ΥΠΕΡΕΝΤΑΣΗ

Ένας βασιλιάς είχε μια κόρη ψηλομύτα….

 «Πόσο ψηλή ήταν η μύτη της;», με ρωτάει μια μικρή και μου δείχνει μέχρι το μέτωπό της που έχει ράμματα «μέχρι εδώ;». Της χαμογελάω.

Το παραμύθι δεν πήγε πολύ παραπέρα γιατί τα παιδιά δεν τα ενδιαφέρουν οι πληροφορίες, η ομαλή αφήγηση και ένα αίσιο τέλος όπως πασχίζουν οι μεγάλοι για να καθησυχάσουν την υπερένταση που ζητάει εκτόνωση. Μια εκτόνωση που το μόνο που κάνει είναι να φέρνει νέα υπερένταση. Να τρέχεις χωρίς να κουνηθείς από τη θέση σου και όλο να ζητάς πίστωση χρόνου! Σου δίνουν πίστωση χρόνου και μετά σε χρεώνουν διπλά και τρίδιπλα με πολύ υψηλό τόκο. Τα παιδιά αν κολλήσουν σε κάτι κόλλησαν και δικαίως αρχίζουν τα σπαστικά «γιατί». Το ερώτημα «πόση ψηλή είναι η μύτη της;» είναι ψυχαναλυτικό και αξίζει να σταθούμε όση ώρα χρειαστεί. Ακόμη και μια ζωή. Δεν χρειάζεται να το εξαντλήσουμε με ερμηνείες. Δεν χρειάζεται να το φτάσουμε μέχρι τέλους. Να το τεντώσουμε μέχρι να σκάσει ή να το μαζέψουμε σφιχτά μέχρι να τσαλακωθεί και να μαραζώσει. Η μικρή πονάει στην ράχη της μύτης της. Μια  μυτούλα συναχωμένη που κοκκινίζει και κλαίει είναι πολύ διαφορετική από μια ψηλή μύτη που σε βλέπει αφ’υψηλού, κοκκορεύεται, σκοντάφτει από την υπεροψία της, πέφτει και ματώνει. Κόκκινο στο κόκκινο αλλά έχει διαφορά! Ποιος θα της αναλύσει της μικρής αυτό που νιώθει αλλά δεν μπορεί να το περιγράψει με λόγια; Και ακόμα αν υποθέσουμε ότι έπεσε κοιτώντας ψηλά και χτύπησε πρέπει μαζί με το τραύμα της να πάρει και το παράσημο της Ψηλομύτας;

«Ένα, δυο, τρία, απόλυτη ησυχία! Και όποιος την χαλάσει, αυτός θα χάσει!»

Αυτό το μακάβριο τραγουδάκι κρατούσε τα παιδάκια νεκρά «απόλυτη ησυχία» για να έχουν κάποιο κέρδος από την νέκρα τους. Ίσως μια καραμέλα όπως στα ζωάκια. Αυτή η διαστροφική εκπαίδευση κλονίσθηκε όταν άρχισα να τους μιλάω. Τώρα η μικρή δεν παπαγαλίζει πια αυτό το πένθιμο μοτίβο. Είναι όλο ζωντάνια και χάρη. Δεν κάθεται ασάλευτη σαν μπαστούνι. Το ματάκι της είναι όλο πονηριά για σκανταλιές που σκέφτεται αλλά δεν τις κάνει. Όλα αυτά που συμβαίνουν με τα παιδιά ρέουν κάτω από την επιφάνεια της αφήγησης του βασιλιά και της κόρης του της Ψηλομύτας.

«την Ψηλομύτα την παντρεύεται ένας ζητιάνος!»

Χαρές και πανηγύρια.

Δεν ξέρει να του μαγειρέψει τίποτα άλλο εκτός από βραστό νερό. Τα παιδιά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το βραστό νερό. Από αυτά τα κίτρινα, τα πράσινα και τα κόκκινα που επιπλέουν μέσα στις σούπες και στα όσπρια το προτιμούν με όλη τους την καρδιά. Θα έτρωγαν μόνο ψωμί και βραστό νερό και θα έπαιζαν όλη μέρα, αν μπορούσαν.

«κοιτάζει καλύτερα και τι να δει…πάνω στο άλογο κάθεται ένας ωραίος πρίγκιπας. Φοράει μια στολή που καλύπτει το σαγόνι του. Της λέει ανέβα…!»

«τι έχει το σαγόνι του;» ρωτούν όλα μαζί ανήσυχα. Υποψιάζονται κάποια αταξία του πρίγκιπα, γιατρούς και ράμματα μετά.

«πάλεψε με ένα θαλάσσιο δράκο και έχει μια πληγή που δεν πρέπει να δει κανείς γιατί ντρέπεται…»

«να μας την δείξει!!»

photo gianpal333

O ΤΟΜΕΑΣ ΥΠΕΡΕΓΩ

Ο Τομέας Υπερεγώ δούλευε όλο το εικοσιτετράωρο. Τον στήριζαν οι υποδομές του Όρκου του Ιπποκράτη, οι ψυχίατροι, οι νέες διαταραχές, οι νέες δραστικές ουσίες φαρμάκων, τα εργοστάσια κοπής τρελών, οι υπηρεσίες μαστούρας και οι θυγατρικές τους. Τα κλινικά περιστατικά πήγαιναν και έρχονταν μέρα-νύχτα. Ο Κρατούμενος Π.Ι, ήταν μόνιμος θαμώνας. Το ιστορικό του ήταν γεμάτο με «πρέπει», «μη» και παραβιασμένα «όρια» ασφαλείας. Πότε- πότε τον πήγαιναν σε ανοιχτούς χώρους άθλησης για να αξιολογήσει τα μέλη του και έπειτα τον έκλειναν σε ένα θάλαμο Προσομοιωτηρίου-Γυμναστηρίου για να δουλέψει τους μύες του καλύτερα. Μόλις πονούσε κάποιο γόνατο, ένας ώμος ή η μέση, μια κατευθυνόμενη σκέψη από τον Τομέα Υπερεγώ τον έβαζε ψυχαναγκαστικά να το κάνει να πονέσει κι άλλο για να δει αν θα ξαναπονέσει. Κουβαλούσε ένα ατροφικό ομφάλιο λώρο στον αφαλό του και οι ειδικοί του τομέα του είχαν δώσει διάγνωση σχιζοφρενούς γιατί δεν μπορούσε να συνδεθεί με το οικογενειακό του matrix με κανένα τρόπο. Δεν ήθελε να παντρευτεί, ούτε να κάνει παιδιά αλλά ούτε έπαιρνε και τα φάρμακα που του έδιναν.

photo gianpal333

Τώρα στεκόταν σαν τετράχρονο έξω από το γραφείο της Ψυχαναλύτριας, στην αίθουσα αναμονής, και περίμενε να μπει με ανυπομονησία. Το μπουφάν του το άφηνε πάντα στην ίδια καρέκλα και περνούσε στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι χωρίς τα προσωπικά του είδη.

-Λοιπόν;

-Τα γνωστά, ξέρετε… με πιάνουν αυτές οι ιδέες και δεν λένε να με αφήσουν. Μήπως ευθύνεται ο Τομέας του Υπερεγώ;

-Σίγουρα!...

-Μόνο εσείς με πιστεύετε. Οι άλλοι με περνάνε για σχιζοφρενή…

-Βάλατε πάλι το γόνατό σας στο στόχαστρο;

-Πάλι, και πάλι, και πάλι! Δεν μπορώ να ξεκολλήσω με τίποτα.

-Αν είχατε ένα παιδάκι και σας ζητούσε δυο κιλά παγωτό θα του το δίνατε;

-Όχι…

-Θα σκεφτόσασταν «κάτσε να δω αν θα πονέσει η κοιλιά του;»

-Όχι… έχετε δίκιο

-Γιατί το κάνετε λοιπόν στο σώμα σας;

-Το βλέπετε λοιπόν κι εσείς! Έχω ένα σώμα.

Η Ψυχαναλύτρια τον είδε να γελάει με μηχανικό γέλιο. Τα χείλη του τεντώθηκαν για λίγο και μια λευκή οδοντοστοιχία φάνηκε και εξαφανίστηκε αμέσως. Το ύφος του ζωντάνεψε στην ιδέα και μόνο ότι δεν είναι ένα ακόμη ανθρωποειδές σαν όλα τα άλλα.

Ο ZiZek στη χώρα του simulacrum (1)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Πως μπορεί να διαφύγει ακόμη και ο ZiZek, η πιο σημαντική μορφή της λακανικής ψυχανάλυσης μετά τον Lacan, από την πιο παλιά παγίδα της Προτεσταντικής Ηθικής που σαγηνεύει με τα δίχτυα του δυϊσμού; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Μπρος το «Όλο» του Lacan και πίσω το «μη-Όλο» που μεταφράζεται ως «Τίποτα» μια που λείπει η διαμεσολάβηση του ενσαρκωμένου Λόγου που θα έκανε μια ριζική διαφορά στην τοπολογία του Φαντασιακού-Συμβολικού-Πραγματικού.

Ο ZiZek ισχυρίζεται ότι: «το Άγιο Πνεύμα είναι η κοινότητα των πιστών» και «ο αθεϊστικός Χριστιανισμός είναι ο αληθινός Χριστιανισμός». Το Πνεύμα δεν είναι η νεοπλατωνική Ιδέα. Αν δεν ενσαρκωθεί στον λόγο του υποκειμένου δεν θα υπάρχει ούτε καν στην μνημονική εικόνα του σώματός του. Κάπου ανάμεσα στην χεγκελιανή οπτική και στην λακανική ψυχανάλυση χάνεται το παράδοξο της Ενσάρκωσης. Το σώμα του Λόγου αποσυνδέεται σε απενσαρκωμένα ιπτάμενα όργανα χωρίς διαμεσολάβηση ή γίνεται το σύγχρονο discourse των ανθρωπόμορφων αντικειμένων. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει το ''vanishing mediator'' του ZiZek, είναι πράγματι η φροϋδική ενόρμηση θανάτου; Επιπλέον το «'Ένα» και «η πολλαπλότητα του Ενός» της νεοπλατωνικής Ιδέας συναντιούνται στη χώρα του simulacrum με την αινιγματική λακανική φράση: «Η Γυναίκα δεν υπάρχει» και με την κρυψώνα του λακανικού αντικειμένου μικρού α (objet a), ως αντικείμενο της ενόρμησης και ως αντικείμενο-αίτιο της επιθυμίας, στην κούφια κοιλιά ενός αρχαιοελληνικού αγάλματος.

Σε αυτές τις υπόγειες διαδρομές θα ανιχνεύσουμε τον τόπο του σφάλματος στην κατά τα άλλα εύστοχη τρισδιάστατη οπτική του βλέμματος του ZiZek.

Ο Zizek ισχυρίζεται: "God"(the divine) is a name for that which in man is not human, for the inhuman core that sustains being-human"¹. Αν είναι αυτό το « Όνομα του Θεού», δηλαδή το τερατώδες, απάνθρωπο ή μη-ανθρώπινο μέσα στον ίδιο τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης τότε προφανώς δεν αναφερόμαστε σε κανένα Θεό. Αυτή η αναφορά μας παραπέμπει στα λακανικά «Ονόματα-του-Πατρός», στον πατροδιαστροφικό Πατέρα της απόλαυσης, στον μεγάλο Άλλο μέσα στον μεγάλο Άλλο, στον Άλλο του Άλλου, στον Πραγματικό Άλλο, σε μια μεταγλώσσα μεταφυσικής πνευματικότητας και τελικά στο ίδιο το Πράγμα (das ding). Επιπλέον ο Υπερεγωτικός νόμος που επιβάλλει την διαστροφική απόλαυση μπορεί να είναι ο πιο τραυματικός αλλά δεν είναι ο νόμος του Λόγου (Θεός). Είναι εσφαλμένη η αντίληψη του Θεού του χριστιανισμού ως εκείνου ο οποίος διαιρείται εντός του σε ένα Θεό της αγάπης, πράο και γαλήνιο και σε ένα Θεό εξοργισμένο που ενσαρκώνει το Υπερεγώ². Η σύνθεση των αντιθέτων σε μια θεϊκή ενότητα Πράγματος, που εμπεριέχει τις αντιφάσεις του, ενσαρκώνει μόνο τον τρόμο ενός παγανιστικού Θεού ο οποίος σπέρνει τον πανικό.

Αν επεκτείνουμε την διαίρεση εντός του σημαίνοντος «Θεός» σε καλό και κακό Θεό, τότε η σύνθεση των αντιθέτων που θα προκύψει θα μας φέρει αντιμέτωπους με τον «καλόκακο» καρπό της ολικής γνώσης στον κήπο της Εδέμ. Δεν υπάρχει ανταλλαγή ανάμεσα στην εργασία (κήπος της Εδέμ) και στο Κεφάλαιο (Θεός). Στην σύγχρονη καπιταλιστική Εδέμ ο άνθρωπος (Αδάμ) πουλάει το ίδιο του το δέρμα (το λεκτικό του περίβλημα) στην αγορά των αντικειμένων που ο ίδιος ονόμασε με διαφημιστικές ετικέτες. Όταν ο Θεός τραπεζίτης δίνει πίστωση ζωής στον εκλεκτό του δεν αναμένει ότι θα την εξοφλήσει με την δωρεά της Θείας Χάριτος. Ένα τέτοιο ηθικό χρέος στο «να σωθεί» είναι μέσο ελέγχου και κυριαρχίας. Ο Θεός δεν θα είναι πια Θεός αλλά ένα μερικό αντικείμενο της ενόρμησης υπερυψωμένο σε ανέγγιχτα ύψη και ταυτόχρονα ένα εργαλείο απόλαυσης. Ένα καθαρό ομοίωμα, το οποίο επαναλαμβάνει την αντίθεση νόμου και παράβασης του Νόμου μέσα στον ίδιο τον Νόμο που εικονίζει τον Ίδιο, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ανακυκλώνει μια επιπλέον παράδοξη σύγχυση του συμβάντος με το μέσον. Το επακόλουθο συμπέρασμα μιας τέτοιας διαλεκτικής δεν είναι: «θέση-αντίθεση-σύνθεση» αλλά «θέση-αντίθεση-σύγχυση» γιατί στην Εδέμ η σχέση των τριών «άντρας-γυναίκα-καρπός» οδηγεί την Εύα να αποδώσει τον καρπό στον Αδάμ με μονοσήμαντα παραγγέλματα και όχι να άρει μια αντίθεση. Η απάρνηση της ίδιας της υποκειμενικής σχέσης και η μετατόπισή της στο παρανοϊκό πεδίο της ολικής γνώσης του καρπού είναι ένα έγκλημα που γίνεται για κάποιον Άλλο.

Απορροφώντας ακόμη και την άρνηση («Δεν θα φας τον Άλλο», ως ο νόμος του Λόγου στον κήπο της Εδέμ) ο χειραγωγούμενος σκλάβος, ο κλωνοποιημένος κατ’εικόνα του master του, ενσωματώνει τον master του, εμπεριέχοντας το αντικείμενο-Θεός, ενώ τον απαρνείται. Το Όνομα του Θεού αποκτά κατά αυτόν τον τρόπο μια φαλλική αξία που καταναλώνεται εντός του ίδιου του πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αντιθετική λογική μιας διαλεκτικής του ανθρώπινου και μη-ανθρώπινου, που στηρίζει το ανθρώπινο, μας ανοίγει διάπλατα τις πύλες της απάρνησης του Θεανθρώπινου. Καθώς ο άνθρωπος δεν μπορεί να μεταβολίσει το μη-ανθρώπινο αντικείμενο εντός του, καταβροχθίζεται από αυτή την ενσωματούμενη Ετερότητα στον σκληρό πυρήνα της ύπαρξής του και γίνεται συνεργός και συνένοχος του θανάτου του Θεού. Ο νεκρός Θεός δεν υπόκειται στον συμβολικό ευνουχισμό. Μπορεί κάλλιστα να ίπταται σαν φασματική παρουσία και να στοιχειώνει τον χωροχρόνο μας. Αφού ο Θεός αποδιαφοροποιείται εντός του ανθρώπου, επακολουθεί ο διαμελισμός του ανθρώπου σε οπτικά signs και simulacra. Η οπτική του αντίληψη της πραγματικότητας γίνεται τρόμος και φόβος της απογύμνωσής του. Δεν έχει πια λεκτικό περίβλημα για να προστατευτεί από τον Θεό-Υπερεγώ που απαιτεί θυσίες καιόμενης σάρκας ως θυμίαμα ενώπιον Του. Τρώει λοιπόν την άρνηση (δεν θα φας τον Άλλο) μαζί με τη διαφορά του (Εγώ δεν είμαι Εσύ) και περνάει από την «ηθελημένη» σκλαβιά στην αθέλητη συνενοχή…

1 Slavoj Zizek and John Milbank , The Monstrosity of Christ (London: Edited by Creston Davis,2009) p.240.

2 Slavoj Zizek, For they know not what they do, Enjoyment as a political factor (Verso: London, 2002) p.30.

photo gianpal333

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ

Ο Freud είναι ο ίδιος ο Don Juan αν και δεν είχε κατακτήσεις. Κάνει όμως συλλογές από αγάλματα παγανιστικών θεοτήτων, μανιτάρια που μοιάζουν με βάθρα θεοτήτων, και απατάει τον Γιαχβέ, τον Θεό των προγόνων του, και όχι την γυναίκα του. Ο Lacan αναδιπλασιάζει τον Freud ενώ θεωρεί ότι «επιστρέφει σ' αυτόν». Τα αγάλματα που συλλέγει είναι, κατά την γνώμη μου, τα Ονόματα-του-Πατέρα και το κεντρικό είδωλο λέγεται: άγαλμα «αντικείμενο μικρό α» μέσα μας. Δεν αμφισβητώ το «αντικείμενο μικρό α». Μόνο που μαρκάρει την απόλαυση και όχι την επιθυμία. Δεν κολλάει με τίποτα η αγαλμάτινη επένδυση με την οποία ντύθηκε. Εδώ μπορούμε να εντοπίσουμε μια μετάσταση του σφάλματος που παραμένει διπλό και αναδιπλασιάζεται ως κηλίδα, στίγμα και σημείο των μνημονιακών καιρών μας. Ακόμα και η εφαρμοσμένη πια ψυχανάλυση απαρνείται την ίδια την ψυχανάλυση. Το βλέμμα, η επιθυμητική ροή (G.Deleuze-F.Guattari), η σαγήνη (J.Baudrillard), η εικόνα που δεν είναι μόνο εικονοφαντασιακό αλλά και οι αισθήσεις του κάθε ανθρώπου, η όσφρηση, η αφή, ακόμα και η πνοή του δεν της λένε απολύτως τίποτα. Τις κοιτάει υπεροπτικά και ψάχνει με το μικροσκόπιο να δει «από πού απολαμβάνεις…»

Τι γίνεται όμως με την ενοχή που κληρονομείται σαν «μήτρα-διαφυγής» από γενιά σε γενιά; «Κάνει σαν να μην την βλέπει». Αυτό το «κάνω σαν...» της απάρνησης του ψυχαναλυτή μεταδίδεται ως παθητική άρνηση και στους αναλυόμενούς του. «Κάνω σαν να θυμάμαι, σαν να πιστεύω ή ακριβώς το αντίστροφο». Όλα είναι δυνατά αρκεί να τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο της απάρνησης και οι παίκτες που τζογάρουν να παραμένουν στις θέσεις τους. Αν κουνηθούν αμήχανα χωρίς να ξέρουν γιατί θα τους φορέσουν το καπέλο της λεγόμενης «κατάθλιψης» ή της «ψύχωσης» και θα τους στείλουν στο κρεβατάκι τους παρέα με μια σακούλα φάρμακα. Η κατάθλιψη στοιχειώνει με ένα μελαγχολικό χαμόγελο κυρίως τις «γυναικείες κρεμάστρες» ή τα «κοριτσάκια-αντικείμενα» διαχείρισης του ίδιου τους του φύλου που φτάνουν στο κατώφλι του ψυχαναλυτή. Ο πόνος γίνεται διαρρήκτης και αναδιπλασιάζει τον φόβο. Από πόνο σε φόβο και από φόβο σε ενοχή τα εγκλήματα απέναντι στο υποκείμενο του ασυνειδήτου πολλαπλασιάζονται και οι γιοί του Οιδίποδα της ψυχανάλυσης αλληλοσκοτώνονται για ένα κρυφό σφάλμα που πρέπει να παραμείνει άλεκτο… Έτσι ο δρόμος της απόλαυσης παραμένει ανοιχτός στους απανταχού κρεμασμένους και στις κρεμάστρες τους

Ο Freud τρώει με καλεσμένους αγάλματα στο τραπέζι του και ο Lacan μιλάει για το άγαλμα μέσα μας. Κάπου εδω βλέπω να μεταδίδεται σιωπηλά το σφάλμα απο τον πατέρα στον γιό της ψυχανάλυσης. Αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί αλλά γυροφέρνει σε ατέλειωτα ρητορικά σχήματα στη γλώσσα του Lacan είναι το κρυφό «σφάλμα-άγαλμα» του φροϋδικού πατέρα. Ό,τι δεν λέγεται στο λεχθέν λέγεται στο μη λεχθέν. Ο Lacan ντύνεται με εκκεντρικά ρούχα και φιλάει τα χέρια των γυναικών κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση.

                          «...και υποκλίθηκε βαθιά, ίσαμε το χώμα...»

photo gianpal333

Ντύνεται με το πέπλο της σαγήνης και τους απευθύνεται με τα λόγια του ιπποτικού έρωτα προς τις εύθραυστες δεσποσύνες κάποιου άλλου αιώνα. Οι πιστοί του απλά τον μιμούνται χωρίς να ρωτούν «γιατί;». Κάθε ερώτημα είναι αίρεση μέσα στους κόλπους της κάθε Σχολής που θέλει να μιλάει με ένα χείλος και να εκφέρει ένα μόνο λόγο. Χτίζουν μια Βαβέλ και όπως κάθε βαβελική ιστορία έτσι και αυτή των Σχολών του Lacan καταλήγει διαρκώς σε σύγχυση. Μια σύγχυση ενορμήσεων και διαφορών. Ο πύργος της Βαβέλ που θα'θελαν να υψώσουν μέχρι τα ουράνια με μια μόνο εκφορά του λακανικού λόγου τρέμει ήδη απο τα θεμέλιά του... Κι εκείνος «αθώος» κληρονόμος ενός ειδώλου με μορφή αγάλματος ένοχα το περι-φέρει, το μισο-κρύβει και το επαναλαμβάνει…

Το άγαλμα είναι ένας κρυψώνας του αντικειμένου α. Κι όμως μέσα στην κούφια του κοιλιά κρύβεται το σφάλμα. Κάπου εκεί τα μάτια διασταυρώνουν τη ματιά τους και αλληθωρίζουν. Συγχρόνως τα ιερά κεφάλια των μυστικιστών του Lacan γέρνουν πολύ κοντά το ένα με το άλλο και αναμειγνύονται τα φωτοστέφανά τους...

Τι τον αναγκάζει να μπερδεύει τις γλώσσες των ακροατών του και να δημιουργεί και ο ίδιος την σύγχυση της Βαβέλ; Στο Seminar XX ο Lacan βάζει τον εαυτό του σε θέση αναλυομένου και το ακροατήριό του σε θέση αναλυτή. Χαρακτηρίζει το κοινό του ως «plus-de-jouir presse». Μια υπερ-απόλαυση φρεσκοστυμμένη σαν λεμονόκουπα. Ποιος στύβει ποιον; Τους κάνει να δούνε ό,τι βλέπουνε με τον τρόπο που το βλέπει ή απλά κοιτούν προς τα εκεί που δείχνει αφηρημένα το δάχτυλό του...αλλά δεν βλέπουνε με τον τρόπο που τους βλέπει;... Τι τον αναγκάζει να αποτυγχάνει μπροστά στην επιτυχία του; Ίσως το Όνομα-του-Πατέρα που κι εκείνο μισο-κρύβεται μέσα στην αγαλμάτινη όψη των Ονομάτων-του-Πατέρα. Το Όνομα-του-Πατέρα φαντάζει σαν κεραυνός σε αίθριο ουρανό. Ένα σημείο που κατακεραυνώνει με την λάμψη του χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει. Στις φωτεινές αυλακιές που χαράζει στο στερέωμα τής φαντασίωσης αρκεί να πούμε ότι είναι το «όχι!» του Πατέρα, ένα αναιμικό «όχι», με όσα θαυμαστικά κι αν του βάλουν, που εκφέρεται από ένα μαμαδομπαμπά κι έπειτα να ξαναψάλλουμε το ρητό: «ένα σημαίνον που αντιπροσωπεύει το υποκείμενο για ένα άλλο σημαίνον» και ξεμπερδέψαμε με τα τροπάρια ή μας διαφεύγει το πιο ουσιώδες; Κάτι που δεν εκφέρεται.

Ένα Όνομα-χωρίς-όνομα ...

Είμαι αυτός που θα είμαι…

Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

photo gianpal333

Συμβιβάζεις την επιθυμία σου για να κερδίσεις την αγάπη του Άλλου. Ο συμβιβασμός είναι θυσία που σου αναδιπλασιάζει τις ενοχές σου. Στρίβεις μέσω του πόνου της θυσίας για να φτάσεις στην ασώματη κατάσταση του σαδισμού της ενοχής! Αυτό θα πει διαστροφική απόλαυση! Διανύεις συνεχώς ένα φαύλο κύκλο που είναι «ο κύκλος της ηδονής/οδύνης» και σε μαθαίνουν να την βρίσκεις με την απορρόφηση στην «αρχή της νιρβάνα» που είναι και η «αρχή της ηδονής» στον Freud.

Μια μαστούρα που δεν είναι τσάμπα…

Μια ηδονή της εκφόρτισης μέχρι εξαφάνισης σε πάει κόντρα στην επιθυμία του «να είσαι ήδη αυτός που θα γίνεις!».

Η επιθυμία του υποκειμένου του ασυνειδήτου βρίσκεται στον τόπο του γίγνεσθαι, αφού ήδη είσαι αυτός που θα γίνεις. Αλλά δεν σου το λένε… Δεν χρειάζεται να πληρώσεις το βάρος σου σε χρήμα για να είναι πετυχημένη η ψυχανάλυση σου, ούτε να σου βάζουν διαρκώς στόχους , εκ-φράζοντας την επιθυμία σου, για να βγεις από τον δήθεν ηθικό μαζοχισμό σου. Έτσι σε δένουν κόμπο και σε καθηλώνουν σε μια αναδίπλωση και συστροφή προς τα εσώψυχά (εσώρουχά) σου που θα την πληρώσεις πολύ ακριβά. Θα πληρώνεις μια ζωή το τίμημα του «να μην υπάρχεις» για να απολαμβάνεις τον πόνο σου στο ντιβάνι.

Σου κρύβουν το συμβάν της συνάντησης του Ενεστώτα (Είμαι) με τον μη-τετελεσμένο μέλλοντα του εβραϊκού βιβλικού χρόνου(θα είμαι). Εδώ στην ρωγμή του χρόνου επιθυμείς… Σε αυτό το «Θα είμαι» που ήδη βρίσκεται μέσα στο «είμαι» και δεν χρειάζεται να καείς ή να βασανιστείς για να το φτάσεις. Αρκεί να μην συμβιβάζεσαι με το σύμ-πτωμά σου (δηλαδή με το πτώμα του εγκλήματος μέσα σου) και να επιθυμείς την έξοδο από το να είσαι απλά ένα προϊόν του καπιταλισμού. Να ψάχνεις για το «ποιος» αντί να αναλώνεσαι στο «πως» λειτουργεί το μαραφέτι-αντικείμενο που σε έκαναν.

Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία της επιθυμίας, ούτε αυνανιστική απόλαυση. Η έλλειψη δεν γεννά επιθυμία αλλά στέρηση και εγκατάλειψη. Η έλλειψη παράγει έλλειψη που πλεονάζει σε περίσσεια απόλαυσης και σε αφήνει με αναπηρίες όπως τον παραλυτικό…

«Σήκω και περπάτα… Πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε προς εσένα» είναι η αινιγματική φράση του Χριστού που γεννά επιθυμία. Με ένα σάλτο πετάγεσαι από τα σκεπάσματά σου και προχωράς με ρυθμό και παλμό. Βλέπεις ψυχανάλυση και απελευθέρωση από τα βαρίδια των ενοχών και τους ακρωτηριασμούς της επιθυμίας πάνε παρέα σε μια άλλη χαρτογράφηση του ασυνειδήτου από αυτές τις κόπιες των Σχολών, τους πυργίσκους της Βαβέλ, τους ψυχαναλυτές-κλώνους του Ενός κυρίου σημαίνοντος και τα ατελείωτα μορφώματά τους που έχουν κατακλύσει την αγορά των «ψ» υπηρεσιών και σε ακινητοποιούν με κλισέ.

«Είσαστε ένοχος εσχάτης ακινησίας!»

ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣ(Ι)Α Άγαλμα-μανιτάρι: Το κρυφό σφάλμα του Lacan και του Freud

φωτο gianpal333

«Ωραία παπούτσια για χορό! Είπε ο γερο-στρατιώτης. Γίνονται ένα με τα πόδια σου όταν χορεύεις! Και χτύπησε μαλακά το χέρι του στις σόλες…»

Η σεξουαλική διαφορά είναι το Πραγματικό του σώματος αλλά ποιος πραγματικά το βλέπει; Ο Freud από τον πατέρα που σφάλλει πέρασε στην ενοχή του γιού με το οιδιπόδειο κάνοντας ένα άλμα στο κενό… Το οιδιπόδειο είναι η μήτρα-καταφύγιο του Freud. H  αποπλάνηση του σαγηνευτή ενηλίκου αθωώνεται και το παιδί είναι το μόνο που φταίει. Ο ίδιος ως γιός δεν ξέρει τίποτα για την κηλίδα της ενοχής στο μέτωπό του. Το μάτι του τυφλώνεται από την υπερβολική έκθεση στον μύθο του Οιδίποδα και προσπερνά ό,τι «βγάζει μάτι». Ο Οιδίποδας συνδέεται α) με μια παιδοκτονία. Πρώτα «σκοτώνουν» ένα παιδί! β) με μια πατροκτονία γ) με μια αιμομιξία και δ) με μια αυτοκτονία της Ιοκάστης και ένα ακρωτηριασμό του Οιδίποδα. Βγάζει κυριολεκτικά τα μάτια του αφού είδε κατάματα αυτό που «βγάζει μάτι…»

 «…και η Κάρεν δεν κρατήθηκε. Έκανε δυο τρία βήματα, αλλά με το που άρχισε, τα πόδια της συνέχισαν να χορεύουν. Λες και το αποφάσισαν από μόνα τους τα παπούτσια…»

Ο Freud είναι ο ίδιος ο Δον Ζουάν αν και δεν είχε ερωτικές κατακτήσεις. Κάνει όμως συλλογές από αγάλματα παγανιστικών θεοτήτων, συλλέγει  μανιτάρια που μοιάζουν με βάθρα θεοτήτων και απατάει τον Γιαχβέ, τον Θεό των προγόνων του, και όχι την γυναίκα του. Ο Lacan αναδιπλασιάζει τον Freud ενώ θεωρεί ότι «επιστρέφει σ’αυτόν». Τα αγάλματα που συλλέγει είναι, κατά την γνώμη μου, τα «Ονόματα-του-Πατέρα» και το κεντρικό είδωλο, που μαρκάρει τον τόπο της απόλαυσης και όχι της επιθυμίας, είναι το «μικρό αντικείμενο α». Ο Freud τρώει με καλεσμένους αγάλματα στο τραπέζι του και ο Lacan μιλάει για το άγαλμα μέσα μας. Κάπου εδώ βλέπω να μεταδίδεται το σφάλμα από τον πατέρα στον γιό της ψυχανάλυσης…

 Γεμίσαμε «αγαλματίδια-φετίχ» που τα κουβαλάμε στο τσεπάκι μας για κάθε χρήση και μαλακία. Δεν αρκεί το αναιμικό «όχι» ενός μαμαδομπαμπά για να μην τρώμε τα παιδάκια σαν κανίβαλοι και να μην τα ωθούμε σε θυσίες και ολοκαυτώματα. Το σφάλμα είναι ότι στον τόπο της επιθυμίας λιμνάζει η απόλαυση του πόνου και στον τόπο της μεταβιβαστικής αγάπης λιμνάζει η μεταβιβαστική μετάσταση σφαλμάτων από γενιά σε γενιά που εξ-ίστανται σε καρκινώματα. Η διαστροφική αλυσίδα τρέφεται με πλεόνασμα μελαγχολικής νοσταλγίας, με μια κλαίουσα ιτιά δίπλα από την φάτνη του Χριστού, και με το άψογο μακιγιάζ μιας  ξηρής επιδερμίδας με μαύρα στίγματα και νεκρά κύτταρα που, αν και είναι προσωπείο, προσποιείται το λαμπερό πρόσωπο των γιορτών. Όμως παρόλο το λούστρο, τους κορσέδες, και τους

παπουτσωμένους γάτους, τους διασκεδαστές των αφεντάδων τους, κάτι λείπει από τον χορό της χαράς…

«…τα παπούτσια μπήκαν σ΄ένα ντουλάπι του σπιτιού, όμως η Κάρεν δεν άντεχε, κι όλο άνοιγε να τα κοιτάξει…»

(απόσπασμα από το βιβλίο της Σώτης Γρίβα «Κόκκινα παπούτσ(i)α» που εκδίδεται το ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2016)

ΦΑΛΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΩΜΑ

φωτο  gianpal333

Ο φαλλός είναι πια ένα όργανο χωρίς σώμα. Ένα λακανικό φαλλικό σημαίνον που δεν παραπέμπει στο φροϋδικό πέος αλλά σε μια εκδοχή «καθαρού σημαίνοντος». Όμως είναι ένα σημαίνον που τραυλίζει όταν γίνεται όργανο εξουσίας. Τότε γίνεται ένα «αντικείμενο-όργανο» που μιλιέται και παπαγαλίζει έναν «συμβολικό ευνουχισμό» του κώλου.

Αν αναρωτιέστε «γιατί του κώλου;» θα σας αναλύσω την πρωκτική του διαστροφή. Γιατί το «στενό πέρασμα» στις ψυχαναλυτικές σέκτες, στις μυστικιστικές αιρέσεις και στα κόμματα που συσπειρώνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και κατακράτησης του Λόγου του κάθε υποκειμένου, μπορείς να το διαβείς μόνο με μύηση από την «πίσω πόρτα»… Πρέπει να είσαι διαθέσιμος για διείσδυση (να τον πάρεις) ή για εξώθηση (να τον δώσεις) για να μεταβιβάσεις την ορολογία ή το discourse, στο οποίο αιχμαλωτίζεσαι κάθε φορά. Ο υποτιθέμενος «συμβολικός ευνουχισμός» δεν τέμνει ούτε περι-τέμνει το σημαίνον. Πέφτει με τα μούτρα στο παλιό γνωσιακό δίπολο (καθαρός/βρώμικος ως προς την πιστότητά του στο μοντελάκι της ορολογίας μας) και κόβει περιοχές ανάμεσα στο σώμα της σέκτας και στο πεδίο του μεταφυσικού ασώματου( συλλογικό υποκείμενο). Βέβαια η γλώσσα έχει σώμα αλλά έχει και μαύρες τρύπες στις οποίες πέφτουν οι μυημένοι για να σώσουν τον master τους από την βουβαμάρα που τον κατακλύζει. Το μόνο που ευνουχίζουν, με συμβολικό επίχρισμα, είναι το σώμα του Λόγου του κάθε υποκειμένου που φοβάται να είναι άνθρωπος και να ενσαρκώνει τον Λόγο του. Φοβάται να είναι άντρας ή γυναίκα και να έχει φύλο. Θα πρέπει να ξεφυλλίσει πρώτα το εγχειρίδιο της αίρεσης για να δει αν του το επιτρέπουν.

Αν εξ-ουδετερώσεις το φύλο από το σώμα σου τι σου απομένει;

Ένας φαλλός που ίπταται καβλωμένος και μια σχισμή κλειτορίδας που αναπνέει σαν μύτη βουλωμένη από συνάχι…