Όπως στο matrix…

Σε συνδέουν στην πρίζα, δουλεύεις και σε αποσυνδέουν όταν τελειώσεις για να πας στο σπίτι σου. Εν-τω-μεταξύ σε μαθαίνουν να δίνεις ονόματα διαταραχών σε ότι σε ενοχλεί σαν διαστροφικός Αδάμ αντί να ονομάζεις με την έκπληξη των μικρών παιδιών «να ένας ελέφαντας!». Αυτό που σαγηνεύει στρεβλά είναι ό,τι μπορεί να μπει σε μικρογραφία στο εσωτερικό ενός κουκλόσπιτου. Φόβοι, τραβηγμένα χαρακτηριστικά από τρόμο, ψαλιδοχέρηδες και κούκλες που κόβουν τούφες από τα μαλλιά τους και δέρμα από το δέρμα τους χωρίς να ξέρουν γιατί. Σαν ένα τσίρκο έγκλειστων που ανοιγοκλείνουν παραθυρόφυλλα και εσύ τους βλέπεις και λες «ουάου!».

Συνδέεσαι; Είσαι οκ.

Δεν συνδέεσαι; Θα δουν σε ποια δομή θα σε χώσουν.

Ο λαιμός κυρτός, τα χέρια με τα νύχια προς τα μέσα και τα πόδια με φουσκάλες. Πέφτει το σώμα σου προς τα μέσα κι εσύ νομίζεις ότι κατακτάς στόχους και ότι μπορείς να τα κάνεις όλα. Τα μέλη του σώματος είναι τόσο υποταγμένα και παραδομένα στην σύγχυση που ακόμα και αν τους έβγαζαν τις αλυσίδες τους θα έμεναν ακίνητα στην νάρκωσή τους. Το στόμα κλεισμένο με μια μεταλλική μπάρα για να ισιώνουν τα δόντια σου και να μην δαγκώνουν. Θα κάνουν πως μασάνε αλλά θα τα καταπίνουν όλα αμάσητα. Το μηχανικό τρίξιμο των δοντιών δεν ακούγεται γιατί στο σπίτι γαβγίζουν σκυλιά. Τα έχουν πάρει για να εξασφαλίσουν ότι θα έχουν πάντα θόρυβο για να μην ακούγονται οι ίδιοι.

Η μεταλλική μπάρα ταχυδακτυλουργικά γίνεται φίμωτρο που μαγκώνει την φωνή και εμποδίζει την γλώσσα να βγει προς τα έξω. Τις κραυγές μέσα από το φίμωτρο τις περνάς για γρυλίσματα σκύλου. Το τελευταίο σκαλί είναι τα ψυχοφάρμακα που κάνουν την κάθε σκέψη να τσιμπάει σαν αγκάθι ή να πετάγεται σαν ατσάλινο έλασμα. Η κούραση ακόμα και από το τέντωμα των ποδιών πάνω σε μια καρέκλα είναι τόσο βαριά που φέρνει λήθαργο.

Καιρός να σηκωθείς…

Σου βάζουν και ένα ξυπνητήρι με κόκορα για να πετάγεσαι αλαφιασμένος από τα σεντόνια και να ελέγχεις ανά μια ώρα το κινητό σου για να δεις αν σου έστειλε κάποιος κάτι. Ο μηχανισμός καταστολής πρώτα σε ρίχνει στο κρεβάτι ανάσκελα και μετά επειγόντως σου ζητάει να σηκωθείς.

«τον θείο τον χαιρέτησες, την θεία;»

Το κοριτσάκι κοκκινίζει και ιδρώνει. Βλέπει γκριμάτσες χαμόγελα γύρω της που απειλούν να βάλουν και στο δικό της στόμα αυτή την μάσκα της καλοσυνάτης γκριμάτσας μίσους και κρύβεται πίσω από την φούστα της μαμάς της.

Καιρός να βγεις…

photo gian pall(333)

ΔΩΡΟ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Είναι τρίχρονη. Βλέπει την πολύχρωμη παιδική χαρά απέναντι από το καφέ και λιώνει. Μπλε κωνική σκεπή, κόκκινοι όρθιοι στύλοι, κίτρινος φράχτης ανάμεσα στους στύλους, πράσινη απομίμηση χλόης σε ειδικό δάπεδο και άδεια τσουλήθρα από παιδιά.

«Πάμε μαμά! Εκεί…»

«Να πληρώσουμε πρώτα…»

«Πάμε μαμά σου λέω! Εκεί…»

«Να πληρώσουμε πρώτα σου είπα…»

«Έλα!...»

«Πήγαινε να βρεις την σερβιτόρα και να της πεις, Κυρία να σας πληρώσουμε παρακαλώ πολύ;»

Η μαμά της κουτσομπολεύει με μια φίλη δίπλα της καπνίζοντας του καλού καιρού αφήνοντας την μικρή στο έλεος της σερβιτόρας. Μόλις γύρισαν από «ψ» δομές χριστουγεννιάτικα με ένα δώρο διάγνωση που έβγαζε την μικρή κυκλοθυμική με διάσπαση προσοχής! Η μικρή τρέχει πίσω από την σερβιτόρα πανικόβλητη ρίχνοντας και ένα βλέφαρο στην παιδική χαρά απέναντι για να δει μη τυχόν και έχει φύγει από τη θέση της. Εκεί είναι…προλαβαίνει ακόμη…

«Ηλία!...», δεν μπορεί να πει καθαρά «Κυρία!», όσουμε (να πληρώσουμε) καλώ! (παρακαλώ!).

Για κακή της τύχη δεν λένε κανένα Ηλία από τους θαμώνες της καφετέριας και έτσι δεν της απαντάει κανείς. Χώνεται κάτω από τραπέζια και καρέκλες καλώντας τον Ηλία για να την σώσει και ακούγεται σαν μια άλλη εκδοχή Εσταυρωμένου που φωνάζει «Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί…». Ο Ηλίας δεν έρχεται αλλά ούτε και η σερβιτόρα. Η μαμά της δεν της δίνει σημασία.

«Μαμά!! Εκεί!...»

«Ε, δεν είπαμε; Να πληρώσουμε πρώτα. Την βρήκες την Κυρία;»

«Όχι, ζεν μιλάει…»

«Να την ξαναφωνάξεις!», της λέει και ξαναγυρνάει στη φίλη της «που λες χρυσή μου…ο «ψ» την εξέτασε, της έκανε ερωτήσεις, την αξιολόγησε, μου είπε ότι μεγαλώνοντας θα ζει με φάρμακα και ότι πρέπει να την βάζω να συγκεντρώνεται γράφοντας. Να μην την αφήνω να παίζει πολύ στην παιδική χαρά»

Η μικρή σκέφτεται πιο έξυπνα. Ο κύριος που την εξέτασε της φάνηκε τρελούτσικος γιατί δεν την κοιτούσε καθόλου. Όλη την ώρα σκεφτόταν πότε θα τελειώσει το μαρτύριο για να μην βλέπει την μούρη του σκυφτή και πεσμένη μέχρι το πάτωμα και να τρέξει στην παιδική χαρά για να παίξει επιτέλους! Την εξέταζε σαν να είχε μπροστά του ένα γατάκι, μιλούσε για την γούνα του, για την ουρά του, για το νιαούρισμά του αλλά το γατάκι σαν φυσική παρουσία με σάρκα και οστά τού ήταν τελείως αδιάφορο. Αντί να φωνάζει λοιπόν τον Ηλία στην καφετέρια  και εκείνος να μην ακούει, αρχίζει να ξεφωνίζει έντρομη «καλώ!, καλώ!!» δηλαδή «παρακαλώ!!», και η σερβιτόρα στρέφει ξαφνιασμένη το κεφάλι.

«Έρχομαι καλέ, τώρα!»

«Μαμά!!»

«Τι;»

«Μίλησε!!»

Η σερβιτόρα την πλησιάζει κουνιστή και λυγιστή.

«Θα μου δώσεις ένα φιλάκι;»

«Όχι!», και πιάνοντας την μαμά από την κοτσίδα την τραβολογάει σκούζοντας «Μαμά!! Εκεί…!»

Η μαμά βαριεστημένη σαν ζελές στραβοχυμένος πιάνει το χέρι της μικρής και αφήνεται να την σύρει προς την παιδική χαρά με ένα κουραμπιέ στο στόμα. 

photo gianpal333

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

Μια φορά κι ένα καιρό γεννήθηκε σε μια αχυροκαλύβα ένα αγοράκι από χρυσό. Είχε χρυσά μαλλιά…

Η δασκάλα μου δείχνει τον νεοφερμένο πιτσιρίκο που έχει ξανθιά μαλλιά μέχρι την μέση, με σγουρά δαχτυλιδάκια στις άκρες τους και τα πιάνει με μια στέκα προς τα πίσω.

Είχε λοιπόν χρυσά μαλλιά, μάτια από κίτρινο κεχριμπάρι…

«Χρυσή μύτη….!»

«Χρυσή μύτη, χρυσή καρδιά, χρυσά ρούχα, χρυσά χέρια και πόδια!»

Τα παιδάκια το ένα μετά το άλλο απαριθμούν όλα τα χρυσά χαρίσματα αυτού του αγοριού που αρχίζει να τα τρομάζει. Η χρυσή του τελειότητα δεν έχει τελειωμό και δεν φτάνει μόνο αυτό αλλά πέρασαν και οι μοίρες και του έδωσαν και βασιλικό ριζικό. Όταν θα μεγάλωνε θα παντρευόταν την κόρη του βασιλιά!

Ήταν όμως ένα φτωχό αγόρι…

photo gianpal333

«Δεν μ’αρέσουν τα φτωχά αγόρια!» παραδέχεται με κατσούφικο ύφος ένα αγοράκι που το έβαλαν τιμωρία γιατί τράβηξε δυνατά τα μαλλιά της δασκάλας του. Η δασκάλα τον παρέπεμψε «ως περιστατικό» που έχει επαναληφθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες και από κει και πέρα τον γέμισαν παράσημα: διαταραχές άρθρωσης (μιλάει καλύτερα από την δασκάλα), παρορμητικότητα (της τράβηξε τα μαλλιά γιατί του απαγόρευσε το διάλειμμα), προβλήματα συμπεριφοράς (τραβάει μαλλιά όταν του στερούν το διάλειμμα), δυσκολία ρύθμισης εαυτού (δεν κάθεται αδρανές να τρώει τιμωρίες και να λέει και ευχαριστώ) και δυσκολία ενσυναίσθησης (δεν μπαίνει στη θέση της δασκάλας να συμπάσχει μαζί της καθώς τον τιμωρεί).

Χρήζει: Λογοθεραπειών, Εργοθεραπειών, Θεραπειών συμπεριφοράς και πρέπει να ακολουθήσουν την φάμπρικα διαταραχών και οι γονείς με πακέτα Συμβουλευτικής γονέων. Τόσο απλά τύλιξαν το αγοράκι σε κόλλες χαρτί με σφραγίδες και βουλοκέρια ενώ ακόμη είναι τιμωρία ακίνητο στο καθισματάκι του να βλέπει τα άλλα παιδιά από το παράθυρο να παίζουν στο διάλειμμα. Η όψη του προσώπου του είναι μαραμένη αλλά και οι όψεις των πιο πολλών παιδιών είναι πρόωρα γερασμένες. Θυμίζουν ανθρώπους άνω των εξήντα χρόνων. Ελάχιστα παιδιά είναι όντως παιδιά στην όψη, χωρίς ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια και χωρίς λυπημένα μάτια. Το πρόσωπό τους αντικατοπτρίζει το προσωπείο των γονιών και των δασκάλων τους που είναι τουλάχιστον υπερήλικο στην κατάθλιψη. Αναδιπλασιάζουν από την κούνια τους μια ορφάνια που περνάει από γενιά σε γενιά. Κάποιος πρέπει να κάνει τον γονιό των γονιών τους και τον δάσκαλο των δασκάλων τους και αναλαμβάνουν εκείνα τα δύσκολα με μεγάλο κόστος καθώς τους φορτώνονται και στον ώμο. Αυτή η στρεβλή στάση τα κάνει να ζαρώνουν και να μην τα χωράει το σώμα τους. Άλλοτε κρέμεται σαν ξεχειλωμένο ρούχο κι άλλοτε το παρατάνε στο πάτωμα απίστευτα κουρασμένα.

«Δεν θα παίξεις;»

«Βαριέμαι…»

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΡΕΛΑΣ

Έβαλε τον ιμάντα στο φουλ. Ένιωσε ένα τσιμπηματάκι στον μηρό και έπαθε μια θλάση. Η θλάση από τον δεξιό μηρό μεταπήδησε στον αριστερό. Εξ’αντανακλάσεως… Έντρομος αφήνει τον ιμάντα να τρέχει χωρίς αυτόν και τρέχει προς την σκάλα του μετρό. Πάει να την ανέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Πάει να την κατέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Χώνεται όλος στα σκαλοπάτια σαν να βρίσκεται σε μια εξίσωση που πρέπει να λύσει πάση θυσία για να μην τρελαθεί. Οι περαστικοί τον κοιτούν και κουνάνε το κεφάλι τους με νόημα.

«Πάει τρελάθηκε…»

Εκείνος όμως σκαλώνει και κολλάει. Δεν βλέπει γύρω του γιατί κανείς δεν τον βλέπει πραγματικά. Τον έχουν κάνει πειραματόζωο και τον δείχνουν σε «ψ» συνέδρια και σε ψυχιατρικές κλινικές ενώ οι μαθητευόμενοι «ψ» κρατούν σημειώσεις για αυτό το νέο είδος ψύχωσης. Ο άνθρωπος γίνεται αντικείμενο μελέτης και παρατήρησης σε μεταμοντέρνα στρατόπεδα δια-χείρισης διαταραχών τρέλας. Ενώ παλιά του καρφίτσωναν στο πέτο το διακριτικό του γνώρισμα, ή σαν τατουάζ στο μπράτσο μέχρι να τον εξολοθρεύσουν, τώρα κυκλοφορεί με την ετικέτα της διάγνωσης στο κούτελο μέχρι να τον τρελάνουν τελείως. Οι περαστικοί του ρίχνουν μια ματιά σαν να τον πυροβολούν και αποστρέφουν το βλέμμα τους. Άλλοι πάλι τον χαζεύουν και ξορκίζουν το κακό. «Μπορεί να συμβεί στον καθένα» συλλογίζονται. Τα μάτια τους γίνονται ωχρές κηλίδες και τον κοιτούν χωρίς να τον βλέπουν. Προβάλουν τα δικά τους απωθημένα σ’αυτόν τον φουκαρά και συνεχίζουν τον δρόμο προς το σπίτι τους. Όταν φτάσουν στο τραπέζι της κουζίνας θα τον ξαναθυμηθούν για λίγο. Θα το πουν στους δικούς τους και θα τον ξεχάσουν πάλι. Μετά θα τον ψάξουν στις μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου. Μια περιέργεια τους κάνει να θέλουν να δουν τα συμπτώματα της τρέλας για καλύτερη πρόληψη. Η κηλίδα όμως του τρελού που στάθηκε στο οπτικό τους πεδίο για λίγο έχει γίνει πετρελαιοκηλίδα και λερώνει την όρασή τους.

Όλα έχουν γίνει πια αυτός!

photo gianpal333

Η ΜΑΣΚΑΡΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΠΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ

Το καρναβάλι του δυϊσμού έχει ήδη αρχίσει από τον κρυφό πλατωνισμό που διαπνέει τα δίπολα στην δήθεν θεραπεία των ανθρώπων που εκτός από ουδέτερο φύλο έχουν αποκτήσει πια και δυο πόλους σαν να είναι μπαταρίες. Αν έχουν κάποια «υστερική κρίση» ακατανόητη για τις ιερές βίβλους των διαταραχών, αν ξεσπούν σε κλάματα, φτύνουν, βλέπουν «παραισθήσεις» και δεν δέχονται να γίνουν πειραματόζωα που τα διαχειρίζονται με αντικαταθλιπτικά και άλλα ψυχοφάρμακα, τότε έχουν «μανία». Αν κοπάζει η τρικυμία για λίγο μια που θεωρούν ότι οι άλλοι είναι κουφοί και τυφλοί και είναι ανώφελο να χτυπιούνται σαν τα χταπόδια για να δείξουν ότι «κάτι» πάει λάθος στον τρόπο που η καπιταλιστική μανία διαχειρίζεται το σώμα, την ψυχή και το πνεύμα τους για να θρέψει την βαμπιρική αγοραστική της ενόρμηση, τότε έχουν «μελαγχολία». Κλαίνε με ένα βουβό κλάμα που δεν φτάνει ούτε μέχρι τα βλέφαρα. Απλώς υγραίνει τα μάτια που φαίνονται σαν από γυαλί.

«Ύποπτο κι αυτό…» αποφαίνονται οι ειδικοί. Γιατί δεν κλαίει γοερά το θυματάκι, πελατάκι, ώστε να εκτονωθεί και να αποφορτίσει το βάρος που έχει στα σωθικά του; Ξύνουν την ακέφαλη ενόρμηση της κεφαλής τους και κατεβάζουν μια νέα-ιδέα σαν προϊόν προς πώληση: «διπολική διαταραχή!». Ακόμα και στους κόλπους της ψυχανάλυσης βρίσκουμε ψήγματα από αυτή την μασκαράτα. Στον Freud ήδη από το “Δοκίμιο για τον Ναρκισσισμό του 1914” φαίνονται οι δυο βαθμοί αναδίπλωσης της λίμπιντο στην ψύχωση α) σε ένα παραλήρημα μεγαλομανίας που το Εγώ διευρύνεται μέχρι την «άκρη του κόσμου» και β) στην υποχονδρία όπου συρρικνώνεται στις διαστάσεις του πάσχοντος οργάνου και η λίμπιντο υπόκειται σε έλεγχο ή αιωρείται ελεύθερα κάνοντας το υποκείμενο να κατακλεισθεί από αγωνία. Αν δεν είσαστε τόσο πιστοί, δεν καίτε θυμιάματα στα ινδάλματα της ψυχανάλυσης και δεν μασάτε ταραμά, ίσως δείτε ότι κάποιο σφάλμα υπάρχει σ’αυτό το «είτε-είτε» και του Freud. Με ένα απλό ανοργασμικό πήδημα μπορούμε να φτάσουμε στον «οριακό» άνθρωπο που επειδή δεν μας γεμίζει το μάτι γιατί είναι ακατάτακτος ως προς τα δικά μας γούστα, και παραφράζοντας τον Freud, να τον εγκλωβίσουμε στα όρια του λυκόφωτος μιας οριακής διαταραχής. Κάτι που παλαντζάρει στο «ούτε από δω»-«ούτε από κει».

Οι μασκαράδες πια παρελαύνουν συνταγογραφώντας γιατρικά και οι άνθρωποι που έχουν γίνει σκιές του Άδη πέφτουν στα πεζοδρόμια και τσακίζονται από μια ανεξήγητη σκοτοδίνη…

photo gianpal333

«Τι έπαθες κυρά-Λούλα μου;»

«Δεν ξέρω, στα καλά καθούμενα έπεσα κάτω…μια σκοτοδίνη μου’ρθε σαν να κόπηκε το ηλεκτρικό ρεύμα…τι τα θες…ό,τι έχει πει ο Θεός…δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στη μοίρα μας…»

Ο Θεός της, που αγνοεί ότι θυσιάζεται σε αυτόν, είναι ένας Βάαλ μεταμφιεσμένος σε κοκτέιλ φαρμάκων συν τα απαραίτητα αντικαταθλιπτικά. Οι παρενέργειες του της τρώνε τη ζωή λίγο λίγο κι εκείνη σταυροκοπιέται και τον υμνεί με ένα χέρι σπασμένο και με μώλωπες στο πρόσωπο. Το πρόσωπό της μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε προσωπείο μασκαρά. Σε μια μόνιμη μάσκα της θλίψης…

«ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ»

φωτο gianpal333

Η διαφήμιση της σαγήνης του Κυρίου (maître) στις σχολικές τάξεις κόβει την γνώση σε μεριδούλες μάθησης και την χώνει με το ζόρι στα μαθητικά θρανία. Επάνω τους αργοπεθαίνουν από βαρεμάρα γενιές και γενιές μαθητών που μηρυκάζουν την ύλη των μαθημάτων όπως θα μασουλούσαν ένα αηδιαστικό φαγητό πριν το φτύσουν κάτω από το θρανίο τους. Τριγύρω ο χώρος έχει κάγκελα και δεσμοφύλακες. Ο βαθμός, η θεατρική παράσταση με καθηγητές που παλινδρομούν σε μαθητές, η εξουσία του να προκαλείς με το βλέμμα σου την παθητική στάση των παιδιών και να επιβραβεύεις την ακινησία τους, είναι μερικά από τα τεχνάσματα για «να αρέσεις» και «να αγαπιέσαι» ως maître. Τα παιδιά έχουν γεμίσει διαταραχές από μια διαταραγμένη διδασκαλική έδρα και πρέπει να πιάσουν δουλειά οι ειδικοί για να τα επαναφέρουν στην λειτουργικότητα της τάξης.

«Χαζεύει!»

«Βάζει ακουστικά και κοιτάει το κινητό του!»

«Να πάρει μια αποβολή για να μάθει!»

«Να γραφτεί και στο ποινολόγιο!»

Το σφάλμα της μιας γενιάς γίνεται σύμπτωμα στην άλλη. Δεν μιλάνε για αυτό και έτσι πολλαπλασιάζεται ανενόχλητο και κάνει μεταστάσεις διαταραχών. Το σφάλμα δεν λέγεται «μαθησιακή διαταραχή». Οι «μαθησιακές διαταραχές» είναι τα ταχυδακτυλουργικά κόλπα των φακίρηδων που συγκαλύπτουν με αυτό το τέχνασμα, το τραύμα της γνώσης. Μια διαστροφική-διεισδυτική εκμάθηση μιας νεκρής ύλης μαθημάτων έχει την ίδια επίπτωση με την στέρηση της επιθυμίας για γνώση! Έτσι γεννιέται το μόρφωμα της «δια βίου μάθησης» ενός κακοποιημένου παιδιού σε ενήλικη εκδοχή που υπακούει μηχανικά ή πεισμώνει χωρίς να ξέρει γιατί. Τα βιβλία του προκαλούν πονοκέφαλο και αρνείται πια να διαβάζει το οτιδήποτε… Βέβαια ενσαρκώνει την ενοχή του δασκάλου του σε ένα διαμελισμένο μαθητικό σώμα και φταίει μόνο αυτό!

«Έχει μαθησιακές διαταραχές!»

Η Αλίκη τα ακούει όλα αυτά σαν ένα δυνατό τριπλό χτύπημα στους κροτάφους της.

«Τοκ, τοκ, τοκ!»

Της τριβελίζουν το μυαλό.

«Μαμάκα μου! Ποιος χτυπάει την πόρτα της γνώσης;»

«Άνοιξε!»

«Μην ανοίξεις!»

Χάθηκε να βρεθεί μια σανίδα σωτηρίας; Ας είναι και σχεδία. Δεν την χαλάει…

ΑΥΤΙΣΜΟΣ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ

φωτο gianpal333

Οι μόδιστροι της υψηλής ραπτικής διαταραχών του φάσματος έραψαν ένα «νέο» μοντελάκι διπλής όψεως. Το αποκαλούν αυτισμό «υψηλής λειτουργικότητας» και το φορούν σε κάθε παιδάκι που δείχνει να είναι αμίλητο και να μην απαντάει στα ερωτηματολόγιά τους. Αν το παιδάκι κρύβεται σε μια παλινδρόμηση, για να σωθεί από το σφάλμα του Άλλου που έρχεται κατακλυσμιαία πάνω του, και πιπιλάει το δάχτυλό του, είναι σίγουρα αυτιστικό! Σε μια ευθεία γραμμή κόβονται τμήματα και στάδια εξελικτικής δαρβινικής αναβίωσης. Όταν πιπιλάς τον αντίχειρα και δεν είσαι μωράκι αλλά πας στο δημοτικό, είναι ανεπίτρεπτο! Είσαι διαταραγμένο αυτιστικό αντικείμενο μιας εφαρμοσμένης παρανοϊκής επιστήμης και πρέπει να ανακτήσεις την λειτουργικότητά σου. Σου λένε ότι κολυμπάς μες την ψύχωση. Όταν όμως πιπιλάς τον αντίχειρα του γκόμενου είσαι μια χαρά υστερική και ξέρεις από φαλλικά σημαίνοντα… Κολυμπάς μες την νεύρωση.

Αν το παιδάκι κοιτάει με απλανές βλέμμα δεν αναρωτιούνται καν «γιατί». Ποια σαγηνευτική σκηνή βλέπει που το αιχμαλωτίζει και δεν αποστρέφει το βλέμμα του; Ποιος το σαγηνεύει; Ποιος παραβιάζει το σωματικό του όριο και του προκαλεί πόνο που δεν μπορεί να απορροφήσει και βγαίνει σε αυτό το ακύμαντο απλανές βλέμμα; Τα ερωτήματα πέφτουν σε μια χαζοχαρούμενη απάρνηση και εξαφανίζονται. Είναι πεπεισμένοι ότι είναι σίγουρα αυτιστικό!  Για να εξαπλωθεί πιο πολύ ο «ιός του αυτισμού» τον διοχετεύουν σε σίριαλ στην τηλεόραση. Που θα πάει… θα κολλήσει το βλέμμα στο γνωστό «το’χει και το δικό μου παιδί!» και η φάμπρικα των διαγνωστικών εργαλείων μαζικής κοπής θα εμπλουτίσει τις στατιστικές της με πολλαπλάσια νούμερα. Έτσι καταχωρείται η διαταραχή σε φακέλους και στιγματίζουν το μέτωπο του παιδιού με το σημάδι ενός τρελού Κάιν που θα το κουβαλάει σε όλη του τη ζωή.

Η διείσδυση του «αυτιστικού ιού» στο σώμα και στον λόγο των παιδιών γίνεται πρώτα από τα μάτια, μετά από τα αυτιά και καταλήγει στο μισάνοιχτο στόμα που τρέμει να αρθρώσει έστω και μια λέξη, μια που δεν το αναγνωρίζουν ως άνθρωπο, υποκείμενο του λόγου και της επιθυμίας του.

 Όλοι χωράνε στα κουτάκια και στα διαγράμματα αρκεί να πουν: «Το έχω κι εγώ!»

-Έχει αυπνίες!

-Σοβαρά; Βλέπει επαναληπτικά και το ίδιο σίριαλ; Πωπω… τι μου λες τώρα;

-Βάζει και τα χέρια του στους κροτάφους και τους σφίγγει!

-Μήπως δεν θέλει να σας ακούει;

-Καλά είσαι τελείως άσχετη. Αφού το λέει και στο σίριαλ, ακούει εκκωφαντικούς θορύβους…

-Έχεις δίκιο! Δεν μπορώ να βρω ελαφρυντικά. Είναι σίγουρα αυτιστικό!

Το ακουστικό κλείνει και ο λήθαργος της βλακείας αποκοιμίζει την ασυνείδητη ενοχή που πάει να σκάσει μύτη…