν συνδέεσαι; Θα δουν σε ποια δομή θα σε χώσουν.

Ο λαιμός κυρτός, τα χέρια με τα νύχια προς τα μέσα και τα πόδια με φουσκάλες. Πέφτει το σώμα σου προς τα μέσα κι εσύ νομίζεις ότι κατακτάς στόχους και ότι μπορείς να τα κάνεις όλα. Τα μέλη του σώματος είναι τόσο υποταγμένα και παραδομένα στην σύγχυση που ακόμα και αν τους έβγαζαν τις αλυσίδες τους θα έμεναν ακίνητα στην νάρκωσή τους. Το στόμα κλεισμένο με μια μεταλλική μπάρα για να ισιώνουν τα δόντια σου και να μην δαγκώνουν. Θα κάνουν πως μασάνε αλλά θα τα καταπίνουν όλα αμάσητα. Το μηχανικό τρίξιμο των δοντιών δεν ακούγεται γιατί στο σπίτι γαβγίζουν σκυλιά. Τα έχουν πάρει για να εξασφαλίσουν ότι θα έχουν πάντα θόρυβο για να μην ακούγονται οι ίδιοι.

Η μεταλλική μπάρα ταχυδακτυλουργικά γίνεται φίμωτρο που μαγκώνει την φωνή και εμποδίζει την γλώσσα να βγει προς τα έξω. Τις κραυγές μέσα από το φίμωτρο τις περνάς για γρυλίσματα σκύλου. Το τελευταίο σκαλί είναι τα ψυχοφάρμακα που κάνουν την κάθε σκέψη να τσιμπάει σαν αγκάθι ή να πετάγεται σαν ατσάλινο έλασμα. Η κούραση ακόμα και από το τέντωμα των ποδιών πάνω σε μια καρέκλα είναι τόσο βαριά που φέρνει λήθαργο.

Καιρός να σηκωθείς…

Σου βάζουν και ένα ξυπνητήρι με κόκορα για να πετάγεσαι αλαφιασμένος από τα σεντόνια και να ελέγχεις ανά μια ώρα το κινητό σου για να δεις αν σου έστειλε κάποιος κάτι. Ο μηχανισμός καταστολής πρώτα σε ρίχνει στο κρεβάτι ανάσκελα και μετά επειγόντως σου ζητάει να σηκωθείς.

«τον θείο τον χαιρέτησες, την θεία;»

Το κοριτσάκι κοκκινίζει και ιδρώνει. Βλέπει γκριμάτσες χαμόγελα γύρω της που απειλούν να βάλουν και στο δικό της στόμα αυτή την μάσκα της καλοσυνάτης γκριμάτσας μίσους και κρύβεται πίσω από την φούστα της μαμάς της.

Καιρός να βγεις…

photo gian pall(333)

ΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑ ΔΩ ΕΜΕΝΑ

«απόσπασμα σεμιναρίου»

Σώτη: Γιατί δεν θέλω να δω εμένα και τρέχω να καθίσω σε θεραπευτικούς κύκλους όπου ακούγονται τα πιο κουφά πράγματα;

-Γράψτε τα συναισθήματά σας σε χαρτί και μετά σκίστε το χαρτί!

Τόσο εύκολα νομίζουν ότι ξεμπερδεύεις με τα κακά συναισθήματα. Αν κάνεις λίστες  ξεσκίζοντας αυτά που νιώθεις τότε θα νιώθεις μόνο αυτά που ξέσκισες. Θα γίνεις επιπλέον ένα ψυχολογικό αυτόματο υπνωτιστών, υποβολέων, θυτών και θυμάτων. Τότε μπαίνουν εύκολα και οι διαγνωστικές ταμπέλες. Αν για παράδειγμα δεν διαβάζεις όσο θα έπρεπε είσαι αναβλητικός. Τι γίνεται με την ταμπέλα; Την παίρνω πάνω μου, την ενσωματώνω και γίνομαι αυτό που μου λένε ότι είμαι.

-Και έτσι αναβάλεις τα πάντα;

Σώτη: Αναβάλεις αυτά τα «πάντα» που σου λένε να κάνεις.

-Κι αν αναβάλεις και αυτά που σου αρέσουν;

Σώτη: Τότε και αυτά που σου αρέσουν τους αρέσουν…Είναι σαν να λες δεν θα κάνω αυτό που μου λες εσύ αλλά ούτε και αυτό που λέω εγώ. Η τιμωρία είναι διπλή. Χτυπάω εσένα, χτυπάω και μένα μέσα στην ίδια διαστροφική συνθήκη και μετά αναπαράγεται η όλη κατάσταση με δόσεις ενοχής. Οπότε πολύ εύκολα παγιδεύεσαι και ξεφορτώνεσαι τον εαυτό σου σε τέτοια  θανάσιμα τελετουργικά και εγκλωβίζεσαι στα κλειστά κυκλώματα.

Για παράδειγμα, σας το έχω αναφέρει ξανά στις συνεδρίες των σεμιναρίων, ας δούμε την κοινή θεραπευτική λογική που λέει: «και γιατί δεν σταματάει να παιδεύεται; Άρα είναι μαζοχιστής και απολαμβάνει τον πόνο του». Αντί να βρούμε την έξοδο από το σύμ-πτωμα του φορτώνουμε και ένα «καλά να πάθει!» συν την απαραίτητη ενοχή ώστε να είναι καλύτερα διαχειρίσιμος. Έτσι περνάμε εύκολα στις ταυτολογίες «η υστερική κάνει υστερίες» ή «τσιρίζει γιατί είναι υστερική». Τα βλέπετε τα κλειστά κυκλώματα; Δεν ενδιαφέρονται για το τι μας λέει ο άλλος, για τις πεσμένες όψεις του προσώπου του, για το βλέμμα του, για τον ίδιο ως άνθρωπο αλλά για το αν χωράει στο κουτάκι που τον τοποθετήσαμε. Αν εξέχει από αυτό τον στέλνουν για φαρμακευτική αγωγή.

Αν δεν έχουνε μάτια για να βλέπουνε ούτε αυτιά για να ακούνε, ούτε καν σώμα για να υπάρχουνε, μπλοκάρουν ακόμα και αυτό που ρέει.

-Γιατί;

Σώτη: Γιατί τους τρομάζει η ζωή και γίνεται οικείο το νεκρό.

photo gianpal(333)

ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΜΕ ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

Tην είπαν υπερκινητική με Δ.Ε.Π.Υ αλλά αμέσως εντόπισε την μικρή ταμπέλα στο γραφείο μου και την ζωγράφισε λεπτομερώς στα αριστερά του πίνακα. Την ανέκριναν οι «ψ» για τα συναισθήματά της και αφού δεν τους απάντησε τι ακριβώς νιώθει υπέθεσαν ότι δεν ένιωθε τίποτα απολύτως. Την έτρεχαν σε φωτεινούς ενιαίους χώρους χωρίς διαχωριστικά και αφού κατσάδιαζαν τους γονείς της που δεν ήξεραν να το παίξουν μέντορες των παιδιών τους την παρέπεμπαν στον επόμενο ειδικό με ένα χαρτί στο χέρι που την στιγμάτιζε για πάντα. Από μέρα σε μέρα άνοιγε μπροστά της όλο το φάσμα του δήθεν αυτισμού και την απορροφούσε όλο και πιο βαθιά. Μέχρι να πιστέψει ότι είναι πράγματι εξωγήινη και να αρχίσει να συμπεριφέρεται αλλόκοτα για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση που της φόρεσαν.

«Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση;»

Οι κύκλοι διαστροφής είναι πια ισοδύναμοι με μια κάθετη ιεραρχία. Δεν υπάρχει κάθετος και οριζόντιος άξονας τύπου σταυρού αλλά ο κάθετος άξονας (στυγνή ιεραρχία) εγγράφεται μέσα σε κύκλο (κυκλική-συντροφική δομή εργαζομένων) στην κοπή νέων διαστροφικών διαταραχών. Βέβαια ο κάθετος άξονας προσποιείται ότι αντιμάχεται τον κύκλο και το αντίστροφο. Στην ουσία το σημείο επαφής τους είναι η τρύπα! Όταν πια τους σπρώχνουν στα φάρμακα η άβυσσος έχει ανοίξει… Ποια είναι τα σημαίνοντα της πτώσης στο χείλος της αβύσσου;

Α) κρίση πανικού: μούδιασμα στα χέρια, πίσω στον αυχένα, ένα σφίξιμο στο στήθος και γενικά η αναπαράσταση μιας μέγγενης που δεν σε αφήνει να κουνηθείς.

Β) φόβος του φόβου: «πεθαίνω, λιποθυμάω, θα με κάνουν, θα με ράνουν…», να αναζητάς μανιωδώς safe place μια που σε έκαναν διάφανο σαν φάντασμα και τρέμεις χωρίς καν την σκιά σου.

Γ) ενοχή για όλα: Πρέπει πρώτα να εξαγοράσεις το χρέος σου στο Πραγματικό και μετά να ζήσεις, οπότε σταματάς να ζεις και πεθαίνεις μέρα με τη μέρα.

Η μικρή με τα παράσημα (Δ.Ε.Π.Υ, αυτισμό και τα συναφή) μου λέει: «πες τους για την σοκολάτα!...»

Ένα παιδάκι ήθελε σοκολάτα. Η μαμά του, του έδινε μαύρη, λευκή, με φουντούκια αλλά αυτό φώναζε θλιμμένο «όχι αυτή την σοκολάτα, θέλω σοκολάτα!». Το νόμιζαν για τρελό ώσπου…,κάνω εδώ μια παύση και η μικρή συμπληρώνει, «ώσπου τελικά κατάλαβαν ότι δεν ήθελε να του πετάνε μια σοκολάτα έτσι (στη μούρη) αλλά η μαμά του να είναι γλυκιά σαν σοκολάτα!»

«Αν η μαμά του ήταν γλυκιά σαν σοκολάτα…» συνεχίζω και η μικρή αναλύτρια συμπληρώνει «μπορεί να μην ήθελε καν σοκολάτα!» 

photo gianpal333