ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ

Ο Freud είναι ο ίδιος ο Don Juan αν και δεν είχε κατακτήσεις. Κάνει όμως συλλογές από αγάλματα παγανιστικών θεοτήτων, μανιτάρια που μοιάζουν με βάθρα θεοτήτων, και απατάει τον Γιαχβέ, τον Θεό των προγόνων του, και όχι την γυναίκα του. Ο Lacan αναδιπλασιάζει τον Freud ενώ θεωρεί ότι «επιστρέφει σ' αυτόν». Τα αγάλματα που συλλέγει είναι, κατά την γνώμη μου, τα Ονόματα-του-Πατέρα και το κεντρικό είδωλο λέγεται: άγαλμα «αντικείμενο μικρό α» μέσα μας. Δεν αμφισβητώ το «αντικείμενο μικρό α». Μόνο που μαρκάρει την απόλαυση και όχι την επιθυμία. Δεν κολλάει με τίποτα η αγαλμάτινη επένδυση με την οποία ντύθηκε. Εδώ μπορούμε να εντοπίσουμε μια μετάσταση του σφάλματος που παραμένει διπλό και αναδιπλασιάζεται ως κηλίδα, στίγμα και σημείο των μνημονιακών καιρών μας. Ακόμα και η εφαρμοσμένη πια ψυχανάλυση απαρνείται την ίδια την ψυχανάλυση. Το βλέμμα, η επιθυμητική ροή (G.Deleuze-F.Guattari), η σαγήνη (J.Baudrillard), η εικόνα που δεν είναι μόνο εικονοφαντασιακό αλλά και οι αισθήσεις του κάθε ανθρώπου, η όσφρηση, η αφή, ακόμα και η πνοή του δεν της λένε απολύτως τίποτα. Τις κοιτάει υπεροπτικά και ψάχνει με το μικροσκόπιο να δει «από πού απολαμβάνεις…»

Τι γίνεται όμως με την ενοχή που κληρονομείται σαν «μήτρα-διαφυγής» από γενιά σε γενιά; «Κάνει σαν να μην την βλέπει». Αυτό το «κάνω σαν...» της απάρνησης του ψυχαναλυτή μεταδίδεται ως παθητική άρνηση και στους αναλυόμενούς του. «Κάνω σαν να θυμάμαι, σαν να πιστεύω ή ακριβώς το αντίστροφο». Όλα είναι δυνατά αρκεί να τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο της απάρνησης και οι παίκτες που τζογάρουν να παραμένουν στις θέσεις τους. Αν κουνηθούν αμήχανα χωρίς να ξέρουν γιατί θα τους φορέσουν το καπέλο της λεγόμενης «κατάθλιψης» ή της «ψύχωσης» και θα τους στείλουν στο κρεβατάκι τους παρέα με μια σακούλα φάρμακα. Η κατάθλιψη στοιχειώνει με ένα μελαγχολικό χαμόγελο κυρίως τις «γυναικείες κρεμάστρες» ή τα «κοριτσάκια-αντικείμενα» διαχείρισης του ίδιου τους του φύλου που φτάνουν στο κατώφλι του ψυχαναλυτή. Ο πόνος γίνεται διαρρήκτης και αναδιπλασιάζει τον φόβο. Από πόνο σε φόβο και από φόβο σε ενοχή τα εγκλήματα απέναντι στο υποκείμενο του ασυνειδήτου πολλαπλασιάζονται και οι γιοί του Οιδίποδα της ψυχανάλυσης αλληλοσκοτώνονται για ένα κρυφό σφάλμα που πρέπει να παραμείνει άλεκτο… Έτσι ο δρόμος της απόλαυσης παραμένει ανοιχτός στους απανταχού κρεμασμένους και στις κρεμάστρες τους

Ο Freud τρώει με καλεσμένους αγάλματα στο τραπέζι του και ο Lacan μιλάει για το άγαλμα μέσα μας. Κάπου εδω βλέπω να μεταδίδεται σιωπηλά το σφάλμα απο τον πατέρα στον γιό της ψυχανάλυσης. Αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί αλλά γυροφέρνει σε ατέλειωτα ρητορικά σχήματα στη γλώσσα του Lacan είναι το κρυφό «σφάλμα-άγαλμα» του φροϋδικού πατέρα. Ό,τι δεν λέγεται στο λεχθέν λέγεται στο μη λεχθέν. Ο Lacan ντύνεται με εκκεντρικά ρούχα και φιλάει τα χέρια των γυναικών κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση.

                          «...και υποκλίθηκε βαθιά, ίσαμε το χώμα...»

photo gianpal333

Ντύνεται με το πέπλο της σαγήνης και τους απευθύνεται με τα λόγια του ιπποτικού έρωτα προς τις εύθραυστες δεσποσύνες κάποιου άλλου αιώνα. Οι πιστοί του απλά τον μιμούνται χωρίς να ρωτούν «γιατί;». Κάθε ερώτημα είναι αίρεση μέσα στους κόλπους της κάθε Σχολής που θέλει να μιλάει με ένα χείλος και να εκφέρει ένα μόνο λόγο. Χτίζουν μια Βαβέλ και όπως κάθε βαβελική ιστορία έτσι και αυτή των Σχολών του Lacan καταλήγει διαρκώς σε σύγχυση. Μια σύγχυση ενορμήσεων και διαφορών. Ο πύργος της Βαβέλ που θα'θελαν να υψώσουν μέχρι τα ουράνια με μια μόνο εκφορά του λακανικού λόγου τρέμει ήδη απο τα θεμέλιά του... Κι εκείνος «αθώος» κληρονόμος ενός ειδώλου με μορφή αγάλματος ένοχα το περι-φέρει, το μισο-κρύβει και το επαναλαμβάνει…

Το άγαλμα είναι ένας κρυψώνας του αντικειμένου α. Κι όμως μέσα στην κούφια του κοιλιά κρύβεται το σφάλμα. Κάπου εκεί τα μάτια διασταυρώνουν τη ματιά τους και αλληθωρίζουν. Συγχρόνως τα ιερά κεφάλια των μυστικιστών του Lacan γέρνουν πολύ κοντά το ένα με το άλλο και αναμειγνύονται τα φωτοστέφανά τους...

Τι τον αναγκάζει να μπερδεύει τις γλώσσες των ακροατών του και να δημιουργεί και ο ίδιος την σύγχυση της Βαβέλ; Στο Seminar XX ο Lacan βάζει τον εαυτό του σε θέση αναλυομένου και το ακροατήριό του σε θέση αναλυτή. Χαρακτηρίζει το κοινό του ως «plus-de-jouir presse». Μια υπερ-απόλαυση φρεσκοστυμμένη σαν λεμονόκουπα. Ποιος στύβει ποιον; Τους κάνει να δούνε ό,τι βλέπουνε με τον τρόπο που το βλέπει ή απλά κοιτούν προς τα εκεί που δείχνει αφηρημένα το δάχτυλό του...αλλά δεν βλέπουνε με τον τρόπο που τους βλέπει;... Τι τον αναγκάζει να αποτυγχάνει μπροστά στην επιτυχία του; Ίσως το Όνομα-του-Πατέρα που κι εκείνο μισο-κρύβεται μέσα στην αγαλμάτινη όψη των Ονομάτων-του-Πατέρα. Το Όνομα-του-Πατέρα φαντάζει σαν κεραυνός σε αίθριο ουρανό. Ένα σημείο που κατακεραυνώνει με την λάμψη του χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει. Στις φωτεινές αυλακιές που χαράζει στο στερέωμα τής φαντασίωσης αρκεί να πούμε ότι είναι το «όχι!» του Πατέρα, ένα αναιμικό «όχι», με όσα θαυμαστικά κι αν του βάλουν, που εκφέρεται από ένα μαμαδομπαμπά κι έπειτα να ξαναψάλλουμε το ρητό: «ένα σημαίνον που αντιπροσωπεύει το υποκείμενο για ένα άλλο σημαίνον» και ξεμπερδέψαμε με τα τροπάρια ή μας διαφεύγει το πιο ουσιώδες; Κάτι που δεν εκφέρεται.

Ένα Όνομα-χωρίς-όνομα ...

Είμαι αυτός που θα είμαι…

Η ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ: «ΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ»

Με το μάτι να εξέχει πεινασμένο από την κόγχη του το συστημικό λαγωνικό των διαταραχών βρήκε νέο στόχο. Ακόμα και ο Freud που μιλούσε για το Εγώ σαν αμοιβάδα με ψευδόποδες που ξεκινούν από μια κεντρική μάζα και παραμένουν σταθερά ακόμα και όταν διαστέλλονται στο έπακρο (1923, Libido Theorie) δεν θα πίστευε ότι οι ψευδόποδες έβγαλαν πρόσθετα μέλη σαν μεταλλαγμένα πλοκάμια και στραγγαλίζουν ανθρώπους αφού πρώτα τους καρφιτσώσουν μια ετικέτα στο πέτο όπως «διαχειριστικός άνθρωπος» και μια οδηγία χρήσεως «πως θα τους αποφεύγετε».

Περπατάτε στον δρόμο σαν καχύποπτοι φοβικοί και βλέπετε τέρατα με σφιγμένα σαγόνια, άκαμπτες αρθρώσεις, βδέλλες που κολλούν στα αυτιά σας και ψύλλους που τσιμπούν το δέρμα σας. Αν αναρωτιέστε πως το πάθατε αυτό στα καλά καθούμενα ακολουθήστε την κατοπτρική σας εικόνα όπως σας την προβάλλουν οι πωλητές των νέων διαταραχών. Ταυτίζεστε με αυτό το Τέρας που σας λένε να αποφύγετε και την μορφή του την αντιλαμβάνεστε σαν όριο και περίγραμμα λεκτικό ή δερματικό του δικού σας δέρματος. Με ένα ταχυδακτυλουργικό κόλπο είσαστε αιχμάλωτοι της εικόνας σας. Μπορεί να’ναι ο διπλανός σας ο ύποπτος διαχειριστικός τύπος ή εσείς οι ίδιοι. Θα σας έλεγε και ο Freud αν ήταν παρών στις μέρες μας μέσα από την φράση του: «Το Εγώ είναι πρώτα απ’όλα ένα σωματικό Εγώ, δεν είναι απλώς μια επιφάνεια αλλά μπορεί να είναι και η προβολή μιας επιφάνειας» (S.E.,p.26) να προσέχετε όχι τον «διαχειριστικό άνθρωπο» αλλά αυτές τις διαστροφικές επιφάνειες ενός Υπερτροφικού- Ναρκισσιστικού-Παρανοϊκού αμαλγάματος παιδαγωγικής και εφαρμοσμένης ψυχοπαθολογίας συμπεριφοριστικού τύπου που δεν σας θεωρεί καν ανθρώπους αλλά διαχειρίσιμα υλικά για κερδοφόρα πρότζεκτ.

Οι παραμορφωτικοί καθρέφτες αναδιπλασιάζουν τους «καλούς» και τους «κακούς», τους «ασθενείς» και τους «υγιείς» σε ένα σοδομημένο σύστημα που απαιτεί δεσμοφύλακες και πανοπτικά μοντέλα παρακολούθησης της ψυχικής υγείας.

photo gianpal333

Ακόμη και τα παιδάκια σε Γυμνάσια και Λύκεια αν γράψουν καμιά φράση πάνω στα θρανία τους είναι ύποπτα για αμαύρωση του θρανίου τους που είναι δημόσιο υλικό και πρέπει να το σβήσουν σε ένα πεντάλεπτο με οινόπνευμα. Τα θρανία γίνονται και αυτά γυάλινες επιφάνειες, καθρέφτες που πάνω τους δεν κολλούν ίχνη. Οι μαθητές χωρίς ίχνη και εγγραφές περιφέρονται στα προαύλια σαν τρόφιμοι σε φυλακές. Με ποινολόγια και απουσιολόγια τους διαχειρίζονται καταλλήλως ώστε να μην αφήνουν τα ίχνη τους πουθενά. Απλά να ξέρουν να διαχειρίζονται την ύλη των μαθημάτων τους και να απωθούν ακόμη και ότι υπάρχουν.

«Καθαριότητα-Ησυχία-Τάξη-Ασφάλεια» λέει ο «διαχειριστικός άνθρωπος» και σας κλείνει το μάτι… Όλα είναι δυνατά!...

-Πότε θα γίνεις γλειφιτζούρι;

-Όταν θα γίνω κότα.

-Πότε θα γίνεις κότα;

-Όταν θα γίνω κατσίκα.

-Πότε θα γίνεις κατσίκα;

-Όταν θα γίνω αγελάδα.

Και πάει λέγοντας…!

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΣΕΞΟΥΣΙΑΣ

Ψάχνοντας να βρεις γιατί δεν νιώθεις, γιατί οι προτάσεις σου κόβονται στη μέση από μια ανεξήγητη αμνησία, γιατί δεν μπορείς να σκεφτείς, συναντάς το σώμα σου διαμελισμένο στον καθρέφτη της παραγωγής μιας σεξουσίας που βγάζει κέρδος από το να σε ευνουχίζει, να σε κλαδεύει σε τομείς διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού και να σε βάζει στο περβάζι της επιστήμης σαν αντιπροσωπευτικό δείγμα γλάστρας χωρίς ήλιο, νερό και με τρία πλαστικά άνθη εντός της:

α)την ανάγκη, ως πόρνη πολυτελείας, β) την στέρηση, ως γριά πατρόνα και γ) την παραγωγή στέρησης και ανάγκης. Η γλάστρα είναι ο οίκος μη-αντοχής όπου ξημεροβραδιάζεσαι. Είσαι το απαραίτητο συστατικό του φαύλου κύκλου παραγωγής τους. Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση εσύ. Πρέπει να καλύψεις τις τρύπες των αναγκών σου και να απελευθερώσεις τις παραγωγικές σου δυνάμεις με εργασιακή δουλεία μέχρι θανάτου ή να βγάλεις κέρδος αραχτός από την ατομική σου «σωτηρία» κάνοντάς την ατομική επιχείρηση. Το βλέπεις το δίπολο; Όπου βλέπεις δίπολο μακριά… Καλύτερα να αναζητάς όχι το τρίτο το μακρύτερο, αλλά την τρίτη διάσταση σένα τετραδιάστατο χώρο, δηλαδή εσένα ως άνθρωπο και όχι ως μηχανή παραγωγικότητας.

photo gianpal333

Πέρα λοιπόν από το δίπολο «αρχή της πραγματικότητας» και «αρχή της ηδονής» του Freud νέα δίπολα έρχονται στην πιάτσα που απευθύνονται σε δίποδα που σέρνονται σαν τετράποδα πίσω από την νέα «αρχή της παραγωγικότητας». Χωρίς ίχνος επιθυμητικής ροής μέσα σου τρέχεις να προφτάσεις την ανθρώπινη αναπαραγωγή σου και να μην μείνεις πίσω λαχανιάζοντας. Την παίρνεις, την γονιμοποιείς, την μετασχηματίζεις την ανάγκη σου σε τουαλέτες υψηλής λειτουργικότητας αλλά δεν γίνεται η παραγωγική ή η εργατική δύναμη που θα’θελες. Μένεις λοιπόν καταϊδρωμένος και με μια μόνιμη δυσκοιλιότητα να σε ενοχλεί σαν σύμπτωμα που το τρέχεις εδώ και κει και δεν ξέρεις τι σου φταίει.

Στον κήπο της Εδέμ δεν εργάζεσαι για την καπιταλιστική επέκταση του φαντασιακού σου παραδείσου σε τουριστικά θέρετρα που μοιάζουν με στρατόπεδα εργασίας. Απλά περπατάς και χαζεύεις ένα κήπο με πραγματικά λουλούδια, χωρίς γλάστρες, καλλιεργώντας τον λόγο σου και την επιθυμία σου στο σώμα, στην ψυχή και στο πνεύμα σου και την αφήνεις να ρέει σε διαζεύξεις και συζεύξεις με τους γύρω σου έξω από τους τοίχους της φυλακής σου . Αν σου φαίνεται κουραστικό αυτό απλά χαράζεις το οικοπεδάκι σου και πέφτεις με τα μούτρα στην παραγωγή λαδιού ή αφήνεσαι να σου «βγάζουν το λάδι» με νέες τεχνικές παραγωγής πολλαπλών εαυτών ή γίνεσαι απλά η ψηλομύτα του παραμυθιού και τρως τα μούτρα σου στο σκληρό Πραγματικό.

«Κυρία Σώτη, νήπως η πριγκίπισσα-ψηλομύτα είχε μια ψηλή μύτη μέχρι το μέτωπο;» με το χεράκι της η μικρούλα μου δείχνει τα ράμματα που της έκαναν όταν σκόνταψε στο ίδιο της το καρεκλάκι.

ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ: ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΦΟΒΗΘΩ

Τα χαπάκια βγαίνουν από τις τσάντες για να είναι σε ετοιμότητα στα χέρια ανά πάσα στιγμή. Ο φόβος παραμονεύει μια που είναι η βασική παρενέργεια των αντικαταθλιπτικών και των ψυχοφαρμάκων. Όχι ο οποιοσδήποτε φόβος αλλά ο φόβος ότι θα φοβηθείς…Σου μπαίνει η ιδέα που δεν είχες ποτέ πριν και η διάγνωση βγαίνει απευθείας. Σε λένε ψυχαναγκαστικό με έμμονες ιδέες. Προμηθεύεσαι τα χαπάκια σου σαν πολεμοφόδια σε μια μάχη χωρίς φανερό εχθρό και βγαίνεις στη νέα αγορά συμπτωμάτων τελείως ξεβράκωτος στα αγγούρια.

«Ποιος σε φοβίζει;»

«Ποιος σου είπε ότι θα φοβηθείς;»

Αυτές οι ερωτήσεις ούτε καν λέγονται πια. Υπάρχει κίνδυνος να ξυπνήσεις και να ανακαλύψεις την απάτη του νέου συμπτώματος που σου κατασκεύασαν για να ξεχάσεις με το ζόρι τρείς βασικές συντεταγμένες: α) Ποιος είμαι (το φύλο σου με σάρκα-οστά-ψυχή-πνεύμα) β) Που είμαι; (τον χωροχρόνο σου) γ) Πως είμαι; (την ασυνείδητη εικόνα του σώματός σου που δεν τα βρίσκει με την τρεμάμενη εικόνα σου στον καθρέφτη της παραγωγής του εικονοφαντασιακού σώματος μέσα στο οποίο σε εγκλώβισαν). Αντί για άνθρωπος με αυτόνομο βάδισμα και βλέμμα που δεν βλέπει την μέλλουσα κρίση στο κάθε βήμα του, σε κατάντησαν κινούμενη φαρμακαποθήκη με χέρια κουμπαράδες και πόδια ακρίδας που πασχίζουν να είναι λειτουργικά και να μην διαμελιστούν ξαφνικά. Όλα πια παράγουν πόνο και ο πόνος παράγει φόβο ότι θα πονέσεις και ο φόβος παράγει τον πόνο ότι μια που σου συνέβη μια φορά θα σου ξανασυμβεί κι εσύ αναπαράγεις τον φαύλο κύκλο του «φοβάμαι ότι θα φοβηθώ» με την ευλογία του κάθε θεραπευτή σου που πιστεύει στο χρέος προς τα μνημόνια του πόνου και του φόβου ενώ απωθεί την πίστη προς την έξοδο. Το κεφάλι δεν στέκει πια καλά στον αυχένα, τα χέρια συστρέφονται και σε μουτσώνουν οι παλάμες, τα πόδια κλωτσάνε από μόνα τους, τα χείλη λένε «ναι…όλα καλά…» και τα φρύδια ανασηκώνονται γνέφοντας «όχι!...σκατά είναι όλα…» κι εσύ δεν ξέρεις γιατί φοβάσαι ότι θα φοβηθείς…

photo gianpal333

Αντί να «βγάλεις γλώσσα» δαγκώνεις την γλώσσα σου και την καταπίνεις και νιώθεις ότι πνίγεσαι. Τυλίγεσαι στα μπράτσα σου και φοβάσαι. Θέλεις κάποιον να σε πάει βόλτα, να σε τρέφει, να σου κρατάει το χεράκι και όλο επιστρέφεις στην εμβρυακή ζωή σε μια μήτρα που πια δεν σε χωράει. Ίσως θα έπρεπε να ακούσεις τι μου είπε η τρίχρονη μικρούλα σε ένα σεμινάριο παραμυθοχώρας όταν είπα στα παιδιά:

«Ο πρίγκιπας έχασε τον δρόμο του μέσα στο δάσος και φοβόταν όταν…»

«Κυρία Σώθη;» σηκώνει η μικρή το χεράκι της μπροστά στο ύψος των ματιών μου για να με διακόψει. Έχει κάτι σπουδαίο να μου πει…

«Νήπως, λέω νήπως…τον είχε αιχμαλωτίσει η κακιά μάγισσα;…»

«Ακριβώς! Μικρή μου…αυτήν την αιχμαλωσία απωθούν τα ενήλικα παιδάκια και σαγηνεύονται από τον ίδιο τους τον φόβο αλλά εσείς δεν είσαστε αθώα όπως αυτά. Εσείς ξέρετε να αποφεύγετε τις παγίδες της κακιάς μάγισσας…»

«Κυρία Σώτη;» παίρνει τον λόγο ένας πεντάχρονος που αρθρώνει καλύτερα τις λέξεις του. «Ο πρίγκιπας δεν είναι αθώος…ο βασιλιάς είναι αθώος που σημαίνει ότι δεν είναι έπσυπνος!»

Η ΜΑΣΚΑΡΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΠΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ

Το καρναβάλι του δυϊσμού έχει ήδη αρχίσει από τον κρυφό πλατωνισμό που διαπνέει τα δίπολα στην δήθεν θεραπεία των ανθρώπων που εκτός από ουδέτερο φύλο έχουν αποκτήσει πια και δυο πόλους σαν να είναι μπαταρίες. Αν έχουν κάποια «υστερική κρίση» ακατανόητη για τις ιερές βίβλους των διαταραχών, αν ξεσπούν σε κλάματα, φτύνουν, βλέπουν «παραισθήσεις» και δεν δέχονται να γίνουν πειραματόζωα που τα διαχειρίζονται με αντικαταθλιπτικά και άλλα ψυχοφάρμακα, τότε έχουν «μανία». Αν κοπάζει η τρικυμία για λίγο μια που θεωρούν ότι οι άλλοι είναι κουφοί και τυφλοί και είναι ανώφελο να χτυπιούνται σαν τα χταπόδια για να δείξουν ότι «κάτι» πάει λάθος στον τρόπο που η καπιταλιστική μανία διαχειρίζεται το σώμα, την ψυχή και το πνεύμα τους για να θρέψει την βαμπιρική αγοραστική της ενόρμηση, τότε έχουν «μελαγχολία». Κλαίνε με ένα βουβό κλάμα που δεν φτάνει ούτε μέχρι τα βλέφαρα. Απλώς υγραίνει τα μάτια που φαίνονται σαν από γυαλί.

«Ύποπτο κι αυτό…» αποφαίνονται οι ειδικοί. Γιατί δεν κλαίει γοερά το θυματάκι, πελατάκι, ώστε να εκτονωθεί και να αποφορτίσει το βάρος που έχει στα σωθικά του; Ξύνουν την ακέφαλη ενόρμηση της κεφαλής τους και κατεβάζουν μια νέα-ιδέα σαν προϊόν προς πώληση: «διπολική διαταραχή!». Ακόμα και στους κόλπους της ψυχανάλυσης βρίσκουμε ψήγματα από αυτή την μασκαράτα. Στον Freud ήδη από το “Δοκίμιο για τον Ναρκισσισμό του 1914” φαίνονται οι δυο βαθμοί αναδίπλωσης της λίμπιντο στην ψύχωση α) σε ένα παραλήρημα μεγαλομανίας που το Εγώ διευρύνεται μέχρι την «άκρη του κόσμου» και β) στην υποχονδρία όπου συρρικνώνεται στις διαστάσεις του πάσχοντος οργάνου και η λίμπιντο υπόκειται σε έλεγχο ή αιωρείται ελεύθερα κάνοντας το υποκείμενο να κατακλεισθεί από αγωνία. Αν δεν είσαστε τόσο πιστοί, δεν καίτε θυμιάματα στα ινδάλματα της ψυχανάλυσης και δεν μασάτε ταραμά, ίσως δείτε ότι κάποιο σφάλμα υπάρχει σ’αυτό το «είτε-είτε» και του Freud. Με ένα απλό ανοργασμικό πήδημα μπορούμε να φτάσουμε στον «οριακό» άνθρωπο που επειδή δεν μας γεμίζει το μάτι γιατί είναι ακατάτακτος ως προς τα δικά μας γούστα, και παραφράζοντας τον Freud, να τον εγκλωβίσουμε στα όρια του λυκόφωτος μιας οριακής διαταραχής. Κάτι που παλαντζάρει στο «ούτε από δω»-«ούτε από κει».

Οι μασκαράδες πια παρελαύνουν συνταγογραφώντας γιατρικά και οι άνθρωποι που έχουν γίνει σκιές του Άδη πέφτουν στα πεζοδρόμια και τσακίζονται από μια ανεξήγητη σκοτοδίνη…

photo gianpal333

«Τι έπαθες κυρά-Λούλα μου;»

«Δεν ξέρω, στα καλά καθούμενα έπεσα κάτω…μια σκοτοδίνη μου’ρθε σαν να κόπηκε το ηλεκτρικό ρεύμα…τι τα θες…ό,τι έχει πει ο Θεός…δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στη μοίρα μας…»

Ο Θεός της, που αγνοεί ότι θυσιάζεται σε αυτόν, είναι ένας Βάαλ μεταμφιεσμένος σε κοκτέιλ φαρμάκων συν τα απαραίτητα αντικαταθλιπτικά. Οι παρενέργειες του της τρώνε τη ζωή λίγο λίγο κι εκείνη σταυροκοπιέται και τον υμνεί με ένα χέρι σπασμένο και με μώλωπες στο πρόσωπο. Το πρόσωπό της μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε προσωπείο μασκαρά. Σε μια μόνιμη μάσκα της θλίψης…

ΠΟΙΟΣ ΣΑΓΗΝΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ?

Η σαγήνη είναι ένα ατέλειωτο ρεφραίν. Μια σκηνή από το μέλλον σαγηνεύει μια μικρούλα σε παροντικό χρόνο… Άλλωστε το μέλλον είναι πίσω μας, πίσω από την πλάτη μας χωρίς να συγχέεται με την σκιά μας.

Η τρίχρονη μικρούλα στην παραλία βάζει το πλαστικό ποτιστήρι ανάμεσα στα πόδια της με το μακρύ στέλεχος κολλημένο στο βρακάκι της και λέει στη μαμά της:

«Έχω…έχω…έχω…ένα…»

Η φράση μένει μετέωρη και η τροφαντή μαμά ξαναγυρνάει ανακουφισμένη στη θαλπωρή των περιοδικών μόδας και ομορφιάς. Αυτό που δεν είπε θα το βρει μπροστά της αργότερα σε κοριτσίστικο σώμα γυναίκας. Αυτό που δεν αντέχει η μαμά της είναι ακριβώς αυτό που την σαγηνεύει. Και ταυτόχρονα δεν την νοιάζει αν θα γαμηθεί ή όχι. Αρκεί να μην αποσαγηνευτεί… Το κακό σεξ, η σαδιστική σιωπή, το φτύσιμο στο γραμματόσημο που κολλάει έτσι πιο πολύ στη σάρκα του γράμματος, η κοψιά του εραστή, το ύψος του, το όνομά του, παρελαύνουν στις σελίδες του περιοδικού της. Ξαφνικά η μαμά νιώθει υγρή και κατεβάζει το ολόσωμο μαγιό της για να φορέσει μια βαμβακερή κιλότα τριών τετάρτων. Η μικρή σαγηνευμένη και κεραυνοβολημένη από το θέαμα του γυμνού φύλου της μαμάς στο ύψος των ματιών της χαχανίζει σαν νευρόσπαστο. Η μαμά έκπληκτη, μια που δεν κατάλαβε τίποτα απολύτως, ξαναγυρνάει στο περιοδικό της. Είχε μείνει στην παράγραφο που έλεγε «τι να κάνετε για να σας κάτσει ο καλός σας πάνω από πέντε λεπτά σεξ…»

photo gianpal333

Ο Baudrillard αναφέρει ότι το να σαγηνεύεσαι είναι ο καλύτερος τρόπος για να σαγηνεύεις. Όποιος δεν έχει σαγηνευτεί δεν μπορεί να σαγηνεύσει άλλους. Συμφωνώ μαζί του και διακρίνω το όριο μεταξύ σαγήνης και αποπλάνησης. Η σεξουαλική διαφορά είναι μια ρωγμή στη σχισμή του κάθε φύλου. Έτσι το βλέπω εγώ. Αυτό ανιχνεύει και η μικρούλα με το οπτικό της ασυνείδητο και ντρέπεται για την μαμά της. Η τρύπα της σαγήνης μεταπηδάει σε όλο το σώμα και το κάνει διάτρητο ή απλώνει έναν παρθενικό υμένα παντού πάνω του και το κάνει αδιάτρητο. Κάπως έτσι την παθαίνουν, αγόρια και κορίτσια, σε όποια ηλικία και αν είναι, όταν απλά παίζουν με τις τρύπες και οι τρύπες γίνονται μαύρες τρύπες, φαύλοι κύκλοι και ίλιγγοι πανικού.

Το περιοδικό κατρακυλάει ανάμεσα στα μπούτια της μαμάς κι εκείνη πέφτει σένα μικρό λήθαργο. Η μικρή πάει και βάζει το χέρι της ανάμεσα στα φύλλα του περιοδικού και η μαμά ξυπνάει έντρομη νιώθοντας ότι της βάζουν χέρι.

«Φύγε από δω γαμώτο σου! Σκατόπραγμα…»

Η ΝΕΑ ΒΑΒΕΛ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ

photo gianpal333

Ένα κοριτσάκι καταπίνει μακαρόνια κι ένα λεπτό μακαρόνι του φράζει το λαιμό ή έτσι νομίζει. Ταυτόχρονα ένα πατατάκι πετάγεται από την σακούλα του διπλανού της και της φράζει κι αυτό το λαιμό ή έτσι νομίζει. Πριν καλά-καλά καταλάβει τι της συμβαίνει η φάμπρικα της δια-χείρισης συμπτωμάτων έχει πάρει φωτιά. Την πάνε για εξονυχιστικές εξετάσεις μέχρι τα νύχια των ποδιών της. Την βλέπουν σαν έναν παραγωγό συμπτωμάτων. Το παράγωγο του τρόμου της, τους το δίνει και επωφελούνται οικονομικά από αυτό. Εδώ όλοι οι «καλόκακοι» χωράνε. Ψυχοθεραπευτές χεράκι- χεράκι με ψυχαναλυτές στήνουν κυκλωτικούς χορούς γύρω από τα μαγικά χαπάκια των ψυχιάτρων που δήθεν θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε μαλακία. «Βάζουν χέρι» στο κοριτσάκι και το κάνουν του χεριού τους… Διεισδύουν σε κάθε ανοιχτό ή κλειστό πόρο του δέρματος και εισχωρούν και στα εσώτερα για να ρυθμίσουν την ομοιόστασή της λες και έχουν να κάνουν με μηχανή που την λαδώνουν για να της «βγάζουν το λάδι» και να κινούνται καλολαδωμένα τα γρανάζια της συστημικής κοπής και ραφής κοστουμιών διαταραχών στα μέτρα τους… «Βάζουν χέρι» και στο υποκείμενο του ασυνειδήτου μια που δεν ενδιαφέρονται πια για το ποιος είναι αυτός που μιλάει μέσα από το σύμπτωμά του αλλά για το πώς θα το διαχειριστεί, και το τι βγάζει κάθε φορά για να το εντάξουν στην βίβλο της Βαβέλ με τα «νέα» συμπτώματα, όπως λέμε «νέα» προϊόντα!

«Προλάβετε! Θα διατηρηθεί ιεραρχική σειρά προτεραιότητας μέχρι εξαντλήσεως του αποθέματος».

Το βλέμμα τους την χουφτώνει και η μικρή βγάζει συμπτώματα επί συμπτωμάτων. Την θεωρούν αντικείμενο και της κάνουν κηρύγματα περί υποκειμενικότητας. Το υποκείμενο διαγράφεται και στην θέση του διανοίγονται οδοί υποκειμενικότητας. Δεν είσαι πια εσύ αλλά μπορείς να κάνεις σαν να είσαι εσύ!... Ένα μικρομέγαλο παιδάκι-παιχνιδάκι. Ένα αντικείμενο-στόμιο, ένα αντικείμενο-τσέπη, ένα αντικείμενο-στρινγκάκι, ένα αντικείμενο-φαλλός, που παίζει με το κουβαδάκι του ατενίζοντας την έξοδο και συστρέφοντας το κορμάκι του διαρκώς προς την είσοδο στη μήτρα. Ένα παιδάκι-φετίχ που μπουσουλάει στα τέσσερα με γλουτούς που προεξέχουν και πλάτη σε οριζόντια θέση.

Δεν σου λένε όμως, αγοράκι και κοριτσάκι, ότι όταν ο άνθρωπος σέρνεται στα τέσσερα είναι πιο κοντά στο βασίλειο του οσφρητικού και στο μη-ανθρώπινο. Μυρίζεις τον άλλο αλλά δεν ανιχνεύεις τα ίχνη της παρουσίας του και πονάς από την απάρνηση της ερωτικής σου επιθυμίας.

«Είσαι για ένα στα γρήγορα;»

«Γύρνα…!»

(απόσπασμα από το αδημοσίευτο νέο κείμενο της Σώτης Γρίβα «Από το Σύνθωμα του Lacan στην Σαγήνη του Baudrilliard»)

ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

photo gianpal333

Το προτεσταντικό μοντέλο της Θείας Χάριτος και του αδιαμεσολάβητου βιβλικού κειμένου φέρνουν στο προσκήνιο μια αντεστραμμένη οπτική που δεν μπορεί να διαφύγει από τον αναδιπλασιασμό της. Δεν υπάρχει έξοδος προς την έρημο του Πραγματικού και για αυτό ψάχνει ισοδύναμες αξίες χρήσεως που επενδύει στην ανατροφοδότηση της ίδιας πάντα ψευδο-διαλεκτικής. Χωρίς το τρίτο σημείο αναφοράς, που είναι και σημείο οπτικής σε βάθος πεδίου, δεν υπάρχει παρά μόνο μια αέναη ομόκεντρη ακολουθία φαύλων κύκλων της υποκειμενικότητας. Ο αναδιπλασιασμός των σημαινόντων οδηγεί σε μια πολλαπλότητα και σε μια ολική αντανάκλαση του «σημείου-Τέρατος» που δεν έχει σκιά ούτε εικόνα. Αποτελεί μόνο μια μείξη αντιθέτων και εκφέρεται με ουδέτερο τρόπο. Κάθε αναδιπλασιασμός καταλήγει σε πολλαπλασιασμό κενών σημαινόντων επαναλαμβάνοντας τον ίδιο ερμητικά κλειστό κύκλο που φαντάζει ως συμβολική πραγματικότητα. Κατά την λακανική ψυχανάλυση μπορεί να είναι το ίδιο το Πράγμα (das ding) το Τερατώδες σημείο, ως μείξη αντιθέτων.

Θεωρώ ότι αυτή η απεικόνισή του μοιάζει με την νεοπλατωνική Ιδέα και τα θραύσματα των όψεών της, που έχουν άμεση επίπτωση στην γη του Πραγματικού. Μια επιστροφή της kabbala στη σκέψη του Zizek επαναφέρει την προϋπάρχουσα δημιουργία πολλαπλών κόσμων πριν να δημιουργηθεί ο κόσμος που ζούμε. Η πολλαπλότητα αποσυντέθηκε σε θραύσματα ερειπίων (underground ideological features)των οποίων τα απομεινάρια γέννησαν το Κακό¹. Αυτά τα θραύσματα μας παραπέμπουν στα μερικά αντικείμενα της λακανικής ψυχανάλυσης σε ένα ταυτολογικό σπιράλ. Μια παλιά ειδωλολατρία επανέρχεται με νέα βάθρα θεοτήτων στα οποία υπερυψώνονται «όργανα χωρίς σώμα». Είναι φανερό το πρόβλημα αλλά συγχρόνως αποτελεί τυφλό σημείο και μια ζώνη του λυκόφωτος των σκόρπιων ενορμήσεων. Καμιά έξοδος δεν προβλέπεται. Η πολλαπλότητα των κόσμων που υφέρπει ακόμη και στο παράδοξο της μεταφυσικής μιας κβαντικής φυσικής είναι ο θρησκευτικός απόηχος μιας διαλεκτικής που δεν βρίσκει την διαφορά της στο «τρία» γιατί αναπόφευκτα αναδιπλασιάζει αέναα το «δυο». Πως θα μπορούσε λοιπόν ακόμη και ο Zizek να κατηγορήσει την θρησκεία για μυθοπλασία όταν υπάρχει ήδη θρησκευτική καταβολή στην φιλοσοφική του σκέψη;

Μια αφηρημένη πνευματική σωματικότητα (intermediate spectral domain) καιροφυλακτεί στο πεδίο της ψυχανάλυσης να μισοβυθιστεί στην γήινη βαρύτητα ή να ανυψωθεί σε μια ουράνια απελευθέρωση από υλικά δεσμά. Και οι δυο εκδοχές αναπαριστούν τις δυο όψεις του ίδιου κέρινου ομοιώματος. Ακόμη κι αν προεκτείνουμε τις δυο όψεις του σε ένα κάθετο κι ένα οριζόντιο άξονα και τις αφήσουμε να εξίστανται στο άπειρο δεν θα προκύψει κανένας Σταυρός και κανένας Εσταυρωμένος. Θα βρισκόμαστε συνεχώς στα παγανιστικά λιβάδια του απέθαντου ανθρώπου και του νεκροζώντανου Θεού.

(απόσπασμα άρθρου από το αδημοσίευτο κείμενο της Σώτης Γρίβα «ο Ζizek στην χώρα του simulacrum», το οποίο συμπεριλαμβάνεται στον τόμο «Ο Zizek και ο Χριστιανισμός)

1 Gershom Sholem, Kabbala (New York: Meridian, 1978),p.124.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΑΠΟΥΤΣΑ «ΧΙΟΝΑΤΗ»

photo gianpal333

Ο σκληρός πυρήνας της πραγματικότητας είναι αισθητικής φύσεως.

«…Πω, πω! Θεούλη μου! Πω!, πω! Έλεγαν και ξανάλεγαν τι όμορφο που είναι αυτό το κοριτσάκι!»

Αν η Χιονάτη πάρει κυριολεκτικά τα λόγια τους τότε καταρρέει όλη η συμβολική τάξη. Το «αντικείμενο μικρό α» (Lacan) πέφτει μέσα στην αψεγάδιαστη εικόνα της και γίνεται η ίδια το αντικείμενο της απόλαυσής της. Το γυαλί του καθρέφτη που την αντανακλά δεν ραγίζει την εικόνα της. Την κάνει μια αδιαφανή επιφάνεια που την σαγηνεύει με μια ψευδαίσθηση βάθους.

-Και μετά, και μετά; Τι γίνεται μετά;!

-Ο καθρέφτης ξαναχτυπά!

Το φαντασιακό υπερδιογκώνεται και η κακιά μητριά χυμάει σαν αγρίμι με προβιά καλοκάγαθης γριούλας στο κατώφλι της Χιονάτης.

-Χιονάτη, φυλάξου!

Πρώτα καταφτάνει ένα τραυματικό συναπάντημα: ένα δηλητηριασμένο χτενάκι. Ο απερίγραπτος τρόμος παραχωρεί τη θέση του σε μια ανάλαφρη λύση του δράματος. Βγάζουμε το χτενάκι από τα μαλλιά και η Χιονάτη ζωντανεύει ξανά. Τόσο απλά. Κι όμως έχουμε ένα φαντασιακό διπλό «Χιονάτη-χτένα» που κρύβει ένα matrix: «Η χτένα σκοτώνει αντί να χτενίζει». Το Πραγματικό εισβάλλει στη φαντασιακή διάσταση και η μαγεμένη χτένα ακυρώνει την ίδια την φιλντισένια φαλλική λαβή της.

- Από πού να την πιάσεις;

-Από πού να πιαστείς;

Έτσι η χτένα αν και διπλασιάζεται φαντασιακά παραμένει χωρίς το διπλό της. Δεν είναι ένα αντικείμενο ανταλλαγής, αν και αλλάζει χέρια… Είναι χτένα με φτερά…!

Το ένα της φτερό ξεκολλάει και διανύει μια ελικοειδή διαδρομή πριν χαθεί στον ορίζοντα. Πάει η αθωότητά της. Ποτέ δεν υπήρξε, άλλωστε, αγγελούδι ούτε αυτή ούτε κανένα άλλο παιδάκι. Σε μια στιγμή έμπνευσης στο Γυμνάσιο, την ώρα της Έκθεσης, είχε γράψει: «Εκείνος αγάπησε Εκείνη που δεν άξιζε την αγάπη του. Εκείνη αγάπησε Εκείνον που δεν άξιζε να αγαπηθεί…». Το Εκείνος εναλλασσόταν με το Εκείνη σ’ ένα κυνηγητό με χιουμοριστικές ατάκες σε τρείς σελίδες τετραδίου. Η Χιονάτη έδωσε την έκθεσή της στον μαραμένο φιλόλογο μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Όταν την ξαναπήρε διορθωμένη η πένα του φιλολόγου είχε κοκκινίσει την τελευταία γραμμή της τρίτης σελίδας μ’ ένα σχόλιο.

«Ντροπή σου!»

Πως τολμούσε αυτή η μικρή αθώα Χιονάτη να παίζει ερωτικά με τις λέξεις; Ανήκουστο! Θα έπρεπε να λέει ό,τι λένε όλοι. Τα γνωστά. Σε δυο λεπτά με μια διαγώνια ανάγνωση θα την είχε επιβραβεύσει μ’ ένα «μπράβο!» και θα είχε ξεμπερδέψει μαζί της. Τώρα το Εκείνος και το Εκείνη στροβιλίζονται γύρω του και τον περιγελούν. Ντύνονται τις όψεις του εαυτού του στην νιότη του και του θυμίζουν ό,τι απωθεί. Εκείνη. Εκείνη που ακόμα και τώρα ποθεί… Συνοφρυώνεται. Κρύβει το πρόσωπό του στις παλάμες του. Από τα αφύλακτα περάσματα των δαχτύλων του περνάει και πάλι Εκείνη, η Χιονάτη, σε μια πόζα από ανετάριστο φακό και τον κοιτάει κατάματα.

«…δέρμα λευκό σαν χιόνι, μάγουλα κόκκινα σαν το αίμα, μαλλιά μαύρα σαν τον έβενο!»

(απόσπασμα από το βιβλίο της Σώτης Γρίβα «Τα κόκκινα παπούτσ(ι)α», που μόλις εκδόθηκε, Ιανουάριο 2017, από τις εκδόσεις Έναστρον. Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι του gianpal333).

ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΓΙΑ ΔΥΟ

photo gianpal333

Αυτό που σε σαγηνεύει και δεν τρως, είναι στον καθρέφτη της φαντασίωσης και παίζει με το σωματικό σου σχήμα. Αυτό που σε δένει φιόγκο, και σε σέρνει σαν μονόπλευρη, μονοδιάστατη επιφάνεια στα πατώματα, είναι το ίδιο που σε πετάει στον καθρέφτη της παραγωγής και σου φτιάχνει λιπόσαρκα αντίγραφα, των αντιγράφων, του εαυτού σου (που είναι κι αυτός ένα αντίγραφο). Αντί για μια ομφάλια τομή με το ιδεώδες διαφημιστικό Εγώ που σε αιχμαλωτίζει στην εικόνα που «θα ήθελες να είχες» παίρνεις έναν σκελετό στο Πραγματικό και τον κρύβεις σε μια αδυναμία για κίνηση. Η εικόνα σου (χωρίς να είναι εικόνα κίνησης), αναπαράγει τα αντίγραφά της και ζει τον μύθο της αναπαράστασής της στην οθόνη σου ενώ το βλέμμα σου απουσιάζει και δεν κουνιέσαι ρούπι από την θέση σου. Μόνο εκτελείς εντολές Υπερεγωτικών Θεών.

«Μάσα!»

«Άνοιξε το ξερό σου!»

Δεν μασάς αλλά ούτε και τολμάς να αρθρώσεις αυτό που σου έχει σταθεί στο λαιμό και σε πνίγει. Αν βγάλεις έξω την γλώσσα σου ή θα παπαγαλίσεις ή κάποιος θα σου την φάει. Έτσι νομίζεις και «κάνεις σαν να τρως», «κάνεις σαν να μιλάς», ενώ μιλιέσαι από τον Άλλον, τρώγεσαι από μέσα σου, τρως τις σάρκες του λόγου που δεν εκφέρεις και χορταίνεις με την αφαγία. Δεν το λες, δεν το δείχνεις, αλλά όλη σου η εικόνα που γίνεται ένα σκέτο ομοίωμα, αποπνέει ένα…

«Φάε με!» (για να υπάρχω).

«Δες με!» (για να υπάρχω).

«Πάρε με!» (για να υπάρχω).

«Αγάπα με!» (για να υπάρχω).

Κρύβεσαι σε εικόνες μέσα σε εικόνες άλλων, κλειδωμένες με κωδικούς και ούτε καν ψάχνεις για το λογισμικό που τις ξεκλειδώνει. Ακόμα κι έτσι έχεις μια αξία χρήσης ενώ φαντάζεις εντελώς «ά-χρηστος» ως προϊόν προς κατανάλωση.

«Εγώ που δεν μιλώ και δεν λαλώ, εγώ θα πάρω τον γαμπρό!»

Το σώμα σου δεν είναι μια κατασκευή, ούτε ένα προϊόν δια-χείρισης που «το έχεις» και το κάνεις ό,τι σου γουστάρει, αλλά ένα «είμαι» που αγωνιά να υπάρξει σε ένα αγαπητικό και επιθυμητικό γίγνεσθαι. Αλλιώς εξαφανίζεται χωρίς να κάνει πολύ θόρυβο. Σκάει σαν φούσκα ή τρίζει τις αρθρώσεις του και προκαλεί αηδία και τρόμο στους περαστικούς του έρωτα.

Όμως η χρόνια κατάποση πόνου από τα κηρύγματα που έχεις υποστεί κατά καιρούς, για να είσαι «όπως πρέπει!», νιώθεις να σου αφαιρούν πια και το στομάχι. Δεν έχεις πια στομάχι. Μια αδηφάγα τρύπα έχει μετατοπιστεί και προς τα εκεί. Με τούτα και με τ’άλλα σαν να πείνασες λιγουλάκι...

«Μάγισσα, μάγισσα τι μαγειρεύεις;»

«Παιδάκια…»

«Ά! Παϊδάκια. Τι ωραία. Πάνω στην ώρα. Μ’έπιασε μια λιγουρίτσα!....»

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΔΕΜ

photo gianpal333

Η Εύα μονολογεί: «το κάνουμε και το ξανακάνουμε στα μουγγά. Έπειτα κάθαρση με τρεχούμενο νερό και ύπνος βαθύς…»

Στην σύγχρονη καπιταλιστική Εδέμ δεν υπάρχει καμιά ανταλλαγή ανάμεσα στην εργασία (κήπος της Εδεμικής απόλαυσης) και στο Κεφάλαιο (Θεός). Ο άνθρωπος (Αδάμ) πουλάει το ίδιο του το τομάρι (δερμάτινοι-λεκτικοί χιτώνες) στην αγορά των αντικειμένων και των αναπαραστάσεών τους για λίγα ψίχουλα υπεραπόλαυσης… Ονομάζει τον εαυτό του ως χειραγωγούμενο σκλάβο, κλωνοποιημένο κατ’εικόνα του «Κυρίου και Θεού του» και τρώει τις σάρκες Του ενώ ταυτόχρονα τον απαρνείται.

Η Εύα μονολογεί: « Η μηλιά στην μέση του κήπου όλο και μαραίνεται. Θα πρέπει να πω στον Αδάμ να κάνει κάτι. Είναι το δέντρο της ζωής. Αν μαραθεί, τότε θα μαραθώ κι εγώ. Εύα σημαίνει ζωή!»

Το φίδι αποκομμένο από το σώμα του Αδάμ είναι το πρώτο ιπτάμενο όργανο χωρίς σώμα που παραληρεί από μόνο του αλλά η Εύα δεν το ξέρει και συνεχίζει να μιλάει μόνη της… Έφαγε από το ομοίωμα της ολικής γνώσης (καρπός του καλού και του κακού) που είχε φαλλικό σχήμα κι έγινε και η ίδια φαλλός με φαλλική αξία χρήσης. Θυσιάστηκε στα βάθρα των μερικών αντικειμένων της και έμεινε μόνη και έρημη. Ένα φοβισμένο «Εγώ» που ντρέπεται για την διαφορά του από το «Εσύ». Στου δειλινού την άκρη έφαγαν ο ένας την διαφορά του άλλου και άρχισαν να τρέμουν σύγκορμοι από ντροπή.

Εντωμεταξύ το φιδάκι στην Εδέμ γίνεται ένα σφάλμα-ερπετό που το ρίχνει ο ένας στον άλλο.

«Πάρτην από πάνω μου!»

«Πάρτον από πάνω μου!»

Το φίδι όμως διεισδύει στο δέντρο της διαλεκτικής τους με τα ανθρώπινα χέρια και πόδια και με φιδίσια καμώματα τους χύνει κι από λίγο δηλητήριο.

Το αποτέλεσμα;

Θέση-αντίθεση-σύγχυση!...

Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

photo gianpal333

Συμβιβάζεις την επιθυμία σου για να κερδίσεις την αγάπη του Άλλου. Ο συμβιβασμός είναι θυσία που σου αναδιπλασιάζει τις ενοχές σου. Στρίβεις μέσω του πόνου της θυσίας για να φτάσεις στην ασώματη κατάσταση του σαδισμού της ενοχής! Αυτό θα πει διαστροφική απόλαυση! Διανύεις συνεχώς ένα φαύλο κύκλο που είναι «ο κύκλος της ηδονής/οδύνης» και σε μαθαίνουν να την βρίσκεις με την απορρόφηση στην «αρχή της νιρβάνα» που είναι και η «αρχή της ηδονής» στον Freud.

Μια μαστούρα που δεν είναι τσάμπα…

Μια ηδονή της εκφόρτισης μέχρι εξαφάνισης σε πάει κόντρα στην επιθυμία του «να είσαι ήδη αυτός που θα γίνεις!».

Η επιθυμία του υποκειμένου του ασυνειδήτου βρίσκεται στον τόπο του γίγνεσθαι, αφού ήδη είσαι αυτός που θα γίνεις. Αλλά δεν σου το λένε… Δεν χρειάζεται να πληρώσεις το βάρος σου σε χρήμα για να είναι πετυχημένη η ψυχανάλυση σου, ούτε να σου βάζουν διαρκώς στόχους , εκ-φράζοντας την επιθυμία σου, για να βγεις από τον δήθεν ηθικό μαζοχισμό σου. Έτσι σε δένουν κόμπο και σε καθηλώνουν σε μια αναδίπλωση και συστροφή προς τα εσώψυχά (εσώρουχά) σου που θα την πληρώσεις πολύ ακριβά. Θα πληρώνεις μια ζωή το τίμημα του «να μην υπάρχεις» για να απολαμβάνεις τον πόνο σου στο ντιβάνι.

Σου κρύβουν το συμβάν της συνάντησης του Ενεστώτα (Είμαι) με τον μη-τετελεσμένο μέλλοντα του εβραϊκού βιβλικού χρόνου(θα είμαι). Εδώ στην ρωγμή του χρόνου επιθυμείς… Σε αυτό το «Θα είμαι» που ήδη βρίσκεται μέσα στο «είμαι» και δεν χρειάζεται να καείς ή να βασανιστείς για να το φτάσεις. Αρκεί να μην συμβιβάζεσαι με το σύμ-πτωμά σου (δηλαδή με το πτώμα του εγκλήματος μέσα σου) και να επιθυμείς την έξοδο από το να είσαι απλά ένα προϊόν του καπιταλισμού. Να ψάχνεις για το «ποιος» αντί να αναλώνεσαι στο «πως» λειτουργεί το μαραφέτι-αντικείμενο που σε έκαναν.

Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία της επιθυμίας, ούτε αυνανιστική απόλαυση. Η έλλειψη δεν γεννά επιθυμία αλλά στέρηση και εγκατάλειψη. Η έλλειψη παράγει έλλειψη που πλεονάζει σε περίσσεια απόλαυσης και σε αφήνει με αναπηρίες όπως τον παραλυτικό…

«Σήκω και περπάτα… Πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε προς εσένα» είναι η αινιγματική φράση του Χριστού που γεννά επιθυμία. Με ένα σάλτο πετάγεσαι από τα σκεπάσματά σου και προχωράς με ρυθμό και παλμό. Βλέπεις ψυχανάλυση και απελευθέρωση από τα βαρίδια των ενοχών και τους ακρωτηριασμούς της επιθυμίας πάνε παρέα σε μια άλλη χαρτογράφηση του ασυνειδήτου από αυτές τις κόπιες των Σχολών, τους πυργίσκους της Βαβέλ, τους ψυχαναλυτές-κλώνους του Ενός κυρίου σημαίνοντος και τα ατελείωτα μορφώματά τους που έχουν κατακλύσει την αγορά των «ψ» υπηρεσιών και σε ακινητοποιούν με κλισέ.

«Είσαστε ένοχος εσχάτης ακινησίας!»

«ΝΕΕ ΧΡΟΝΕ, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;»

photo gianpal333

Ο κουβάς αχνίζει. Η καλή νοικοκυρά τρίβει γονατιστή με σκληρή βούρτσα τα υπολείμματα του παλιού χρόνου για να’ρθει ο νέος χρόνος και να τα βρει όλα καθαρά κι αμόλυντα. Χωρίς μικρόβια και ιούς που σουλατσάρουν ήδη ανενόχλητα στην εικόνα του σώματός της στον καθρέφτη και της χαλάνε την μόστρα. Έχει κλείσει και ραντεβού στα ιατρεία των δια-χειριστών του σεξ για να της μπει καλύτερα το νέο έτος…

-Γιατρέ μου, η γυναίκα μου προφασίζεται πονοκεφάλους και δεν το κάνει μαζί μου.

-Εγώ; Εγώ σου λέω να το κάνουμε στις γόνιμες μέρες μου κι εσύ προφασίζεσαι πονοκεφάλους.

-Εγώ; Εγώ σου λέω να μου τον παίρνεις και λίγο για να… αλλά εσύ…

-Εγώ;

-Εσύ!

-Ηρεμήστε παρακαλώ. Μην εξάπτεστε. Θα διαχειριστούμε το θέμα σας. Λοιπόν κυρία μου, γιατί αποφεύγετε το πέος του ανδρός σας;

-Αφού είναι βρώμικο!

-Θα σας γράψω μια συνταγή και θα λυθεί το θέμα σας αμέσως. Πριν την συνουσία θα του τον τρίβετε προσεκτικά με σαπούνι, θα τον ξεβγάζετε με νερό και θα του βάζετε και απολυμαντικό. Μετά δεν θα έχετε άλλες δικαιολογίες. Θα του τον παίρνετε!

Ο σύζυγος κοιτάει τον ψυχίατρο με γουρλωμένα μάτια και βλέπει να έρχεται καταπάνω του η απειλή ευνουχισμού που φοβόταν και ο ίδιος ο Freud. Ο γιατρός αναδιπλώνεται στον παρανοϊκό μανδύα της επιστήμης και η σύζυγος αστράφτει από πάστρα και χαρά.

Τώρα πια το όργανο θα είναι του χεριού της και με ιατρική βούλα!

«Καλή χρονιά!» γιατρέ, του λέει η κυρία με ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αυτιά.

-Έρχεσαι κυρά; Ξεφωνίζει ο σύζυγος

-Έρχομαι αφέντη μου…

«ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!»

photo gianpal333

Η απόλαυση είναι αυτοερωτική υπόθεση. Τα φωτάκια αναβοσβήνουν και το καρουζέλ ξεκινάει το κυκλικό του ταξίδι. Το κοιτάς από το απέναντι καφέ με νοσταλγική μελαγχολία. Ένα σοκολατένιο κέικ προσγειώνεται στο τραπεζάκι σου και η σερβιτόρα, με τα κέρατα του τάρανδου στο πλατινέ μαλλί, σου εύχεται να απολαύσεις το γλυκό σου.

«Καλή σας απόλαυση!»

Ο τρόπος για να αποκτήσεις την απόλαυση και η ίδια η απόλαυση συγχέονται σ’ ένα ανοξείδωτο κουταλάκι του γλυκού. Αρκεί να το βάλεις στο στόμα σου κι από κει και πέρα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η ενόρμηση. Για να μην σε παρενοχλεί κι αυτή σεξουαλικά αυτές τις άγιες μέρες, την σφίγγεις σ’ένα ορθοπεδικό κορσέ που σου κόβει την ανάσα και φοράς κι ένα αυχενικό περιλαίμιο, μέσα από τα ρούχα σου, για να κρατάει τον λαιμό στη θέση του. Το σώμα σου αρχίζει να διαμελίζεται, μια που το άφησες νηστικό χωρίς επιθυμητική ροή, αλλά εσύ απλά το βάζεις στον γύψο των δώρων και ψωνίζεις μια προσομοίωση οικογενειακών γιορτινών ημερών. Καταναλώνεις το ομοίωμά σου. Το πηγαίνεις θέατρο και παγιδεύεσαι στην παράσταση. Αναπαριστάς συνεχώς την εικόνα της εικόνας σου που αναπαράγεται πια μόνη της, χωρίς εσένα.

Ο Χριστός γεννιέται σε μια φάτνη αλλά η γέννηση και η έξοδος από την μήτρα της απόλαυσης δεν χωράνε στο διαφημιστικό πρότζεκτ που σου ζητάνε να καταναλώσεις. Η φάτνη γίνεται καρτουνίστικη υπερπαραγωγή σε πολυκαταστήματα και πίσω από τον χορό των μεταμφιεσμένων η κατάθλιψη χτυπάει κόκκινο! Την αφήνεις στην άκρη για να περάσουν οι γιορτές και σουλουπώνεις με μακιγιάζ την μάσκα της θλίψης σου…

Μια μαντάμ σπρώχνεται τελευταία στιγμή στην ουρά για να φτιάξει τα μαλλιά της αλλά έχει αλλεργία στις οσμές του κομμωτηρίου. Ξαφνικά η αλλεργία της περνάει από την «μύτη» στην «μέση» της, στο διάζωμα των γοφών, και διπλώνεται στα δυο. Δίπλα της η μαμά της είναι ήδη διπλωμένη στα δυο λόγω ηλικίας. Την κοιτάει έντρομη και μονολογεί: «Έτσι θα γίνω κι εγώ χριστουγεννιάτικα;». Ο παρτενέρ της και ο σωσίας της μπερδεύονται στην φιγούρα της μαμάς της μέσα στον καθρέφτη. Ο Άλλος «ως οσμή» την καταδιώκει με αλλεργίες. Γίνεται το σύμ-πτωμά της και στρογγυλοκάθεται στην μύτης της, στην μέση του προσωπείου της, φράζοντας την αναπνευστική της οδό.

Τώρα τα μάτια της κλαίνε από μόνα τους και θα την προδώσουν στην κομμώτρια. Με ένα κουραμπιέ στο στόμα τρέχει να ξεφύγει από την σκιά της που έγινε παιδούλα και της ζητάει πεισματικά να της πει τα κάλαντα.

«Χρόνια πολλά» ψιθυρίζει αμήχανα και της πετάει ένα κέρμα.

Ο ΣΑΔΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ

φωτο gianpal333

«Οι άλλοι μπαίνουν μέσα μου…». Ακούτε σ΄αυτή την φράση το κάλεσμα της μήτρας; Το κάλεσμα είναι υπόκωφο και συγχρόνως εκκωφαντικό. Αν δεν το ακούτε ίσως σας έχει ήδη καταπιεί μια μήτρα με ομφάλιο λώρο και ατροφικό πλακούντα. Η ενοχή κουβαλάει στην ουρά της τον ομφάλιο λώρο της αλλά δεν έχει ομφάλια τομή για να αρχίσει να έχει και σωματικό σχήμα. Γέρνει μονόπαντα. Είναι ξινή, σαδιστική και σαγηνευτική. Αν είσαι ένοχος την βγάζεις καθαρή. Μαθαίνεις να παθαίνεις και δεν πιστεύεις πια στην έξοδο από τα βάσανα και τον πόνο σου. Φτιάχνεις τις δικές σου μήτρες και μπαίνεις μέσα τους. Αυτός ο ομφάλιος λώρος της ενοχής, όπως το περιλαίμιο στα σκυλάκια, μπορεί να γίνει η διαδυκτιακή σου σύνδεση, η ομάδα, το κόμμα, η θρησκευτική ή ψυχοθεραπευτική σέκτα, η οικογένεια που εξ-ίσταται με οιδιπόδεια συμπλέγματα στον εργασιακό σου χώρο, η σχέση σου που αναπαριστά έναν δικέφαλο μαμαδομπαμπά που κάτι σου θυμίζει, η δουλειά του ποδαριού που γίνεται δουλεία, μπορεί να γίνει ακόμα κι αυτό το σπαρακτικό κλάμα που αναβλύζει από τα μάτια σαν λεπτή μύξα και κυλάει στα μάγουλα ενώ στην πραγματικότητα κλαίνε τα αυτιά!

«Κλαίνε τα αυτιά;»

«Δεν το ήξερες; Ιδρώνουν από ντροπή και κλαίνε από ενοχή»

«Οι άλλοι μπαίνουν από τα αυτιά;»

Η δίοδος είναι στενή αλλά πάντα ανοιχτή στο να σας χύσουν από τα αυτιά υπερεγωτικά μοντελάκια σωστής δυαδικότητας. Σας χύνουν ανήκουστες εντολές για να είστε υπάκουοι και συμβατοί ως προς το σφάλμα και την συνενοχή. Ένα σφιγμένο χαμόγελο κυρά-δασκάλας με σαδιστικό επίχρισμα καλοσύνης προβάλλει στα παιδάκια τόνους ενοχής. Το ενήλικο παιδάκι παίρνει αγκαλίτσα την ενοχή γιατί φοβάται τις αστραπές και τους κεραυνούς στην έρημο του Πραγματικού και κάτω από τα πουπουλένια του σκεπάσματα μαλ(θ)ακίζεται…

Ξεχειλώνεις κι εσύ τον πόνο σου για το κακό που σε βρήκε ενώ ήσουν τόσο αθώα ένοχος και υπάκουος και τα ρίχνεις στην κακή σου μοίρα. Γίνεσαι ακόλουθος ενός υπερτροφικού Εγώ-Εμείς(αδιαφοροποίητου) και σκοτώνεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου που δεν έχει καν γεννηθεί στον λόγο. Σου διαφεύγει η ζωή και σου φέρνει εμετό η επιβίωση. Τώρα δεν ακούς τίποτα πια. Η ακουστική οδός έχει φράξει από θυμό και ενοχή και ξεφυσά βγάζοντας ατμούς από τα αυτιά.

«Με γαμάνε από τα αυτιά. Αυτό είναι!»

«Ναι, Αλίκη. Αυτό είναι!»

ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣ(Ι)Α Άγαλμα-μανιτάρι: Το κρυφό σφάλμα του Lacan και του Freud

φωτο gianpal333

«Ωραία παπούτσια για χορό! Είπε ο γερο-στρατιώτης. Γίνονται ένα με τα πόδια σου όταν χορεύεις! Και χτύπησε μαλακά το χέρι του στις σόλες…»

Η σεξουαλική διαφορά είναι το Πραγματικό του σώματος αλλά ποιος πραγματικά το βλέπει; Ο Freud από τον πατέρα που σφάλλει πέρασε στην ενοχή του γιού με το οιδιπόδειο κάνοντας ένα άλμα στο κενό… Το οιδιπόδειο είναι η μήτρα-καταφύγιο του Freud. H  αποπλάνηση του σαγηνευτή ενηλίκου αθωώνεται και το παιδί είναι το μόνο που φταίει. Ο ίδιος ως γιός δεν ξέρει τίποτα για την κηλίδα της ενοχής στο μέτωπό του. Το μάτι του τυφλώνεται από την υπερβολική έκθεση στον μύθο του Οιδίποδα και προσπερνά ό,τι «βγάζει μάτι». Ο Οιδίποδας συνδέεται α) με μια παιδοκτονία. Πρώτα «σκοτώνουν» ένα παιδί! β) με μια πατροκτονία γ) με μια αιμομιξία και δ) με μια αυτοκτονία της Ιοκάστης και ένα ακρωτηριασμό του Οιδίποδα. Βγάζει κυριολεκτικά τα μάτια του αφού είδε κατάματα αυτό που «βγάζει μάτι…»

 «…και η Κάρεν δεν κρατήθηκε. Έκανε δυο τρία βήματα, αλλά με το που άρχισε, τα πόδια της συνέχισαν να χορεύουν. Λες και το αποφάσισαν από μόνα τους τα παπούτσια…»

Ο Freud είναι ο ίδιος ο Δον Ζουάν αν και δεν είχε ερωτικές κατακτήσεις. Κάνει όμως συλλογές από αγάλματα παγανιστικών θεοτήτων, συλλέγει  μανιτάρια που μοιάζουν με βάθρα θεοτήτων και απατάει τον Γιαχβέ, τον Θεό των προγόνων του, και όχι την γυναίκα του. Ο Lacan αναδιπλασιάζει τον Freud ενώ θεωρεί ότι «επιστρέφει σ’αυτόν». Τα αγάλματα που συλλέγει είναι, κατά την γνώμη μου, τα «Ονόματα-του-Πατέρα» και το κεντρικό είδωλο, που μαρκάρει τον τόπο της απόλαυσης και όχι της επιθυμίας, είναι το «μικρό αντικείμενο α». Ο Freud τρώει με καλεσμένους αγάλματα στο τραπέζι του και ο Lacan μιλάει για το άγαλμα μέσα μας. Κάπου εδώ βλέπω να μεταδίδεται το σφάλμα από τον πατέρα στον γιό της ψυχανάλυσης…

 Γεμίσαμε «αγαλματίδια-φετίχ» που τα κουβαλάμε στο τσεπάκι μας για κάθε χρήση και μαλακία. Δεν αρκεί το αναιμικό «όχι» ενός μαμαδομπαμπά για να μην τρώμε τα παιδάκια σαν κανίβαλοι και να μην τα ωθούμε σε θυσίες και ολοκαυτώματα. Το σφάλμα είναι ότι στον τόπο της επιθυμίας λιμνάζει η απόλαυση του πόνου και στον τόπο της μεταβιβαστικής αγάπης λιμνάζει η μεταβιβαστική μετάσταση σφαλμάτων από γενιά σε γενιά που εξ-ίστανται σε καρκινώματα. Η διαστροφική αλυσίδα τρέφεται με πλεόνασμα μελαγχολικής νοσταλγίας, με μια κλαίουσα ιτιά δίπλα από την φάτνη του Χριστού, και με το άψογο μακιγιάζ μιας  ξηρής επιδερμίδας με μαύρα στίγματα και νεκρά κύτταρα που, αν και είναι προσωπείο, προσποιείται το λαμπερό πρόσωπο των γιορτών. Όμως παρόλο το λούστρο, τους κορσέδες, και τους

παπουτσωμένους γάτους, τους διασκεδαστές των αφεντάδων τους, κάτι λείπει από τον χορό της χαράς…

«…τα παπούτσια μπήκαν σ΄ένα ντουλάπι του σπιτιού, όμως η Κάρεν δεν άντεχε, κι όλο άνοιγε να τα κοιτάξει…»

(απόσπασμα από το βιβλίο της Σώτης Γρίβα «Κόκκινα παπούτσ(i)α» που εκδίδεται το ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2016)