Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Πως διεισδύει ο ένας στον άλλο χωρίς καν να το σκεφτεί λιγουλάκι; Με τον φαλλό της ενσυναίσθησης, των πληροφοριών, του ελέγχου του χρόνου και των κινήσεων, με βρεφικές αδηφάγες ανάγκες που μεταφράζονται σε άπειρα «σ’αγαπώ» και κολλούν στο στόμα σαν τσιρότα. Εδώ η Εύα προπορεύεται ξυπόλητη στα αγγούρια μια που τον φαλλό της γνώσης της ενσυναίσθησης τον έχει ήδη πιο μακρύ. Η ευσεβής Εύα που έχει Θεό πίσω της αλλά όχι άντρα, δίνει τα παιδιά της στην εκκλησία για να μην τα χάσει ποτέ και διαιωνίζει την ίδια διαστροφική τριάδα για πάντα «μάνα με το θεό και παιδί». Που αλλού έχει τον φαλλό; Στο μάτι!(αυταρχικό, υπεροπτικό, ψυχρό βλέμμα) που «κάνει σαν» να βλέπει με ενσυναίσθηση. Η λεγόμενη ενσυναίσθηση είναι η πιο μεγάλη διαστροφή με σφραγίδα Φιδιού κολοβού. Σου λέει ότι επιβάλλεται να παίρνεις τη θέση του άλλου! Να γίνεσαι ο άλλος, να μπαίνεις στο πετσί του, να διεισδύεις στις σκέψεις του και όλα αυτά με την ευλογία του Φιδιού/Θεού. Για να πάμε λίγο στην Γένεση…

 

photo gianpal333

Α)Η Εύα τρώει…(τρώγεται να του δοθεί για να τον έχει)

Β) Δίνει στον Αδάμ…(την παίρνει σαν φαγώσιμο, την ξέρει ήδη)

Γ) Ο Αδάμ την γνωρίζει σεξουαλικά.

Όταν θα κληθεί ο άντρας να αφήσει τον πατέρα και την μάνα του (το πολύτιμο Οιδιπόδειό του) και να ενωθεί, να προσκολληθεί σε μια σάρκα με την γυναίκα του, δηλαδή να γίνει και πάλι άνθρωπος (Αδάμ/Εύα) και όχι φαγώσιμο είδος, δεν ξέρει πώς να το κάνει. Η ενσάρκωση διαρκώς του διαφεύγει. Τι σημαίνει «οστό από τα οστά» και «σάρκα από την σάρκα» που της είπε, δεν ξέρει. Προτιμάει τώρα που την ξέρει ήδη να την μάθει ακόμα καλύτερα. Απέξω και ανακατωτά. Να ελέγχει τον χρόνο της, τις κινήσεις της και αυτή του ανταποδίδει το ίδιο. Έγιναν και οι δυο ίδιοι και γαμιούνται χωρίς να αγαπιούνται αλλά δεν τους πειράζει.

Όσο όμως και να «κάνουν σαν» να είναι Ένα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς. Τα αντικείμενα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς! Γι’αυτό μπαίνουν στο Εμείς (λεωφορείο, κόμμα κτλ,) παίρνουν τη θέση κάποιου άλλου, το σώμα του, το φύλο του, χαπακώνονται και κοιμούνται βαριά χωρίς όνειρα ή γίνονται αυτοκόλλητα σε μια σύνθεση τερατώδη (μαμαδοκόρη, μαμαδομπαμπάς κτλ,) ή γίνονται φορείς του Εμείς και στο τέλος της γραμμής (αφετηρία-κέντρο-τερματικός σταθμός) ξορκίζουν τον θάνατο των αντικειμένων για να επαναληφθεί η ίδια θανάσιμη διαδρομή. Και ενώ «κάνουν σαν» να μην πεθαίνουν με τίποτα το υποκείμενο «πεθαίνει» με την βιβλική έννοια. Κοιμάται με τα μάτια ορθάνοιχτα όλη μέρα, σωπαίνει, βουβαίνεται, τρέμει όταν πάει να μιλήσει, είναι εξόριστο και άστεγο αλλά είναι το μόνο που θα ζήσει…όταν γεννηθεί…

Είναι το μόνο που όντως βλέπει…τα τυφλά σημεία του.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΝΩ ΣΑΝ»

Μια πανοπτική γνώση υπάρχει αντί για σένα. Σε κατατάσσει, σε κόβει, σε ράβει, διεισδύει μέσα σου, εξιχνιάζει και το παραμικρό πάνω σου και αντί να εμφανίζεσαι ως άνθρωπος στο Πραγματικό, εξοντώνεσαι σαν πραγματικό αντικείμενο στο Πραγματικό και από εσένα μένει μόνο η εικόνα σου κάπου ποσταρισμένη για να δείχνει ό,τι κάποτε υπήρξες σαν εικόνα. Ή γίνεσαι αρχαιολογικό υλικό, απολίθωμα, ένας σωρός από πέτρα, ξύλο, μέταλλο, που κάποτε ήταν άγαλμα στην είσοδο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και προσποιούνταν τον ακίνητο, αγέλαστο και υπάκουο άνθρωπο. Ακόμη και τα θραύσματά σου στο πουθενά δεν αγγίζουν το πιο Πραγματικό από όλα.

Εσένα… 

 

photo gianpal333

Το θέμα της παρουσίας σου και της απουσίας σου ως υποκείμενο της επιθυμίας, του λόγου σου, της ίδιας σου της σάρκας και των οστών σου μένει εντελώς ανέγγιχτο ενώ σε απογράφουν, σε πάνε σε στρατόπεδα εργασίας, διασκέδασης, αναπαραγωγής, για να κρύψουν ότι ήδη έχει προηγηθεί ο θάλαμος αερίων… Πνίγεσαι με το ίδιο σου το σάλιο. Όλα φαντάζουν αληθινά και επιστημονικά. Σε πηγαίνουν από αλήθεια σε αλήθεια και τελικά όλο και πιο πολύ βυθίζεσαι στην ψευδαίσθηση. Αν μέσα σ’αυτήν την δήθεν επιστημονική αλήθεια εστιάσεις σε κάτι που την υπερβαίνει σε περνάνε για τρελό ενώ είσαι ο μόνος λογικός που το είδες. Είδες το Φίδι της Εδέμ να «κάνει σαν» να είναι ο ίδιος ο Θεός. Σκέτο τεράστιο κεφάλι, κούφιο αλλά γεμάτο με γνώση τύπου ολικής διείσδυσης, χωρίς σώμα και με απόληξη μιας ουράς που την χώνει παντού…Σου κόβει τον συνειρμό, απορρίπτει κάθε μεταφυσικό, υπερφυσικό, κάθε ακατάληπτο για αυτή την γνώση, διαγράφει ό,τι υπερβαίνει τα κουτάκια της ταξινόμησής της και τα κάνει όλα μηχανιστικά και μηχανορραφίες. Στην ουσία εξοντώνει την ίδια την γνώση και την σκέψη ενώ «κάνει σαν» να σου τις δίνει απλόχερα για κοινή χρήση. Δεν αντέχεις άλλο να παίρνεις και να δίνεις λογαριασμούς χωρίς να υπάρχεις αλλά προηγείται το να είσαι λειτουργικός.

Πάει περίπατο η μάγισσα και το σκουπόξυλό της αλλά στη θέση της έχεις χερούλια στα ντουλάπια σου που αστράφτουν από καθαριότητα. Χερούλια καθαρά-απορρυπαντικά-λάμψη που διαρκεί. Μέχρι εκεί μπορείς να σκεφτείς. Και πάλι από την αρχή. Να πας να αγοράσεις και να καθαρίσεις για να ξαναδείς αυτή την λάμψη στα χερούλια.

Μέχρι εκεί…

Το τρίπτυχο της συμφοράς δεν μπορείς να το σκεφτείς. Τουλάχιστον με την μάγισσα και το σκουπόξυλο θα είχες κάτι για να αναρωτηθείς…Η εξόντωση των μαγισσών στις μέρες μας έχει και άλλη επίπτωση. Όνειρα, επιθυμίες, πηγές, ροές, εξοντώνονται κι αυτά. Η θρησκεία του «κάνω σαν» γαμάει και δέρνει τους πιστούς της. Τους κάνει μινιατούρες και τους αφήνει να ψευτοζούν σε μακέτες πόλεων.

ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΜΕ ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

Tην είπαν υπερκινητική με Δ.Ε.Π.Υ αλλά αμέσως εντόπισε την μικρή ταμπέλα στο γραφείο μου και την ζωγράφισε λεπτομερώς στα αριστερά του πίνακα. Την ανέκριναν οι «ψ» για τα συναισθήματά της και αφού δεν τους απάντησε τι ακριβώς νιώθει υπέθεσαν ότι δεν ένιωθε τίποτα απολύτως. Την έτρεχαν σε φωτεινούς ενιαίους χώρους χωρίς διαχωριστικά και αφού κατσάδιαζαν τους γονείς της που δεν ήξεραν να το παίξουν μέντορες των παιδιών τους την παρέπεμπαν στον επόμενο ειδικό με ένα χαρτί στο χέρι που την στιγμάτιζε για πάντα. Από μέρα σε μέρα άνοιγε μπροστά της όλο το φάσμα του δήθεν αυτισμού και την απορροφούσε όλο και πιο βαθιά. Μέχρι να πιστέψει ότι είναι πράγματι εξωγήινη και να αρχίσει να συμπεριφέρεται αλλόκοτα για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση που της φόρεσαν.

«Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση;»

Οι κύκλοι διαστροφής είναι πια ισοδύναμοι με μια κάθετη ιεραρχία. Δεν υπάρχει κάθετος και οριζόντιος άξονας τύπου σταυρού αλλά ο κάθετος άξονας (στυγνή ιεραρχία) εγγράφεται μέσα σε κύκλο (κυκλική-συντροφική δομή εργαζομένων) στην κοπή νέων διαστροφικών διαταραχών. Βέβαια ο κάθετος άξονας προσποιείται ότι αντιμάχεται τον κύκλο και το αντίστροφο. Στην ουσία το σημείο επαφής τους είναι η τρύπα! Όταν πια τους σπρώχνουν στα φάρμακα η άβυσσος έχει ανοίξει… Ποια είναι τα σημαίνοντα της πτώσης στο χείλος της αβύσσου;

Α) κρίση πανικού: μούδιασμα στα χέρια, πίσω στον αυχένα, ένα σφίξιμο στο στήθος και γενικά η αναπαράσταση μιας μέγγενης που δεν σε αφήνει να κουνηθείς.

Β) φόβος του φόβου: «πεθαίνω, λιποθυμάω, θα με κάνουν, θα με ράνουν…», να αναζητάς μανιωδώς safe place μια που σε έκαναν διάφανο σαν φάντασμα και τρέμεις χωρίς καν την σκιά σου.

Γ) ενοχή για όλα: Πρέπει πρώτα να εξαγοράσεις το χρέος σου στο Πραγματικό και μετά να ζήσεις, οπότε σταματάς να ζεις και πεθαίνεις μέρα με τη μέρα.

Η μικρή με τα παράσημα (Δ.Ε.Π.Υ, αυτισμό και τα συναφή) μου λέει: «πες τους για την σοκολάτα!...»

Ένα παιδάκι ήθελε σοκολάτα. Η μαμά του, του έδινε μαύρη, λευκή, με φουντούκια αλλά αυτό φώναζε θλιμμένο «όχι αυτή την σοκολάτα, θέλω σοκολάτα!». Το νόμιζαν για τρελό ώσπου…,κάνω εδώ μια παύση και η μικρή συμπληρώνει, «ώσπου τελικά κατάλαβαν ότι δεν ήθελε να του πετάνε μια σοκολάτα έτσι (στη μούρη) αλλά η μαμά του να είναι γλυκιά σαν σοκολάτα!»

«Αν η μαμά του ήταν γλυκιά σαν σοκολάτα…» συνεχίζω και η μικρή αναλύτρια συμπληρώνει «μπορεί να μην ήθελε καν σοκολάτα!» 

photo gianpal333

 

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ-ΚΙΝΗΣΗΣ…

Ο Deleuze έλεγε ότι αν υποκαταστήσεις την εικόνα με ένα εκφερόμενο της αφαιρείς την κίνηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Έχουμε γεμίσει εικόνες-δράσεις χωρίς καμία κίνηση και η σύγχυση εικόνας/αντικειμένου δεν αφήνει να ξεχωρίσεις ποιος είσαι, τι κάνεις και που βρίσκεσαι.

Τρέχεις για να καλύψεις τον νεκρό σου χρόνο με κάθε λογής άσκηση και ασκητική που καταλήγει σε όργια και αντί να τον αναστήσεις τον νεκρό σου τον σκοτώνεις ξανά και ξανά. Μετά, επειδή περνούν τα χρόνια, σε πιέζουν για παιδάκια-κατοικίδια, να συνεχίσεις κι εσύ μια γραμμή παραγωγής αντί για μια γραμμή (ροή) επιθυμίας. Ποια είναι τα διαστροφικά συμπτώματα αντικειμένου στις μέρες μας;

Α) τα παιδιά έρχονται πρώτα σαν «υψηλό αντικείμενο» των γονιών τους με σκοπό να τους σώσουν…και γίνονται πρόωρα οι γονείς των γονιών τους.

Β) οι μανάδες τους γίνονται οι Γυναίκες με τα κρυφά αρχίδια που επενδύουν στην εικόνα του παιδιού τους για να ξεμπλοκάρουν την δική τους.

Γ) οι μπαμπάδες τους γίνονται βρέφη που διψάνε για βυζί αλλά δεν έχουν στύση πέους ούτε στύση λόγου.

Όλοι είναι κατατρεγμένοι από το Οιδιπόδειο πλέγμα θανάτου και όχι από ένα απλό σύμπλεγμα. Τους κυνηγάει μια παγωμένη χρονοεικόνα-αναπαράσταση στον καθρέφτη. Να συντηρήσουν ό,τι σφάλμα βρήκαν από τις προηγούμενες γενιές, να το απαρνηθούν, να το απωθήσουν και να το μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές. Το «παίρνουν πάνω τους» το σφάλμα γιοί και κόρες, και το δείχνουν εδώ κι εκεί κρύβοντάς το ταυτόχρονα με εκλογικεύσεις και θεωρίες. Αρρωσταίνουν από αυτό, πεθαίνουν από αυτό και πάλι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε…

Η παγωμένη εικόνα που τους στοιχειώνει δεν είναι μια κρούστα που συντηρεί ένα νωπό τραύμα που πρέπει να μείνει κατεψυγμένο για να μην αποψυχθεί και πονέσει ή να μην χαλάσει ή να μην βρωμίσει… Ακόμη και μέσα στη ζωή του Freud βρίσκουμε τα υπολείμματα αυτής της μερικής απόψυξης που σχετίζονται με τα κρυφά σφάλματα-παραστρατήματα του πατέρα του. Τα κρυφά συμβάντα της ζωής του Jacob Freud, που όλο και κάπου είχε πάρει το αυτί του μικρού Freud, τα συνέχισε και ο ίδιος...

Βλέπεις;

Δεν βλέπεις καν…

Ο Freud υπέθεσε ότι θα κριθεί για τα κρίματά του πατέρα του στη μέλλουσα κρίση για πάντα! Πρέπει να τον σώσει επειγόντως!

«Πως;»

Με μια, τουλάχιστον, κρίση άγχους ή κρίση πανικού, για να τον λυπηθεί ο Θεούλης και να μην κριθεί ο ίδιος για τα σφάλματα του πατέρα του. Θα κριθεί βέβαια κι αυτός αλλά πιο επιεικώς μια που δεν έζησε ποτέ με όλες αυτές τις κρίσεις που τον βρήκαν στην ζωή του. Ή θα τον σώσει εγκαταλείποντας νωρίς τις ηδονές του σεξ και ψάχνοντας την ασκητική του πνεύματος στην ψυχανάλυση.

Έτσι όμως όπως θα του έλεγε και ένας αναλυόμενος, «έβαλε το ένα πόδι πάνω στον τοίχο, έβαλε και το άλλο και έπεσε…»

photo gianpal333

Ο ΝΕΟΣ ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΗΣΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ

Η διπλή όψη είναι πολύ της μόδας. Απέξω Λάιος και από μέσα Οιδίποδας. Τα πόδια τρυπημένα στους αστραγάλους και δεμένα με ιμάντες είναι το σύμπτωμα στο σώμα της κάθε Θήβας όπου δεν έχει τόπο να σταθείς. Ο νέος Οιδίποδας, όπως και ο παλιός, είναι ένα παιδί εκτός τόπου και χρόνου. Χαμένος στην αναπαράσταση του καθρέφτη του, παραγνωρισμένος, βιασμένος, με μοναδικό όνομα το όνομα του συμπτώματος που κατασκεύασαν για αυτόν (πρησμένα πόδια), παραγνωρίζει κι αυτός μέσα από τις άδειες κόγχες των ματιών του ό,τι κι αν δει και τρέχει να πιάσει την όποια θεσούλα αδειάσει για να έχει ένα τόπο να σταθεί. Βγάζει τα μάτια του και τιμωρεί τον εαυτό του για το σφάλμα κάποιου Άλλου που έμεινε ατιμώρητος. Πηδάει και σκοτώνει στα τυφλά ενώ συγχρόνως επενδύει στα πρησμένα του πόδια και το πρήξιμο όλο και ανεβαίνει πιο ψηλά καθώς αφήνεται να του «τα πρήζουν» συστηματικά… Αυτή η επένδυση άρχισε πολύ πιο πριν. Η πρώτη χορηγός και επενδύτρια πάνω του ήταν η μάνα του. Κάθε χρόνο του πλήρωνε μια περιουσία για να πάρει μεταπτυχιακά ενός έτους. Κάθε φορά που πλησίαζαν οι εξετάσεις ευχόταν να αρρωστήσει αλλά δεν αρρώσταινε ποτέ. Ήταν πολύ άτυχος. Έπαιρνε άριστα και πτυχία αλλά η χορηγός του δεν χόρταινε επιτυχία με τίποτα.

«Κι άλλο! Μπορείς και καλύτερα…!»

«Δεν μπορώ…θα σκάσω! Πνίγομαι…»

«Τεμπέλη! Κι αν αργότερα δουλεύεις εικοσιτετράωρα, έχεις οικογένεια και πέντε παιδιά τι θα κάνεις;»

«Γιατί να δουλεύω εικοσιτετράωρα;»

«Ηλίθιο είσαι παιδάκι μου; Με τόσα πτυχία θα δουλεύεις πιο πολύ από τους άλλους και θα κάνεις περιουσία. Όταν φτάσεις στα πενήντα θα δουλεύεις λίγο λιγότερο και θα έχεις αμύθητα πλούτη!»

Η φυλακή της γνώσης τον τύλιξε σε μαύρα σκοτάδια. Έπρεπε να αποδράσει αλλά πως; Όλο του το σώμα βρισκόταν σε αποσύνθεση. Έψαχνε να βρει τρόπο να το σκάσει από την μάνα του αλλά της χρωστούσε πολλά λεφτά και τον χρέωνε και για το μέλλον του. Ήταν σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από την τράπεζα. Γινόταν; Δεν γινόταν…Η μόνη λύση ήταν να βγάλει ένα σύμπτωμα και να κρυφτεί μέσα του σαν πτώμα. Πρήστηκε το στομάχι του και άρχισαν καούρες και φουσκώματα μαζί με μουδιάσματα σε όλο του το σώμα. Το ίδιο βράδυ πετάχτηκε τα μεσάνυχτα στον ύπνο του με τα συμβόλαια θανάτου να στοιχειώνουν την σκέψη του. Παντού έβλεπε μπαμπούλες και dead line και οι σκιές τους γίνονταν γιγαντιαίες στα μάτια του. Την πάθαινε σαν τα μικρά παιδιά που βλέπουν κάτι μικρό και το κάνουν τεράστιο στην φαντασία τους. Ένα τραπεζάκι γίνεται μεμιάς σωστός γίγαντας…

photo gianpal333

Αντί για την Ιοκάστη άρπαξε από το λαιμό το εμφιαλωμένο μπουκάλι με το ρευστό δηλητήριο που έχει πάντα πάνω στο γραφείο του και άρχισε να πίνει. Έβγαλε και τα παπούτσια του γιατί τον πίεζαν στους αστραγάλους. Έσκυψε και είδε ότι ήταν πολύ πρησμένοι. Κατέβασε μονορούφι τον πόνο και την ντροπή και αντί να χύνει προς τα έξω καυτά δάκρυα αφέθηκε να χύνει προς τα μέσα υγρό πυρ…

ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΑΠΗΣ

«Εσύ είσαι Εγώ!» (δεν ζεις χωρίς εμένα)

Αυτές οι φυλακές υψίστης ασφαλείας με συναγερμούς και αισθητήρες φοβίας λέγονται «αγάπη…» ενώ είναι η αποκόλληση του πλακούντα. Ένας περιφερόμενος πλακούντας που δεν λέει να ξεκολλήσει εντελώς και παρασιτεί σε άλλα σώματα σαν παρασιτικό, εξωμήτριο έμβρυο που αρνείται να πεθάνει. Οι βαλσαμωμένες αγάπες που ούτε χωρίζουν, ούτε είναι μαζί, χρειάζονται πολλαπλά συντηρητικά για τα βάζα με την σπιτική μαρμελάδα που φτιάχνουν στις κυψέλες τους. Τα συντηρητικά λέγονται γκόμενοι και γκόμενες στην κατάψυξη. Βγάζεις ένα την φορά για να συντηρήσεις το ιδεώδες σπιτικό σου και αν ξεμείνεις από απόθεμα βγαίνεις στην αγορά για προμήθειες. Με τα χρόνια και την απίστευτη συστολή και διαστολή του χρόνου που σε κάνει μικρομέγαλο παιδάκι στο κατώφλι του σπιτιού σου, γίνεσαι αθώο από σεξουαλικότητα και ένοχο εγκλημάτων κατά του εαυτού σου. Στα αληθινά παιδάκια, που δεν αυξομειώνονται ανά δεκάλεπτο, συμβαίνει το αντίστροφο. Δεν είναι αθώα από σεξουαλικότητα αλλά είναι αθώα από το έγκλημα…

Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, παίζει και μέσα στο παιχνίδι του διαλύει και συναρμολογεί τα μέρη του παιχνιδιού του χωρίς να εξαρτάται από αυτό. Ακόμη και το πιο αγαπημένο του παιχνίδι θα το ανταλλάξει για κάποιο παλιότερο ή θα το δώσει σε ένα άλλο παιδάκι που δεν έχει για να παίξουν παρέα. Τα παιδιά ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι της μη-εξάρτησης. Οι μεγάλοι το ξεχνούν και κουρνιάζουν από τον φόβο τους στην μήτρα. Ρίχνουν και τα μαλλιά μπροστά σαν πέπλο που σκιάζει τα μάτια για να μην δουν την έξοδο και φοβηθούν πιο πολύ…Το να γεννιέσαι σαν υποκείμενο που αγαπάει ένα άλλο υποκείμενο σημαίνει πάντα να φεύγεις από την σκλαβιά της μήτρας προς την γη που θα δεις… Προηγείται το βλέμμα που ρίχνεις, το κεφάλι που σηκώνεις, έρχεται η άρση του πρώτου βήματος και ας πούμε ότι ήδη περπατάς. Περπατάς μόνος σου χωρίς να βυθίζεσαι στον ίλιγγο της μοναξιάς και τολμάς να αγαπάς…

Αυτό είναι το παιχνίδι!

photo gianpal333

Απειλή Φοβίας

Σε απειλούν ότι θα αποσυνδεθούν τα μέλη από το σώμα σου και θα φύγουν χωρίς εσένα και άντε να τα βρεις!...

Σε αυτή την φοβία πατάνε οι Υπηρεσίες Πρόληψης και σπέρνουν τον πανικό που σπρώχνει την υστερία να πέσει στην «παράνοια». Στρέφουν το Εγώ προς τα μέσα και το βάζουν να παρακολουθεί σαν χωροφύλακας τα όργανά του και να τα συντηρεί για να δουλεύει το μηχάνημα που λέγεται άνθρωπος! Αυτή ακριβώς είναι και η πηγή του φόβου. Λες και αν δεν τα δεις δεν θα υπάρχουν από μόνα τους. Έτσι το βλέμμα γίνεται το εξεταστικό βλέμμα του ιατρού ή του δικαστή και ο καθένας είναι υπόλογος για την θέση και την καλή κατάσταση των οργάνων του. Το βλέμμα γίνεται εργαλείο πρόληψης και εισβάλλει παντού.

Η απειλή φουντώνει… Αν δεν το κάνεις θα δεις τι θα πάθεις…

Αρχίζεις ήδη να βλέπεις τα πρώτα σημάδια πανικού μετά από την βία με την οποία σε βομβαρδίζουν από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Βλέπεις τα όργανα να φεύγουν από το θέση τους, να μουδιάζουν, να ιδρώνουν ή να κουνιούνται επικίνδυνα. Τα κρατάς με το χέρι και προσπαθείς να τα βιδώσεις στη θέση τους. Τώρα όμως φτερουγίζει και η καρδιά! Για να μην φύγει κι αυτή από το σώμα την συγκρατείς με φάρμακα και μεταλλικά άγκιστρα αλλά μέχρι πότε; Αν αρχίσει κάθε όργανο να κάνει του κεφαλιού του τότε το έχασες το παιχνίδι της ζωής. Τα όργανα θα γίνουν ιπτάμενα και εσύ θα περάσεις τη ζωή σου στα ιατρεία ευρέσεως οργάνων. Μπορεί και να εξαφανισθούν στο τέλος ή να εξαφανισθείς εσύ κυνηγώντας τα.

photo gianpal333

Σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάτι εύθραυστο στην εικόνα του σώματος που απειλείται να σβηστεί από στιγμή σε στιγμή, σαν μια μουτζούρα, με μια μικρή γόμα. Ήδη το σώμα αρχίζει να τρέμει στην βάση του, στο βασικό σωματικό του σχήμα, και να μην είναι σίγουρο ότι πατάει γερά στα πόδια του και ότι πράγματι υπάρχει. Η διαφήμιση έχει πετύχει τον στόχο της! Όταν κάποιος παθαίνει κάτι σε απειλούν έμμεσα ότι θα το πάθεις κι εσύ. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η υστερική ταύτιση την συνέχεια της τραγωδίας. Νομίζεις ότι ήδη το έπαθες και τρέχεις να σωθείς σε όποιο άρρωστο περιβάλλον συναντήσεις. Το περνάς για υγιές και αρρωσταίνεις κι άλλο πασχίζοντας να γίνεις καλά…Σε κατατρέχει η φοβία ότι θα σπάσεις στη μέση, θα κοπείς, θα διαλυθείς…και όλο σου παίρνουν και από κάτι, σου κάνουν αφαίμαξη, σε πηδάνε, σε πατάνε κάτω κι εσύ λατρεύεις αυτόν που μισείς! Όλο σκέφτεσαι να μην τον χάσεις και χαθείς. Κι έτσι χάνεις και το τελευταίο καταφύγιο, το σώμα σου.

Εσένα αυτοπροσώπως…

Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΟΙΚΤΟΥ

«Γάμησέ τα!...»

Το στομάχι της είχε δεθεί κόμπο και είχε ανέβει λίγο πιο κάτω από την καρδιά. Στομάχι, καρδιά, κώλος, χέρια, πόδια, γίνονταν σημεία στον χάρτη του σώματός της και έκαναν μεταστάσεις παντού. Δεν είχε όρεξη να φάει γιατί είχε φαγωθεί από όλους. Ο καθένας έπαιρνε και από ένα κομμάτι της σαν αντίδωρο μετά την λειτουργία της Κυριακής. Όπως πήγαινε το πράγμα θα καταντούσε πετσί και κόκκαλο από επιθυμία και δούλη/ερωμένη αρσενικών που δεν της ανήκουν και δεν τους ανήκει.

«Γαμώτο! Και θα φταίω κι από πάνω…»

Έβρισε, κλώτσησε το τραπέζι, τις καρέκλες, έσπασε τον καθρέφτη και ξέσκισε τα ρούχα της σαν παραπέτασμα του Ναού, διαγώνια, από πάνω μέχρι κάτω. Με φτυσιές και μπινελίκια άρχισε να βγάζει και τα εσώρουχα και να τα πετάει από το μπαλκόνι. Μια καλοκάγαθη κυριούλα Προτεσταντικής Εθελοντικής Ηθικής την είδε από το απέναντι διαμέρισμα. Αμέσως πληκτρολόγησε τον αριθμό για τα επείγοντα και μια σειρήνα ασθενοφόρου εμφανίστηκε από το πουθενά. Την μάζεψαν με συνοπτικές διαδικασίες και βρέθηκε χειροπόδαρα δεμένη στο Νοσοκομείο με διάγνωση «διπολικής διαταραχής» και μια σακούλα βαριά αντιψυχωσικά χάπια. Η μαστούρα είχε κατακλύσει το σώμα της. Ίσα που άνοιγε τα μάτια και έλεγε μερικές φράσεις. Από τότε της μπήκαν αρνητικές σκέψεις… Μόλις την πήραν είδηση ότι αντιστέκεται στην θεραπεία και είναι μη-συνεργάσιμη της άλλαξαν θάλαμο και την τρέλαναν στις δράσεις. Εργοθεραπείες, χοροθεραπείες, δραματοθεραπείες και κάθε λογής εναλλακτικές θεραπείες την εξουθένωναν για να μην μπορεί να σκεφτεί ούτε δευτερόλεπτο ποια είναι και πως βρέθηκε σε αυτό το τσίρκο.

photo gianpal333

Κάπου-κάπου της ερχόταν η εικόνα ενός μπαμπά που «την έγραφε στα αρχίδια του» και μιας μάνας που τον υπηρετούσε και τον εξιδανίκευε λέγοντας «αφέντη μου» και «κουβαλητή μου». Είχε σκαλώσει όμως με την Μεταμόρφωση του Κάφκα. Εκεί που είχε αρχίσει να θυμώνει την έβαλαν να κουλουριαστεί στην μήτρα και σιγά-σιγά έπαιρνε την μορφή κατσαρίδας. Ήταν απέθαντη σαν τις κατσαρίδες, ήθελε να την αφήνουν ήσυχη στους υπονόμους, αποστρεφόταν την χαρά της ζωής και φοβόταν και να αναπνεύσει…

Κοίταξε με τρόμο το σώμα της και είδε πράγματι έξι τριχωτά πόδια, κεραίες στο μέτωπο και ένα πλαστικό ποτήρι με καφέ σε ένα από τα πόδια να τρέμει και ο θυμός να ανεβαίνει από τα ανύπαρκτα αυτιά σαν ατμός…

Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ

«Πήρες ψωμί και εφημερίδες;»

«Όχι, μαμά…συγγνώμη…»

«Να πας τώρα αμέσως!»

«Ναι, μαμά…»

«Πήρες την μαμά σου από πίσω να δεις που ξεπόρτισε πάλι;»

«Όχι, μπαμπά…συγγνώμη»

«Να πας τώρα αμέσως!»

«Ναι, μπαμπά…»

photo gianpal333

Φτιάχνει ένα καφέ με γάλα και κάθεται να τον πιεί στα σκοτεινά στο δωμάτιό της. Το πόμολο τρίζει και μια ασημένια λάμψη περνάει κάτω από την πόρτα. Είναι έτοιμη να ουρλιάξει όταν θυμάται…

«Η μικρή έπαθε υστερική κρίση πάλι. Να φωνάξουμε ένα γιατρό!»

Από μικρή έλεγε «βαριέμαι» και μετά έβγαζε κραυγές. Για να σταματήσει τα διακοπτόμενα ουρλιαχτά την πήγαν σε ένα πανάκριβο κολυμβητήριο αλλά τα ουρλιαχτά επιδεινώθηκαν. Τους ζήταγε «συγγνώμη» αλλά ο πόνος της τιμωρίας πολλαπλασιαζόταν. Μετά δοκίμασαν να της φτιάξουν μια τούρτα σοκολάτα που έμοιαζε με φάρμα ζώων. Στη βάση είχε μπισκότα ανασηκωμένα όρθια και στην επιφάνεια πολύχρωμα ζαχαρωτά ζωάκια. Ένα από αυτά είχε το όνομά της. Μόλις είδε την τούρτα τα ουρλιαχτά επιδεινώθηκαν κι άλλο. Τους ξαναζήτησε «συγγνώμη» αλλά η «συγγνώμη» δεν έπιανε. Είχε τρελαθεί η «συγγνώμη» και εκείνη σερνόταν από πίσω της για λίγα ψίχουλα αγάπης και άφεση αμαρτιών. Απελπισμένη η αγωνία ρίχτηκε κι αυτή στα αδύναμα μπράτσα της «συγγνώμης». Η επόμενη απόπειρα να την ηρεμήσουν με ένα ολοκαίνουργιο πατίνι απέτυχε παταγωδώς. Μόλις έβαλε το πόδι της πάνω του έσπασε τον αστράγαλό της και από τις δυο μεριές. Όταν συνήλθε μετά την χειρουργική επέμβαση την πήγαν σε καλοκαιρινό στρατόπεδο απασχόλησης και εκεί ήταν που δάγκωσε την διπλανή της και χαστούκισε την δασκάλα της χωρίς να ζητήσει καμία συγγνώμη. Από κει και πέρα άρχισε η μεγάλη κατηφόρα. Γλιστρούσε σαν μπαλάκι από τον ένα θεραπευτή στον άλλο, από την μια διάγνωση στην άλλη και από τον ένα γκόμενο στον άλλο ζητώντας συγγνώμες και παίρνοντας τιμωρίες σιωπής, στέρησης ερωτισμού, αγκαλιάς, μηνυμάτων και μια τελική διάγνωση τρελής.

Δεν έλεγε πια «βαριέμαι» αλλά βαρούσε δυνατά τον εαυτό της με μπουνιές στο στομάχι και εξωτερικά έδειχνε ευγενική και πρόσχαρη. Πείστηκαν ότι θεραπεύτηκε και από τότε η «συγγνώμη» ζαχαρώνει το μπαλκόνι για το τελικό πήδημα στο κενό…

ΥΣΤΕΡΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Η γλώσσα άνοιγε και δεν ήξερε τι έλεγε… Έρωτες στο σεληνόφως, περικοκλάδες στα μπαλκόνια, γιασεμιά στα παραθύρια παραληρούσαν για να μαραθούν άδοξα με σκοπό τον γάμο και την δημιουργία οικογένειας, όπως λένε στα συνοικέσια. Τις βίαζαν, τις άνοιγαν, τις έκλειναν και εκείνες έπλεναν, καθάριζαν, σιδέρωναν και έραβαν νύχτα-μέρα τα πονάκια της επόμενης μέρας. Με πόνο έτρεφαν τον άντρα τους και τα παιδιά που του γεννούσαν. 

photo gianpal333

 «Ώχ! Το κεφάλι μου, με μούρλανε!»

«Και εμένα η ρημάδα η μέση μου, δεν μπορώ να σηκωθώ!»

Σαράβαλα που κρατούν από τα αρχίδια τον άντρα τους για να μην τα μπλέξει με καμιά μικρούλα. Δεν φτάνει που τους έκοψαν τον ανθό και τους μάραναν το φύλο; Τώρα θα τους πηδήξουν και αυτές με τον υστερικό εκβιασμό της αρρώστιας και του πόνου. Όπου και αν τις πιάσουν πονάνε και πρέπει να τρέξουν για δαύτες στους γιατρούς!

Δυο σφιχτοί κότσοι στον αυχένα, ένας σε κάθε κεφάλι, τους προκαλούν χρόνιους πονοκεφάλους. Καμιά δεν βλέπει την αναγκαστική, λόγω αχρησίας, μετακόμιση της μήτρας στο κεφάλι που πονάει. Ο κόσμος το’χει τούμπανο κι αυτές κρυφό καμάρι. Ο χαμένος και ανεκπλήρωτος οργασμός έγινε πόνος που σκαρφάλωσε στον αυχένα ή κατηφόρισε κατά τη μέση. Σαν κοριτσόπουλα χαχανίζουν νευρικά όταν ένα λάστιχο χύνει ξαφνικά νερό ή μια αφίσα τυλιγμένη σε ξύλινο κοντάρι κρατιέται όρθια ανάμεσα σε δυο μπούτια σαν καβλί. Η ζωή τους, μια ευθεία γραμμή με σκοπό τον γάμο και την δημιουργία οικογένειας έπεσε σε τοίχο και από την πρόσκρουση διαλύθηκαν σε διακεκομμένα δάκρυα που στάζουν στα φουστάνια και στις απλωμένες στο σχοινί κιλότες τριών τετάρτων. Το κέρδος είναι μικρό. Κανένα κουτσούβελο κι ένα όνομα οικογενείας που αναπαράγεται χωρίς λόγο μαζί με ένα επίθετο.

Που είναι ο έρωτας;

Πουθενά…

Πότε αγαπήθηκαν;

Ποτέ…

Γιατί δεν πεθαίνουν τότε;

Γιατί δεν έζησαν…

 

ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

Μια δαγκωματιά θα σε πείσει... Χιονάτη! Μπορείς να τα φας όλα εκτός απ' αυτό! Άν φας το κόκκινο μισό ενός ερυθρόλευκου μήλου σε τρως. Μια γερή μπουκιά που τρώμε λαίμαργα μας συγχωνεύει με αυτό που φάγαμε. Παίρνουμε την όψη του. Μας κατοικεί. Μιλάει αντί για εμάς. Μιλιόμαστε απ' αυτό... Άν το φας Εσύ δεν θα'σαι πια Εσύ. Ένα σφάλμα διαχωρισμού θα σε ρίξει κατάχαμα με το μήλο του Αδάμ σκαλωμένο στο λαιμό σου… Το μήλο είναι ένα κόκκαλο στο λαιμό σου. Ένα μήλο με δόντια…Το έγκλημα όμως δεν έρχεται μόνο απ' έξω, απο την μάγισσα. Έρχεται και απο μέσα. Το έγκλημα κατοικεί στο ίδιο το μήλο που στηρίζει τον διαστροφικό νόμο της μάγισσας. Άν δαγκώσεις το δόλωμα μια σκιά θανάτου θα σε επισκιάσει και μια μοχθηρή μητριά θα μορφάζει με κακία μέσα απο τα γελαστά σου μάτια. Τι θα διαλέξεις Χιονάτη; Το μήλο σαν αντικείμενο – αίτιο της επιθυμίας σου ή σαν ενορμητικό αντικείμενο;

Προς το παρόν χαζεύεις μια διάφανη κουρτίνα μπάνιου που κρέμεται με κρίκους απο την οροφή.

photo gianpal333

«Βασίλισσα, εσύ είσαι η ομορφότερη!»

Η ασυνείδητη εικόνα του σώματός μας είναι μέσα μας χωρίς εμάς. Πίσω απο την κουρτίνα σκιαγραφείται η υγρή μορφή ενός γυναικείου κορμιού. Μπορούμε να μαντέψουμε τι κάνει... απο τον ήχο του νερού ή τον καταρράκτη του Νιαγάρα που χύνεται απο ψηλά… Άν σταθούμε αντίκρυ της και σχεδιάσουμε τις παρακάτω λογικές προτάσεις τι θα προκύψει; «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» ή «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Είναι πιο σωστό να αναλωθούμε στο εξής: «όλοι οι κύκνοι είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» όχι, όχι! Άς το πάρουμε κι αλλιώς: «όλοι οι κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» και «κάποιοι κύκνοι είναι Χιονάτες» κι έπειτα να συγκρίνουμε την πρόταση «μερικοί κύκνοι δεν είναι Χιονάτες» με… τότε...

Τότε η γυναικεία φιγούρα θα έχει ήδη εξατμιστεί απο το μπάνιο ή θα έχει δολοφονηθεί κατά ένα αινιγματικό τρόπο την ώρα που η αποβλάκωση των προτάσεων θα έχει καλύψει τα εμφανή ίχνη του μανιακού δολοφόνου που δρα ανύποπτα μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια μας…

«την σήκωσαν, έψαξαν καλά μήπως βρούν τίποτα δηλητηριασμένο, της έλυσαν την ζώνη, της χτένισαν τα μαλλιά, την έπλυναν με κρασί και νερό, αλλά τίποτα δεν κατάφεραν. Η Χιονάτη ήταν πεθαμένη για τα καλά…»

Η φαντασίωση του ερωτικού μήλου του Αδάμ που υπάρχει μόνο για να δοθεί σ' εκείνη γεμίζει το κενό της για λίγο... Μια στιγμή μετά ξηλώνεται απ' άκρη σ' άκρη όλη η μεταξωτή ύφανση που την έντυνε με τον μανδύα τής Δουλτσινέας των ονείρων του. Η φαντασίωση πέφτει στο δάπεδο λιπόθυμη. Δίπλα της κείτεται κι εκείνη. Θα ξαναξυπνήσει με το τυχαίο συναπάντημα του επόμενου πλανόδιου πρίγκιπα καβάλα σε άσπρο άλογο…

ΤΟ ΑΓΡΑΦΟ ΧΡΕΟΣ

Ο Lacan έλεγε «σκέφτομαι ότι είμαι εκεί που δεν σκέφτομαι ότι σκέφτομαι..»

«Σκέφτομαι.. όταν ετοιμάζω τη σαλάτα. Κόβω στα δύο την ντομάτα και αναμασώ ηδονικά την φράση: πως να επενδύσω καλύτερα στον εαυτό μου; Να βάλω και λίγη κάππαρη στα μαρουλόφυλλα; Μην ξεχάσω... Έβαλα δαφνόφυλλα στη φακή; Μάλλον όχι! Τι θέλω και τα θυμάμαι όλα αυτά; Μαζί τους ξαναθυμάμαι και το φύλο μου...».

Η σκηνή ξαναπαίζεται, επαναλαμβάνεται και την χρεώνει με ένα άγραφο χρέος.

«...και χόρευε κι ήταν αναγκασμένη να χορεύει μέσα απο τα χωράφια, μέσα απο τα λιβάδια με ήλιο και βροχή, νύχτα και μέρα...»

 «Η σκέψη δεν έχει την υπογραφή μου. Σκέφτομαι σε τρίτο πρόσωπο. Με χρεώνουν συνεχώς και τα μαλλιά μου που είναι ατίθασα και μπλέκονται σε μπούκλες. Τα κόβω στον κομμωτή μου και είμαι υπόχρεη και σ' αυτόν για το τελικό σχήμα που θα προκύψει απο το ψαλίδι του. Άς είναι... Τι να γίνει; Πάντως προτιμώ τα χρέη στα μαλλιά απο τα χρέη στα μυαλά...»

Πού είναι το κρυφό σφάλμα στα μαλλιά ή στα μυαλά; Βρίσκω το σφάλμα σημαίνει το ξαναβρίσκω. Ίσως να παίζει στον κήπο. Το παιδί μέσα μας εξερευνά τα μυστήρια της σπηλιάς. Ανιχνεύει την έξοδο. Ακολουθεί με την αφή του κάθε ανάγλυφο σχέδιο στο ημίφως. Βάζει το πέλμα του να περπατήσει πάνω στη σκιά του. Οι φωτοσκιάσεις το κάνουν να χαμογελά. Πώς να ξεφύγει όμως απο μια γιγαντιαία σκιά που το καταδιώκει χωρίς να' ναι η δικιά του; Έχει βρει ένα κόλπο αλλά χωρίς σπουδαία αποτελέσματα. Προπονείται στο πήγαινε-έλα. «Πιάσε με!..» Κανείς δεν μπορεί να σε πιάσει όταν κινείσαι εντός και βγαίνεις εκτός για να ξαναβρεθείς εντός απο άλλη είσοδο αυτή τη φορά...

Κούνια που το κούναγε! Νάτο! Το σφάλμα ξεπροβάλλει στη συρμάτινη τροχιά που διανύει ξεφυσώντας το τρενάκι του και το εκτροχιάζει. Άντε πάλι τα ίδια! Νιώθει ένοχο και η ενοχή του προηγείται απο το σφάλμα.

«Εσύ φταίς για όλα! Αχάριστη! Έφαγα τη ζωή μου για να σε μεγαλώσω κι εσύ...»

Η φωνή της μαμάς φτύνει το σάλιο της στο πρόσωπό της. Ο θυμός βράζει και κοχλάζει μέσα της υπόκωφα και άηχα. Πιάνει το κόκκινο ακουστικό στο πλαστικό τηλέφωνο και σχηματίζει ένα μακρόσυρτο αριθμό στο κατράν.

«Ναι..! Ναι, ναιιιιιιιιι! Μπουκί – μπουκά. Γειά!»

Τέλος της συνομιλίας. Λίγα λόγια και σταράτα. Μια έκκληση για βοήθεια. Ακούει κανείς; Μάλλον όχι. Ο θόρυβος απο το σεσουάρ έχει πάρει τα μυαλά της μαμάς χιλιόμετρα μακριά. Χτενίζεται με τη βούρτσα και ισιώνει κάθε ιπτάμενη τρίχα. Η μικρή είναι αόρατη μπροστά της. Γυρνάει κι εκείνη στο αγοράκι που παίζει δίπλα της. Μιλάει σιγανά στους γερανούς, στα ξύλινα αλογάκια και στους σούπερ ήρωες που χωράνε στην παλάμη του. Ίσως τα παιχνίδια να ξέρουν το μυστικό που του κρύβουν οι μεγάλοι. Αυτό που δεν πρέπει με τίποτα να ειπωθεί...
Το βράδυ θα θυμηθεί να ρωτήσει κι εκείνη τις κούκλες της...

photo gianpal333

ΖΙΖΕΚ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ “Όλο”-“μη-Όλο

Το λακανικό Πραγματικό δεν είναι εξωτερικό του Συμβολικού αλλά το καθιστά "μη-Όλο" από μέσα. Το ακατανόμαστο είναι εγγενές στο ίδιο το Όνομα. Το πέρασμα από το όριο της ονομασίας είναι το πέρασμα από το εξωτερικό στο εσωτερικό. Μια συστροφή των ενορμήσεων προς τα μέσα. Αν θεωρήσουμε το "μη-Όλο" ως την εικόνα του Τριαδικού Θεού, θα έπρεπε να εξί-σταται και στην εικόνα του ανθρώπου (Αδάμ) ως αρσενικό και ως θηλυκό. Όχι το "Όλο" ως αρσενικό και το "μη-Όλο" ως θηλυκό (τύποι σεξοποίησης: Lacan) που ακολουθεί πιστά και ο Zizek. Εκτός αν η διάκριση του αρσενικού και του θηλυκού μη-Όλου αντανακλά στο ίδιο το υποκείμενο. Τότε η Εύα, η τραβηγμένη από την πλευρά του Αδάμ καθώς εκείνος κοιμόταν, θα ήταν ο vanishing mediator σε σχέση με τον Αδάμ (άνθρωπο).Ο Zizek αναφέρει ότι: “…for Lacan, subject as such is hysterical, it is, at its most basic level, sexed as feminine”¹. Αν είναι μόνο το θηλυκό φύλο υποκείμενο του λόγου του τότε το αρσενικό αποκλείεται σε ένα κλειστό τοπολογικό σύνολο με μια εξαίρεση. Στην αρσενική πλευρά, κατά την λακανική ψυχανάλυση, υπάρχει το εξής: α) κάποιο Χ που δεν υπόκειται στο κύριο σημαίνον και β) κάθε Χ υπόκειται στο κύριο σημαίνον. Στην θηλυκή πλευρά υπάρχει το εξής: α) Δεν υπάρχει κάποιο Χ που να εξαιρείται από το κύριο σημαίνον και β) δεν υπόκειται κάθε Χ στο κύριο σημαίνον. Το αδιέξοδο είναι προφανές. Ποιο είναι λοιπόν το simulacrum του καρπού; Είναι η σύγχυση αρσενικού και θηλυκού (κακόκαλο) ως θεϊκή θηλυκότητα με δύο όψεις: α) ως αιώνια επιστροφή του ομοιώματος της θεάς Γαίας σε ένα κήπο της Εδέμ και β) ως όψη Μέδουσας που αποπνέει μια πετρωμένη ανησυχία. Είναι η αίσθηση ότι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το καλό από το κακό της ολικής γνώσης γιατί όλα φαντάζουν «ως Καλό» σε ένα απέθαντο αιώνιο παρόν που εικονίζει το «ως Θεοί».

Ο Lacan αναφέρει:"…the word strives to reduce the woman to subjection, namely, to make of her something from which one expects signs of intelligence, if I can put it this way. But naturally, we are not dealing with any real being here, to say the word, the woman on this occasion, as this text is designed to prove, the woman, I mean the woman in herself, the woman as if one could say all the women-the woman-I insist, who does not exist-is precisely the letter. The letter, in so far as she is the signifier that there is no Other"². Στην περίπτωση της Θεοτόκου πάντως η Παρθένος δεν είναι το γράμμα. Είναι ο αποδέκτης της επιστολής του Αρχαγγέλου και το παράδοξο του μυστηρίου που εκτυλίσσεται είναι ότι καλείται όχι μόνο να την διαβάσει αλλά να ενσαρκώσει και τον Λόγο της. Η Ενσάρκωση του Λόγου του Θεού και η ενσάρκωση του λόγου του υποκειμένου του ασυνειδήτου σε μια πράξη του λόγου, είναι ένα Συμβάν και για το αρσενικό όπως και για το θηλυκό φύλο. Είναι το “αληθινό-Συμβάν”. O Zizek αναγνωρίζει ότι σε ένα αληθινό Συμβάν, το κενό της ενόρμησης θανάτου, της ριζικής αρνητικότητας, του χάσματος στην τάξη του Είναι συνεχίζει να αντηχεί. Δεν αναγνωρίζει όμως το παράδοξο του ενσαρκωμένου “αληθινού-Συμβάντος” και πέφτει στην διαλεκτική του αναδίπλωση. Ακόμη και η ενόρμηση πηγάζει από τις ενορμητικές οπές του σώματος. Υπάρχει ακέφαλη ενόρμηση θανάτου αλλά δεν θα συναντήσουμε ασώματη ενόρμηση. Η ακέφαλη ενόρμηση θανάτου σε ωθεί να μην αφήσεις ίχνη. Άλλωστε υπάρχει ενόρμηση θανάτου που δίνει ζωή και ενόρμηση θανάτου που είναι θανατηφόρα και οδηγεί στο απέθαντο των ζωντανών-νεκρών.

Το “αληθινό-Συμβάν” δεν είναι ένα ακόμη σωματοσυμβάν της τάξεως του συμπτώματος που καμπυλώνει απλώς τον χώρο του Είναι. Ούτε συμπίπτει με την εγγραφή του στην τάξη του Είναι ως μια απλή τομή, ένα χάσμα, και τίποτα περισσότερο. Καθησυχάζουμε το «Τίποτα» της αγωνίας μας με αυτή την καμπύλη που δεν καμπυλώνει τον χώρο αλλά είναι απλώς το επιτέλεσμα της καμπυλότητάς του. Δεν ξεφεύγουμε από την πολλαπλότητα της οντολογικής μας ύπαρξης μόνο με το οντολογικό χάσμα που διαχωρίζει το Ένα από τον εαυτό του. Υπολείπεται κάτι ακόμα. Η ελευθερία του υποκειμένου του ασυνειδήτου ως αναδρομική πράξη του λόγου του. Δεν μπορεί όμως να ιδωθεί καμιά πράξη του λόγου που να συνιστά διέλευση της φαντασίωσης όταν κι αυτή, κατά τον Zizek, είναι μια κωμικοτραγική απόλαυση του ίδιου του συνθώματος: “First, Lacan’s mature theory (part of which is the notion of sinthom) is not tragic but comic; it involves a shift from the tragedy of desire to the comedy of drive: “in traversing the fantasy”, one learns to enjoy one’s sinthom”³. Πως θα συμβεί λοιπόν η έξοδος στην έρημο του Πραγματικού ή στην Γη της Επαγγελίας όταν η μόνη έξοδος είναι η ψευδαίσθηση της απόλαυσης του συμπτώματος (συμβιβάσου με το σύμπτωμά σου!) ή του συνθώματος;

Όταν τα πάντα έχουν ήδη συμβεί βρισκόμαστε μπροστά στο τέλειο έγκλημα το οποίο δεν αφήνει ίχνη Συμβάντος. Στη διαφάνεια του κακού, η διαφάνεια είναι το κακό⁴. Το «πάντα» είναι ήδη εδώ. Έχει ήδη συμβεί όπως και το «τίποτα». Ο τόπος του εγκλήματος είναι οι επιπτώσεις του simulacrum που ξεδιπλώνονται στην ίδια την υλικότητα του σημαίνοντος. Η εικόνα του ομοιώματος δεν μπορεί να εικονίσει το Πραγματικό γιατί είναι η ίδια η εικόνα του το Πραγματικό. Το τέλειο έγκλημα είναι η σύγχυση Φαντασιακού και Συμβολικού σε μια αδιαίρετη ισοδυναμία. Δολοφονείται η πραγματικότητα και εξαφανίζεται το ίδιο το Πραγματικό που δεν παύει όμως να επανέρχεται διαρκώς στην ίδια θέση. Ποιος το σκότωσε; Δεν υπάρχουν ούτε κίνητρα ούτε δράστες. Μόνο δράσεις. Το σώμα του Πραγματικού δεν βρέθηκε ποτέ. Το μόνο ζωντανό ίχνος του είναι «η αγωνία για το τίποτα» που φέρει το όνομα του υποκειμένου του ασυνειδήτου. Το υποκείμενο καθώς ακροζυγιάζεται στον ίλιγγο του κενού του και φέρει το ζωντανό ίχνος του «Τίποτα» ως σημάδι του Κάιν στο μέτωπό του, είναι πολύ κοντά στο να διαπράξει ή ήδη διέπραξε το τέλειο έγκλημα: «να μην πει τίποτα για τον θάνατο του Θεού στην χώρα του simulacrum».

Το τέλειο έγκλημα που δεν αφήνει ίχνη είναι το ομοίωμα του Καλού. Το ιδεώδες μοντέλο του αδιαίρετου και αδιαφοροποίητου (ως Θεοί) από το οποίο όλα τα αρνητικά ίχνη έχουν ελαχιστοποιηθεί. Αυτό μπορεί να ονομασθεί ως «Όλο». Κατά αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος ψάχνει να κατασκευάσει το απέθαντο διπλό του. Να βρει καταφύγιο σε μια αναδιπλασιασμένη «μήτρα-καταφύγιο». Η διαστροφική απόλαυση αναπαράγει μια θηλυκή μασκαράτα της ύπαρξης που καταναλώνει το αντικείμενο «ως Θεοί» αφού πρώτα καταναλώσει την Ιδέα της σχέσης αντικειμένου. Η προσομοίωση του «πιο Θεοί από τους Θεούς» υπερδιπλασιάζει την ομοίωση ενώ ταυτόχρονα την καταργεί συρρικνώνοντας τον χρόνο στην στιγμή της ψευδαισθησιακής απόλαυσης του «Τώρα!». Ο πραγματικός χρόνος όμως είναι του μη τετελεσμένου μέλλοντα της εβραϊκής γραμματικής. Θραύσματα λέξεων από το παρελθόν σωριάζονται μπροστά μας ενώ το μέλλον έρχεται από πίσω μας.

«Υπάρχει ένας πίνακας του Κλέε που ονομάζεται Angelus novus. Απεικονίζει έναν άγγελο που μοιάζει έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι στο οποίο έχει προσηλωμένο το βλέμμα. Τα μάτια του είναι γουρλωμένα, έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό, τα φτερά του είναι απλωμένα. Έτσι πρέπει να μοιάζει ο άγγελος της ιστορίας. Έχει το πρόσωπο στραμμένο προς το παρελθόν. Ό,τι σε εμάς εμφανίζεται ως αλυσίδα συμβάντων αυτός το βλέπει ως μια μοναδική καταστροφή που σωρεύει ακατάπαυστα ερείπια επί ερειπίων και του τα ρίχνει στα πόδια. Ο άγγελος θα ήθελε να σταθεί, να αναστήσει τους νεκρούς και να επανενώσει τα συντρίμμια αλλά μια καταιγίδα φυσά από τον Παράδεισο, που έχει παγιδευτεί στα φτερά του, και είναι τόσο ισχυρή που ο άγγελος δεν μπορεί πια να τα κλείσει. Η καταιγίδα τον σπρώχνει ασυγκράτητα στο μέλλον, στο οποίο έχει στραμμένα τα νώτα, ενώ μπροστά του ο σωρός των ερειπίων μεγαλώνει ως τον ουρανό. Ό,τι ονομάζουμε «πρόοδο» είναι αυτή ακριβώς η καταιγίδα»⁵.

1 Slavoj Zizek and John Milbank, the Monstrosity of Christ, Paradox or Dialectic? (London: Edited by Creston Davis, 2009) p.245.

2 Jacque Lacan, Seminar XVIII, on a discourse that might not be a semblance (Translated by Cormac Gallagher from unedited French manuscripts, 17 March 1971) p.127.

3 Ibid., p.245.

4 Jean Baudrillard, The Perfect Crime, Translated by Chris Turner (London: Verso, 1996) p.1.

5 Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την έννοια της ιστορίας, Ο Πολίτης 43 (21 Νοεμβρίου 1997) σ. 32-39.

photo gianpal333

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

Μια φορά κι ένα καιρό γεννήθηκε σε μια αχυροκαλύβα ένα αγοράκι από χρυσό. Είχε χρυσά μαλλιά…

Η δασκάλα μου δείχνει τον νεοφερμένο πιτσιρίκο που έχει ξανθιά μαλλιά μέχρι την μέση, με σγουρά δαχτυλιδάκια στις άκρες τους και τα πιάνει με μια στέκα προς τα πίσω.

Είχε λοιπόν χρυσά μαλλιά, μάτια από κίτρινο κεχριμπάρι…

«Χρυσή μύτη….!»

«Χρυσή μύτη, χρυσή καρδιά, χρυσά ρούχα, χρυσά χέρια και πόδια!»

Τα παιδάκια το ένα μετά το άλλο απαριθμούν όλα τα χρυσά χαρίσματα αυτού του αγοριού που αρχίζει να τα τρομάζει. Η χρυσή του τελειότητα δεν έχει τελειωμό και δεν φτάνει μόνο αυτό αλλά πέρασαν και οι μοίρες και του έδωσαν και βασιλικό ριζικό. Όταν θα μεγάλωνε θα παντρευόταν την κόρη του βασιλιά!

Ήταν όμως ένα φτωχό αγόρι…

photo gianpal333

«Δεν μ’αρέσουν τα φτωχά αγόρια!» παραδέχεται με κατσούφικο ύφος ένα αγοράκι που το έβαλαν τιμωρία γιατί τράβηξε δυνατά τα μαλλιά της δασκάλας του. Η δασκάλα τον παρέπεμψε «ως περιστατικό» που έχει επαναληφθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες και από κει και πέρα τον γέμισαν παράσημα: διαταραχές άρθρωσης (μιλάει καλύτερα από την δασκάλα), παρορμητικότητα (της τράβηξε τα μαλλιά γιατί του απαγόρευσε το διάλειμμα), προβλήματα συμπεριφοράς (τραβάει μαλλιά όταν του στερούν το διάλειμμα), δυσκολία ρύθμισης εαυτού (δεν κάθεται αδρανές να τρώει τιμωρίες και να λέει και ευχαριστώ) και δυσκολία ενσυναίσθησης (δεν μπαίνει στη θέση της δασκάλας να συμπάσχει μαζί της καθώς τον τιμωρεί).

Χρήζει: Λογοθεραπειών, Εργοθεραπειών, Θεραπειών συμπεριφοράς και πρέπει να ακολουθήσουν την φάμπρικα διαταραχών και οι γονείς με πακέτα Συμβουλευτικής γονέων. Τόσο απλά τύλιξαν το αγοράκι σε κόλλες χαρτί με σφραγίδες και βουλοκέρια ενώ ακόμη είναι τιμωρία ακίνητο στο καθισματάκι του να βλέπει τα άλλα παιδιά από το παράθυρο να παίζουν στο διάλειμμα. Η όψη του προσώπου του είναι μαραμένη αλλά και οι όψεις των πιο πολλών παιδιών είναι πρόωρα γερασμένες. Θυμίζουν ανθρώπους άνω των εξήντα χρόνων. Ελάχιστα παιδιά είναι όντως παιδιά στην όψη, χωρίς ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια και χωρίς λυπημένα μάτια. Το πρόσωπό τους αντικατοπτρίζει το προσωπείο των γονιών και των δασκάλων τους που είναι τουλάχιστον υπερήλικο στην κατάθλιψη. Αναδιπλασιάζουν από την κούνια τους μια ορφάνια που περνάει από γενιά σε γενιά. Κάποιος πρέπει να κάνει τον γονιό των γονιών τους και τον δάσκαλο των δασκάλων τους και αναλαμβάνουν εκείνα τα δύσκολα με μεγάλο κόστος καθώς τους φορτώνονται και στον ώμο. Αυτή η στρεβλή στάση τα κάνει να ζαρώνουν και να μην τα χωράει το σώμα τους. Άλλοτε κρέμεται σαν ξεχειλωμένο ρούχο κι άλλοτε το παρατάνε στο πάτωμα απίστευτα κουρασμένα.

«Δεν θα παίξεις;»

«Βαριέμαι…»

ΠΟΙΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Τώρα που ο αυχένας των μαθητευόμενων σκύβει αρκετά δουλικά μπορεί να τους ρίξει ο Επόπτης τους την πρώτη ερμηνευτική σφαλιάρα.

«Εδώ είσαι εσύ…βλέπεις; Συγκεντρώσου!» λέει στον φοβικό μαθητευόμενο και με την ίδια φράση «εδώ είσαι εσύ…» απευθύνεται οργισμένος προς την αιώνια εξηντάχρονη έφηβη που θέλει να φύγει τρέχοντας αλλά κρατιέται, «εκεί είναι ο υπομανιακός…» γράφει σε λευκό χαρτί σαν προπονητής προς τους παίκτες του που είναι στουρνάρια και κινδυνεύουν να χάσουν το ματς από μαλακίες «το πιάσατε;…»

Κανείς δεν απαντάει.

Το ερώτημα είναι μια απλή πάσα προς την ομάδα που πρέπει να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Να αφήσουν την μπαλιά ανεκμετάλλευτη. Τα υπόλοιπα είναι ευκολάκια «που, ποιος, πότε, πως και τα σχετικά…».

Όσο τον κοιτάζουν με το βλέμμα της αγελάδας άλλο τόσο παρατείνει το ερμηνευτικό μοντελάκι σε ένα θεατρικό μονόλογο.

«Να μην του δίνετε χρόνο. Να του λέτε «τι σου συμβαίνει αυτή τη στιγμή…μείνε στη στιγμή! Αν δεν απαντήσει αμέσως ή πάει να σας αλλάξει πρόταση ή θέμα σταματήστε τον! Αν χρειαστεί βγάλτε τον έξω και από την ομάδα. Απαγορεύστε του την χρήση κινητού, πείτε ότι είναι εθισμένος στο playstation και παραπέμψτε τον στην απεξάρτηση και θα του φύγει όλη η μαγκιά όταν του δώσουν την πρώτη φαρμακευτική αγωγή».

Πίνει μια γουλιά νερό, γλείφει τα χείλη του, σκουπίζει το ιδρωμένο του μέτωπο με την παλάμη του και συνεχίζει ακάθεκτος. «Εμένα όταν πάνε να μου ξεφύγουν από το εδώ και τώρα τους τρελαίνω στην μάνα τους και στον πατέρα τους. Μέχρι την γιαγιά τους ανακρίνω και τους φορτώνω ενοχές από καταβολής κόσμου να δω τους αρέσει να ξεφεύγουν στο παρελθόν; Να δεις μετά πως κάθονται σαν κότες και κακαρίζουν στο κοτέτσι… Αν βρεθεί κανένας αντιρρησίας και μου κάνει τον καμπόσο του ρίχνω 100 ερμηνείες σε 10 δευτερόλεπτα και ζαλίζεται. Πιάνει τους κροτάφους του, βουλώνει τα αυτιά του, πήζει το κεφάλι του, τουμπανιάζει και σε λίγο ξεστομίζει ένα «παραδίνομαι!» που είναι όλο δικό μου!»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες σε αυτό το σημείο χειροκροτούν και ο Επόπτης τους κάνει νεύμα να σταματήσουν κορδωμένος σαν παγώνι.

«Ευχαριστώ…αρκετά…»

Μόνο που χάνει την μπάλα για λίγο μέσα από τα πόδια του και ακουμπώντας τις παλάμες του σε στάση προσευχής ψιθυρίζει προς τον αφαλό του «ευχαριστώ Επόπτη… συγγνώμη Επόπτη». Η περιφερειακή του όραση έχει περιοριστεί πολύ, έχει ιδρώσει, έχει αλλάξει δέκα χρώματα και τραυλίζει την επόμενη παρατήρηση προς την ομάδα «από τι είναι φτιαγμένο αυτό το τραπεζάκι;»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες έχουν σαστίσει.

«Από ξύλο…» απαντούν με μια φωνή.

«Όχι…από τσίγκο!» τους απαντάει με στόμφο τετράχρονου πιτσιρίκου που δεν θέλει να ακούει διαφωνίες. Το ένα του μάτι έχει αποκλίνει από τον άξονα του προσώπου του και τους κοιτάει σαλεμένο.

«Ένας συνδετήρας έχει πέσει κάτω!»

Και οι οχτώ μίζερες φάτσες κοιτούν προς τα εκεί που δείχνει το δάχτυλό του.

«Τι κοιτάτε σαν βλάκες; Μαζέψτε τον!»

«Τον συνδετήρα;»

«Ποιον συνδετήρα πανηλίθιοι; Τον κρατούμενο που πάει να σας ξεφύγει από το εδώ και τώρα!»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες χειροκροτούν ανακουφισμένες για το θεατρικό του Επόπτη. Παραλίγο να την πατήσουν και να τον περάσουν για υπομανιακό…

Πάρτε ασκήσεις για το σπίτι.

Άσκηση πρώτη: Δίνουμε στον κάθε κρατούμενο της ομάδας πέντε πετραδάκια να τα δώσει στον διπλανό του και να πει μια σκέψη για κάθε πετραδάκι στο εδώ και τώρα.

Άσκηση δεύτερη: «Ποιος φαντασιώθηκε τι…». Όποιον πιάνετε να φαντασιώνεται κάτι ,θα τον εξαναγκάζετε να επιστρέφει στο εδώ και τώρα μέσα από βασανιστήρια για να μην ξαναφαντασιωθεί…

«Δεν το κατάλαβα…» διακόπτει η αιώνια εξηντάχρονη έφηβη.

Την στραβοκοιτάζει και της το επεξηγεί «τι δεν κατάλαβες καλέ;! Ας πούμε…αν φαντασιώνεται ότι λιάζεται σε καμιά παραλία θα τον περάσετε μέσα από εγκαύματα, ηλίαση, κινούμενη άμμο κτλ, να δούμε θα του αρέσει να το ξανακάνει ή θα κοιτάει τον απέναντι τοίχο και θα σας λέει και χίλια ευχαριστώ στο εδώ και τώρα;»

Οι οχτώ μίζερες φάτσες ξαναχειροκροτούν και η αυλαία κλείνει για την ώρα… 

photo gianpal333

 

ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ

Η Βαμμένη Ξανθιά με γρήγορες κινήσεις ανοίγει το κινητό της στην βάση δεδομένων. Πατάει τον φάκελο «διάγνωση», πληκτρολογεί το όνομά του και σε λίγο με κίτρινο χρώμα επισήμανσης εμφανίζεται μπροστά της η διάγνωση: «Πρωκτικός, ψυχαναγκαστικός τύπος με υστερική εκθήλυνση. Η «πίσω» όψη του είναι ένα κοριτσάκι κολλημένο στον μηρό του και στην κύστη του. Οιδιποδειακός με διπολικό λώρο. Μπορεί να γίνει τέλειος προστάτης κορασίδων, υποκατάστατο μπαμπά και αδερφού, αν ξεπεράσει τις χρόνιες προστατίτιδες που του συμβαίνουν εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης του φαλλού του, ως προστάτης γκομενών. Οι αντενδείξεις είναι…»

«Αρκετά. Κατάλαβα… για γκόμενος εξ’αποστάσεως καλός είναι…»

Η Βαμμένη Ξανθιά με βουλωμένα αυτιά και συναχωμένη μύτη προσπαθεί να καταπιεί τον θυμό της. Δεν αντέχει την επανάληψη. Να επαναλαμβάνεις προς τα πίσω ή προς τα εμπρός, να κολλάς στην κίνηση μέχρι να βγεις. Με μια νέα δράση ξεγλιστράει από τη ζωή αλλά βαριέται του θανατά! Προφασίζεται ότι κάτι πρέπει να κάνει, ότι κάτι έχει ξεχάσει. Στον ώμο της έχει ένα τατουάζ σαν οικόσημο. Είναι ένα μεσαίο δάχτυλο υπερυψωμένο. Το δάχτυλο που κάτι τρίβει ή κάπου τρίβεται και πολλαπλασιάζει την αναπαράστασή του παντού. Η ταπετσαρία της έχει γεμίσει κωλοδάχτυλα. Ακόμη και στον νεροχύτη, παντού βρίσκεις αποτυπώματα από εκεί που έχει περάσει το κάθε δάχτυλο. Δάχτυλο στο στόμα, δάχτυλο-πέος, δάχτυλο στον κόλπο, δάχτυλο να δείχνει τσόντες, δάχτυλο-τιμωρός και παραδίπλα ένας μαμαδομπαμπάς να την προστατεύει κι ένας προστάτης-γκόμενος να της πλένει, να της μαγειρεύει, να την φροντίζει, να της σκουπίζει τα μάτια που τρέχουν από μόνα τους… Πάντα κάποιος θα της πει να βάλει νέους στόχους στη ζωή της με ένα δάχτυλο στη μούρη.

-Βρες καινούργιο γκόμενο!

-Κάνε αποτρίχωση!

-Πάρε καινούργια τσόκαρα!

-Βαριέμαι!

Σε μια ανοιχτή σελίδα διαβάζει κάτι από Kierkegaard στα πεταχτά: «Επανάληψη: μια αγαπημένη που ποτέ δεν βαριόμαστε. Το καινούργιο το βαριόμαστε…»

photo gianpal333

O ΤΟΜΕΑΣ ΥΠΕΡΕΓΩ

Ο Τομέας Υπερεγώ δούλευε όλο το εικοσιτετράωρο. Τον στήριζαν οι υποδομές του Όρκου του Ιπποκράτη, οι ψυχίατροι, οι νέες διαταραχές, οι νέες δραστικές ουσίες φαρμάκων, τα εργοστάσια κοπής τρελών, οι υπηρεσίες μαστούρας και οι θυγατρικές τους. Τα κλινικά περιστατικά πήγαιναν και έρχονταν μέρα-νύχτα. Ο Κρατούμενος Π.Ι, ήταν μόνιμος θαμώνας. Το ιστορικό του ήταν γεμάτο με «πρέπει», «μη» και παραβιασμένα «όρια» ασφαλείας. Πότε- πότε τον πήγαιναν σε ανοιχτούς χώρους άθλησης για να αξιολογήσει τα μέλη του και έπειτα τον έκλειναν σε ένα θάλαμο Προσομοιωτηρίου-Γυμναστηρίου για να δουλέψει τους μύες του καλύτερα. Μόλις πονούσε κάποιο γόνατο, ένας ώμος ή η μέση, μια κατευθυνόμενη σκέψη από τον Τομέα Υπερεγώ τον έβαζε ψυχαναγκαστικά να το κάνει να πονέσει κι άλλο για να δει αν θα ξαναπονέσει. Κουβαλούσε ένα ατροφικό ομφάλιο λώρο στον αφαλό του και οι ειδικοί του τομέα του είχαν δώσει διάγνωση σχιζοφρενούς γιατί δεν μπορούσε να συνδεθεί με το οικογενειακό του matrix με κανένα τρόπο. Δεν ήθελε να παντρευτεί, ούτε να κάνει παιδιά αλλά ούτε έπαιρνε και τα φάρμακα που του έδιναν.

photo gianpal333

Τώρα στεκόταν σαν τετράχρονο έξω από το γραφείο της Ψυχαναλύτριας, στην αίθουσα αναμονής, και περίμενε να μπει με ανυπομονησία. Το μπουφάν του το άφηνε πάντα στην ίδια καρέκλα και περνούσε στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι χωρίς τα προσωπικά του είδη.

-Λοιπόν;

-Τα γνωστά, ξέρετε… με πιάνουν αυτές οι ιδέες και δεν λένε να με αφήσουν. Μήπως ευθύνεται ο Τομέας του Υπερεγώ;

-Σίγουρα!...

-Μόνο εσείς με πιστεύετε. Οι άλλοι με περνάνε για σχιζοφρενή…

-Βάλατε πάλι το γόνατό σας στο στόχαστρο;

-Πάλι, και πάλι, και πάλι! Δεν μπορώ να ξεκολλήσω με τίποτα.

-Αν είχατε ένα παιδάκι και σας ζητούσε δυο κιλά παγωτό θα του το δίνατε;

-Όχι…

-Θα σκεφτόσασταν «κάτσε να δω αν θα πονέσει η κοιλιά του;»

-Όχι… έχετε δίκιο

-Γιατί το κάνετε λοιπόν στο σώμα σας;

-Το βλέπετε λοιπόν κι εσείς! Έχω ένα σώμα.

Η Ψυχαναλύτρια τον είδε να γελάει με μηχανικό γέλιο. Τα χείλη του τεντώθηκαν για λίγο και μια λευκή οδοντοστοιχία φάνηκε και εξαφανίστηκε αμέσως. Το ύφος του ζωντάνεψε στην ιδέα και μόνο ότι δεν είναι ένα ακόμη ανθρωποειδές σαν όλα τα άλλα.