ΠΑΡΑΝΟ-ΙΟΣ

PHOTO BY GIAN PAL(33)

«απόσπασμα βιβλίου»

Ζείτε σε μια γιγαντιαία προσομοίωση πραγματικότητας, όπως θα έλεγε και ο Jean Baudrillard. Ποια πραγματικότητα προσομοιώνει η προσομοίωση; Καμία. Απλά βλέπετε σε απευθείας μετάδοση την αναπαραγωγή μιας μετέωρης απειλής που εισάγει στην σφαίρα της ψύχωσης. Οι εντολές διογκώνουν την παράνοια.

«για να μην πεθάνετε, θα πεθάνετε!»

Οι άνθρωποι μπαίνουν στους τάφους για να μην πεθάνουν! Όσο πιο πολύ τους φοβίζουν με τον θάνατο άλλο τόσο χώνονται βαθιά μέσα στους οικογενειακούς τάφους τους για να προστατευτούν από τον θάνατο. Τα σπίτια γίνονται θήκες και περιβλήματα των ανθρώπων-όπως λέει και ο Walter Benjiamin-που εφαρμόζουν μέσα τους μαζί με όλα τους τα εξαρτήματα. Γίνονται οι ίδιοι η μόλυνση, ο παρανο-ιός, τα θερμόμετρα, οι μάσκες, τα γάντια και τα απολυμαντικά. Η πρόληψη σκοτώνει. Έχουν χάσει τα χέρια τους, την μύτη τους, το στόμα τους, δεν βλέπουν, ούτε ακούν και εκφράζονται μόνο με τα ανακλαστικά τους.

Ο φόβος τους παραλύει. Χτυπούν από απόσταση όποιον περιπλανιέται άσκοπα…

Δεν είναι πια μόνο το τέλος της απόλαυσης αλλά και το τέλος της περιπλάνησης. Μόνο που αγνοούν αυτό που φαίνεται ψυχαναλυτικά στα μάτια μου. Αγνοούν ότι στα μέρη του σώματός τους που αποκλείστηκαν με διπλό αποκλεισμό (ψυχοσωματικό) θα βγουν τερατώδη συμπτώματα που ήδη τα περιμένουν οι διαχειριστές συμπτωμάτων να σκάσουν μύτη με τα μαχαιροπίρουνα ανά χείρας.

Έχουν πείσει τους υποψήφιους ασθενείς ότι ο καθένας είναι ύποπτος φορέας κάθε νόσου και κάθε μαλακίας και έτσι του φορτώνουν τόνους ενοχής κλείνοντάς τον φυλακή στα θερμοκήπια του φόβου.

Σεμνοταπεινοδιαβάτες με ατσάλινες ματιές διασχίζουν τετράγωνα ασύλου με χειρουργικές μάσκες να κρέμονται από τα αυτιά τους. Κάποιον κακομοίρη κατακρεούργησαν στο χειρουργικό τραπέζι της τραπεζαρίας τους αλλά δεν θυμούνται ποιον. Οι διαδρομές τους είναι περιορισμένες. Πάνε πέρα-δώθε σαν τρόφιμοι ενός τεράστιου Ψυχιατρείου που σε κάθε τετράγωνο έχει και από ένα υποκατάστημα.

Ένας τρεμάμενος ανθρωπάκος αφήνιασε. Βρήκαν στον πάνω όροφο της δουλειάς του ένα Κρούσμα παρανο-ιού και τους απολύμαναν όλους μαζί με το κτίριο, με μάνικες. Όταν γύρισε σπίτι του δεν έφαγε, ούτε κοιμήθηκε. Πήρε μια καρέκλα και την έβαλε παράμερα από όλους.

«μην με ακουμπάτε!»

«μην με κοιτάτε!»

Το μυαλό του σκάναρε βιαστικά ποιους είδε στην διάρκεια της μέρας τσεκάροντας νοερά αν μέσα σε αυτούς ήταν και το Κρούσμα του πάνω ορόφου. Μέχρι να δει το Κρούσμα σε αφίσα ενός μέτρου κόντευε να τρελαθεί. Την επόμενη μέρα στη δουλειά του μίλησαν πέντε άτομα από απόσταση αναπνοής. Τους είδε τρέμοντας σαν Κρούσματα και μάλιστα πέντε! Ξέφυγε… Βγήκε στον δρόμο και άρχισε να ουρλιάζει «πιάστε τους!».

Άνθρωποι-Ρομπότ

Βλέπεις τους ανθρώπους να γίνονται πολυεργαλεία, να τριγυρίζουν   αξιοθρήνητοι, κουλουριασμένοι στον κορμό τους με το πρόσωπο στα πόδια και την ουρά στα σκέλια από τον τρόμο. Ο τρόμος δεν φαίνεται γιατί καλύπτεται από τόνους ψυχαναγκασμού. Εγώ σαν ψυχαναλύτρια τον έχω αντικρίσει. Τους μαθαίνουν να διαγράφουν το φύλο τους. Εδώ θα σας πω ένα μυστικό. Αν σου καταργήσουν το φύλο, σου καταργούν και το πρόσωπο! Χωρίς  φύλο και χωρίς πρόσωπο γίνεσαι ένας χάρτινος χαρακτήρας, ένα τραγικό καρτούν ή ένα ρομπότ. Από δω και πέρα ο δρόμος ανοίγει για τα πιο απίθανα πράγματα. Μπορείς να γίνεις μια μηχανή του γκαζόν που ξεκινάει από μόνη της και σταματάει όταν τελειώνει τη δουλειά της. Θα συνδυάζεις λειτουργικότητα, θα είσαι ένα ανθρωπομορφικό μηχάνημα αλλά θα έχεις πεθάνει ως άνθρωπος. Τα ρομπότ είναι πάντα σκλάβοι!

«Τόσο το καλύτερο…» σου λένε τα φίδια.

Όσο πιο άφυλο και ασώματο τόσο πιο αθάνατο. Τόσο πιο απέθαντο. Αυτό τους έχουν μάθει οι σπουδές φιλοσοφίας με πλατωνικό περιτύλιγμα και αριστοτελικό ακίνητο κινούν. Η συντήρηση όμως του απέθαντου κύκλου σε μορφή ρομπότ κοστίζει πολύ ακριβά. Πρέπει να μασκαρεύεις την αγωνία σου με καλλυντικά, περιποιήσεις, να ξημεροβραδιάζεσαι στα βιολογικά της υγιεινής διαστροφής, να τρέχεις στα Προσομοιωτήρια Γυμναστήρια Γιόγκας και γενικά να τρέχεις και να μην φτάνεις για να συντηρείς το ρομποτικό σου σώμα.  Αλλιώς το ρίχνεις σαν σακί με αλεύρι σε κάποιο καναπέ, στο πάτωμα, ή σε κάποιο κρεβάτι και το ξεχνάς μέχρι να σε ξυπνήσει αναγκαστικά για να το πας τουαλέτα.  Η λέξη «χέρι», «πόδι», «καρδιά» κτλ, δεν λέει και τίποτα σπουδαίο στην ρομποτική γλώσσα. Ακούγεται στα αυτιά τους σαν να απαριθμούν προϊόντα στα ράφια του σουπερμάρκετ. Δεν έχουν όργανα πια. Στα εφιαλτικά τους όνειρα βλέπουν κάτι γραμμές που κρέμονται ξεχειλωμένες στην άσφαλτο και ένα αχαρτογράφητο κύκλο για σώμα. Το μόνο που ενσαρκώνουν στον ύπνο και στον ξύπνιο τους είναι μια υπάκουη λειτουργικότητα με προσποιητή καλοσύνη.

photo gianpal333

Ένας παππούς καμαρώνει για την εγγονή του στον φίλο του.

 - Άκου, της έπεσε της εγγονής μου το τσιμπιδάκι της για τα μαλλιά, το σήκωσα και μου είπε «ευχαριστώ παππού!».

-Μπράβο, μπράβο, καλό κορίτσι…, την έχεις εκπαιδεύσει.

-Έτσι νομίζω κι εγώ. Το ξανάριχνε και το ξανασήκωνα και όλο μου έλεγε «ευχαριστώ παππού!» σαν να ήταν ρομπότ.

-Η ρομποτική κάνει θαύματα στις μέρες μας. Από το νηπιαγωγείο την μαθαίνουν στα παιδάκια.f

Τους μαθαίνουν επίσης ότι η μόνη ελευθερία που επιτρέπεται είναι η λειτουργικότητα! Ότι είσαι ελεύθερος μόνο όταν είσαι λειτουργικός. Αν λειτουργείς σύμφωνα με την συστημική λογική είσαι καλά. Αλλιώς θα σε προσαρμόσουν. Τους μαθαίνουν να  κάνουν ένα βήμα μπροστά και δέκα πίσω πολλαπλασιάζοντας τα «ευχαριστώ» και τα «παρακαλώ». Το κέρδος των πατερούληδων-παππούδων είναι διπλό. Έχουν και καλά κομματικά εγγόνια και υπάκουα πλασματάκια πολλαπλών χρήσεων κι έτσι αρχίζει η παραγωγή των ανθρώπων-ρομπότ που είναι Σκέτες-Ευθείες- Γραμμές.

ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗΣ

-Ζέστη που κάνει!

-Μου’ρχεται να βγάλω το δέρμα μου!

-Εγώ λέω να πάρουμε τους φίκους από τα διαμερίσματα, να τους βάλουμε στον δρόμο μαζί με δυο πλαστικούς φοίνικες, άμμο και πλαστική πισίνα και να βουτήξουμε. Τι λες;

-Τέλεια!

Η τέλεια προσομοίωση! Ούτε καν γεμίζεις το κενό της πισίνας που δεν έχεις με πλαστικά ύδατα που αντί να ρέουν λιμνάζουν. Απλά δεν βλέπεις καμιά πισίνα, ούτε θάλασσα, ούτε τα κάνεις έστω θάλασσα. Κατασκευάζεις την προσομοίωσή τους. Δεν βλέπεις ότι δεν βλέπεις. Φοράς τα μαύρα γυαλιά της διαφήμισής σου. Τα μάτια σου γίνονται γιγαντιαίες γουρλωμένες οθόνες που αντανακλούν μια διακεκομμένη συνουσία. Πάνω που πας να φτιαχτείς κόβεται η σύνδεση με το διαδίκτυο. Η βύθιση στην προσομοιωμένη φαντασίωσή σου είναι ότι πιο πραγματικό μπορεί να σου συμβεί. Μικροαπολαύσεις και μικροδονήσεις σε στάσιμα νερά. Πότε-πότε βυθίζεσαι και σε μια επιφάνεια μορφωμάτων του ασυνειδήτου σαν σε ζελέ που σε τυλίγει από παντού κι εσύ αφήνεσαι στην ζαχαρώδη αγκάλη του. Το ζελεδένιο σου κορμάκι προεκτείνεις στο διαδυκτιακό σου σώμα με ελαστικά links και μηνύματα σε ασώματες κεφαλές. Μετεωρίζεσαι σαν απειλητικός μετεωρίτης πάνω από το ίδιο σου το κεφάλι που το στηρίζουν δυο ατροφικά ξυλαράκια που προσποιούνται τα πόδια. Ζεις και καμαρώνεις σε μια no man’s land. Στην Disneyland. Δουλεύεις σαν σκλάβος και σου επιτρέπουν την «έξοδο» τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες για να καταναλώσεις τον πόνο σου στα μπαρ.

photo gianpal333

Όταν πας όμως να βρεις την πραγματική Έξοδο από το τρενάκι του τρόμου μια αόρατη φωτογραφική μηχανή σου τραβάει μια φωτογραφία, από αστυνόμο-φωτογράφο τραβηγμένη, που δείχνει τον τρόμο στο προφίλ σου. Αν θες βγαίνοντας την αγοράζεις για φετίχ. Έπειτα μπορείς να μπεις στα σύγχρονα Προσομοιωτήρια (Γυμναστήρια) για λίγη τόνωση. Το σώμα διαμελισμένο σε όργανα, συνάψεις και νευρώνες είναι ένα πιθανό σενάριο. Πας για να εκφορτιστείς σαν να είσαι μπαταρία. Ή για να διαπλάσεις τους μύες σου με τόνους ψυχαναγκασμού.

Χάνεις χρόνο και παίρνεις βάρος! Στο έχω ξαναπεί.

Το βάρος δεν το βλέπεις. Είναι αθέατο βάρος και πάει και κάθεται στον αυχένα, στη μέση, στην πλάτη, στην κοιλιά και αποικίζει το σώμα σου. Είσαι υπέρβαρος ενώ δείχνεις ανάλαφρος σαν πούπουλο. Σε έχουν καταντήσει ένα βαρυφορτωμένο μηχάνημα με μια απόληξη νωτιαίου μυελού χωρίς καθόλου διάθεση για σκέψη και όλο νυστάζεις και βαριέσαι.

Που να τρέχεις τώρα…

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Σε βιάζουν και βιάζεσαι. Σε βιάζουν και βιάζεσαι και από μόνος σου για να ξεχρεώσεις τα ηθικά σου χρέη ως προς τον βιασμό σου. Κάπως έτσι παγιδεύεσαι στη χώρα της προσποίησης και των ομοιωμάτων του εαυτού σου. Μια από τις επιπτώσεις της προσομοίωσης δουλείας είναι και η αϋπνία. Όλη μέρα ξεσκίζεσαι στη δουλειά και τα βράδια δεν μπορείς να αφεθείς στον ύπνο γιατί δεν υπάρχεις. Πρέπει να τσιμπιέσαι συνεχώς και να είσαι σε εγρήγορση για κάθε ενδεχόμενο. Σου σκηνοθετούν σενάρια ζωής και εργασίας κι εσύ τα παίζεις και μετά «τα παίζεις» κανονικά…

«Όταν δεν σε γαμάω, γαμάω εμένα στην δουλειά!»

Χάνεις  χρόνο και  παίρνεις  βάρος! Το  «χάνω χρόνο»  ισοδυναμεί  με  το  «παίρνω βάρος». Η  μέση  σου  πονάει  από τα  αθέατα βάρη  που    κουβαλάς  σκυφτός και προέρχονται από την κάθετη κατάρρευση   προς  την γη  που σε απορροφάει.  Αντί να αναδυθείς σαν   υποκείμενο με μια στύση του λόγου σου,   πέφτεις μεμιάς σαν δίδυμος πύργος   από κάποιο αυτοάνοσο.   Όταν δεν πέφτεις  κατακόρυφα, πέφτεις μπρούμητα ή μπουσουλάς «στα τέσσερα» σαν μωρό.   Μερικές μέρες για να ξεσκάσεις  μπαίνεις σένα εμπορικό   κέντρο και παίρνεις μάτι τις βιτρίνες.   Υπερμεγέθη πλαστικά     στεφάνια κρέμονται από την   οροφή και   αντί να σου μυρίζει    νεκροταφείο ζωντανών,   πανηγυρίζεις   για τον   ερχομό του Μάη.     Βγαίνεις στο δρόμο με    ένα χαμόγελο που δεν απευθύνεις    σε κανένα και παίρνεις    τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς   άγνωστη κατεύθυνση.   Όταν ανοίγει    απότομα η   πόρτα του    λεωφορείου και     βλέπεις    τους επιβάτες να    είναι «ο ένας πάνω        στον άλλο»      ξαφνικά λιποθυμάς!

Γκαντεμιά…

photo gianpal333

Αυτή η σκηνή της ομαδικής συνουσίας, στα μέσα συγκοινωνίας, σου θολώνει το βλέμμα και μια μαύρη δίνη σε ρουφάει προς το πάτωμα. Στρέφεις το βλέμμα προς τη φύση και βλέπεις μόνο μπάλες από πλαστικό γρασίδι και πλαστικό καστανόχωμα. Μια ανεξήγητη δυσφορία σε κάνει «ένα» με την γη. Χάνεις τις αισθήσεις σου (αφάνιση-εξαφάνιση) και προσομοιώνεις ένα οργασμό με εσωτερικούς άηχους σπασμούς στα πόδια των επιβατών.

«Απολαμβάνω τον χαμό μου…» θα έλεγες αν είχες ακόμη τις αισθήσεις σου.